დაგვიანება იცით კაცებმა – 2

მაშ ასე, დაგვიანება იცით კაცებმა ერთის შემქმნელებისგან თქვენ მოიგეთ მეორე პოსტი და ასევე დამსინავი მამრების შესანახი კონტეინერი. ^^

მთელი რიგი დისკუსიების, აზრთა გაცვლა-გამოცვლის, პირადი ამბების გადმოლაგების, შედარებითი დახასიათებების და ანალიზის შემდეგ, რაღაცნაირად შევჯერდი შემდეგზე:

დრამაქვინები – ანუ ბუზის სპილოდ ქცევის გურუები, მომენტი, როდესაც 37 სიცხე 200-ია, სურდო კი სამუდამოდ ლოგინად ჩავარდნის პერსპექტივა, რასაც თან ერთვის კაბის კალთაზე ჩამოკიდების დაუოკებელი სურვილი, საბურთალოდან თავისუფლებამდე მისვლა კი უბრალოდ არგონავტების ფათერაკებით აღსავსე მოგზაურობაა.

სტატუსი ქრონიკულია და საჭიროებს თვითშეფასების მუდმივ ამაღლებას.

ბარბი ბიჭი – სარკე, ასპრია, ჩვენი წელთაღრიცხვით 2017 წელი. მრავალი ასეული წლის შემდეგ, მეცნიერები ამ წარწერით უამრავ ასეთ ფოტოს აღმოაჩენენ გათხრებში. აქ, დრამაქვინმა იმუშავა საკუთარ თავზე, სხეულზეც, აიმაღლა თვითშეფასებაც, რასაც ცხადია უნდა მივესალმოთ, წამოვდგეთ და ტაში დავუკრათ, მაგრამ როგორც დრამაქვინები ამლაშებდნენ, ისე საკუთარ თავზე მუშაობაც გადაუმლაშდათ და უბრალოდ აიფონიან ბარბებად იქცნენ.

^_^

რვაფეხა – ის არის ყველგან, როგორც ქათმის ხორცი ქორწილში, როგორც ქელეხში ლოქო ქინძმარში,  ყოვლისმომცველი, უკიდეგანო, უსაზღვრო, ყველა სტატუსზე, ყველა კომენტარზე, ყველა ფოტოზე, ყველა ჩატში, სულ მოძრავი, სულ აქტიური. უიმედო, ვერ უშველით.

ამაზე სულ ეს მახსენდება ხოლმე

ფაქ ბოდი = ბოდი, ო, ბოდი ანუ სექსის კაცი ანუ უბრალოდ სექსი.  

კინჭოტა – კინჭოტი არის გრძელი ჯოხი, თონეში ჩავარდნილი პურის ამოსაღებად, სხვა სახელი ამ კატეგორიას ვერ მოვუძებნე, ფაქ ბოდიც არ გამოდის, ამბობს, რომ ურთიერთობა როგორც ასეთი არ უნდა, უნდა სექსი, საუბარი, მიწერ-მოწერა და ხანდახან საერთო მეგობრების წრეში  შეხვედრებიც ასევე გარდაუვალი იქნება, ანუ რა უნდა, იცის ვინმემ? გარდა იმისა რომ დრო და დრო, თონეში ჩავარდნილი პურივით მოგიწოდოს?

ძაფით გამობმულები – ეს არსად მიდის, არც შენ გიშვებს, სულ შენ გარშემო ტრიალებს, თუ ლაიქია, თუ შეარია, დაფაცურდება, დატრიალდება, არ შეგარცხვენს, მაგრამ ინბოქსში ვინ ვარო, ვინოო? ვინაო და ლენინის მავზოლეუმიო ❤

ხო ბიჭებს გვიყვარს ზანაჩკების დატოვება, თან თუ ტვინს არ იმას გიშვება იყოს თავისთვის პურს გთხოვს თუ წყალს. რა იცი ხვალ რა ხასიათზე გაიღვიძებ.”

 “gaurkvevlobashi amkofo jobs vidre mitovebaze utxra”

ცუილივით გაპარულები  – ანუ მიხვდით ხომ როგორ მიდიან? ცუილივით. მეტიც, რაღაც დროის მერე შეიძლება ეჭვიც შეგეპაროთ, რომ ასეთი ვინმე თქვენს ცხოვრებაში  საერთოდ არსებობდა. პერიოდულად, მხოლოდ და მხოლოდ საკუთარი თავის გადამოწმების მიზნით, შედიხართ მის ფეისბუქ პროფილზე (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) და ნახულობთ, ნამდვილად არსებობდა თუ არა ის. რატომ მოვიდნენ, რატომ წავიდნენ, რა უნდოდათ, კაცმა არ იცის, ცხადია არც თვითონ.

Advertisements

გათხოვდი, ჩაბარდი პატრონს!

ერთ დღესაც, თურქეთის ერთ-ერთ სოფელში, გოგონების უწყინარი, ბავშვური თამაში თანაკლასელ ბიჭებთან ერთად, ძალიან მარტივად, გამზრდელი ბებიისთვის და ბიძისთვის კლინიკაში ქალიშვილობის შემოწმების მიზეზად შეიძლება იქცეს. ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა, დებს სახლში გამოკეტავენ, ჩამოართმევენ ტელეფონებს, კომპიუტერს, გისოსებით შემოსაზღვრავენ სახლს და კულინარიულ გაკვეთილებს უტარებენ, ბებია და ბიძა იწყებენ გოგონების გათხოვებას. და როგორც უმცროსი და იტყვის, სახლი “ცოლების მწარმოებელ ქარხანას” ემსგავსება.

თურქი რეჟისორის დენიზ გამზეს ფილმი “მუსტანგი”

სამწუხარო ის იყო, რომ ეკრანზე რამე ახალს და განსაკუთრებულს არ ვუყურებდი, ისეთს, რაც საქართველოში არ მენახა ან არ გამეგონა. ვფიქრობ ხოლმე, მოდი მეც გადავიღებ ამ თემაზე ფილმს, მაგრამ მგონია რომ ველოსიპედის თავიდან გამოგონებასავით საქმე გამომივა და ეგეც არ იყოს, ყველას კარგად გვახსოვს, სულ ახლახან სამეგრელოში მომხდარი ამბავი, იმედზე გასული სიუჟეტი, სადაც ცოლი “ქალიშვილი არ აღმოჩნდა”, სიუჟეტის განვითარება, შინაარსი, მონაწილე ადამიანები, თავად ამბავი, ეს ყველაფერი უკვე არის კინო, ვუყურებდი და ვფიქრობდი, აი რომ მოვკიდო კამერას ხელი და რამე გადავიღო, ამაზე მეტი და ამაზე რეალური რაღა უნდა გადავიღო?

სად ცდებიან მშობლები და სად ცდებიან მშობლების მშობლები? წადი გოგო, გამოეწყე, გამოიპრანჭე და დატრიალდი ქელეხში, მეზობელი მოკვდა, იქნებ ვინმემ თვალი გკიდოს. რამდენი ჩემი ნათესავი ან ახლობელი გოგო წასულა ასე გამოპრანჭული და სინებით ხელში ქელეხებში უტრიალიათ სასურველი სასიძოს ძიებაში. შანსები ძალიან მაღალი იყო, კერძების მომზადება, ოჯახში ცეცხლივით ტრიალი, მოწესრიგებულობა მნიშვნელოვნად მაღლა სწევდა გათხოვების შანსებს.

არავითარი მნიშვნელობა არ ჰქონდა განათლებას, საკუთარი ზურგის ქონას, საკუთარი პასუხისმგებლობების, აზრების ქონას. გოგო უკვე იმთავითვე იზრდებოდა, რომ ქელეხში ორგანულად მიდიოდა, ეს ყველაფერი მისთვის ბუნებრივი იყო, ასე უნდა ყოფილიყო, არ გამოხატავდა სწავლის გაგრძელების სურვილს, სკოლის პერიოდში გათხოვებაც რასაკვირველია პრობლემას არ წარმოადგენდა. თუ სკოლის ასაკს გადააცილებდა, მაშინ დღის წესრიგში დგებოდა უნივერსიტეტში მოწყობის საკითხი, პედაგოგიურზე, სტომატოლოგიურზე ან რამე მსგავს პროფესიაზე, რათა გაფართოებულიყო სამეგობრო-სანაცნობო წრე და პატრონს ჩაბარების შანსები უფრო გაზრდილიყო.

ასეთი სურათი იყო 90-იან წლებში, რაც ნათლად მახსოვს, თბილისშიც და იმ სოფლებშიც, სადაც ზაფხულობით სტუმრად ჩავდიოდი ხოლმე.

მე გადავრჩი, როგორ და რანაირად გადავრჩი ზუსტ სქემას ვერ გადმოგცემთ, მაგრამ ერთმნიშვნელოვნად, თანაბრად მთავარი როლი შეასრულა ყველამ, ბებია-ბაბუებმა და მშობლებმა, შემდეგ სკოლამ და გარემოცვამ. გამზარდეს ისეთივე დამოუკიდებელი, თანასწორი და ჩამოყალიბებული, როგორებიც თვითონ იყვნენ, შინ თუ გარეთ, მაშინაც, როცა ვერ ვათვითცნობირებდი და ახლაც, როცა კარგად ვათვითცნობიერებ, ეს ადამიანები, ჩემთვის იყვნენ და არიან დამოუკიდებლობის და თანასწორობის საუკეთესო მაგალითები.

2015 წელს გადაღებული თურქული ფილმის შემდეგ, ძალიან დიდი ნახტომი იყო ლანა ღოღობერიძის ფილმი “რამდენიმე ინტერვიუ პირად საკითხებზე”, რომელიც დღეს ხელახლა და სხვა თვალით ვნახე BIAFF-ზე.

ლანა ღოღობერიძის ფილმი “რამდენიმე ინტერვიუ პირად საკითხებზე” 

1977 წელს გადაღებული ფილმი და მასში შესული, იმ დროისთვის და მგონი ამ დროისთვისაც თამამი ნარატივები, ერთის მხრივ დიდი კონტრასტია და მეორეს მხრივ მიკვირს, რომ 70-იანი წლებიდან არსებობს ეს ფილმი და ჩემი მშობლების თაობას მაიინც გამოყვა თემები “ქალი სახლში უნდა იჯდეს, ბავშვებს უნდა მიხედოს, ქმარს ცხელი კერძი დაახვედროს, სახლი დაალაგოს და იოცნებოს იმაზე დილით რა დაახვედროს ქმარ-შვილს, ღალატი აპატიოს, ოჯახი ერთი გავლა-გამოვლის გამო არ დაანგრიოს და ა.შ. . . .”

ფილმის შემდეგ სახლში ვბრუნდები და კიდევ ახალი სიურპრიზი მხვდება, პროფილის და მაია ასათიანის ახალი ვიდეორგოლი.

და ვხვდები, რომ არ მჯერა მაია ასათიანის, რომელმაც ახლა გამოიღვიძა, ახლა აღმოაჩინა რომ ჩვენთან ქალებს კლავენ, ნაცრისფრად და რუტინულად ზრდიან, განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციისთვის ადამიანებს ქოლავენ, ხალხს შია და ვიღაც ასიათასიანი ჯიპით დადის, მრევლი სადამსჯელო რაზმს დაემსგავსა და ა.შ. მაშინ როდესაც, ბევრი წლის მანძილზე, ეს გადაცემა აღვივებდა ყველაფერ ზემოთ ჩამოთვლილს, ამყარებდა სტერეოტიპებს, ძირს უმაგრებდა ძირგამომპალ ტრადიციებს, იყენებდა ადამიანთა სევდას, ტკივილს, ცრემლს და ეს ყველაფერი მხოლოდ დედააფეთქებული რეიტინგისთვის.

ცოლების მწარმოებელი ქარხანა უნდა დაინგრეს, ისევე როგორც დაინგრა ყველა ქარხანა 90-იან წლებში და ჯართად ჩაბარდეს, დილაობით მომკივან კაცებს, “ვიბარებთ ჯართს”.

 

ვადღეგრძელებთ ქალებს

დიდი ხნის წინ, როცა დედამიწაზე ყველაფერი სხვანაირად იყო, ეშმაკი მსოფლიოს ყველა კუთხეში აგროვებდა ლამაზ ქალებს და მშვენიერ მარგალიტებად აქცევდა მათ, ბოლოს იმდენი დაუგროვდა რომ მძივი გააკეთა;

ერთხელაც კაცმა არ იცის რატომ (ალბათ უფლის ბრძანებით) გადაწყვიტა ეს მარგალიტები ისევ გაეფანტა მთელს დედამიწაზე და ისევ მშვენიერ ქალებად ექცია, გაატანა ეს მძივი არწივს და უთხრა ყველა ქვეყანაში თი მარგალიტი ჩააგდეო, ასეც იქცეოდა არწივი, ყველა ქვეყანაში რომელსაც გადაუფრენდა ერთ მარგალიტს აგდებდა.

სულ მალე მოუახლოვდა საქართველოს და ეს მძივი კლდის წვერს გამოედო და გაწყდა, მარგალიტების უმეტესობა, ჩვენს ქვეყანაში ჩამოვარდა და ისინი ულამაზეს ქალებად იქცნენ

ხოდა მოდით ამ სასმისით ჩვენ ქალებს, ლამაზ მანდილოსნებს გაუმარჯოს.  

 

ყოველი მომდევნო მეგობრის დაოჯახებისას, ბავშვობა ისე ილეოდა როგორც სათაგურში გამომწყვდეული ყველი, თუმცა თავს იმით ვიმშვიდებდი რომ ამ წასვლას, მათი გაბედნიერება და ცხოვრების ახალ, სასიამოვნო ეტაპზე გადასვლა ერქვა.

ვერ მოგვიწია კარგი პერიოდი, 90-იანი წლები, უსახსრობა, გაჭირვება, ბევრი მათგანი თავის მდგომარეობას უარესიდან ცუდისკენ  თუ შეცვლიდა და ამით ყველა კმაყოფილდებოდა.

ზოგი გაიპარა, ზოგი უფრო უარესი საბედოს დევნისგან შეწუხებული, მშობლების შერჩეულ მისთვის სასიკეთო ვარიანტს დათანხმდა, ზოგიც მოიტაცეს.

თუ აღმოჩნდებოდა რომ უფრო უარეს მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდი როგორც სიდუხჭირის დონით, ისე ოჯახის ახლად შეძენილი წევრების მხრიდან დამოკიდებულებით, წასასვლელი მაინც აღარსად გქონდა. უკან ხომ არ დაბრუნდებოდი ამ უბედურ დროს და ისევ შენს მშობლებს ხომ არ დააწვებოდი ჭირად, რომელთაც სხვა შვილებიც ჰყავდათ და თავი ისედაც ძლივს გაჰქონდათ.

ვალებით გადახდილი ქორწილის, თაფლობის თვის და მხიარულების მარაგის ამოწურვის შემდეგ იწყებდი შეგუებას.

ეგუებოდი უფულობას, მუდმივ უარს შენთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან საჭიროებებზე

ეგუებოდი დედამთილის თუ მამამთილის უხეშობას (არ გაუხარდათ მათ ახალი ტვირთი)

ეგუებოდი გაღიზიანებულ ქმარს რომელიც ადრე ასეთი არ ჩანდა (მერე შეიცვალა)  

ეგუებოდი შენსკენ ბზრიალ-ბზრიალით წამოსულ ხან ღომის მოსაზელ ჩოგანს, ხან მწვანილის საჭრელ დაფას, ხან რას და ხან რას, რაც ხელში მოხვდებოდა ან შენს ქმარს ან დედამთილს

ეგუებოდი მუდმივად აწითლებულ ზურგს

ეგუებოდი შენს საკუთარ თავს რომელიც ძალიან გტკიოდა, გამუდმებით თმების მოქაჩვისგან ან მანქანის მინაზე მირტყმისგან

გენატრებოდა მშობლების სახლი და ბავშვობა

გინდოდა სწავლის გაგრძელება, მაგრამ ვერ გააგრძელე, დედამთილმა ახლა მაგაში გვახდევინე ფული, ისედაც ქორწილის გამო ასეთი ვალები დავიდეთ ან რაში გჭირდება სწავლა, მაინც სახლში უნდა იყო, ბავშვები გაზარდოო.  ქმარს სხვა მიზეზი ჰქონდა, საშინლად ეჭვიანობდა, ადრე ასეთი არ ჩანდა, სანამ გაყვებოდი კოშკებს გიგებდა, კიდევაც აქ იყო ყველაზე წარმატებული, მითიური კოშკების მშენებლობაში.

თუმცა ისეც არ იყო რომ მხოლოდ გაჭირვებამ და უსახსრობამ შექმნა ნიადაგი ნაჩქარევად შეგექმნა ოჯახი. ამას სხვა ბევრი წინაპირობა ჰქონდა.

შენ ხარ ის ვისაც ბავშვობიდან პატარძლად ამზადებენ, იპრანჭები, სოფელში ჭიშკართან მეგობრების შეკრებაზე არ გახვალ ისე რომ გვარიანად არ გამოიპრანჭო, ქელეხში კერძებით დახუნძლული სინების ტარებასაც ვერავინ გასწრებს, აქაც კოხტად გამოწკეპილ-დავარცხნილი ხარ, და იღიმი, კეკლუცობ ისე თითქოს არავინ მომკვდარა, ისე თითქოს არავის გლოვობენ. ეს აქაური ტრადიციაა.  გასათხოვარი ქალის ტრიალი ქელეხში. ბევრი ფლირტი, ბევრი რომანი და ბევრი ურთიერთობა იწყება ქელეხიდან. ბევრი ოჯახიც იქმნება.

ქორწილშიც იგივენაირად იქცევი როგორც ქელეხში, ოღონდ აქ უკვე სუფრის გაწყობაში უნდა მოიწონო თავი, ფერადი ხელსახოცები ორიგინალურად ჩამოაცვა ჩანგალს, ჩადო ჭიქაში თუ ამოდო თეფშებს ან გააკეთო ქაღალდის ნავები.

და აი დგება მომენტი, ვიღაც თვალს გკრავს, შემდეგ პაემანია, შემდეგ ქორწილი, ბევრი სადღეგრძელო, ბედნიერებას გისურვებენ, ხან ქალურს, ხან ისე, კარგად შეზარხოშებულები და განსხვავებული სასმისით მალე გამრავლებას და ასევე ბედნიერ დედობას გისურვებენ.

ასეთ სადღეგრძელოებს შემდეგშიც მრავალგზის მოისმენ, ძალით, თავის არშერცხვების მიზნით გადახდილ დაბადების დღეებზე, ახალი წლის სუფრაზე და სხვა გამონაკლის შემთხვევებში.

დალოცავენ შენს კარგ დიასახლისობას, დედობას, შვილობას და კიდევ და კიდევ გამრავლებას და ბედნიერებას მოგისურვებენ, ხანდახან ქალურსაც.

და მერე ნელ-ნელა აღმოჩნდება რომ ოჯახი სადაც შედიოდი და რომელსაც ასე აქებდნენ მეზობლები და ახლობლები, ისეთი კარგი ვერ აღმოჩნდა. პირველი მსუბუქი კონფლიქტის შემდეგ, მამამთილმა პირველი მფრინავი ობიექტი გააცნო სახლში საქმის გასარჩევად შეკრებილ მოყვრებს – ხილის მძიმე ვაზა, ბროლის. ადრესატმა მოხერხებულად აიცილა მფრინავი ობიექტი. საბედნიეროდ.

შემდეგ მეორე მფრინავი ობიექტი გაიცანი, რომელსაც ერთი ფეხით გაასწარი ჭიშკარში – დედამთილმა იქვე, ჭიშკართან მიწაში ჩარჭობილ ლომს ასწავლა შენსკენ ფრენა.

შემდეგ იყო ტვინის სამჯერ შერყევა, განქორწინება და თავისუფლება. მართლაც თავისუფლება.

ყველაფერი დასრულდა. ამჯერად კარგად და არა ისე როგორც იმ ქალის შემთხვევაში, ოთხი შვილი რომ ჰყავდა და ქმარმა ნაწლავები გამოაყრევინა. მოკლა.

ამ პოსტში ასევე უნდა ყოფილიყო სტატისტიკა, გამოკითხვები, სხვადასხვა ექსპერტის კომენტარი თუ ინტერვიუ, რესპოდენტი და რესპოდენტის ფოტოები სახის იდენტიფიკაციის გარეშე და უამრავი სხვა რამ რაც UN Women-ის ვორქშოფზე შევიძინე და მასწავლეს და რასაც ალბათ ბევრი თქვენგანი უბრალოდ გვერდს აუვლიდა, არ წაიკითხავდა, არ დააინტერესებდა და ალბათ მართალიც იქნებოდით.

ეს ბლოგია და მე შევეცადე ამ ყველაფრისთვის გვერდი ამევლო და მაქსიმალურად პირადი ისტორიები მომეთხრო, ის რაც გაზეთში არ წამიკითხავს შემთხვევით, ის რაც სოფლის წყაროზე არ გამიგია ჭორის სახით, ის რაც ფეისბუქზე არ წამიკითხავს ვიღაც ფრენდის სტატუსის სახით, არამედ დამეწერა ის რაც ზუსტად მოხდა ჩემს გარშემო, ჩემთან ახლოს და ის რაშიც მე ჩავერიე, რაშიც ვმონაწილეობდი და რაც პირადად ვიხილე.

ამ პოსტში არეულია რამდენიმე ადამიანის სხვადასხვა ისტორია, ცხადია სახელები არ გამოვიყენე, შეიძლება ბევრი რამ გეცნოთ, ხშირ შემთხვევაში ხომ ასეთი ისტორიები ერთმანეთისგან დიდად არ განსხვავდება.

ფოტოც შემთხვევით შევარჩიე, ჩემი არქივიდან და რასაკვირველია არ ასახავს პოსტში მოყვანილ ადამიანებს და ამბებს.

შიში ეს არის ის რის გამოც ძალადობის მსხვერპლი ადამიანები ხმამაღლა ვერ/არ ყვებიან თავის ისტორიებს, მითუმეტეს იდენტიფიკაციაზე საუბარიც კი არ შეიძლება. მიუხედავად იმისა რომ მსხვერპლი უკვე დიდი ხანია მოძალადეს ჩამოშორდა, ცხოვრობს დამოუკიდებლად, გადარჩა და ფეხზე მყარად დადგა, მაინც თავს იკავებენ მოყვნენ საკუთარი თავის შესახებ და მათი გადარჩენა, საკუთარ თავში ძალის პოვნა და წინსვლა მაგალითი გახდეს სხვა ბევრი ადამიანისთვის.

gisosebi

ქალები ყვავილებით

დღეს ოფიციალური უქმე დღეა, თუმცა არსებობენ ადამიანები, რომლებიც დღენიადაგ მუშაობენ, ყოველგვარი შესვენების/დასვენების გარეშე. თუ რაღაც 8 მარტზე მეტად მნიშვნელოვანი არ მოხდა მათ ცხოვრებაში, მაგალითად ვინმეს გარდაცვალება ან ქორწილი, ისე სამუშაო ადგილს არ ტოვებენ.
ამგვარად, დღეს, ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო ნავთლუღის ბაზარში, სადაც ფილმის მოსამზადებელი სამუშაოების მიხედვით საცდელი გასვლა მქონდა.

მაშ ასე, ესეც მცირე რეპორტაჟი – “ქალები ყვავილებით ანუ ერთი დღე ნავთლუღის ბაზარში”

TAM_5035 Continue reading