მე გლეხი ვარ

ჩემი ცხოვრება ტანჯვაში და ვაებაში გამიტარებია. სიკეთე და სიხარული მე არ მინახამს. დღე და ღამე ვშრომობდი, მაგრამ ჩემ ბედკრულ ოჯახს საკმარისი არც პური ჰქონია და არც ფული. სახნავი მე არა მქონდა და სათესი. მუდამ ბატონის შემყურე ვიყავ. მის მიწას ვხნავდი, მის ვენახს ვამუშავებდი. ჩემი ნაშრომის ნახევარი და უკეთესი პირველათ მას მიჰქონდა; უხეირო და უკანასკნელათ მე მომქონდა. დიდიან-პატარიანად ყველა მათ თვალწარბში შევყურებდით, რომ არა სწყენოდათ რა. შიში, ხათრი და მორიდება თვით სიზმარშიაც არ მავიწყდებოდა. რას იზამ, შვილოსან, გლეხიკაცი მუდამ აბუჩად იყო აგდებული თავადაზნაურობისგან.  ქვეყანა მათ ხელში იყო: ძალაც მათი იყო და სამართალიც. ყველა ჩვენს კისერზე გადადის მალაყს: თავადიც, აზნაურიც, ბერიც, ღვდელიც, პრისტავიც, მამასახლისიც, კანცელარიის მწერალიც, ნაჩალნიკიც და ღუბერნატორიც. გლეხი-კაცის დამხმარე არავინ იყო.

პიატი გოდაში ჩემი ვანე ბიჭი ჩაეწერა ერთობაში – სოციალ-დემოკრატების პარტიაში;

ერთ წელიწადს მთელმა სოფელმა პირი ვქენით, ღალა მეათედზე მეტი არ მივეცით, თავდებს მოჯამაგირე აღარ დავანებეთ, მაგრამ რუს-ხელმწიფე მათ ეხმარებოდა, დაგვახვიეს ყაზაყობა და სოფელს სულ ნაცარ ტუტა აგვადინეს. საწყალ ბიჭს იმდენი მიცემეს, რომ სამი თვე ლოგინათ მყავდა ჩავარდნილი.

ეჰ, შვილოსან, დიდ ბოროტებას ჩადიოდნენ, ღმერთი რა ხეირს დააყრიდა გლეხობის დამჩაგვრელებს. მართალია, გლეხ-კაცი უსწავლელია, მაგრამ, ჭირიმე ხალხის ერთი პირისა და სულისა. ღმერთმა ააშენოს იმათი ოჯახი, ვინც ჩვენში ერთობა მოიგონა. ღვთის წყალობა გვაქვს, რომ სოციალ-დემოკრატებმა საქმე უყვეს ამ ჩვენ თავადებს და ბურჯუებს.

თქვენი ჭირიმე, ბიჭებო, ნიკოლოზის დროს, პეტრებუსისთვის რომ ხალხს ვირჩევდით, ჩემი ვანე სულ იმას მეუბნებოდა: მამა, სოციალ-დემოკრატი ჩხეიძე ავირჩიოთ, სიმართლისთვის და მუშა ხალხისთვის მტერს თავს ზედ შეაკლამსო.

მაგრამ გაუმარჯოს ხალხის სიმართლეს, რომ თვითონ ჩხეიძე კი უმტკივნეულოთ და მთელი დაბრუნდა მაგრამ ამ ხელმწიფეს და ამ ჩვენ თავად-აზნაურობას კი დღე დაუბნელა.

თავადებს ეხლა რაღაც პარტია დაუარსებიათ, ეროვნულ-დემოკრატები ვართ, სოციალ-დემოკრატები უნდა დავამარცხოთ, ერთობას ვებრძოლოთ რომ ჩვენი დედულ-მამული უკან დავიბრუნოთო.

შვილოსან, ისხედით თქვენთვის მაგ შვიდ დესეტინა მიწაზე, რაც დაგიტოვეთ, თორემ გლეხ-კაცს ეხლა თქვენ ბრძოლას ვერ ასწავლით.

მთავრობაში თავად-აზნაურობის მომხრეებს ავირჩევთ და ქვეყანას როგორც გვინდა ისე ვატრიალებთო. ბიჭო და მერე ჩვენ ბალახსა ვძოვთ! ..

გლეხი-კაცი დაუდევარია, ერთი ალთას წავა, მეორე ბალთას, ზოგმა იქნება სულაც არ მიიღოს არჩევნებში მონაწილეობა და თავადები ბავშვებსაც კი გამოვიყვანთ, რომ არჩევნები მოვიგოთო.

აბა, ხალხო, ფხიზლად მოიქცეთი, ფხიზლათ!

ცოტახან კიდევ, ბიჭებო, ცოტახან კიდევ სიმაგრე, რომ ეს თავადაზნაურობისგან ჩამორთმეული მიწები დაგვირიგოს ერთობის მთავრობამ და ერთი რიგიანად დავყორღნოთ და მერე როცა სამნებს ჩავყრით და მიწის ნაყიდობას “კუპჩა კრეპოსტს” უბეში ჩავიდებთ, როცა თავადებმა ჩვენ უნდა ჩამოგვართონ მიწები მაშინ იგი თავიანთ მკვდრებს დააკვეხონ.

მე არავითარი პარტია არ ვიცი, არც ფედერალისტები და არც სხვები, რაც თავი შემისწავლია მე ვიცი ერთი მუშათა პარტია სოციალ-დემოკრატების და ღმერთმა გამარჯვებაც მას მიანიჭოს გლეხკაცობის გასახარელათ და თავად-აზნაურობის სავალალოთ.

აქნობამდის, შვილოსან, ყველგან საწყალი კაცი იდგა ყველაზე უკან და თავადები და ბურჯუები ყველგან მიღებული ხალხი იყო და წინ იდგნენ. ეხლა დროება გამოიცვალა, გაუმარჯოს ერთობას და მის ხალხს, რომ პატარა თავისუფლად ამოვისუნთქეთ და ბატონობა ამოაგდეს.

ნათქვამია: “წინანი უკანაო და უკანანი წინაო”

ეხლა გლეხკაცობა და მუშა ხალხი უნდა წავიდეთ წინა და პირველნი, პირველ რიგში, პირველი ნომრით 1 უნდა გავიდეთ არჩევნებში და ასე პირველნი ვიყვნეთ ქვეყანაზე და სახელმწიფოში, რომ დაფასდეს გლეხ-კაცის შრომა და ოფლი.

 

ძირს თავად-აზნაურობა და ბურჯუაზიები!

გაუმარჯოს სოციალ-დემოკრატებს!

გაუმარჯოს პირველ ნომერს!  

 

 

 ——— 

 

 

me_glexi_var

“მე გლეხი ვარ” საქართველოს სოციალ–დემოკრატიული მუშათა პარტიის საარჩევნო პლაკატი 1919 წელი   

 

Advertisements

ტრაკიდან ნინომდე

მე აღარ მახსოვს ის გოგო, მოქალაქეს შუა თითი რომ უჩვენა, არასწორი პარკირების გამო. თქვენ გახსოვთ? თუმცა კარგად მახსოვს, მაგარი ამბავი ატყდა, გამოჩნდნენ მორალისტები, დამცველები, ყველაფერი გამოიფინა მის შესახებ თმის ღერიდან თითის ფრჩხილამდე, ფოტოები, სტატუსები, სამუშაო ადგილი, მანქანა, არანაირი ბიზნესი, ყველაფერი პირადული. წიხლქვეშ გავიგდეთ.

პრიორიტეტების დალაგება ყოველთვის გვიჭირდა, გრძელვადიან გეგმებზე ფიქრიც ასევე, არა მარტო ქვეყნის, არამედ სახელმწიფოს შემადგენელი ერთი უჯრედის – ოჯახის დონეზე პირველ რიგში. ბოლო წლებია ამ ნაწილში ყველაზე მეტად გვიჭირს, გვიჭირს, ზოგი ვხვდებით რომ გვიჭირს, ზოგი ვერ ვხვდებით, მაგრამ არცერთი და არც მეორე თითს არ ვატოკებთ რაიმეს შესაცვლელად.

ვეღარ ვხვდები უკვე რა შემთხვევაში გამოვა უფრო მეტი ხალხი ქუჩაში, დენის ტარიფის გაზრდის შემთხვევაში თუ სტალინის ძეგლის წამოსაჭიმად, ძეგლი რომელიც ხავსია იმ ადამიანებისთვის, ვისთვისაც ის კაცი, მილიონობით ადამიანის სულიერად თუ ფიზიკურად გამანადგურებელი, კვლავ ტკბილ დროსთან ასოცირდება, ტკბილ და დალხენილ ქვეყანასთან, რომელიც პირდაპირი გაგებით სისხლზე იყო აგებული. სანატორიუმები, ათიდან ხუთამდე სამსახური, მივლინებები, უფასოდ მიღებული ბინა, მანქანა, ძნელია ვერ გაამტყუნებ, ათეული წლების განმავლობაში, რამდენიმე თაობა სრულიად სასათბურე პირობებში დაიბადა, გაიზარდა და ცხოვრობდა. მგონი გენეტიკურად ზარმაცებად ჩამოვყალიბდით, ადამიანებად, რომლებიც დენის ტარიფის, ტრანსპორტის ტარიფის გაზრდის შემთხვევაში ქუჩაში არ გამოვლენ და რომელიმე სახელმწიფო უწყების ფანჯრებს არ დალეწავენ, არ გააკეთებენ მოლოტოვის კოქტეილებს, არც მონათმფლობელურ სამსახურს გააპროტესტებენ, არც კვაზი საგანმანათლებლო სისტემას, მოუწესრიგებელ სამედიცინო სფეროს, არასოდეს და არაფერს.

არც ლარის კურსმა შეგვაწუხა დიდად, თუმცა დიდი ამბავი მოყვა ალის და ნინოს ძეგლის გადაადგილებას, ალბათ იმაზე დიდი ამბავი, ვიდრე ამ ძეგლის დადგმას მოჰყვა, საოცრად აპროტესტებდნენ მახსოვს. სამომავლოდ, ალბათ ჯობია, ყველა ის ძეგლი, რომელსაც დავდგამთ, ბორბლები წინასწარ გავითვალისწინოთ, ყველა ხელისფულებას თავისებური შეხედულებები აქვს ძეგლების ლოკაციასთან დაკავშირებით.

დადუნებულები და ზარმაცები ვართ. აუცილებლად ლიდერი უნდა გვყავდეს, თმებგაწეწილი და ქოშებიდან ამომხტარი, რომელიც წინ გაგვიძღვება და ყველა ტელევიზიის საინფორმაციო საშუალების ტრენდი ეს ამბავი იქნება. ისე გარეთ არ გამოვდივართ.

მანქანაში ჩაცხრილული ადამიანი და შვილის საფლავზე აფეთქებული მამა, ვერ გახდა საზოგადოების ამძრავი თემა, შეიძლება იმიტომ, რომ თემა მთავარ მედია ბადეში ვერ მოხვდა და ეს არ იყო იმ მომენტის მედია ტრენდი.

რას გვიჩვენებენ და რისი დანახვა გვინდა ჩვენ და რა უნდათ მათ რომ დავინახოთ ჩვენ და როგორ უნდა დავინახოთ ის, რასაც ისინი გვიჩვენებენ? ზუსტად ისე, როგორც მოგვაწოდებენ. ჩვენ ხომ ტვინის განძრევაც გვეზარება, ჩაანალიზება არ გვიყვარს.

გვიჩვენებენ ტრაკს და დუბინკას და ჩვენ გვინდა რომ ეს დუბინკა ტრაკში იყოს და არა ტრაკთან, არამედ პირდაპირ ტრაკში. ასეც ვხედავთ. ასე დავინახეთ მაშინაც, თუმცა ვინმეს მაშინ რომ ეთქვა, ეჰეი, ხალხო, დუბიკა ტრაკში კი არა, ტრაკთან არისო, ეს დუბინკა უმალ არამკითხე მოამბის ტრაკში აღმოჩნდებოდა, ანუ იმ ადამიანის ტრაკში, რომელმაც საერთო ეროვნულ დუღილში, ცივი წყლის ჩასხმა გაბედა.

ეს იყო არტი. არტი, რომელიც #დავინახეთ, არ დავცინეთ, გვერდი არ ავუარეთ და მაშინვე ვაღიარეთ.

ეს არტი, ამ დრომდე ვერ ჩავაანალიზეთ, ასეთია მთის წვერზე წამოჭიმული მაღალი ხელოვნება, #ყველავერგაიგებს.

მკითხველი

პაპას ❤

ფეისბუქის პროფილში ჩახედვა ისე შემიძლია,

როგორც ადრე ყავაში ვიხედებოდი,

უშუქობის დროს,

ოთხმოცდაათიანებში,

დიდი წითელი კერასინკის გარშემო.

მეზობლები, მეგობრები, უსაქმურები,

მუხლებამდე მზესუმზირის ჩენჩოში ჩამსხდრები,

დღისით,

საღამოს კი სანთლის ნაღვენთში,

და სიბნელეში კერასინკაში ჩაქცეული ყავის სუნში,

ნავთიანი ყავის სუნში.

წიგნში ჩახედვა ახლა ისე აღარ შემიძლია,

როგორც ადრე, სანთლის შუქზე,

ოთხმოცდაათიანებში,

დიდი წითელი კერასინკის გარშემო,

მუხლამდე ნაღვენთში,

და მბჟუტავ შუქზე აღმოჩენილ სამყაროში,

სადაც იკარგებოდი თითქმის მილეული სანთლის იმედად.

ადექი, დაწექი, თვალები გეტკინება

დაუსრულებლად,

ბებია, ბაბო, დედა, მამიდა, მზრუნველების მთელი არმია.

თვალები კი ერთადერთია, რაც არასოდეს მტკივა

არც მტკენია

არც უტკენია ვინმეს

არც მე და არც პაპას,

ისიც ლამფის შუქზე კითხულობდა. სულ. სანამ მოკვდა.

უსათვალოდ თან.

ვადღეგრძელებთ ქალებს

დიდი ხნის წინ, როცა დედამიწაზე ყველაფერი სხვანაირად იყო, ეშმაკი მსოფლიოს ყველა კუთხეში აგროვებდა ლამაზ ქალებს და მშვენიერ მარგალიტებად აქცევდა მათ, ბოლოს იმდენი დაუგროვდა რომ მძივი გააკეთა;

ერთხელაც კაცმა არ იცის რატომ (ალბათ უფლის ბრძანებით) გადაწყვიტა ეს მარგალიტები ისევ გაეფანტა მთელს დედამიწაზე და ისევ მშვენიერ ქალებად ექცია, გაატანა ეს მძივი არწივს და უთხრა ყველა ქვეყანაში თი მარგალიტი ჩააგდეო, ასეც იქცეოდა არწივი, ყველა ქვეყანაში რომელსაც გადაუფრენდა ერთ მარგალიტს აგდებდა.

სულ მალე მოუახლოვდა საქართველოს და ეს მძივი კლდის წვერს გამოედო და გაწყდა, მარგალიტების უმეტესობა, ჩვენს ქვეყანაში ჩამოვარდა და ისინი ულამაზეს ქალებად იქცნენ

ხოდა მოდით ამ სასმისით ჩვენ ქალებს, ლამაზ მანდილოსნებს გაუმარჯოს.  

 

ყოველი მომდევნო მეგობრის დაოჯახებისას, ბავშვობა ისე ილეოდა როგორც სათაგურში გამომწყვდეული ყველი, თუმცა თავს იმით ვიმშვიდებდი რომ ამ წასვლას, მათი გაბედნიერება და ცხოვრების ახალ, სასიამოვნო ეტაპზე გადასვლა ერქვა.

ვერ მოგვიწია კარგი პერიოდი, 90-იანი წლები, უსახსრობა, გაჭირვება, ბევრი მათგანი თავის მდგომარეობას უარესიდან ცუდისკენ  თუ შეცვლიდა და ამით ყველა კმაყოფილდებოდა.

ზოგი გაიპარა, ზოგი უფრო უარესი საბედოს დევნისგან შეწუხებული, მშობლების შერჩეულ მისთვის სასიკეთო ვარიანტს დათანხმდა, ზოგიც მოიტაცეს.

თუ აღმოჩნდებოდა რომ უფრო უარეს მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდი როგორც სიდუხჭირის დონით, ისე ოჯახის ახლად შეძენილი წევრების მხრიდან დამოკიდებულებით, წასასვლელი მაინც აღარსად გქონდა. უკან ხომ არ დაბრუნდებოდი ამ უბედურ დროს და ისევ შენს მშობლებს ხომ არ დააწვებოდი ჭირად, რომელთაც სხვა შვილებიც ჰყავდათ და თავი ისედაც ძლივს გაჰქონდათ.

ვალებით გადახდილი ქორწილის, თაფლობის თვის და მხიარულების მარაგის ამოწურვის შემდეგ იწყებდი შეგუებას.

ეგუებოდი უფულობას, მუდმივ უარს შენთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან საჭიროებებზე

ეგუებოდი დედამთილის თუ მამამთილის უხეშობას (არ გაუხარდათ მათ ახალი ტვირთი)

ეგუებოდი გაღიზიანებულ ქმარს რომელიც ადრე ასეთი არ ჩანდა (მერე შეიცვალა)  

ეგუებოდი შენსკენ ბზრიალ-ბზრიალით წამოსულ ხან ღომის მოსაზელ ჩოგანს, ხან მწვანილის საჭრელ დაფას, ხან რას და ხან რას, რაც ხელში მოხვდებოდა ან შენს ქმარს ან დედამთილს

ეგუებოდი მუდმივად აწითლებულ ზურგს

ეგუებოდი შენს საკუთარ თავს რომელიც ძალიან გტკიოდა, გამუდმებით თმების მოქაჩვისგან ან მანქანის მინაზე მირტყმისგან

გენატრებოდა მშობლების სახლი და ბავშვობა

გინდოდა სწავლის გაგრძელება, მაგრამ ვერ გააგრძელე, დედამთილმა ახლა მაგაში გვახდევინე ფული, ისედაც ქორწილის გამო ასეთი ვალები დავიდეთ ან რაში გჭირდება სწავლა, მაინც სახლში უნდა იყო, ბავშვები გაზარდოო.  ქმარს სხვა მიზეზი ჰქონდა, საშინლად ეჭვიანობდა, ადრე ასეთი არ ჩანდა, სანამ გაყვებოდი კოშკებს გიგებდა, კიდევაც აქ იყო ყველაზე წარმატებული, მითიური კოშკების მშენებლობაში.

თუმცა ისეც არ იყო რომ მხოლოდ გაჭირვებამ და უსახსრობამ შექმნა ნიადაგი ნაჩქარევად შეგექმნა ოჯახი. ამას სხვა ბევრი წინაპირობა ჰქონდა.

შენ ხარ ის ვისაც ბავშვობიდან პატარძლად ამზადებენ, იპრანჭები, სოფელში ჭიშკართან მეგობრების შეკრებაზე არ გახვალ ისე რომ გვარიანად არ გამოიპრანჭო, ქელეხში კერძებით დახუნძლული სინების ტარებასაც ვერავინ გასწრებს, აქაც კოხტად გამოწკეპილ-დავარცხნილი ხარ, და იღიმი, კეკლუცობ ისე თითქოს არავინ მომკვდარა, ისე თითქოს არავის გლოვობენ. ეს აქაური ტრადიციაა.  გასათხოვარი ქალის ტრიალი ქელეხში. ბევრი ფლირტი, ბევრი რომანი და ბევრი ურთიერთობა იწყება ქელეხიდან. ბევრი ოჯახიც იქმნება.

ქორწილშიც იგივენაირად იქცევი როგორც ქელეხში, ოღონდ აქ უკვე სუფრის გაწყობაში უნდა მოიწონო თავი, ფერადი ხელსახოცები ორიგინალურად ჩამოაცვა ჩანგალს, ჩადო ჭიქაში თუ ამოდო თეფშებს ან გააკეთო ქაღალდის ნავები.

და აი დგება მომენტი, ვიღაც თვალს გკრავს, შემდეგ პაემანია, შემდეგ ქორწილი, ბევრი სადღეგრძელო, ბედნიერებას გისურვებენ, ხან ქალურს, ხან ისე, კარგად შეზარხოშებულები და განსხვავებული სასმისით მალე გამრავლებას და ასევე ბედნიერ დედობას გისურვებენ.

ასეთ სადღეგრძელოებს შემდეგშიც მრავალგზის მოისმენ, ძალით, თავის არშერცხვების მიზნით გადახდილ დაბადების დღეებზე, ახალი წლის სუფრაზე და სხვა გამონაკლის შემთხვევებში.

დალოცავენ შენს კარგ დიასახლისობას, დედობას, შვილობას და კიდევ და კიდევ გამრავლებას და ბედნიერებას მოგისურვებენ, ხანდახან ქალურსაც.

და მერე ნელ-ნელა აღმოჩნდება რომ ოჯახი სადაც შედიოდი და რომელსაც ასე აქებდნენ მეზობლები და ახლობლები, ისეთი კარგი ვერ აღმოჩნდა. პირველი მსუბუქი კონფლიქტის შემდეგ, მამამთილმა პირველი მფრინავი ობიექტი გააცნო სახლში საქმის გასარჩევად შეკრებილ მოყვრებს – ხილის მძიმე ვაზა, ბროლის. ადრესატმა მოხერხებულად აიცილა მფრინავი ობიექტი. საბედნიეროდ.

შემდეგ მეორე მფრინავი ობიექტი გაიცანი, რომელსაც ერთი ფეხით გაასწარი ჭიშკარში – დედამთილმა იქვე, ჭიშკართან მიწაში ჩარჭობილ ლომს ასწავლა შენსკენ ფრენა.

შემდეგ იყო ტვინის სამჯერ შერყევა, განქორწინება და თავისუფლება. მართლაც თავისუფლება.

ყველაფერი დასრულდა. ამჯერად კარგად და არა ისე როგორც იმ ქალის შემთხვევაში, ოთხი შვილი რომ ჰყავდა და ქმარმა ნაწლავები გამოაყრევინა. მოკლა.

ამ პოსტში ასევე უნდა ყოფილიყო სტატისტიკა, გამოკითხვები, სხვადასხვა ექსპერტის კომენტარი თუ ინტერვიუ, რესპოდენტი და რესპოდენტის ფოტოები სახის იდენტიფიკაციის გარეშე და უამრავი სხვა რამ რაც UN Women-ის ვორქშოფზე შევიძინე და მასწავლეს და რასაც ალბათ ბევრი თქვენგანი უბრალოდ გვერდს აუვლიდა, არ წაიკითხავდა, არ დააინტერესებდა და ალბათ მართალიც იქნებოდით.

ეს ბლოგია და მე შევეცადე ამ ყველაფრისთვის გვერდი ამევლო და მაქსიმალურად პირადი ისტორიები მომეთხრო, ის რაც გაზეთში არ წამიკითხავს შემთხვევით, ის რაც სოფლის წყაროზე არ გამიგია ჭორის სახით, ის რაც ფეისბუქზე არ წამიკითხავს ვიღაც ფრენდის სტატუსის სახით, არამედ დამეწერა ის რაც ზუსტად მოხდა ჩემს გარშემო, ჩემთან ახლოს და ის რაშიც მე ჩავერიე, რაშიც ვმონაწილეობდი და რაც პირადად ვიხილე.

ამ პოსტში არეულია რამდენიმე ადამიანის სხვადასხვა ისტორია, ცხადია სახელები არ გამოვიყენე, შეიძლება ბევრი რამ გეცნოთ, ხშირ შემთხვევაში ხომ ასეთი ისტორიები ერთმანეთისგან დიდად არ განსხვავდება.

ფოტოც შემთხვევით შევარჩიე, ჩემი არქივიდან და რასაკვირველია არ ასახავს პოსტში მოყვანილ ადამიანებს და ამბებს.

შიში ეს არის ის რის გამოც ძალადობის მსხვერპლი ადამიანები ხმამაღლა ვერ/არ ყვებიან თავის ისტორიებს, მითუმეტეს იდენტიფიკაციაზე საუბარიც კი არ შეიძლება. მიუხედავად იმისა რომ მსხვერპლი უკვე დიდი ხანია მოძალადეს ჩამოშორდა, ცხოვრობს დამოუკიდებლად, გადარჩა და ფეხზე მყარად დადგა, მაინც თავს იკავებენ მოყვნენ საკუთარი თავის შესახებ და მათი გადარჩენა, საკუთარ თავში ძალის პოვნა და წინსვლა მაგალითი გახდეს სხვა ბევრი ადამიანისთვის.

gisosebi

საქართველო – ესპანეთი

ხვალ საქართველოს და ესპანეთის ნაკრები გუნდები ხვდებიან ერთმანეთს ბ.პ. სახ. ეროვნულ სტადიონზე. მეც მივდივარ. თუმცა ეს პოსტი არ არის იმაზე რომ აღნიშნულ სტადიონზე პირველად შევდგამ ფეხს (იმედია კუჩხი ბედინერი მაქვს) და არც იმაზე, რომ ზოგადად ნაკრების თამაშს ვესწრები პირველად და ასევე არც იმაზე რომ უცხო ქვეყნის ნაკრებს ვნახავ პირველად ცოცხლად.

მართალია ცოტა გვიან, მაგრამ ამ პოსტის ინსპირაცია ხიზანიშვილთან მცირე ინტერვიუა, რომელიც ბელარუსთან თამაშის შემდეგ ვიხილე ტვ–ში.  ძლიერი გუნდი, მსოფლიო ჩემპიონი ბლა–ბლა–ბლა და უცებ ამბობს, რაღაც მოწიწებული ტონით (ასე მომეჩვენა ყოველ შემთხვევაში):  “. . . ეს ერთგვარი საჩვენებელი მატჩი იქნება . . .”

რას ნიშნავს საჩვენებელი მატჩი? მერე რა რომ მსოფლიოში ერთ–ერთი საუკეთესო ნაკრები ჩამოდის, იქნებ საერთოდ თამაშის გარეშე მიგვეცა პირდაპირ სამი ქულა, რას იტყვით? მე არ მინდა ხვალ სტადიონზე ესპანეთის ეროვნული ნაკრები საქართველოში არსებულ მათ ფანკლუბს ეთამაშოს,  არც მოწიწებული თამაში მინდა და არც ფრე, არავის სჭირდება თქვენი ფრე, მინდა მოგება და ნაკრები გუნდების თამაში ეროვნულ სტადიონზე და არა საჩვენებელი მატჩი. 

ასეთი “შემართებით” თუ მიდის ყველა ფეხბურთელი სათამაშოდ, ვერასოდეს მოვიგებთ და ვერც ვერასოდეს გავცდებით ჯგუფის ფარგლებს.

ასე რომ ნუ დაიძინებთ მოედანზე, იმოძრავეთ სწრაფად, დაცვას მიხედეთ და გადადით შეტევაზე 😀

წარმატებები ჩვენ! 

 

 

Géorgie

Love your country. Your country is the land where your parents sleep, where is spoken that language in which the chosen of your heart, blushing, whispered the first word of love; it is the home that God has given you that by striving to perfect yourselves therein you may prepare to ascend to him

~Giuseppe Mazzini~

AND I LOVE MY COUNTRY!

I would like  to give you some impression about my country  through pictures:

 

TETNULDI – peak in the central part of the Greater Caucasus Mountain Range, located in the Svaneti Region of Georgia.

USHBA – 4,690 m

 

DAVID GAREJI – is located in Eastern Georgia, 25 km from Tbilisi, on Iori plateau near the border of Georgia and Azerbaijan. It includes the complex of 19 Medieval monasteries with approximately 5 000 cells for monks.

 

Vineyard and grandfather

 

Tiflis – capital of Georgia

 

Medea Japaridze – Famous Georgian Actress (1923– 1994)