Posted in აქეთური იქეთური

ერთად ვიბრძვით, ერთად ვცეკვავთ, ერთად ვქოლავთ!

ზოგადად დუჟმორეული ცხოვრება გვიყვარს, აგვისტოში კი განსაკუთრებით. აგვისტოში გვახსენდება ყველაფერი, 20%-იც, ქვეყანას სარეველებივით მოდებული რუსი ტურისტები, რუსეთში სამუშაოდ წასულები და სხვანი და სხვანი, ანუ ყველა ის, ვინც ასეა თუ ისე, ოდნავ მაინც გადადის აგვისტოს დადგენილი საზღვრებს გარეთ. ვიღაცას დასტაევსკი გაახსენდება, ვიღაცას რუსულ ენაზე ახმოვანებული ფილმები, ვიღაცას რუსეთში მწვანილის ექსპორტიორი რიგითი ეფროსინე, სია უსასრულოა, მძიმეა მიშას მარკეტინგის ნარჩენების ხვედრი. ამ დღის წესრიგით ერთ დღეს შეიძლება შენ გადაგიარონ, მეორე დღეს შენ გადაუარო და მესამე დღეს ყველამ ერთად გადაუაროთ მაჭახელა სამიკიტნოს მიმტანებს და მათ სამსახური დაატოვებინოთ.

და ამგვარად, ამ წრეში გაჩნდა შიში, შიში აზრის გამოთქმის, ემანდ უცებ კოლექტიური ბულინგის მსხვერპლი არ გახდე, უნდა მოზომო ნაბიჯები, ქმედებები, სტატუსის დაწერამდე გრამატიკის სრული კურსი გაიარო, ფოკუს ჯგუფს წარუდგინო, შეაფასებინო.

ამავე წრეში კი, ქერუბიმების ნაწილმა აღმოაჩინა, რომ კოლექტიური დაჯმა სულაც არ ყოფილა კარგი რამ, არც ის ყოფილა კარგი, განსხვავებული აზრის გამო რომ იქოლები და არც ის ყოფილა სასიამოვნო, რომ იმ კედლების მხოლოდ 20% დაგრჩა, რომელიც შენ გარშემო ამოაშენე და რომელიც გეგონა საჭირო მომენტში დაგიცავდა.

ასე აღმოჩნდა ბასიანი ალყაში. უახლესი ისტორიის უმნიშვნელოვანესი ადგილი ქვეყანაში.

გამახსენეთ, იქნებ სადმე კანონში გავწერეთ, რომ ფანდურზე და დოლზე დამკვრელს უფლება არ აქვთ რუსეთში წასვლის, მაგრამ დიჯეებს აქვთ. ბოლოს და ბოლოს რუსეთში ამხელა ქართული სათვისტომო ცხოვრობს და არჩენს აქ დარჩენილ ოჯახის წევრებს, იქნებ მათ უნდათ ფანდურიც, დოლიც და დიჯეიც? და თუ შეგვიძლია ფანდურზე და დოლზე დამკვრელი ამ საქციელისთვის წიხლქვეშ გავიგდოთ, დიჯეი რა წილხვედრია?

და თუ კი ატრაკებ, ბოლომდე უნდა გაატრაკო, მიდიხარ? წადი, სხვა მიდის? ნუ დაამუნათებ და მერე შენ იგივეს ნუ გააკეთებ. მიზნებს აღარ აქვს მნიშვნელობა, მედოლეს ვინმემ ჰკითხა რა მიზნით მიდის? ვისზე ნაკლები მეამბოხეა დოლი?

ბოლოს იმის თქმა მინდა, რომ ორმაგ სტანდარტებს შევეშვათ, ვაკეთოთ, ის რასაც საჭიროდ ვთვლით და რასაკვირველია ყველას აქვს უფლება, სადაც უნდა იქ წავიდეს, თუნდაც მოუსვლელში.

ერთად ვცეკვავთ!

ერთად ვიბრძვით!

ერთად ვქოლავთ!

Posted in კულტურა, ლიტერატურა

ლიტერატურა, ციხე და რუსული მენტალიტეტი

ციხის თემა ძალიან გავრცელებულია რუსულ ლიტერატურაში.

ამის სათავე შეიძლება რუსულინ ოქროს ხანის პოეტების – პუშკინის, ლერმონტოვის ნაწარმოებებში ვეძიოთ, რომლებიც ხშირად აკრიტიკებდნენ მეფის რუსეთს და ავტოკრატიულ სახელმწიფოს, სადაც მოსახლეობის ღარიბი ნაწილი

მოკლებული იყო საკუთარი უფლებების რეალიზებას. ხოლო ამ პოეტებს, ლიბერალური შემოქმედების გამო, ხშირად შორეულ გადასახლებაში აგზავნიდნენ.
ანტონ ჩეხოვი ესტუმრა კუნძულ სახალინს (ციხე–კუნძული 1917 წლამდე), მწერალმა სამი თვე დაჰყო კუნძულზე და დაწერა „Остров Сахалин“, სადაც მოგვითხრო, თუ როგორ საშინლად და დამამცირებელად ეპყრობოდნენ იქ მცხოვრებ ადამიანებს.
კიდევ ერთი მწერალი და ჟურნალისტი, რომელიც ეწვია სახალინს იყო – ვლას დოროშევიჩი; მან დოკუმენტალურად აღწერა მსჯავრდებულების ცხოვრება, მათ შორის ლეგენდარული მძარცველი ქალი – სონია ბლიუვშტეინი (Сонька Золотая Ручка).

მიუხედავად რუსეთში მონარქიის დამხობისა, ამით ადამიანების რეპრესიები არ დასრულებულა.
სტალინმა, ლენინის გარდაცვალების შემდეგ, რეპრესიების ახალი ერა დაიწყო, შექმნა რა ე.წ. გულაგები. მილიონობით უდანაშაულო ადამიანები, მათ შორის ცნობილი მეცნიერები, ექიმები და ხელოვანები „საბჭოთა ხალხის მტრებად“ შერაცხეს და ამ ბანაკებში გააგზავნეს სხვა ჩვეულებრივ დამნაშავეებთან ერთად.
გულაგებში გამეფებული სისასტიკის მასშტაბები შესანიშნავად აღწერა ალექსანდრე სოლჟენიცინმა, თავის ეპიკურ რომანში „Архипелаг ГУЛаг“.

კიდევ ერთი მწერალი, სერგეი დოვლათოვი შეეცადა ციხის თემის გაშლას, თავის ავტობიოგრაფიულ ნაწარმოებში „ზონა: ციხის ზედამხედველის ჩანაწერები“, სადაც საბჭოთა ციხე, სწორედ ციხის ზედამხედველის რაკურსიდან არის წარმოდგენილი.
საუკუნეების მანძილზე, ხალხი ცენტრალურ მთავრობას (მაგ. მეფეებს ან კომუნისტურ პარტიას) ხედავდა როგორც რეპრესიულ მანქანას, სადაც ხალხის კუთხეში მისაყანებლად ერთადერთი ეფექტური საშუალება დაპატიმრებების სერია იყო.
ხოლო ოქროს ხანის მეამბოხეებს დღესაც დიდ პატივს სცემს რუსი ხალხი.

კომუნიზმიდან კაპიტალიზმისკენ უხეშმა გადართვამ, მძიმე გარდამავალი პერიოდი გამოიწვია; წამოვიდა უმუშევრობის დიდი ტალღა, რაც თავის მხრივ, 90-იან წლებში კრიმინალურ ცუნამად გარდაიქმნა. ქუჩები სავსე იყო ციხიდან ახალგამოსული ხალხით და პირიქით, კიდევ ბევრსაც აპატიმრებდნენ.

თინეიჯერები გაერივნენ ყოფილ პატიმრებში, რომლებმაც თავის მხრივ, სწრაფად აითვისეს ციხის სლენგი და მენტალიტეტი. უფრო უფროსები ქმნიდნენ ბანდფორმირებებს, ციხის იერარქიის გათვალისწინებით, ცუდად ეპყრობოდნენ თავისზე უმცროსებს ან იმ ადამიანებს, რომლებიც არ ეწერებოდნენ მათ ჯგუფში. მათი მსხვერპლი ბავშვებიდან ზოგი მხოლოდ 4 ან 5 წლის იყო, რომელთა პიროვნულ განვითარებაზე, თვითშეფასებაზე და პირად წარმატებაზე ძალიან ცუდი გავლენა მოახდინა სწორედ ასეთმა გარემომ.
ყველაზე დიდი საზღაური, რასაც ახლა ვიხდით ამ ყველაფრისთვის არის ის, რომ ციხის ცხოვრება შეერწყა მეინსტრიმის კულტურას.
ასე მაგალითად, ყველაზე პოპულარული რუსული ტელესერიალები ასევე ციხეებს, ციხის ცხოვრებას ეხება. ყველაზე პოპულარული მუსიკალური ჟანრი – დანაშაულის და ციხის მოტივებზე აგებული რუსული შანსონია.

რუსული კრიმინალური დრამა “Бригада” (2002) მიუხედავად იმისა, რომ კვლავ ხელიხელ აგოგმანებს კრიმინალურ ავტორიტეტებს, ძალიან კარგად ასახავს სწორედ ამ, 1989-1999 პერიოდს.

მიუხედავად იმისა რომ, 1991 წელს, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ რუსეთი ერთი შეხედვით ღია ქვეყანა იყო, ქვეყნის მოქალაქის შეგრძნება ჯერ კიდევ შორს იყო თავისუფლების შეგრძნებისგან.
თუ თვალს ადევნებთ მიმდინარე მოვლენებს, ქვეყანას მართავს KGB-ს ყოფილი თანამშრომლების ჯგუფი, კრიმინალური კორპორაცია. თუ ვინმემ წინააღმდეგობა გაუწია პუტინს და მის მომხრეებს, ან მკვდარია ან ციხეშია (მაგალითად, ხოდორკოვსკი).
თუმცა შარშან სიტუაცია შეიცვალა, ფეხს იდგამს ახალი საზოგადოება, რომელიც უფრო დარწმუნებულია თავის ქმედებებში, უფლებებში. გასულ ზამთარს, ათასობით ადამიანი გამოვიდა რუსეთის ქალაქებში, რომლებიც დუმის გაყალბებულ არჩევნებს აპროტესტებდნენ.
მაგრამ, მიუხედავად ამ ახალი ტალღისა, რუსი ხალხის უმრავლესობამ პუტინს მისცა ხმა ახალ საპრეზიდენტო არჩევნებში (ოფიციალური თუ დამოუკიდებელი ეგზითპოლების შესაბამისად).
მაშ რატომ აძლევს ხალხი ხმას იმ მთავრობას, რომლისაც არ სჯერა? ვფიქრობ პასუხი ისევ ციხის ფსიქოლოგიაშია, რომელიც გავლენას ახდენს რუსეთის მოსახლეობის მნიშვნელოვან ნაწილზე.

ჩემი აზრით, ამ ფსიქოლოგიის სახასიათო შტრიხებია:
– ავტორიტეტისადმი შიში და უნდობლობა
– ფულისა და ძალაუფლების პატივისცემა (მაშინ როდესაც ინდივიდის ძირითადი უფლებები უგულებელყოფილია)
– თავისუფლების, როგორც რაღაც მიუწვდომლად ან ზღაპრად წარმოდგენა
– სამოქალაქო საზოგადოების წარმატებაში ეჭვის შეტანა/ურწმუნობა
– ციხის იერარქიის, როგორც საზოგადოების ნორმალური, შესაფერისი მდგომარეობის მიღება.

სანამ რუსეთში ეს ფსიქოლოგია დომინირებს, ლიტერატურა კვლავ შეეცდება დაინახოს კავშირი ციხესა და ადამიანის სულს შორის, ციხესა და სახელმწიფოს შორის, ციხესა და საზოგადოებას შორის, და ა.შ.

პოსტის ეკუთვნის გრიგორი რიჟაკოვს

 

შემდეგ პოსტში განვიხილავთ გ. მანველიძის მგლებს, ტელესერიალებს “მგლების ხორუმი” და “ცხელი ძაღლი”, ბიძინა კვერნაძის

“ასეთია ქურდი კაცის ბედი
ფათერაკი უკან დასდევს მუდამ
და სიცოცხლის ნახევარზე მეტი
ციხე-ციხე გაატაროს უნდა” – ს

მელოდიის თანხლებით 😉