Posted in წერილები ქუცნას

XXIII წერილი ქუცნას – ჩემი ესპრესო

ქუც,  ახლა ვიგრძენი დღეში რამდენჯერ გამოდიხარ შენი სახლიდან და ამოწმებ ხან საფოსტო ყუთს, ხანაც სახლის პარმაღს. ახლა ვიგრძენი შენი ლოდინი და შენი ტკივილი, რომელიც ვინ იცის რამდენჯერ მოგაყენე. არ გთხოვ პატიებას, ძალიან მრცხვენია და ძალიან მტანჯავს ეს გრძნობა. არ შეიძლება ჩემი საქციელი, ჩემი ასეთი უყურადღებობა, ჩემგან შენი ასეთი დავიწყება ოდესმე მაპატიო.  არ ვიმსახურებ. ვიცი. რას არ დავთმობდი ახლა, ჩემს გვერდით რომ აღმოჩნდე და აქაურობას გამარიდო, აქედან გამაქრო, სულ ცოტა ხნით მაინც, შენი მხარდაჭერა მჭირდება ისე, როგორც არასდროს. მუცელში პეპლები მომიკლეს.

გაგეცინება და, გუშინ პირველად მოვხარშე ესპრესო. ხომ იცი ჩემი მოთმინების ამბავი, უფრო სწორად ხომ იცი რომ სიტყვა მოთმინება, რას ნიშნავს, საერთოდ არ ვიცი.

დავასხი წყალი, დავახურე ერთი ნაწილი, ჩავყარე ყავა, დავახურე მეორე ნაწილი და შემოვდგი. ქვედა ეტაპზე ჩასხმული წყალი, ნელ-ნელა, წვეთ-წვეთად ზედა ეტაპზე უნდა ამოთუხთუხდეს, და დაგროვდეს ყავა, რომელიც გახეთქილ გულს, კიდევ უფრო გახეთქავს.

თუ წყლის და ყავის დოზები აგერია, და მეტი მოგივიდა, მაშინ ზედა ეტაპზე, ზედმეტად ბევრი ყავა გროვდება და ამდენ ესპრესოს ვეღარ ერევი, გული გიჩქარდება ან გერევა, თუ წყალი დააკელი, ზემოთ, ორიოდე ჩაის კოვზის ოდენა თუ ამოვა და არ გყოფნის, საშინელი დანაკლისის და უკმაყოფილების შეგრძნება გაქვს.

თითქოს რა მარტივია, ყავა ვერ მოგიდუღებია გოგოო? მეტყვი.

თურმე არ მცოდნია, ვხვდები რომ ბევრ შეცდომას ვუშვებ ქუც და ძალიან ბევრი რამ უნდა ვისწავლო, ისეთი რამეებიც კი, რაც მეგონა, თურმე ვიცოდი, მაგრამ არ მცოდნია.

არც პირველ ჯერზე გამომივიდა ესპრესო და არც მეორე ჯერზე, პირველად რამდენიმე წვეთი მივიღე და სასტიკად იმედგაცრუებული დავრჩი, მეორედ სამი კაცის სამყოფი მომივიდა.  ვერ გავუმკლავდი. გულის გახეთქვის შემეშინდა და გადავასხი, ეს წვეთ-წვეთად ნაგროვები ესპრესო.

შემდეგ თავიდან მოვადუღე, გავაუმჯობესე, მოთმინებაც და დოზებიც. C’est la vie.

როცა შენ დაბრუნდები, გპირდები მე და შენ მსოფლიოში ყველაზე დახვეწილ ესპრესოს დავლევთ და ბევრს ვისაუბრებთ, რამდენი რამ დაგვიგროვდა ქუც.

Posted in ჩემი ჩანახატები

შათოქაანელი ბოცვერები

ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო, შინდანელი მეგობრები შეიკრიბნენ და შათოქაანში წავიდნენ, ბოცვერების ახალი ხორცის საყიდლად. თამბირას დაბადების დღე იყო და ტყეში საპიკნიკოდ წასვლას აპირებდნენ, რა შეედრებოდა ახლად დაკლული ბოცვერის მწვადებს.

ჰე-ჰე-ჰეი! ბოცვერებო! მალე თქვენი ფუნჩულა ხორცით ჩავიტკბარუნებ პირს, რამე საწინააღმდეგო ხომ არ გაქვთ? არა ხომ?  ასეც ვიცოდი, – მტკიცედ ჩაილაპარაკა ლაილამ, როდესაც მეგობრები შათოქაანის საყასბოში შემოვიდნენ.

სასაკლაოს სიჩუმეს მხოლოდ ბოცვრების სიჩუმე და რიგში მდგომი ხალხის ჩოჩქოლი თუ არღვევდა. ბოცვერები დაკვლის დროსაც კი არ გამოსცემდნენ ხმას.

მეგობრები დიდხანს იდგნენ სასაკლაოს რიგში. სასაკლაოს შორს გაეთქვა სახელი. გარშემო ქალაქებიდან თუ ქვეყნებიდან, ყველა შათოქაანის სასაკლაოზე მოდიოდა ბოცვერის ხორცის საყიდლად.

თუკი აქამდე, ბოცვერები ჩუმად იდგნენ სასაკლაოს რიგში, ლაილას შეძახილმა თითქოს სიმხნევე გააჩინა, ჯერ აქა-იქ, შემდეგ ნელ-ნელა იმატა გამხნევებულთა რიცხვმა.

ლაილას არ ეგონა თუ მისი ხუმრობით წამოძახილი ბოცვერებსაც ესმოდათ, საერთოდ ვერ წარმოიდგენდა რომ ადამიანის ხმა და თან შინდანური ენა ესმოდათ მეზობელ შათოქაანელ ბოცვრებს.  ზოგიერთმა ბოცვერმა, რომელიც უფრო ახლოს იდგა სასაკლაოსთან და ერთმანეთზე თოკით გადაებათ, სირბილი და ღრენა დაიწყეს და რიგში მდგომი ადამიანებისკენ აგრესიულად იწევდნენ.

ლაილას, ვახლესას  და კარლინგს სასაცილოდ არ ჰყოფნიდათ ეს ნირშეცვლილი სანახაობა. ერთობოდნენ. ხუმრობდნენ. ბოცვერებს ბაძავდნენ და თან ბოცვერებისკენ იშვერდნენ ხელს, უდარდელი სიცილ-კისკისით.

იქვე, შორიახლოს, თამბირამაც შეამჩნია ეს ცვლილება და გამალებით ფოტოებს უღებდა გამოცოცხლებულ ბოცვერებს. ისიც იცინოდა.

სასაკლაოს მეორე მხარეს აშვებული ბოცვერები იყვნენ, შემოღობილ ადგილას იმდენი და ისე მჭიდროდ იდგნენ, ერთი დიდი, თეთრად გადაპენტილი მდელო გეგონებოდათ.  იქ უარესი ჩოჩქოლი შეიქნა, ხან ერთი მიახტებოდა ეკლიან მავთულხლართს, ხან მეორე.  თამბირას, რომელიც მავთულხლართნ უფრო ახლოს იდგა, უცებ საშინელი ღრიალი შემოესმა. გაიხედა.  ბოცვერებს თურმე პირის გაღება და ხმის ამოღებაც შესძლებიათ.

თვალებს არ უჯერებდა, ნუთუ ეს ის ბოცვერები არიან, რომლებიც აქამდე მშვიდად, წყნარად, ბედსშეგუებული ელოდნენ თავის რიგს, შათოქაანის განთქმული საყასბოს სასაკლაოს  ველზე… იქნებ ეს ლაილას შეძახილის ბრალია,   გამხნევდნენ და თავიანთ უმწეო და სასაცილო მდგომარეობაზე გახელდნენ, ფიქრობდა თამბირა.

კარლინგი უფრო გაუთამამდა ბოცვერებს, ღობის იქით ხან კეტით, ხან ბალახ-ბულახით ახელებდა. ბოცვერები ისე აჩოჩქოლდნენ, რომ თამბირას ხმა აღარ ესმოდა კარლინგს, რომ შეეწყვიტა ბოცვერების გამოწვევა.

უცებ ერთი მოზრდილი ბოცვერი ამოხტა და სახეში ეცა კარლინგს, ყური მოაჭამა. ეს ისეთი მოულოდნელი იყო, რომ ყველა ადგილზე გაქვავდა, რიგში მდგომი ადამიანებიც, მხოლოდ კარლინგის განწირული ყვირილიღა ისმოდა. გონზე მოსვლაც ვერ მოასწრეს, რომ გაყოყოჩებული ბოცვერი უფრო აზვირთდა, მოიმატა და რაღაცნაირად გამორჩეული გახდა სხვა ბოცვერებს შორის. ნაღველი სდიოდა ეშვებიდან.

თამბირა როგორც იქნა გონს მოეგო და მეგობრებისკენ გამოიქცა თავქუდმოგლეჯილი. ვერ  მიუსწრო. კარლინგს ოთხი ბოცვერი დაეტაკა და ღობის იქით გადაათრიეს საჯიჯგნად.

გამოფხიზლებული და გაღიზიანებული ბოცვერების პირველი მსხვერპლი, ყველაზე თამამი და ენამოსხლეტილი კარლინგი გახდა.

ღმერთმა აცხონოს, მას ძალიან უყვარდა ბოცვერის მწვადები.

რაც შემდეგ მოხდა, არ გაგაოცებთ. ლოგიკური დასასრული იყო დაგროვილი ვნებების, ბრაზის, სტრესის, დეპრესიის, სიჩუმე გაიბერა და დაინგრა, საიდანაც გაცხოველებული ბოცვერები გამოცვივდნენ, მზად იყვნენ ყველა და ყველაფერი შუაზე გაეგლიჯათ. ამოენთხიათ ყველაფერი, რასაც ამ წლების განმავლობაში ითმენდნენ ადამიანებისგან. სასტიკი ადამიანებისგან, რომლებიც მათზე ათასგვარ ექსპერიმენტებს ატარებდნენ. კლავდნენ, კუწავდნენ, ტყნავდნენ, ანაწევრებდნენ, სელფებს იღებდნენ მოტყნულ ნაკუწებთან. ისინი ვერ შეაკავა ფარატინა მავთულხლართმა. ვერც კონცერტებმა და ვერც სხვა სანახაობამ.

ბოცვერებმა ყველა შეჭამეს ვინც იქ იყო, მათ შორის თამბირაც, ლაილაც და კარლინგიც. ვინც ვერ შეჭამეს მავთულხლართის მიღმა მოაქციეს.

რაც შემდეგ მოხდა, არც ის გაგაოცებთ. ლოგიკური გაგრძელება იყო დაგროვილი ვნებების, ბრაზის, სტრესის, დეპრესიის…

ახლა ბოცვერები კლავდნენ, კუწავდნენ, ტყნავდნენ, ანაწევრებდნენ და სელფებს იღებდნენ მოტყნულ ნაკუწებთან. არც კონცერტები და არც სანახაობა.

ისევ იგივე.