Posted in ჩემი ლექსები

სამარხვო “დედა ენა”

ამ სცენებს ორიოდე დღის წინ, თბილისის ერთ-ერთ კაფეში შევესწარი. დიდი ხანი ვფიქრობდი დამეწერა თუ არა და თუ დავწერდი როგორ დამეწერა, რა ფორმით.  დღეს კი უცებ გამახსენდა პაატა შამუგიას (პუბლიცისტიკა ლექსად) კონიუქტურული “დედაენა” უცხოელი ტურისტებისთვის და ფორმის ინსპირაციაც სწორედ ეს გახდა.  რასაკვირველია პაატას უფრო ნიჭიერად გამოსდის, მაგრამ მეც ჩემი ვეცადე 😀

————-

აი ია

აი მარხვა
აი კაფე, ფასადური კაფე
აი გოგო-ბიჭები
აი შესვენება
სამარხვოა ეს შესვენება? კითხულობენ . . .
აი ადგილი
ეს ადგილი სამარხვოა? კითხულობენ . . .
სამარხვოა დაბრძანდით.
აი ფოუნი, სტივის ფოუნი
მამაოს ხელში
აი ხელგაშლილი
აი მზრუნველი
აი მკვებავი
აი მდიდარი
მ   რ   ე   ვ   ლ   ი
აი კრევეტების სალათი,
რა არის კრევეტი მრევლო?
თევზია მამაო, სამარხვო თევზი
წამოიღე
აი სენდვიჩი, სამარხვო სენდვიჩი
აი სამარხვო ნამცეცები
მამაოს წვერებზე
დედაო, ნამცხვრები აქ ვჭამოთ თუ იქ
იქ შვილო, იქ ვჭამოთ
აი კრუასანები, სამარხვო კრუასანები
აი ტაფა, სამარხვო ტაფა
აი ყავა, სამარხვო ყავა
დიეტური შაქრით
აი ჩაი, ეგეც სამარხვო
აი სიამოვნება მხოლოდ სამარხვო
აი მადა სამარხვო
აი მუცელი სამარხვო
აი გვრემა სამარხვო
აი მარხვა
აი ჩვენ!

———-

“ეცადე ჭამა-სმის უფალი იყო და არა მონა.
ვინც ხორცს არ ჭამს და სხვა საჭმელს გადამეტებულად მიიღებს, ღვინოს უზომოდ სვამს და ხორცს აპოხიერებს, უსარგებლოა მისი მარხვა.”

წმ. მაქსიმე აღმსარებელი