ჩვენ ვფეთქავთ

მე შევიყვარე პოეზია,
შენსავით ურითმო, მძიმე და ჩახლართული,
ვეძებე და დავკარგე სიტყვები,
შენთვის სათქმელის ასაწყობად.

სხვა გზებიც მოვსინჯე,
შენსავით ურითმო, მძიმე და ჩახლართული,
წრეზე ვიარე და ისევ შენთან დავბრუნდი.

ვამბობ რომ წავალ,
უკვე მივდივარ, ხედავ?
ორივემ ვიცით რომ გატყუებ.

შეგეგუე შენც და ჩემს ასეთ მეს.
შევეგუე შენთან არსებობას და შენს არარსებობას,
შევეგუე შენს გულიანობას და შენს უგულობას,
შენს ერთგულებას და ღალატს.

ჩვენ ისევ ვფეთქავთ,
ხან ერთად და ხან ცალცალკე.
როცა მენატრები, ფეთქვას ვწყვეტ, გაგუდვამდე,
ფიქრები მთიშავს, ვიძინებ.

დილით ისევ შენს ძლიერ ხელებს ვგრძნობ,
ჩემს მუცელზე,
შენ აქ ხარ,
ჩვენ ვფეთქავთ.

——

სტამბოლი 15.04.2015

სიკვდილის აჩრდილები და დედამოტყნული სირაქლემები

ცოცხალი ადამიანები საშიშები არიან, მკვდრები მით უფრო.

კლავენ იმისათვის, რომ დადუმდნენ

მარხავენ იმისთვის, რომ უფრო ღრმად დადუმდნენ

და მერე საფლავსაც ააფეთქებენ.

 

სირაქლემები საშიშები არიან, დედამოტყნულები მით უფრო

ცხოვრობენ იმისთვის, რომ დაიმალონ

იმალებიან იმისთვის, რომ უფრო ღრმად დაიმალონ

და მერე თავსაც არ იფეთქებენ.

 

სირაქლემები ადამიანები არიან, საშიში ადამიანები,

გარბიან იმისთვის, რომ პრობლემებს დაემალონ

იმალებიან იმისთვის, რომ ოცნებებში იცხოვრონ,

ააგონ საკუთარი მყრალი და დამპალი სამყარო.

 

სირაქლემები დედამოტყნულები არიან, ცოცხლები მით უფრო,

თავით სილაში, ყველაფერს უყრუებენ,

უყრუებენ იმიტომ, რომ უფრო მშვიდად იცხოვრონ

და მერე საკუთარ სიყრუეში ლპებიან.

 

ცოცხალი სირაქლემები არ კვდებიან, დედამოტყნულები მით უფრო,

არც თავს იკლავენ, სილაშია ღრმად ჩარგული,

არც იბრძვიან, თავჩარგულს ომის ხმა არ ესმით,

არც ტირიან, ცრემლებს სილა იწოვს.

 

ცოცხალი სირაქლემები საშიშები არიან, ღრმადჩარგულები მით უფრო,

ისინი ახალ სირაქლემებს ზრდიან,

რომლებიც უფრო ღრმად იმალებიან,

რომლებსაც კიდევ უფრო ულპებათ, ისედაც დამპალი სინდისი.

 

ადამიანები საშიშები არიან, ცოცხლები მით უფრო.

ტყნავენ იმისთვის, რომ დადუმდნენ

კვებავენ იმისთვის, რომ უფრო ღრმად დადუმდნენ

და მერე სადმე ცარიელ ოთახში იგუდებიან უხმოდ, თავჩარგულად.

ჩარჩენილი

როცა დაღლილი,
აშლილ და არეულ ძვლებს
ლოგინში ალაგებ,
როცა გონებას სასმელით დაბინდულს
ბალიშზე ასვენებ,
როცა გულს დაშლილს
ვერ აწყობ
და ისიც ფეთქავს ბევრ ნაწილად,
აქა იქ,
და მაშინ გესმის სიბნელეში
მხოლოდ ხმა, მხოლოდ ხმა
ჩაკარგული გულის ნაწილების
გინდა მოძებნო,
შეაკოწიწო ისევ,
ბრმა თახვივით ხან ერთ კედელს
ხან მეორეს ეხეთქები,
ვერც პოულობ,
გამოკეტილი ხარ გულთან ერთად,
უფრო სწორედ
შენს დაშლილ გულთან ერთად
და ეძებ . . .
Alone Again – original oil figurative painting by Connie Chadwell