კიმ კი-დუკის აბორტი

რა მოხდება ქუჩებშიც შტეფსელები რომ იყოს, მეუბნება მეგობარი და მეც ვეთანხმები. გვჭირდება. ტელეფონები უნდა დავტენოთ, სმარტფონები გვაქვს, ხუმრობა ხომ არ არის. ყოველდღე ახალი ტელეფონი, ყოველდღე უფრო განვითარებული და უფრო და უფრო მეტ ენერგიას მოითხოვს. ფაუერ ბანკიც გვინდა, შემდეგ ფაუერ ბანკიც ჯდება, ისიც დასატენია. პლანეტის მოთხოვნა მიწოდებას უსწრებს, არსებული რესურსები საკმარისი არ არის, ატომური ელექტრო სადგურები მუშაობით სახეს იხევენ, ადამიანები კი მის გარშემო ბეწვის ხიდზე დავდივართ.

ხანდახან გვაქვს ხოლმე პეროშრიალა აქციები “არ მოჭრა ხე”, “შევამციროთ გამონაბოლქვი” ან “ერთი საათით გამოვრთოთ შუქი”, მერე ვბრუნდებით სახლებში და ყველაფერს ვაბრდღვიალებთ, გვჭირდება, არ გვჭირდება, არ აქვს მნიშვნელობა. არ ვფიქრობთ, იმიტომ რომ ეს არ არის ჩვენი პირადი პრობლემა, ვერ ვხედავთ ამას როგორც პირად პრობლემას, წარმოდგენა არ გვაქვს, ვერ ვათვითცნობიერებთ ერთ დღესაც რა შეიძლება მოყვეს ამ ყველაფერს.

2012 წელი, ფუკუშიმა ყირაზე დგება, ადამიანები გაურბიან იმას, რითაც იტენებოდნენ, რაზეც მიერთებულები იყვნენ მთელი ამ ხნის განმავლობაში.

ამ დროს, კიმ კი-დუკის ფილმის “STOP” მთავარი გმირი მიკი ორსულად არის, ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი ისტერიულ შოკში ვარდებიან, არ იციან რა ქნან, გაიკეთოს მიკიმ აბორტი თუ არა, ალბათობა იმისა, რომ ბავშვი პათოლოგიებით დაიბადება, ძალიან მაღალია. მიკის არ უნდა ბავშვის მოშორება, გამორიცხულია მათი სიყვარულის ნაყოფი პათოლოგიებით დაიბადოს. ასე სჯერა.

ფოტოგრაფი ქმარი, გადაწყვეტს რომ გადაიპაროს რადიაციულ ზონაში და ფოტოები გადაიღოს, ნახოს რეალურად რა ხდება იქ და ცოლი დაამშვიდოს.

რადიაციულ ზონაში კიდევ უფრო შოკურ მდგომარეობაში ვარდება, ორსული ქალი მკვდრადშობს ნაყოფს და იმავე წამში ნამგალით ყელს იჭრის.

BIAFF-ზე ფილმის მსვლელობისას, ჩემს უკან, კინოთეატრ აპოლოში მამა და სამი პატარა შვილი ისხდნენ, არასრულწოვანები. მთელი ფილმის განმავლობაში მამა ბავშვებს კინოს უკითხავდა, ეს მძიმე ფილმი სულ სიცილ-კისკისით აყურებინა და მოასმენინა. შევწუხდით, ვუთხარით, მაგრამ სხვა გზა არ იყო, დავნებდით ბოლოს.

მიკის და საბუს ბავშვი შეეძინათ, ცოტა განსხვავებული, ყველაფერი უფრო ხმამაღლა ესმოდა, ვიდრე ყველა სხვა დანარჩენ ბავშვს, მათ შორის ფუკუშიმას საუბარიც.  ზოგჯერ ყურების დახშობაც იყო საჭირო.

ის სამი ბავშვი თავიდან ძალიან პატარები მეგონნენ ამ ფილმისთვის და მერე მივხვდი რომ არა, რაც უფრო ნაკლებად დავუხშობთ ყურებს და რაც უფრო ადრე დაიწყებენ ყველაფრის მოსმენას, მით უკეთესი პლანეტისთვის.

იქნებ შემდეგ აღარ დაგვჭირდეს გადარჩენისთვის აბსურდული მეთოდების გამოყენება, გადავრჩეთ მანამდე, სანამ ჩვენივე ხელით ნამგალით ყელს გამოვიჭრით და გამოვრთოთ შუქი, არა ერთი საათით.

პ.ს. მშვენივრად ვიცით რომ ღორი რადიაციულ ზონაშია მონადირებული, ვჯერდებით ჩვენთვის სასურველ პასუხს და ხორცს გემრიელად მივირთმევთ.

სე ლა ვი, სე ლა ვი მოდერნ.

Advertisements

თოვლიანი ბათუმის ფოტო

”აჭარის უმაღლესი საბჭოსა და მთავრობისთვის უკანასკნელი მოდელის 6 ავტომანქანის შესაძენად საახალწლოდ 325 000 ლარზე მეტი დაიხარჯება”

* * *

ამ პოსტში საილუსტრაციო ფოტოს ვერ ნახავთ, იმიტომ რომ მე არ მაქვს თოვლიანი ბათუმის ფოტო, იმიტომ რომ არასოდეს ვყოფილვარ თოვლიან ბათუმში და  წარმოდგენა არ მაქვს როგორია ყელამდე თოვლში ჩაფლული ქალაქი; ალბათ ლამაზი და რომანტიკული, ეჭვი არ მეპარება ასეც იქნებოდა ზედმეტ რომანტიკულობას და სილამაზეს მაღალი ძაბვის ხაზები რომ არ ჩაეწყვიტა თავისი სიმძიმით; ჩაწყვეტამ სილამაზის აღქმას ბოლო მოუღო და მძიმე ნაკვალევად თითქმის ორ დღიანი უშუქობა, სიცივე, მაღაზიების დაკეტვა და ზოგადად ქალაქის პარალიზება დაგვიტოვა.

არავის, არც სამთავრობო თუ პერიოდულად, სოციალურად დაუცველებზე თუ მინარეთის დემონტაჟზე მჭმუნვარე არასამთავრობო ორგანიზაციას თავში აზრადაც არ მოსვლია ასეთ მდგომარეობაში  მყოფი ბათუმელებისთვის პირველადი საჭიროების ნივთები მაინც ჩაეტანა და მცირე წვლილი შეეტანა პრობლემის გადაჭრის საქმეში; უფრო პირიქით მოხდა, ქალაქი მომზადებული ვერ შეხვდა თოვლის მოსვლას, როგორც ხდება ხოლმე, სათადარიგო ენერგიის მიღება მხოლოდ თურქეთიდან შეძლეს, ისიც გარკვეული პერიოდულობით, ვერავინ მოიფიქრა რა შეიძლებოდა ყოფილიყო მკვდარი სალარო აპარატების ალტერნატივა, რათა ადამიანებს საჭირო პროდუქტები თუ ნივთები შეეძინათ, პრობლემების აღმოფხვრა ვერ მოხერხდა და დღესაც ელექტროენერგია ისევ გაურკვეველი გრაფიკით მიეწოდება მოსახლეობას. 

ამინდის გაუარესების კვალდაკვალ შეფერხდა საზოგადოებრივი ტრანსპორტის მოძრაობა, გაძვირდა ტაქსი, სანთელი, რაც მალე თავის მხრივ დეფიციტში წავიდა სათანადო მარაგების არ ქონის გამო.  

ვერც ტაქსის მძღოლს, ვერც მაღაზიის მეპატრონეს, ვერც გენერატორის მქონეს დავავალდებულებ არ გააძვიროს ტაქსი, უფასოდ მოემსახუროს, სანთელი თავის ფასში მაინც გაყიდოს ან ტელეფონი დაატენინოს თანამოქალაქეს, უბრალოდ ასე ჩემთვის, ჯერ თურქეთის შემშურდა როდესაც მაღაზიების, კაფე-ბარების და რესტორნების მფლობელები თავიანთ ამბოხებულ თანამოქალაქეებს ეხმარებოდნენ და ახლა უკვე უკრაინის, როდესაც ქუჩაში, კარვებში მცხოვრებ მეამბოხეებს უმასპინძლდებიან ცხელი სასმელ-საჭმელით და უფასო ინტერნეტით.

ერთს სოლიდარობა და გვერდში დგომა ჰქვია, რასაც სადღეგრძელოებში მედგრად და რიხით ვიხსენიებთ ხოლმე, მეორეს ღალატი და უგულებელყოფა, რასაც რეალურად ვაკეთებთ ხოლმე, სუფრის მიღმა.

შეიძლება მეც რაღაც უნდა გამეკეთებინა, ვერ გავაკეთე და მეც მოღალატე ვარ, რომელსაც ბათუმი მხოლოდ სითბოში და მზეში ახსოვს.