ოცნებები გვიან ხდება

დღეს, ერთი მოხუცი ბაბუ ვნახე რუსთაველზე, რომელსაც მიწისქვეშა ამოსასვლელთან, უკვე კარგა ხნის ფერდაკარგული ჟურნალ-გაზეთები, პოსტერები, კედლის ანბანები და რუქები გასაყიდად გამოეტანა. აქა-იქ თვალში მომხვდა რამდენიმე ისეთი ჟურნალი, რომელსაც 90-იან წლებში მეც ვაგროვებდი, ვჭრიდი პლაკატებს და ჩემს ოთახში კედლებზე ვაკრავდი. ბაბუს, მადონას შავ-თეთრი პოსტერიც კი შემოენახა. თუ ორიოდე ტელე ან რადიო გადაცემას არ ჩავთვლით, ჩემთვის, ეს ჟურნალები ერთადერთი წყარო იყო მაშინ, რომ რაღაც დამატებითი გამეგო კინომსახიობების, რეჟისორების და ზოგადად კინოს შესახებ. ჰო, ინტერნეტი მაშინ არ გვქონდა, ხოლო შუქი ზუსტად მაშინ მოდიოდა, როცა მეორე არხზე ტომიჯერი (და არა Tom & Jerry) იწყებოდა.
ჟურნალებიდან ამოჭრილ დიდ პოსტერებს კედელს ვუთმობდი, პატარებს რვეულში ვაკრავდი და აღწერილობას ვურთავდი; ეს რვეულები ახლაც შენახული მაქვს.

90
90-იანი წლები საკმაოდ რთული პერიოდი იყო, მთელი თინეიჯერობა სწორედ ამ გაყინულ, ბნელ პერიოდს დაემთხვა, არა თეატრი, არა კინო, არაფერი მსგავსი არ ხდებოდა, საღამოს ქუჩაში გასვლა საშიში იყო, მხოლოდ ტელევიზორში თუ ვნახავდით რამეს, მაგალითად გადაცემა “ილუზიონში”. ასე მეხუთე კლასში ვიქნებოდი, მამამ პირველად კინოთეატრში რომ წამიყვანა, პირველად ანუ რაც ჩემს მეხსიერებას დაამახსოვრდა როგორც კინოში წასვლა, ეს იყო კინოთეატრი “საქართველო”, დაახლოებით 1990 წელი, და ვნახეთ სერჯო ლეონეს ფილმი “ერთხელ ამერიკაში”, მესამე ნაწილი.

ზუსტად ვერ ვიხსენებ, პირველად როდის გამიჩნდა ფილმის გადაღების სურვილი, მაგრამ მახსოვს რატომ გამიჩნდა, 90-იანებში გარესამყაროსგან სრულიად მოწყვეტას ერთი ბრწყინვალე თვისება ჰქონდა, ადამიანები ერთმანეთს უკეთესად ვხედავდით, ვუსმენდით და ვესაუბრებოდით ერთმანეთს, გარშემო ხდებოდა ბევრი, ხშირად სამწუხარო, მაგრამ საინტერესო ამბავი; თითოეული ასეთი ამბავი, თავისი შემადგენელი სცენებით, დიალოგებით თუ მონოლოგებით უკვე იყო კინო, კინო, რომელსაც მხოლოდ გონებაში თუ ჩაიწერდი და დაიმახსოვრებდი. ასე გროვდებოდა გამოცდილება, ილექებოდა ამბები და იზრდებოდა წარმოსახვა.

ოცნებები გვიან ხდება, თუმცა ესეც კარგია რომ პროფესია რეჟისორი არ გახდა ჩემი პირველი პროფესია, და არის რიგით მესამე, თუმცა ახლაც მგონია, ჯერ ისევ ადრე ხომ არ არის, იმდენად რთული და მნიშვნელოვანი პროფესიაა, პროფესია რომელსაც ფეხდაფეხ გამოცდილების მიღების გარდა, ჯერ კიდევ არჩევამდე მოითხოვს ძალიან დიდ გამოცდილებას.

წესით, ჩემი პირველი ფილმი “დაიცავი გუდიაშვილი” უნდა ყოფილიყო, თუმცა სხვადასხვა მიზეზების გამო გადაიდო ფილმის პოსტპროდაქშენი. ამგვარად, ჩემი პირველი, დასრულებული ფილმია “The Bridge”, რომელიც ბათუმში გადავიღე, BIAFF-ის და Postcode Fillms-ის  მხარდაჭერით. ამ თემაზე ფილმის გადაღებას ჩემგან ვერავინ წარმოიდგენდა ალბათ, მაგრამ ეს არის ფილმი, ახალგაზრდა გოგონაზე, რომელიც დელფინების მწვრთნელად მუშაობს ბათუმის დელფინარიუმში. 90-იანებისგან განსხვავებით, ახლა ადამიანებს უფრო მეტი სივრცე და საშუალება აქვთ აირჩიონ ზუსტად ის პროფესია, რომელიც ძალიან უყვართ, რომელზეც ბავშვობიდან ოცნებობდნენ და არა მხოლოდ სიტუაციის და გარემოების შესაბამისად, პრაგმატულ მოტივებზე დაყრდნობით, ამ ფილმის გადაღების მთავარი იდეაც სწორედ ეს იყო, აკეთო ის რაც გიყვარს, რითაც არ იღლები, რაც არ გბეზრდება, მიუხედავად იმისა იღებ ანაზღაურებას თუ არა.

როგორ ვაჭამე ჩიტებს გუფთა

მეგობარს ვიდეო გავუზიარე, თუ როგორ აკეთებს მოყვარული მზარეული მაროკოულ ცხარე ხორცის ბურთულებს (a.k.a. გუფთა/ქუფთა (სპარსულიდან)) ერთი კია ძალიან მადისამღძვრელი მომზადების პროცესია ასახული და რა გამიხდა ერთი თიხის ქვაბი არ ვიცი 😦

ჰოდა გამახსენდა, რომ ბავშვობაში ვერ ვიტანდი გუფთას.

გუფთის დღე ჩემთვის იყო ერთი დღე ჯოჯოხეთში (ისე როგორც წარმომედგინა – გუფთით სავსე ქვაბებით)

გუფთის დღე იყო ჩემ მიერ მოწყობილი სოლო კონცერტი მთელი ეზოსთვის (ბექებში დედაჩემი)
Continue reading

13 წერილი ქუცნას – მე ქუდბედიანი დავიბადე (ამაყად)

შეიძლება დიკენსის დავიდ კოპერფილდიც გაგახსენდეთ მაგრამ სხვა რა გზაა 🙂 🙂 მე დავიბადე, ხუთშაბათ დღეს, დილის 7 საათზე, სამშობიაროს გარეთ სამეგრელოდან საგანგებოდ ბაბუასგან წარგზავნილი დელეგაცია მელოდა, რომელსაც აწ გარდაცვლილნი სოციალისტური შრომის გმირი ვინარი სხულუხია და მისი მეუღლე გენო ხვიჩია ედგნენ სათავეში. ვაჰ აბა! დავიბადე და ბიცოლას გადმოუჩხავლია ზემოდან გოგოა გოგოაო (მამაჩემის ციტატა) ბებიაქალმა კი მოწიწებით ამიტაცა (ახლაც ვგრძნობ მაგას მე), თან მოყოლილი ქუდი ნაზად ამხსნა თავიდან და იყვირა სამეგრელოს დედოფალი დაიბადაო, ვაჰ აბა რა შუაგულ კახეთში დაიბადა სამეგრელოს დედოფალი!!! თან ქუდბედიანი!! ხო აქვე შენიშვნა დავიდ კოპერფილდი პერანგიანი დაიბადა. მაგრამ ქუდბედი უფრო მისტიკურია და სჯობს პერანგს. მაგ. იესო ქრისტე, ალექსანდრე დიდი, ლორდ ბაირონი და ხალილ ჯიბრანი ქუდბედიანები დაიბადნენ თურმე. მრავალი ლეგენდა არსებობს ქუდბედიანებზე, ზოგ ქვეყანაში მათ ცეცხლზე წვავდნენ როგორც ჯადოქრებს, ვამპირებს ან მაქციებს (ჰმ ”ბინდი” გამახსენდა), თუმცა ბერძენი და რომაელი მოღვაწეები ყიდულობდნენ ქუდბედს რადგან ითვლებოდა, რომ მას სიბრძნე, პატივისცემა და სამართლიანობა მოჰქონდა. ქუდბედიანები ადვილად აღსაზრდელები არიან თუმცა დროთა განმავლობაში ხალხი გრძნობს მათ განსაკუთრებულ თვისებებს და ვერ უგებენ და ერიდებიან კიდეც მათ. წინასწარმეტყველების და ქვეყნებში ვირტუალური მოგზაურობის რა მოგახსენოთ მაგრამ ძალიან კარგი ინტუიცია მაქვს რომელსაც ასევე კარგად ვნიღბავ. და რა შემიძლია და რა არა ყველაფერს აქ ხომ არ დავწერ 🙂 🙂

ზღაპრები

ჩემი ცხოვრება ზღაპრებით დაიწყო ქუუც, შენც ხომ ჩემი ზღაპრის ნაწილი ხარ, ახლაც ზღაპარში ვცხოვრობ, ოღონდ ჯერ მხოლოდ ნაცარქექიები დარბიან ჩემს გარშემო (NO PRINCE); ჩემი კეთილი მეზღაპრე პაპაჩემი იყო, მის ხელში ზღაპრების წიგნი არ დამინახავს ყოველთვის ზეპირად მიყვებოდა, ემოციებით, მიმიკებით, ხელებით ხან იატაკზე გაგორდებოდა, ხან ჰაერში ამახტუნებდა, მერე მოყოლილი ზღაპრის წიგნს დამიდებდა და მეც ინტერესით ვათვალიერებდი, ერთი სული მქონდა როდის წავიკითხავდი ჩემით, ცოტა რომ გავიზარდე ენციკლოპედიის თვალიერება დავიწყე, იმიტომ, რომ იქ ბევრი სურათები აღმოვაჩინე ადამიანების, მცენარეების, ცხოველების, ფრინველების, სულ ფერად-ფერადები, და დავდევდი ბაბოს და ვეხვეწებოდი კითხვა ესწავლებინა; არა ბაბო გენაცვალოს ჯერ პატარა ხარ, ცოტაც მოიცადე, ხელი გაგიფუჭდებაო. ერთი სიტყვით ამ ხელოვნებას 2 წლის ასაკში ვეზიარე, თავიდან ეს არ იყო წერა რა თქმა უნდა, ეს იყო ტვიფრა ქაღალდზე, მოგვიანებით დაიხვეწა მხოლოდ სისწრაფე, რაც ძალიან ძალიან შემიქეს როდესაც გამომძიებლის თანაშემწე ვიყავი, ჩვენებებს სწრაფად ვიწერდი და უხაროდათ. კითხვით კიდევ უფრო სწრაფად ვკითხულობდი, კლასელებს მოსწონდათ მე რომ ზღაპრებს ვუკითხავდი, ეს იმ ასაკში, როდესაც ბავშვები ჯერ სიტყვებს და ასოებს შორის ნერწყვის ხანგრძლივი ყლაპვით კითხულობენ. ერთი დღე იყო გაცდა ფიზკულტურის გაკვეთილი, გარეთ ხომ არ გაგვიშვებდნენ, დაგვტოვეს საკლასო ოთახში და გადაწყვიტეს ზღაპრების წაკითხვა. აბა ვინ წაიკითხავს, ვინ წაიკითხავს არის გნიასი, თამუნა თამუნა სკანდირებს კლასი ჰუჰუჰუ სკანდირებს 🙂 🙂 🙂 მოკლედ გამოვედი დაფასთან და დავიწყე კითხვა;  წავიკითხე ერთი ზღაპარი, მეორე, მესამე, მეოთხე და ჰოი საოცრებავ, მეხუთზე ზღაპარზე ასოებმა ხტუნვა დაიწყეს, აირივნენ ერთმანეთში, იქვე ვაი დედა დამიძახია თურმე, და თამუნა თავის ზღაპრების წიგნიანად იატაკზე აღმოჩნდა გულწასული, იმის მერე ზღაპრების წასაკითხად აღარ გამოვყავდი მასწავლებელს 🙂 🙂 :)ეჰ არადა როგორ მიყვარს.

ერთი მეზობელი მყავს სოფელში ქუუც, ასე 55 წლამდე ქალბატონი, ძალიან ძალიან განათლებული და უთბილესი ადამიანი, წიგნით ხელში დავლანდე ერთ დღეს ვერანდაზე და ვკითხე: ”რას კითხულობთ?” და მან მიპასუხა: ”ზღაპრებს თამუნა ზღაპრებს, მე ისევ ზღაპრებს დავუბრუნდი, ისინი ხომ ყოველთვის კარგად მთავრდება”, მესიამოვნა იცით, ასე, რომ მიპასუხა, ცოტა დავსევდიანდი, და ახლა დღევანდელი გადასახადედიდან უფრო ვრწმუნდები, რომ მართლაც მხოლოდ ზღაპრები მთავრდება კარგად.

ქუც ჩემი ზღაპარიც ხომ დამთავრდება კარგად?

Little Litterator

აქ ალბათ პრინცი ვივარაუდე 🙂 🙂

და სად არის აქ თუთა?

რატომ მომინდა ტანკის აწყობა ბაღში? (გაკვირვებული)

ეს იცანით ხომ?  🙂

ხატვის ნიჭი აშკარად არ მაქვს 🙂 ამიტომ სკოლაში  ხატვის დავალებებს   დედაჩემი ასრულებდა ფრიად წარმატებით