Posted in კინემატოგრაფია, კულტურა

ახალი ქართული ფილმები ბიაფზე

რაღაც ახალი ყოველწლიურად არის ქართულ კინოში, ზოგჯერ შეგვიძლია ფორმაზე და შინაარსზე ვიკამათოთ, ხოლო ზოგჯერ უბრალოდ საკამათო არაფერია.  გამოვალთ დარბაზიდან და ყველა, თავის ქნევით და ნწ, ნწ, ნწ ამოძახილით შევაფასებთ ფილმს. ჰა და ჰა, რომელიმემ ამოიკნავლოს:

“არადა, კარგი კადრები იყო,

არადა კარგი კადრები იყო.”

“თემასაც არა უშავდა,

თემასაც არა უშავდა”

წელს რამდენიმე ახალ ფილმს ვნახავთ, მივყვეთ თარიღებს:

 

19 სექტემბერი  

გერმანიის, აზერბაიჯანის და საქართველოს კოპროდუქცია

სეზონის დასასრული”, ელმარ იმანოვი, 2019; 92 წთ.

20 სექტემბერი 

მოკლემეტრაჟიანი ფილმები 

“გამოფენა კოსმოსში” – ROMANOZ, To Ko, 2019წ. 30 წთ.

21 სექტემბერი
სრულმეტრაჟიანი ფილმი 

“მოსავალი” – მიშო ანთაძე, 2019, 70წთ.   (საკონკურსო ფილმი)

მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმები (საკონკურსო)

“ცხოველი”, ამირან დოლიძე, საქართველო, 2019; 30 წთ.


“ცუდი ხალხი”, გიორგი თავართქილაძე, საქართველო, 2019; 20 წთ.


კარს მიღმა, ნიკა ქურდაძე, საფრანგეთი / საქართველო, 2019; 31 წთ.


“გაბანა”, გიგა ბაინდურაშვილი, საქართველო, 2019; 30 წთ.

“ტრადიცია”, სოსო ბლიაძე, საქართველო, 2019; 22 წთ. 

არასაკონკურსო

“მარქსის ქუჩა 12”, ირინე ჟორდანია, საქართველო

 

საბავშვო ფილმები 

“ანზორის ბედი”, “SOS” – ფრანგი რეჟისორის ჟილ ლემონოს (Gilles Lemounaud) მიერ საქართველოში გადაღებული ფილმები.

 

ბიაფის სტუმრებმა ასევე ნახეს:

“ეს ცხოვრება”, ვახტანგ კუნცევ-გაბაშვილი

“აღლუმი” “ნინო ჟვანია, 87წთ. 

“გამჭვირვალე სამყარო”ვახტანგ კუნცევ-გაბაშვილი, 2018; 82 წთ

 

Posted in კინემატოგრაფია, კულტურა

BIAFF: სექტემბერი კინოსია და კინო ბათუმშია

BIAFF – ბათუმის საავტორო ფილმების საერთაშორისო კინოფესტივალი, წელს უკვე მეთოთხმეტედ გაიხსნება. ისტორია 2006 წელს დაიწყო, თუმცა მე, როგორც კინობლოგერი, ბათუმის საერთაშორისო კინოფესტივალს, პირველად 2012 წელს ვესტუმრე და მას შემდეგ, ყოველ წელს, აქტიურად ვესწრები და ვაშუქებ კინოფესტივალს. ყველას ვისაც გიყვართ კინო, მუშაობთ კინოში, კინოსთან და კინოსთვის, ფესტივალი საშუალებას გაძლევთ ნახოთ ფილმები სხვადასხვა ქვეყნიდან – მოკლემეტრაჟიანი, სრულმეტრაჟიანი, მხატვრული თუ დოკუმენტური ფილმები, დიდოსტატთა კოლექციები, კლასიკის რეტროსპექტივა. ასევე, დაესწროთ ცნობილი კინორეჟისორების, პროდიუსერების, მსახიობების, კინოოპერატორების მასტერკლასებს, პრესკონფერენციებს, ვორქშოფებს.  ერთი სიტყვით, ხელიდან გასაშვები ამბავი არ არის, სექტემბერი კინოსია და კინო ბათუმშია.

წლევანდელი კინოგანრიგი შეგიძლიათ იხილოთ, კინოფესტივალის ვებ-გვერდზე.

საპატიო სტუმრები არ აკლია ბათუმის კინოფესტივალს. არც რიგით XIV კინოფესტივალი იქნება ამ მხრივ გამონაკლისი და წელს ბათუმში ველოდებით, პოლ შრეიდერს – ამერიკელ კინოსცენარისტს და კინორეჟისორს, გეილ ენ ჰერდს – ამერიკელ კინოპროდიუსერს და სცენარისტს, დენის ლავანს – ფრანგ კინომსახიობს,  ქშიშტოფ ზანუსსპოლონელ კინორეჟისორს, ალექსანდრე მინდაძესკინოსცენარისტს რუსეთიდან, ვეით ჰელმერს – გერმანელ კინორეჟისორს და ტატიანა დეტლოფოსონს, – კინოპრომოუტერს ამერიკიდან.

 

სტუმრების გამოცდილების გათვალისწინებით, კინოფესტივალზე ძალიან საინტერესო მასტერკლასები გველოდება, შესაბამისად, სტუმრებსაც უფრო ახლოდან გაგაცნობთ.

 

[ფოტო მთავარზე: პოლ შრეიდერი, მარტინ სკორსეზე და რობერტ დე ნირო, ფილმის “ტაქსის მძღოლი” გადასაღებ მოედანზე]

 

მასტერკლასების და პრესკონფერენციების განრიგი 

16 სექტემბერი

12.30-14.00 – პოლ შრეიდერი (აშშ) – მასტერკლასი/Q&A

16.00  – 17.00 – დენის ლავანი (საფრანგეთი), ვეიტ ჰელმერი (გერმანია) –  Q&A/პრესკონფერენცია

17.00-18.30 – ქშიშტოფ ზანუსი (პოლონეთი) –  მასტერკლასი/Q&A

ადგილმდებარეობა სასტუმრო „WYNDHAM Batumi

დენის  ლავანი  და  ევა  მენდესი, ლეოს კარაქსის  ფილმში  “Holy Motors”

19 სექტემბერი 

12.30-13.00 – პრეს კონფერენცია – „გამოფენა კოსმოსში“ –  რომანოზი /თო კო მზარელუა

13.00-14.00 – ალექსანდრე მინდაძე (რუსეთი) –  მასტერკლასი/Q&A

ადგილმდებარეობა სასტუმრო „WYNDHAM Batumi

 

16.00 – 17.30 – “WIFT-Caucasus” პანელი – „წარმატების ფორმულა“ – საპატიო სტუმარი – გეილი ანე ჰურდი, აშშ (პროდუსერი ფილმებისა –  The Terminator, The Walking Dead, Armageddon, Aliens და ა.შ.).

ადგილმდებარეობა სასტუმრო „RADISSON BLUE Batumi“

ფილმის  “უცხო” პროდიუსერი გეილ ენ ჰერდი და რეჟისორი ჯეიმს ქემერონი

20 სექტემბერი 

13.00-14.30 – “როგორ ვაწარმოოთ ფილმის პრომოუშენი ოსკარის და ოქროს გლობუსის დაჯილდოების ნომინაციისთვის” – ტატიანა დეტლოფსონი, აშშ (ფესტივალების და კინოფილმების პრომოუშენის ექსპერტი)

ადგილმდებარეობა სასტუმრო „WYNDHAM Batumi

 

21 სექტემბერი 

12.30-13.30 – „CREATIVE EUROPE-ის პროგრამის შესაძლებლობები მხატვრული ფილმებისთვის“ – დიანა მაღლაკელიძე, ქეთი შენგელია (“შემოქმედებითი ევროპის დესკი საქართველოში”)

15.00-15.40 – პრესკონფერენცია / შეხვედრა – მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ქართველ რეჟისორებთან

16.00-17.30 –  „ახალი ქართული კინოსკოლის“ პრეზენტაცია – შეხვედრა გელა ბაბლუანთან

ადგილმდებარეობა სასტუმრო „WYNDHAM Batumi

 

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ტრანსპორტი – ქვეყნის უსახურობა

საზოგადოებრივი ტრანსპორტის პრობლემა იმდენად მოძველებული თემაა, რომ ადამიანები უკვე ეგუებიან, ზოგს ვერც კი წარმოუდგენია, როგორ შეიძლება საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ისე მოხვდეს, რომ რიგში დგომა არ მოუწიოს, არ ელოდოს, განსაკუთრებით კი, საღამოს ან გვიანი საღამოს საათებში, და რასაკვირველია პიკის საათებში. ეს ყველაფერი წლის სასწავლო პერიოდში გვირგვინდება თვალუწვდენელი საცობებით.

მიზეზები ბევრია, გაიზარდა მანქანების რაოდენობა, კორპუსების, სადაც არ არის გათვალისწინებული პარკინგი, ასევე იმატა ხალხმაც, ქალაქში, სხვადასხვა წერტილების დამაკავშირებელი ტრანსპორტი საკმარისი აღარ არის, თბილისის ზოგ რაიონში კი იმდენად არასაკმარისია, რომ შეგვიძლია ვთქვათ, საერთოდ არ არსებობს.   საღამოს 21:00-22:00 საათის შემდეგ გამორიცხულია საზოგადოებრივი ტრანსპორტის იმედად ყოფნა, თუ რასაკვირველია მეტრო არ გიწყობთ ხელს. მეტრო კი, ყველას არ აწყობს. მეტრო ყველგან არ მიდის.

თუ პირადი მანქანა არ გყავთ, საღამოს სახლიდან გასვლა რაიმე ღონისძიებაზე, საქმეზე თუ ისე გასართობად, უკან ტაქსით ან/და ფეხით დაბრუნებას ნიშნავს, ზოგჯერ გაჩერებაზე, რამდენიმე, ერთი მიმართულების ადამიანი შეუზიარდება ერთმანეთს და ერთობლივად აჩერებენ ტაქსს. შესაბამისად, როგორც კი, ადამიანს ოოდნავ სტაბილური შემოსავლის წყარო უჩნდება, მიდის და ყიდულობს მანქანას, სესხით თუ განვადებით, ასევე შესაძლებელია სკუტერი და მოტო, თუ რასაკვირველია გაგიმართლათ და პოლიციის თავზე ცხოვრობთ ან გაქვთ ავტოფარეხი სკუტერის/მოტოს/ველოს დასაბინავებლად, ან ყოველდღე აგაქვთ/ჩამოგაქვთ, თუ გაგიმართლათ და გაქვთ ლიფტიც.

როგორი დრამაა? გავაგრძელოთ, დღეს ამ პოსტში გავარჩევ აეროპორტებს და აეროპორტთან დამაკავშირებელ ტრანსპორტს.

თბილისის აეროპორტი 

რა არის ტურისტის პირველი შთაბეჭდილება ქვეყანაში? აეროპორტი, (რასაკვირველია საჰაერო შემოსვლის შემთხვევაში).

თბილისის აეროპორტში რეისების დიდი ნაწილი ღამით/გამთენიისას სრულდება. აეროპორტში არ არის მეტრო.  რჩება აეროპორტიდან წამოსვლის რამდენიმე ვარიანტი:

  1. N37 ავტობუსი, რომელიც ახლახან შეცვალეს ახალი ავტობუსით და დადის ოფიციალურად ყოველ 35 წუთში ერთხელ, რაც სხვათაშორის მხოლოდ 2016 წლის შემდეგ შეიცვალა; 2019  წელს, OC-MEDIA-ს მიერ  მომზადებულ  ფოტორეპორტაჟში ვხედავთ,  რომ  ღამის  ავტობუსი ზამთარში, ეს არის თავშესაფარი ბორბლებზე;    

2.  მატარებელი – რკინიგზის სადგურიდან – თბილისის აეროპორტამდე 

დიდი ზარზეიმით გახსნის შემდეგ, მატარებელი მხოლოდ დღის საათებში მოძრაობდა, კერძოდ კი, დღეში სამჯერ. ეს ის პერიოდია, როდესაც თითქმის არცერთი რეისი არ სრულდებოდა დღისით. დეტალებს შეგიძლიათ გაეცნოთ ნეტგაზეთის სტატიაში.

დიდი დავიდარაბის შემდეგ (ვერ დავადგინე როდის) დაემატა 1 რეისი ღამით. კერძოდ კი, დილის 4:00 საათზე. ანუ, თუ ჩამოფრინდით სამ საათზე უნდა დაელოდოთ დილის ოთხამდე, თუ ჩამოფრინდით დილით ხუთზე, თქვენი მატარებელი უკვე წასულია. ბაი ბაი.

3. ტაქსი ანუ იგივე SVAVItaxi 

აეროპორტის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე ქართულ ენაზე ვკითხულობთ, რომ ტაქსის ღირებულება ქალაქის ცენტრამდე 25 ლარია. ხოლო ამავე ვებ-გვერდზე, ინგლისურ ენაზე წერია, რომ ფასი დამოკიდებულია მრიცხველზე და 30 ლარიდან 50 ლარამდე მერყეობს.

განსხვავებულ სურათს გვაძლევს, აეროპორტის მგზავრთა მონათხრობი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია, უცხოელი მგზავრების მიერ გადახდილი თანხები: 100 დოლარი, 60 დოლარი, 150 ლარი და ა.შ.

შეგახსენებთ, რომ ეს ტაქსები იქვე დგას, აეროპორტის ტერიტორიაზე.

4. ნათესავების დახვედრა ცხვარით, ოციანით, ყვავილებით ან მის გარეშე 

5. მასპინძლის/შეკვეთილი ტრანსფერის დახვედრა 

6. გამოძინება და ლოდინი  

აქვე შეგახსენებთ, რომ ვსაუბრობთ ქვეყნის დედაქალაქზე და ქვეყანაზე, სადაც იმატა ტურისტების რაოდენობამ და ასევე, ვიზალიბერალიზაციის შემდეგ მნიშვნელოვნად იმატა, ადგილობრივი მოსახლეობის ფრენების რიცხვმაც.

არ ითქმის მოკლე პოსტში ეს ამბავი. ვაგრძელებთ.

ქუთაისის აეროპორტი 

იყო დრო, რაღაცნაირად საკმარისი იყო ახალი აეროპორტის მასშტაბები, ახლა აღარ გვყოფნის და ფართოვდება. არ ვიცი, ამ რეკონსტრუქციის ბრალი იყო, თუ რა იყო, მაგრამ როგორც კი კარი გაიღო და აეროპორტის შენობაში შევედით, ისეთი სუნი იდგა, სასწაულად გაუსაძლისი, თითქოს მატარებლის სუნნარევ კანალიზაციის კოლექტორს ვადექით თავზე, დამლაგებლები წამდაუწუმ წმენდნენ იატაკს, რასაც თავის მხრივ რაღაც მფრინავი მწერები ეხვეოდნენ ზედ. შემდეგ ჩართეს არ ვიცი რა, შეიძლება ვენტილაცია ან კონდიცირება, რომელიც ქარხანასავით გუგუნებდა მთელი იმ ხნის განმავლობაში, რაც იქ ვიდექით. საკვები ობიექტები ისევ ისეთი, როგორიც იყო. ჰო, ჩამოსვლის შემდეგაც იგივე სუნი გვეფეთა. იმედია რეკონსტრუქციის შემდეგ გამოსწორდება ეს ყველაფერი.

ტრანსპორტი ქუთაისის აეროპორტამდე

ქუთაისის აეროპორტს თბილისიდან პირდაპირ რეჟიმში, ავიარეისებზე მორგებული რამდენიმე ოპერატორი ემსახურება, რამდენიმე რა, ორი. ჯორჯიან ბასი და ომნიბასი. ასევე გავლით, მეტრო ჯორჯიას ავტობუსი.

ასევე შეგიძლიათ იმგზავროთ პირადი მანქანით და დატოვოთ აეროპორტის ფასიან პარკინგზე.

რაც შეეხება, ომნიბასს, ახალი წესი შემოუღია, ყოვლდღიური, არასამგზავრო ზურგჩანთაც, სადაც პირადი ნივთები მეწყო, საფულე, წიგნი, ბლოკნოტი, დამატოვებინეს ავტობუსის საბარგულში. რასაკვირველია, ეს ნივთები გზაში მჭირდებოდა და პრაქტიკულად ცარიელი ჩანთა მივაწოდე ჩასაბარებლად. თან არ დაგავიწყდეთ, ეს ის ბარგია, რომელიც ბორტზე დაშვებულია. კარგი, წესია, წესი იყოს, ოკ. მაგრამ ჰოი, საოცრებავ, აქეთობისას, ისევ დავტოვე, სხვებმაც დატოვეს. თუმცა აღმოჩნდა რომ ეს წესი ყველას არ ეხებოდა. ჩემს უკან მსხდომ უცხოელებს, ერთს დიდი სამოგზაურო ჩანთა ჰქონდა ამოტანილი, მეორეს კი ხელში ჩვეულებრივი სამგზავრო ჩანთა. თეორიულად მგზავრობა სულ 4 საათიანია ხოლმე, თუმცა ომნიბასს ჰქონდა ბევრი გაჩერება, გვარიანი ქრონომეტრაჟით, ამიტომ მგზავრობა დროში ძალიან გაიწელა.

ასევე შანსი გაქვთ გამვლელ ავტობუსს ან მარშუტკას დაელოდოთ, და რასაკვირველია ტაქსებს, რაც უხვად დაგხვდებათ. ფასიც უხვი აქვთ, გააჩნია რომელი ქვეყნიდან მოდიხართ და სად მიდიხართ.

ყველაზე  კურიოზული ამ სიტუაციაში არის ის, რომ სავსებით შესაძლებელია ქუთაისიდან უფრო იაფად გაფრინდეთ რომელიმე ევროპულ ქვეყანაში, ვიდრე თბილისიდან ქუთაისში ჩახვიდეთ.

შედარებისთვის, პრაღის აეროპორტიდან საზოგადოებრივი ავტობუსები ყოველ 10 წუთში გადის ცენტრის მიმართულებით. პრაღის ტრანსპორტის შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ ამ ბლოგზე.

თუ გამომრჩა რამე, შენიშვნები და დამატებები ტრანსპორტთან დაკავშირებით გამოუშვით კომენტარებში. ^^

 

 

 

ფოტო მთავარზე: აეროპორტი LaGuardia | 2017

Posted in აქეთური იქეთური, Photography

წინანდალი: როიალიდან მფრინავ სანთლებამდე

სულ ვფიქრობდი და თან მეცინებოდა, რა უნდა მოხდეს, როგორი სასტუმრო უნდა იყოს, რომ იქ ჩემი ნებით დავგეგმო დასვენება და წავიდე დასარჩენად მეთქი. თითქმის ყველა რაიონში შემიძლია ჩავიდე და ვესტუმრო ნათესავს, ან ჩავიდე ბაბოსთან ანაგაში, სადაც გავიზარდე, შემოდგომაზე დავწუროთ ღვინო, ამოვავლოთ ჩურჩხელები და შევწვათ მწვადი. ეს ისე მოკლედ. 

ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, მე არ მჭირდება სასტუმრო და არც რესტორანი, როდესაც კახეთს ვსტუმრობ, მაგრამ ეს ყველაფერი მნიშვნელოვანი და საჭიროა იმ ადგილობრივებისთვის და უცხოელი სტუმრებისთვის, რომლებსაც კახეთში დასვენების და ადგილობრივი კერძების დაგემოვნების სურვილიც აქვთ.

მოთხოვნის ზრდის კვალდაკვალ, ალბათ, ბოლო 10-15 წელია, ინფრასტრუქტურა საქართველოს რეგიონებში მნიშვნელოვნად ვითარდება. არც კახეთია გამონაკლისი.

წელს, კახეთის კოლექციას, კიდევ ერთი და უაღრესად მნიშვნელოვანი ექსპონატი შეემატა – რადისონ ქოლექშენის ოჯახიდან. შესაბამისად, აქვე დასრულდა ჩემი სკეპტიკური დამოკიდებულება კახეთში სასტუმროში დროის გატარებასთან დაკავშირებით.  ეს სწორედ ის ადგილია, რომელსაც ჩემი ნება-სურვილით, სიამოვნებით ვესტუმრებოდი.

წლების მანძილზე სასახლის და ტერიტორიის თავზე ბევრმა უბედურებამ გადაიარა, ჯერ გაყიდეს თავდაპირველმა მფლობელებმა, შემდეგ ცოტა ხნით იყო რომანოვების რეზიდენცია, დაიწვა, საბჭოთა კავშირის დროს იყო იქვე მდებარე ღვინის ქარხნის მუშების სასტუმრო, გადაკეთდა და შეიტანეს საბჭოთა არქიტექტურის ელემენტები, მოგვიანებით, გიორგი ლეონიძემ გამოვიდა ინიციატივით და სასახლე ალექსანდრე ჭავჭავაძის მუზეუმად გადაკეთდა. 80-იან წლებში, სასახლემ კიდევ ერთი საბჭოური რეკონსტრუქცია გადაიტანა.

ახალი ეპოქა დაიწყო 2007 წელს, როდესაც წინანდლის მამულები მართვის უფლებით გადაეცა სილქ როუდ გრუფს. 1 წლიანი რეკონსტრუქციის შემდეგ, 2008 წელს მამულები დამთვალიერებლებისთვის გაიხსნა. ინფორმაციას სასახლის რეკონსტრუქციის შესახებ, უკეთესად მოისმენთ სასახლეში.  

ისტორიული ჩანაწერებში ვკითხულობდით და ვიცით, რომ წინანდალი და წინანდლის მამულის სულისჩამდგმელი ალექსანდრე ჭავჭავაძე მუდმივად სიახლეებისკენ ისწრაფოდა. იმ დროს და იმ საუკუნეში, წინანდალი იყო ყოველგვარი სიახლის, ნოვატორული ხედვების, ხელოვანების, მწერლების, პოეტების შეკრების კერა.

ეს იყო ადგილი, სადაც პირველად საქართველოს ისტორიაში ბოთლში ჩამოასხეს ევროპული წესით დამზადებული ქართული ღვინო.

ამ ადგილზე შემოაგორეს პირველი როიალი, ბილიარდი და ცხენებშებმული ეტლი.

სწორედ ასეთი მემკვიდრეობის იდეალური გაგრძელებაა რადისონ ქოლექშენის ახალი ოჯახის წევრი. ადგილი, სადაც ძველი და ახალი სრულიად ჰარმონიულად გადადის ერთმანეთში და ორივე ერთად სინქრონიზირდება გარემო ლანდშაფტში. აქ ძალიან იზრუნეს და იფიქრეს დეტალებზე, და დეტალების დეტალებზეც.

თუ გავითვალისწინებთ, რომ თავის დროზე, ალექსანდრე ჭავჭავაძე ევროპელ დეკორატორებს იწვევდა სასახლის ბაღის მოსაწყობად და სასახლეც ევროპულ ყაიდაზე იყო მოწყობილი, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ უცხოელი ხელოვანების მოწვევა ერთგვარი ქართული ტრადიციაა და სიახლის შემოტანის გარანტია. საბოლოოდ, ყველაფერს დრო აფასებს.

წინანდლის რადისონზე კი, არქიდეას ქართველ სპეციალისტებთან ერთად, ასევე იზრუნეს ამერიკელმა არქიტექტორმა ჯონ ფოტიადისიმ, ქრისტინა გაბასმა და დამიენ ფიგუერასმა. შენობის იერსახეში კი, საბოლოო და საკვანძო შტრიხები გერმანელმა ინდუსტრიული განათების დიზაინერმა ინგო მაურერმა და ქართველმა არტისტმა თამარა კვესიტაძემ დასვეს.

 

ღონისძიების ფოტოების ავტორი თამარ მირიანაშვილი & კონსტანტინე ბერულავა – ოდელია სტუდიო 

Posted in საზოგადოება

ჩვენ ეს არ დაგვემართება

გასაოცარი თავდაჯერების ხალხი ვართ, ქუჩაზე შეიძლება ისე გადავიდეთ, არც კი გავიხედოთ იმ მიმართულებით, საიდანაც მანქანა მოდის. გავიკეთოთ ყურსასმენები, თავი ჩავრგოთ ტელეფონში და უცაბედად გამოგვრჩეს თავახდილი ჭა ფეხქვეშ ან მანქანა, რომელიც სიგნალით ჩვენსკენ მოემართება, რომელსაც ვინ იცის, ვინ მართავს, იქნებ რამდენიმე ღამის უძინარი სასწრაფოს მძღოლია, იქნებ ისაა, ვისაც ეს-ესაა გააგებინეს, რომ მის კორპუსში გაზი აფეთქდა?

სასწაულად გვჯერა ჩვენი ოთხი კედლის, როგორც კი ამ ოთხ კედელში შევდივართ, გვგონია არაფერი შეგვეხება, თუნდაც სამყარო ჩამოიქცეს გარშემო. გაზის სუნია, რა მოხდა, იცის ხოლმე. წყლის მილი გასკდა? მე რატომ დავრეკო, ვისაც გაუსკდა იმან დარეკოს. ლიფტი გაფუჭდა? სულ არ მეხება ლიფტი, პირველზე ვცხოვრობ. სხვენიდან წყალი ჩამოდის? არც ეგ მეხება, პირველზე ვცხოვრობ. არც სადარბაზოს სისუფთავე მეხება, ჩემს კიბის უჯრედს ვასუფთავებ, ეს არის და ეს. კორპუსის ასაშენებლად კლდე მოანგრიეს? მდინარის კალაპოტი ჩააბეტონეს? ტყე გაკაფეს? ეგ თუ ჩემს ოთხ კედელში არ ხდება, მე არ მეხება, ჩემთან ყველაფერი კარგად არის. იდეალურად.

ყოველგვარ ზოგად პასუხისმგებლობას გადაჩვეულები ვართ. შენ რაც გემართება, ის მე არ დამემართება, მე სხვანაირად ვარ დაცული ჩემს ოთხ კედელში.  დიახ!

ისეთი თავდაჯერების ხალხი ვართ, ხანდახან მგონია ისლანდიაში ხომ არ ვცხოვრობთ ან სადმე მსგავს ნორმალურ, უსაფრთხო ქვეყანაში, სადაც სახელმწიფო ზრუნავს, სადაც სამშენებლო და სხვა შესაბამისი კომპანიები იცავენ წესებს და სტანდარტებს და სადაც ადამიანები სიკვდილის რიგში უფრო ვდგავართ და არა პასუხისმგებლობების.

 

 

 

 

Posted in საზოგადოება

გზა სამშობიარო სახლიდან სიქრით სანტამდე, შუაში ტორტებით

საჩუქარი და შესაბამისად ყურადღება ორივე მხარისთვის – გამცემისთვისაც და მიმღებისთვისაც სასიამოვნო პროცესია, იქამდე სანამ ეს ვალდებულებად, იძულებად და ყოველწლიურ ლოდად ქცეულ რუტინად არ იქცევა.

თუ ფიქრობთ, რომ ყველაფერი სკოლიდან იწყება, ცდებით. ყველაფერი იწყება სამშობიარო სახლიდან, სადაც ჯერ ექთნებს და ექიმებს მარხავთ ძღვენში, რათა თქვენს ახალდაბადებულ შვილს „მეტი ყურადღება“ მიაქციონ, „რამე არ დააკლონ“ – პალატაში უფრო მეტჯერ შემოგიყვანონ ვიდრე გათვალისწინებულია.

შემდეგ ამბავი გრძელდება საბავშვო ბაღში, ზეიმის ფულის შეგროვება, რვა მარტს, სამ მარტს მასწავლებლების საჩუქრები, მასწავლებლების დაბადების დღეები და ა.შ. ამ ყველაფერს 90-იანებში შეშის და ჩატეხილი შუშების ფული ემატებოდა.

სკოლაშიც იგივე სურათი, აბა, მასწავლებელს პატივი ხომ უნდა ვცეთ, გამოიდებდა თავს რომელიმე მასწავლებელთან დაახლოებული ან დაახლოების მოსურნე მშობელი, სხვა მშობლებიც, ყოველ შემთხვევაში მათი უმრავლესობა არ ჩამორჩენის და კარგი სოციალური სტატუსის დაფიქსირების მიზნით უკან არ იხევდა, მიუხედავად იმისა ჰქონდათ თუ არა მათ ამის საშუალება.თუ არ დადებდი ფულს, იჩაგრებოდა ბავშვიც და თქვენ წარმოიდგინეთ მშობელიც დაცინვის მსხვერპლი ხდებოდა.

სიტუაცია უფრო რთულდება, როდესა ოჯახში 2-3 ან მეტი ბავშვი დადის სკოლაში. აქაც, სხვა ყველაფერს, 90-იანებში შეშის, ჩატეხილი შუშის და ფონდის ფული ემატებოდა.

მტერს და ავს თუ სკოლის გარდა სხვაგანაც დადიოდი, მაგალითად ცეკვაზე ან საერთო სავალდებულო გაწვევით მუსიკალურ შვიდწლედში. გაკვეთილის მიმდინარეობისას, კართან მომლოდინე მშობლები განსაკუთრებულად საშიშ სიმბიოზს ქმნიდნენ, ისინი მუდმივად ელოდნენ მსხვერპლს გასაჯიჯგნად იქვე თუ გრძელვადიან პერიოდში.  არავის აინტერესებდა ვის უჭირდა, ჰქონდათ თუ არა საშუალება, ამას არავინ კითხულობდა. მთავარი იყო ძღვენი პედაგოგებისთვის, რომელსაც სიხარულით და ბედნიერებით აცახცახებულები მიიტანდნენ სკოლაში თუ სადმე სხვაგან.

თითქოს ეს ყველაფერი წარსულს ჩაბარდა, მაგრამ ცოტა ხნის წინ ლიბერალზე წავიკითხეთ სკოლის მოსწავლეს როგორ არ აჭამეს ერთი ნაჭერი ტორტი, იმის გამო რომ მშობელმა მასწავლებლისთვის განკუთვნილი ტორტის ფული არ დადო.

ერთხელ თამარა ბაბო გამყვა ცეკვაზე, ქიზიყელი ქალია, პირდაპირი, მშობლების სინდიკატის საშუალებით გაიგო რომ ორ ცეკვაში სოლოს მიმატებდნენ და შესაბამისად განსხვავებული კაბები უნდა შემეკერა. ბაბომ, „არ გვაქვს მაგის საშუალება, ვერ შევუკერავთ განსხვავებულ კაბებსო“ – კაი ხანს ეყოთ რეპლიკებად ბაბოს ნათქვამი.

ამის გარდა, სტატუსების მიხედვით, კლასიც და შესაბამისად მშობლებიც იყოფოდნენ გადამხდელებად და არ ან ვერ გადამხდელებად და იმის მიხედვით მოდიოდა შენამდე ამბები ამა თუ იმ საკითხზე ფულის შეგროვებისა.

ასე მაგალითად, არშეხვედრილ ტორტის ნაჭერზე გამახსენდა, ერთხელ ცეკვის სტუდიაში ფოტოგრაფი მოიყვანეს, 90-იანი წლების დასაწყისია, გადაგვიღეს ფოტოები. არ ვიცოდით ვინ მოიყვანა მასწავლებელმა, მშობელმა, თუ რამე გაზეთიდან იყვნენ. რამდენიმე დღის შემდეგ, სინდიკატის მცირე ნაწილი ჩუმად ათვალიერებდა ფოტოებს. ჰო, ფოტო არ შემხვდა.

გადავედით უნივერსიტეტში, აქ სიტუაცია ისეთი რთული არ არის, მშობლების სინდიკატი კარს ფიზიკურად მოშორებულია, მაგრამ შემორჩენილია მექრთამე-ლექტორების კატეგორია. ერთ-ერთ გამოცდაზე ხინკალი შეგვიკვეთა ოფიციალურად, რამდენიმე კატეგორიული წინააღმდეგი ვიყავით, მაგრამ როდესაც მთელი კურსის ბედი ხინკალზე კიდია, ვეღარ შეეწინააღმდეგები. ასეთ დროს საჭიროა 100%-იანი წინააღმდეგობა და მთელ კურსს ხომ არ ჩააგდებდა? მოკლედ, ამოვიტანეთ ხინკალი, სიჩქარეში კიბეებზე დაგვეყარა ნაწილი და ისევ ავკრიფეთ, დავალაგეთ სინზე. შენიშვნა მოგვცა, რამდენი პილპილი წაგიყრიათო. :დ

ასევე, ლეგენდების დონეზე მაინც გვახსოვს ჩათვლის წიგნაკებში ჩადებული ფული, გამოცდებზე გოჭებით და ხაჭაპურებით სირბილი და რესტორნის დახურვით დაცული დისერტაციები.

ახლა, ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა მავნებლობა შეაჯამეთ, გადაამუშავეთ და გადავიდეთ სამსახურში, სადაც უნდა ასიამოვნო უფროსს, თანამშრომლებს და ახლა უკვე საახალწლოდ სიქრით სანტას მადლიც მოისხა. 10-დან 9 შემთხვევაში პროცესი ვალდებულებითი ხასიათისაა, არ გააკეთებ და გაირიცხები კასტიდან, წრიდან, დაკარგავ სოციალურ სტატუსს, თანამშრომლები ამრეზით, დაცინვით გიყურებენ – ამიტომ შენც დგები და იხდი ამ ყველაფრის სანაცვლოდ, მერე რა რომ მთელი ხელფასის დატოვება მოგიწიოს სამსახურში, ზოგჯერ შეიძლება ფულის სესხებაც დაგჭირდეს – სამაგიეროდ სტატუსი გაქვს.

შესაბამისად, ყველა ვინც უკანასკნელ ფანჩარს იბრდღვნით და ფულს დებთ, საჩუქარს ყიდულობთ იძულებით და ვალდებულებით, თითო აგურს დებთ ამ განუკითხაობაში და მახინჯი “ტრადიციის” შენარჩუნებაში. თქვენი ბრალია იმ ბავშვს რომ ტორტი არ შეხვდა.

 

და ბოლოს,  კითხვა მაქვს: სტატუსი თუ ტორტი?

 

Posted in კინემატოგრაფია

რა უყვარს გასპარ ნოეს

ერთი ამოსუნთქვით სანახავ ფილმებში, ძალიან მნიშვნელოვან ადგილს მივუჩენდი გასპარ ნოეს ახალ ფილმს „კულმინაცია“.  ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს, პირველივე კადრის გახსნისთანავე ფეხქვეშ მიწა გეცლებათ, მთელი ფილმის მანძილზე ელვის სისწრაფით ბნელ და სახიფათო გვირაბში ვარდებით და ბოლოს, ერთბაშად მზის სინათლეზე გამოდიხართ. როგორ და რა მდგომარეობაში  გამოდიხართ, ეს უკვე მთელი ფილმია.

ერთ ფურცელზე დაწერილი და ორ კვირაში გადაღებული ფილმი სრულიად თავბრუდამხვევია, მთვრალი და ძაან გასულია. რეჟისორიც მთვრალი და გასულია, ისევე როგორც მისი კამერა, რომელსაც ხელიდან არ უშვებს და ცდილობს მაქსიმალურად გაახანრძლივოს ეფექტი გრძელი კადრებით, წითელ სანგრიაში, სისხლში და ნარწყევში ამოვლებული გრძელი კადრებით.

„მე არ მიყვარს ადამიანებზე ლაბორატორიის ვირთხებივით დაკვირვება. შენ უნდა იყო ვირთხა  ვირთხებს შორის.“ ასეც არის, სხვანაირად კარგი ფილმი არ გამოვა.

ცხოვრების კულმინაციურ მომენტებში ვიღაც ბევრს ჭამს, ვიღაც სასმელში ღვივდება, ვიღაც ბოლთას სცემს და ბევრს ეწევა. ყველას ჩვენ ჩვენი საშუალება გვაქვს მდგომარეობიდან გამოსვლის, ბედნიერების გაასმაგების მისაღწევად. ამ ფილმში ცეკვა პირველია, ცეკვავენ თავისუფალი მოცეკვავეები, პრივატული „ტუსოვკების“, იუთუბის ვარსკვლავები.

გასპარ ნოეს უყვარს ცეკვა. „მიყვარს სექსი, ცურვა და ცეკვა. ჩემი ცხოვრების ყველაზე კულმინაციურ მომენტებში საცეკვაოდ მივდივარ. ყოველთვის როდესაც პარიზში ვბრუნდები, მივდივარ კლუბებში. თავი მავიწყდება, როდესაც ვცეკვავ.“

მეც ასე დამემართა. თავი დამავიწყდა, როდესაც კულმინაციას ვუყურებდი.

 

——-

“კულმინაცია” იგივე “ექსტაზი” ვნახეთ ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალის, დიდოსტატთა კოლექციაში. ამჟამად გადის კინოთეატრებში

 

Posted in კინემატოგრაფია

კიმ კი-დუკის ადამიანები

საავტორო კინოს ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ფიგურა კიმ კი-დუკი კორეელი კინორეჟისორია, მან ფილმების გადაღება, საკმაოდ გვიან ან შეიძლება ჩვენთვის გვიან, 36 წლის ასაკში დაიწყო. ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალის დიდოსტატთა კოლექცია, საშუალებას გვაძლევს ვნახოთ ასეთი ფილმები. 2016 წელს ვნახეთ კიმ კი-დუკის ფილმი „STOP“. წელს კი, მისი ახალი ფილმი „ადამიანი, კოსმოსი, დრო და ადამიანი“.

კორეელი რეჟისორის ფილმები ქვეყნის საზღვრებს გარეთ უფრო მეტი პოპულარობით სარგებლობს.

კითხვაზე, თუ რატომ არის კიმი უფრო პოპულარული სხვა ქვეყნებში, ვიდრე თავის სამშობლოში, ის პასუხობს, რომ მთავარი მიზეზი ის ფილოსოფიაა, რაც მის ფილმებში დევს.

„უცხოელი ჟურნალისტები ხშირად მეკითხებიან, რატომ არის ჩემი ნაშრომები უფრო პოპულარული სხვა ქვეყნებში. ალბათ იმიტომ, რომ ჩემი ისტორიები ადამიანების უნივერსალურობაზეა დაფუძნებული. იმას ვგულისხმობ, რომ, რა თქმა უნდა, ყველა ერი თავის თავზე კარგს ფიქრობს, მაგრამ ჩვენ, კორეელები, განსაკუთრებით ვამაყობთ ჩვენი თავით, რადგან გვასწავლიან, რომ სხვებზე უკეთესები ვართ. მაგრამ თუ იმოგზაურებ და მსოფლიოს ნახავ, აღმოაჩენ, რომ ყველა ეროვნებას აქვს თავისი უნიკალურობა. მეც სწორედ ამის ჩვენება მომწონს ჩემს ფილმებში“.

როგორც ვიცით, კიმ კი-დუკმა გადაღება 36 წლის ასაკში დაიწყო (90-იან წლებში, პარიზში), თუმცა მის ანგარიშზე უკვე საკმაოდ ბევრი ფილმია  – 23, მათ შორის კინოფილმი „პიეტა“, რომელიც ვენის 69-ე საერთაშორისო ფილმების ფესტივალის (VIFF) ოქროს ლომის მფლობელი გახდა.

ფილმის „ადამიანი, კოსმოსი, დრო და ადამიანი“ (Inkan, gongkan, sikan grigo inkan), მეორე სახელწოდება „ადამიანების დრო“ გადაღება 2017 წლის მაისში დაიწყო და 2017 წლის ივლისში დასრულდა.  როგორც მისი ფილმების უმრავლესობაში, ამ შემთხვევაშიც ფილმის რეჟისორი, პროდიუსერი, მემონტაჟე (ან/და კინოოპერატორი) არის კიმ კი-დუკი.

რამდენიმე შეკითხვა THE KOREA TIMES-ისთვის მიცემული ინტერვიუდან.

[თარგმანი კონსტანტინე ბერულავა]

—-

ჟურნალისტი: თქვენი ფილმები ძირითადად ფოკუსირებულია მთავარი გმირის ფსიქოლოგიაზე. რატომ?

კიმ კი-დუკი: უკვე 20 წელია ფილმების ვიღებ, თუმცა საბოლოოდ ყველაფერი ადამიანების ისტორიამდე დადის. არის მეორე საკითხიც. ჩემს ფილმებს მე ვაფინანსებ და არ შემიძლია ბიუჯეტის მნიშვნელოვნად გაზრდა. ვერ დავხარჯავ ბევრ ფულს სპეც. ეფექტებზე ან ისეთ სამუშაოზე, რომელიც შეზღუდავს ჩემი ნამუშევრის დრამატულობას ან აქცენტს მისი გმირებიდან სხვაგან გადაიტანს. დაფინანსება უკეთესი ფილმის გადაღების საშუალებას იძლევა, თუმცა, ერთადერთი გზა იმისა, რომ დიდი ინვესტირების გარეშე კარგი ფილმი გამოვიდეს, არის გმირების ემოციების სწორად ჩამოყალიბება და გადმოცემა.

ჟურნალისტი: თქვენს ფილმებში ხშირად არის ამაზრზენი და უხერხული სცენები. რატომ გვიჩვენებთ მათ გამუდმებით?   

კიმ კი-დუკი:  არ მინდა, მოვიტყუო ჩემს ფილმებში.ფილმიდან ფილმამდე ვიხვეწები და ვფიქრობ, სწორი საქციელია ასეთი სცენების თავისუფლად გადმოცემა. საზოგადოება იცნობს ბევრ სასიამოვნოდ საყურებელ ფილმს. თუ ჩემი ნამუშევრები მხოლოდ მცირე აუდიტორიისთვის არის განკუთვნილი, მინდა, რომ ისეთი ფილმები შევქმნა, რომელიც ჩემი მაყურებლის ყურადღებას მიიპყრობს. ჩემს ფილმებში ჩემი საკუთარი სამყარო მაქვს და ის ისტორიის ცენტრი უნდა იყოს. ასევე შეიძლება, ხალხმა სხვანაირად აღიქვას ჩემი ფილმები დროის გასვლასთან ერთად ან ხელმეორედ ყურებისას.

ჟურნალისტი: რა არის თქვენთვის ყველაზე მნიშვენლოვანი ფილმის გადაღებისას?

კიმ კი-დუკი: სიმართლე, როგორც ცოტა ხნის წინ ვთქვი. კიმ კი-დუკი კიმ კი-დუკია. მთავარია ფილმი იყოს გულწრფელი. როგორც კი ჩემს ფილმს აუდიტორიის და ბაზრის გემოვნებას მოვარგებ და მასში სათამაშოდ პოპულარულ მსახიობებს მოვიწვევ, მე გავქრები და ჩემთან ერთად ჩემი სიმართლეც გაქრება ფილმებიდან. მინდა ვთქვა, რომ ჩემი ფილმების გადაღებისას მხოლოდ საკუთარ გულის ძგერას ვუსმენ.

Posted in კინემატოგრაფია

პაველ პავლიკოვსკის ცივი ომი

პაველ პავლიკოვსკი დიდ ბრიტანეთში მოღვაწე პოლონელი კინორეჟისორია. წელს ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალზე, დიდოსტატთა კოლექციაში ვნახეთ მისი ახალი, შავ-თეთრი ფილმი „ცივი ომი“.  2018 წელს კანის კინოფესტივალზე პაველ პავლიკოვსკს ამ ფილმისთვის საუკეთესო რეჟისორის პრიზი გადაეცა. კანის კინოფესტივალის წარმატებამდე იყო კინოფილმი „იდა, ასევე შავ-თეთრი, რომელმაც სხვა ბევრ საინტერესო ჯილდოსთან ერთად, 2015 წელს მიიღო ოსკარი საუკეთესო ფილმისთვის, უცხოენოვან კატეგორიაში.

გთავაზობთ ამონარიდს რეჟისორის ინტერვიუდან, რომელიც გამოქვეყნდა THE TIMES-ში, სადაც იგი საუბრობს თავის ახალ, ძალიან პოეტურ და მუსიკალურ კინოზე „ცივი ომი“.

—–

პაველი თავისი ახალი ფილმისთვის გმირს ეძებდა.

„მინდოდა ვინმე ისეთი, ვინც ომამდელი პერიოდის ტიპს ჰგავდა, ისეთი ვინც ომამდე დაიბადა. თუმცა დღესდღეობით, მამაკაცის მთავარი როლის შემსრულებლები რთული საპოვნელია, ზოგი ძალიან ბავშვურია, ზოგი ფემინური ან ლაწირაკი. ძნელია იპოვო გრეგორი პეკი. არც პოლონეთშია ბევრი. თომაში ერთადერთია“.

ქალის მთავარი როლის შემსრულებლის მოძებნა ასეთი რთული არ იყო. ჯოანა კულიგი ზულას როლისთვის იყო დაბადებული – ზესექსუალური, მრავალწახნაგოვანი, რთული. თუ აქამდე არცერთი ფილმიდან არ გახსოვთ, ამის შემდეგ აუცილებლად დაგამახსოვრდებათ, როგორც კინოში ერთ-ერთი საუკეთესო ცეკვის სცენის ვარსკვლავი, როკ-ენ-როლის ცეცხლი.

 „ერთი კვირის განმავლობაში რეპეტიციები გვქონდა მოცეკვავეებთან ერთად, მაგრამ ზუსტად გადაღების წინ, მთელი ქორეოგრაფიული ნახაზი ჩავხსენით, მეტი სიმძაფრისთვის.“

რეჟისორი ასევე ამბობს, რომ იგი ფილმებს „ძერწავს“, რაც ნიშნავს იმას, რომ იწყებს სცენარით და ამთავრებს სრულიად განსხვავებული შედეგით.

 „დღეს როდესაც კომუნიზმის შესახებ ფილმს იღებენ, ეს ფილმი არის ერთი უბრალო სწროხაზოვანი ნარატივი იმის შესახებ, თუ რა დიდი ბოროტება იყო კომუნიზმი. მაგრამ, თუ შენი გმირები რეალურად შეგყავს ამ გარემოს სიღრმეში, ეს უფრო მძლავრი იარაღია.  ამის შემდეგ არ გიწევთ, მაყურებელს დაუღეჭოთ, თუ რამდენად ბოროტია ეს სისტემა, შეგიძლიათ, უბრალოდ აჩვენოთ, როგორ გავლენას ახდენს ადამიანთა ცხოვრებაზე და როგორ აბინძურებს გარშემო ყველაფერს. არასოდეს ვიჭერ საქმეს პოლიტიკასთან, მე უბრალოდ ვცდილობ, გავაკეთო რაღაც კონკრეტული, სადაც ისტორია ბუნებრივად, თავისით მოდის ან ისედაც იქ არის “

„ცივი ომი“ პირველ რიგში პავლიკოვსკის მშობლებზეა. ამბავი და გმირები მათ არ ჰგვანან, მაგრამ ვნებიანი, წარმოუდგენელი სიყვარულის დინამიკა ზუსტად იგივეა. ისინიც დახეტიალობენ ევროპაში, ისინიც შორდებიან და კვლავ იწყებენ თავიდან.

 

Posted in Photography

როგორ არ მოვკროპოთ ფოტო

ვერც კი წარმოიდგენთ, რა დიდი ტკივილია ფოტოგრაფისთვის, როდესაც ფოტოს ვუგზავნით ობიექტს და ეს უკანასკნელი ფეისბუქის პროფილზე აყენებს ისე, რომ კადრი იჭრება, ან ფეხი მოყვება, ან ხელი მოყვება ან სული და მთელი ფოტოს არსი იკარგება, იცვლება შინაარსი. დადეთ ისეთი სახით, როგორც მოგეცით, მოსაჩეხი რომ ყოფილიყო, ჩვენ მოვჩეხავდით.

სინამდვილეში კი, ძალიან მარტივია არ იყო ლეღვი!  ასე მაგალითად, ერთხელ დააკლიკო SKIP CROPPING-ს და თავიდან აიცილო ფოტოს ფეხქვეშ გათელვა და ასევე სამომავლოდ, ფოტოგრაფს არ დაუკარგოთ სურვილი გადაგიღოთ და გამოგიგზავნოთ ფოტო.

მივყვეთ ინსტრუქციას:  

პირველი და ერთადერთი ნაბიჯი:

ტვირთავთ ფოტოს და წითელი ისრით მითითებულ წარწერაზე აკლიკებთ ერთხელ! ვუალა!

 

მაგალითები: 

დაუჩეხავი

#2 დაჩეხილი

მაგალითი #2 

დაუჩეხავი

დაჩეხილი 

 

Posted in აქეთური იქეთური

ერთად ვიბრძვით, ერთად ვცეკვავთ, ერთად ვქოლავთ!

ზოგადად დუჟმორეული ცხოვრება გვიყვარს, აგვისტოში კი განსაკუთრებით. აგვისტოში გვახსენდება ყველაფერი, 20%-იც, ქვეყანას სარეველებივით მოდებული რუსი ტურისტები, რუსეთში სამუშაოდ წასულები და სხვანი და სხვანი, ანუ ყველა ის, ვინც ასეა თუ ისე, ოდნავ მაინც გადადის აგვისტოს დადგენილი საზღვრებს გარეთ. ვიღაცას დასტაევსკი გაახსენდება, ვიღაცას რუსულ ენაზე ახმოვანებული ფილმები, ვიღაცას რუსეთში მწვანილის ექსპორტიორი რიგითი ეფროსინე, სია უსასრულოა, მძიმეა მიშას მარკეტინგის ნარჩენების ხვედრი. ამ დღის წესრიგით ერთ დღეს შეიძლება შენ გადაგიარონ, მეორე დღეს შენ გადაუარო და მესამე დღეს ყველამ ერთად გადაუაროთ მაჭახელა სამიკიტნოს მიმტანებს და მათ სამსახური დაატოვებინოთ.

და ამგვარად, ამ წრეში გაჩნდა შიში, შიში აზრის გამოთქმის, ემანდ უცებ კოლექტიური ბულინგის მსხვერპლი არ გახდე, უნდა მოზომო ნაბიჯები, ქმედებები, სტატუსის დაწერამდე გრამატიკის სრული კურსი გაიარო, ფოკუს ჯგუფს წარუდგინო, შეაფასებინო.

ამავე წრეში კი, ქერუბიმების ნაწილმა აღმოაჩინა, რომ კოლექტიური დაჯმა სულაც არ ყოფილა კარგი რამ, არც ის ყოფილა კარგი, განსხვავებული აზრის გამო რომ იქოლები და არც ის ყოფილა სასიამოვნო, რომ იმ კედლების მხოლოდ 20% დაგრჩა, რომელიც შენ გარშემო ამოაშენე და რომელიც გეგონა საჭირო მომენტში დაგიცავდა.

ასე აღმოჩნდა ბასიანი ალყაში. უახლესი ისტორიის უმნიშვნელოვანესი ადგილი ქვეყანაში.

გამახსენეთ, იქნებ სადმე კანონში გავწერეთ, რომ ფანდურზე და დოლზე დამკვრელს უფლება არ აქვთ რუსეთში წასვლის, მაგრამ დიჯეებს აქვთ. ბოლოს და ბოლოს რუსეთში ამხელა ქართული სათვისტომო ცხოვრობს და არჩენს აქ დარჩენილ ოჯახის წევრებს, იქნებ მათ უნდათ ფანდურიც, დოლიც და დიჯეიც? და თუ შეგვიძლია ფანდურზე და დოლზე დამკვრელი ამ საქციელისთვის წიხლქვეშ გავიგდოთ, დიჯეი რა წილხვედრია?

და თუ კი ატრაკებ, ბოლომდე უნდა გაატრაკო, მიდიხარ? წადი, სხვა მიდის? ნუ დაამუნათებ და მერე შენ იგივეს ნუ გააკეთებ. მიზნებს აღარ აქვს მნიშვნელობა, მედოლეს ვინმემ ჰკითხა რა მიზნით მიდის? ვისზე ნაკლები მეამბოხეა დოლი?

ბოლოს იმის თქმა მინდა, რომ ორმაგ სტანდარტებს შევეშვათ, ვაკეთოთ, ის რასაც საჭიროდ ვთვლით და რასაკვირველია ყველას აქვს უფლება, სადაც უნდა იქ წავიდეს, თუნდაც მოუსვლელში.

ერთად ვცეკვავთ!

ერთად ვიბრძვით!

ერთად ვქოლავთ!

Posted in აქეთური იქეთური, კულტურა, საზოგადოება

მეტი ტუჩი, ცოტა ანდერგრაუნდი და თანასწორობა თვლით 

აკრედიტაცია, კაი თბილისური გაგებით, მეტად უცნაური რამეა. მე დამოუკიდებელი ფოტოგრაფი ვარ, ეს კიდევ უფრო დიდი თავსატეხია კაი თბილისური გაგებით, თუმცა როგორც კი ვახსენებ, რომ GETTY IMAGES კონტრიბუტორ-ფოტოგრაფი ვარ და შესაბამის პორტფოლიოსაც დავურთავ, თითქმის ყველა კარი იღება, ჯერ არ ყოფილა შემთხვევა, აკრედიტაციისთვის მიმემართოს და უარი ეთქვათ.

დამოუკიდებელი ფოტოგრაფის სტატუსით რამდენჯერმე ვიყავი Tbilisi Fashion Week-ზეც და Mercedes Benz Fashion Week Tbilisi-ზეც.

პირველი პრობლემა შეიქმნა მაშინ, როდესაც გაგზავნილ აკრედიტაციაზე პასუხი არ მოვიდა, თუმცა ფეისბუქზე დაწერილ სტატუსს, მალევე გამოეხმაურნენ, ტექ. ხარვეზის გამო რამდენიმე აპლიკაცია არ შემოვიდა, ბაზაში არ ხართ და ხვალ მობრძანდით, გადმოგცემთ აკრედიტაციასო. ასე მშვიდობიანად გადაიჭრა ეს საკითხი, კაი თბილისური გაგებით, ჩემმა მზემ.

შევედი გვერდზე, საიტზე დევს ჩვენებების განრიგი, დღეების და საათების მიხედვით, მაგრამ არ წერია ლოკაციები. მე, გულის სიღრმეში დარწმუნებული ვარ, რომ სადღაც სიღრმეში, კონცეპტუალურ დროსა და სივრცეში, აუცილებლად მითითებულია ლოკაციები, მაგრამ მე, რიგით ფოტოგრაფს ძალა არ შემწევს აღმოვაჩინო ეს ლოკაციები.

ჩემმა ნაცნობმა ფოტოგრაფმა გამაგებინა, გუშინ საღამოს, სადღაც სხვაგან იყო ჩვენებაო, არა რუსთაველის თეატრშიო, დღესაც ვიფიქრე, რომ საღამოს სხვაგან იქნებოდაო და დავრეკეო, დავრეკეო და მითხრეს რომ ბასიანზე იქნებაო. ჰოი, ჰოი.

გამიკვირდა რაღაცნაირად. ერთი გაფიქრება, კი ვიფიქრე, რა ჯანდაბა უნდა ფეშენს თბილისის ანდეგრაუნდის ჭიპში მეთქი, მაგრამ სიცივემ, წითელმა ტყავის შარვალმა, შუბებმა და ანდერგრაუნდისკენ გამავალი გისოსების იქით ცხელი გლინტვეინით მოსიარულე მეტმა ტუჩმა, თავისი ქნა, ჩემს კამერას აუდგა, კინაღამ სკოჩი შემოიხია.

მივაჭერი დაცვას, დახედა ბეჯს, ფოტოგრაფიო, ვერ შეგიშვებთო, რატომ მეთქი, ის არ გაწერიათ ბეჯზე, ვისაც ვუშვებთო. მიმოვიხედე ნაცნობი ფოტოგრაფები და ჟურნალისტებიც შევნიშნე, რომლებსაც ასევე არ უშვებდნენ, ზოგს PRESS ეწერა, ზოგს PHOTOGRAPHER და ჩემგან განსხვავებით, ისინი ცნობილ მედია საშუალებებს წარმოადგენდნენ.

დახურულია ივენთიო, ივენთი დახურულიაო, ზედ კართან გვითხრეს, აი, ასე მშრალად, არც ის რომ ივენთი დახურულია მედია საშუალებებისთვის, არც ის, რომ წინასწარ ამაზე ვინმემ სადმე დაწერა ან დარეკა ან დაგიმესიჯა ან მტრედი გამოაგზავნა, არავინ არაფერი იცოდა, დაახლოებით 15-20 კაცი ველოდებით გარეთ, ზოგი ვიდექით, ზოგი უკან გაბრუნდა მალევე. ყველა ერთმანეთისკენ იშვერდა ხელს, მე ასე გადმომცეს რომ არ შეუშვათო, მერე ვიღაც გოგო გამოვიდა და ოფიციალურად გვითხრა ტყუილად ელოდებით, ასე გვითხრეს რომ არ უნდა შემოგიშვათო. რატომ არ გაგვაფრთხილეზე, პასუხი არ ჰქონდა, ხელებს ასავსავებდა. ამასობაში ირკვევა, რომ შიგნით რამდენიმე ფოტოგრაფი უკვე არის, ზოგი შერჩევით, ზოგიც თვლით, მათ შორის ისეთებიც, ვისაც ის ეწერა ბეჯზე, რაც ჩვენ, გარეთ დარჩენილებს.

ჰო, მერე იგივე ხალხი გამოვა და უფლებებზე და თანასწორობაზე წაიკითხავს პოემებს, შაირებს, ჰაიკუებს.

არადა, ამ საკითხის მოგვარება შეიძლებოდა მარტივად, მედია კოორდინატორი, მორიგეობით, შესაბამისი ქრონომეტრაჟით შეიყვანდა 4-5 ფოტოგრაფს/ჟურნალისტს ან წინასწარ გააფრთხილებდა, კულტურულად მიწერდა მეილზე ყველას და შეატყობინებდა, რომ დღევანდელი ჩვენება მედიის წარმომადგენლებისთვის დახურულია და ის არის მხოლოდ ქერუბიმებისთვის. ჩვენც არ მოვიდოდით, ხომ ვიცით რომ ქერუბიმები არ ვართ, არც უფრო ფეშენები ვართ, არც უფრო თანასწორები ვართ, თანაც ზუსტად იმ ანდერგრაუნდ სივრცეში, სადაც ყველა თანასწორია, ჩემმა მზემ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Travelling

ბერგჰაინიდან გესტაპომდე

პირველივე დღიდან ქალაქი ისე მომეწონა, მგონია რომ იქ ვიყავი შინ და აქ ვარ სტუმრად. არც თუ ისე ბევრ ქალაქში ვყოფილვარ, მაგრამ ასეთი შეგრძნება, აქამდე არცერთ ქალაქს დაუტოვებია.

დღე I

1) ბერგჰაინი –  ალექსანდერპლაცის და ესკადოსის გემრიელი კერძების და ლუდის შემდეგ, ისე გამოვიდა, რომ ეს ნამგზავრი ხალხი პირველი ბერგჰაინს ვეცით, თუმცა, დაღლილობა იქით იყოს და ბერლინში პარასკევი საღამოს ჩაგდება, ჟანრის ყველა კანონის ღალატი იქნებოდა. წავედით კიდეც. სანამ ბერგჰაინამდე მიხვალთ, რას არ გაიგებთ, რა რჩევას აღარ მოისმენთ, როგორ შეხვიდეთ, როგორ იდგეთ, როგორ ისუნთქოთ, რა ჩაიცვათ, წინა ღამეს რა სიზმარი ნახოთ, რათა როგორმე მსოფლიოს ყველაზე ძნელად შეღწევად კლუბში მოხვდეთ, შიგ ტექნო სცენის ჭიპში.

წვიმდა, ადრე მივედით, დაახლოებით ღამის თერთმეტისთვის, სიბნელეში ჩაფსკვნილი და ჯმუხი ძველი ქარხნის შენობა, სულ მთლად მარტო იდგა, კაციშვილი არ იყო რიგში, გარდა იმ ხალხისა, რომელიც შესასვლელში დრაგებს გვთავაზობდა.  იქვე ახლოს, ჯიხურში ჩაის დასალევად და დროის გასაყვანად გადავინაცვლეთ. ამასობაში, თითო-ოროლა, შავებში ჩაცმული ადამიანი მოსულიყო, რომლებიც ჩვენსავით, შემოდგომის წვიმიან ფოთლებს კარგა ხანს ტკეპნიდნენ. სვენიც გამოჩნდა, ნარინჯისფერ ქურთუკში, არც ისე მაღალი და ოდიოზური, როგორიც წარმომედგინა, იქ მდგომ რამდენიმე ადამიანს აგვხედა – ჩაგხვედა რაღაცნაირი სათვალეებიდან და სტენსილიან რკინის კარში გაუჩინარდა.
– ჩაიცვი შავები
– ჩაიცვი ბოტასები
ჩვენ წინ რამდენიმე ადამიანის უარით გასტუმრების შემდეგ ვხვდები, რომ საქმე არც შავებშია და არც ბოტასებში. საქმე იმაშია, რომ რაც გაცვია, იმაში იდგე მყარად და თუ გინდა თუთიყუშივით აფერადებული მიდი, არ უნდა ნერვიულობდე და ცქმუტავდე იმაზე ფიქრით, შეგიშვებს თუ არ შეგიშვებს. არ შეგიშვებს? არ არის პრობლემა, ელექტრონული მუსიკის სამყაროს ყველაზე დედამოტყნულ უბანში დგახარ, წასასვლელი ნამდვილად გაქვს.

რიგი სწრაფად არ მიდის, როდესაც თქვენი რიგი მოვა, სვენი, სვენებ-სვენებით გათვალიერებთ ერთი-ორი წუთი და მაშინაც, როდესაც ჯერ კიდევ რიგში ხართ; ხან გიყურებთ, ხან არ, აკვირდება რამდენად დამაჯერებელი ხართ, რამდენად თქვენ ხართ ამ ტანსაცმელში და ბერგჰაინის კართან მომლოდინე. გეკითხებათ, რამდენი ხართ, თან რამდენჯერმე გეკითხებათ, ისე თითქოს ვერ გაიგო 1 მეტრის დისტანციაზე.

მეცვა ის, რაც მაცვია ბასიანზე, მტკვარზე, ხიდზე და სხვა კლუბებში და ვიდექი ისე, როგორც ვდგავარ ხოლმე ამ კლუბების რიგებში. არც მეტი, არც ნაკლები.

ბეტონის კედლების მიღმა ფოტოების გადაღება არ შეიძლება, ჩხრეკის დასრულების შემდეგ, ტელეფონის კამერებზე, მაშუქზე სტიკერებს აკრავენ. შესვლის თანხას ნაღდით იხდით და შედიხართ ღამის ბერლინში, იქ სადაც ყველა კედელი დანგრეულია. მცირე ლირიული, მაგრამ სულიერად მძიმე შესავლის შემდეგ კი, კისრის და კინჩხის მოსატეხი ტექნო იდება.

დღე II

2) ბერთოლდ ბრეხტის სახლ-მუზეუმი და დოროთეენშტადის სასაფლაო –  მძიმე ღამის შემდეგ გვიან გამეღვიძა, ნახევრად მოჭუტული თვალებით რუკაზე ძველი სასაფლაო და ბერთოლდ ბრეხტის სახლ-მუზეუმი შევნიშნე. ჩვენი სახლიდან ფეხით სავალ მანძილზე იყო. ისეთ ხასიათზე ვიყავი, ერთი კაი სასაფლაო ნამდვილად მისწრება იქნებოდა. სასაფლაო კი არა ბაღნარი იყო, ფერად-ფერად ფოთლებში და მწვანე ნარგავებში ჩარგული ძველი სასაფლაოები. შესასვლელიდან ხელმარცხნივ, დაახლოებით მესამე თუ მეოთხე საფლავია ბერთოლდ ბრეხტის და მისი მეუღლის – ჰელენ ვეიგელის. თაყვანისმცემლებს კალმები ჩაერჭოთ საფლავის ქვასთან, მეც დავუტოვე ჩემი ფანქარი, კი ვერაფერს დაწერს, მაგრამ მაინც.

ზუსტად გვერდით, ბრეხტის სახლ-მუზეუმია, სადაც 5 ევროდ შევედი. მუზეუმის გოგონამ, ბრეხტი, ჰელენი, ნაცისტებისგან დევნა, მარქსის სიყვარული, დევნილობაში ცხოვრება ბრეხტის და ჰელენას it’s complicated ურთიერთობა, ყველაფერი შემოდგომის ფოთლებივით თვალწინ გადამიშალა. ამ სახლში ბრეხტი 1953 წელს გადმოსულა, ძალ-ღონე არ დაიშურა, რომ ჰელენაც აქ გადმოსულიყო, თუნდაც იმ პირობით, რომ სახლის სხვა ნაწილში იცხოვრებდა. ასეც მოხდა, ჰელენა სახლის მეორე ნაწილში დასახლდა, რომელსაც შესასვლელიც ცალკე ჰქონდა. რაც უფრო დიდი და ნათელი იყო სამუშაო და სტუმრების მისაღები ოთახები, იმდენად პატარა და კელიას მსგავსი იყო ბრეხტის საძინებელი ოთახი, სადაც იგი გარდაიცვალა. მისაღები ოთახის ფანჯრები, პირდაპირ სასაფლაოს გადაჰყურებდა, სადაც დაკრძალული იყო ჰეგელი, ბრეხტის საყვარელი ფილოსოფოსი. ჩაიზე ჰელენს წერილობით ეპატიჟებოდა, ასევე ჰელენიც, წერილობით ატყობინებდა, სადილად ჩამოსვლაზე.  ჰელენი კულინარიით და ძველი, ვინტაჟური ჭურჭელის შეგროვებით ყოფილა გატაცებული. მის ოთახში ათას საოცარ, ფერად-ფერად ნივთს ნახავდით, სამზარეულოში კულინარიის შესახებ წიგნები, მათ შორის ცნობილი გერმანული სამზითვო წიგნი, ჰენრიეტა დავიდის “პრაქტიკული კულინარია”, ადრე ასეთი ტრადიცია იყო რომ ახალგათხოვილ გოგოებს ჩუქნიდნენო, კიდევ კარგი დღეს აღარ არისო, შვებით ამოისუნთქა მუზეუმის გოგომ. სამზარეულოში მოფუსფუსე ჰელენი ლომს ემსგავსებოდა, არავის მისთვის ხელი არ უნდა შეეშალა და ოთახში არ უნდა შესულიყოო.

არც სასაფლაო და არც სახლ-მუზეუმი დიდი არ არის, ჯამში ალბათ ერთი საათი დაგჭირდებათ.

3) ბერლინის კედლის მემორიალი და სადოკუმენტაციო ცენტრი – რუკის მიხედვით, ბრეხტის მუზეუმის შემდეგ, ესეც ფეხით სავალ მანძილზე იყო. მემორიალი 1998 წელს  მოეწყო ბერნაუს ქუჩაზე აკერშტრასეს კვეთასთან და მოიცავს შერიგების კაპელას, რომელიც დაკეტილი დამხვდა, ბერლინის კედლის სადოკუმენტაციო ცენტრს, კედლის 60 მეტრის სიგრძის ნარჩენს, ხსოვნის დაფას და დამთვარიელებელთა ცენტრს აუდიო, ვიდეო და ფოტო ინსტალაციებით, ინგლისურ და გერმანულ ენებზე. ბერლინის სადოკუმენტაციო ცენტრის ტერასაზე შეგიძლიათ ახვიდეთ და ზემოდან გადმოხედოთ მთელ ამ კომპლექსს, კედლის ჩათვლით.

4) ბაბილონ კროიცბერგი – კინოთეატრი კროიცბერგის რაიონში 1955 წლიდან, ორი პატარა დარბაზით, ლურჯი კედლებით და ოქროსფერი ფარდით. ბილეთი 7 ევროდან 10 ევრომდე ღირს. აჰა, შენ ბილეთი და სადაც გინდა იქ დაჯექიო, რომ მითხრეს კინაღამ ტირილი დავიწყე.  სადაც გინდა იქ დაჯექიო, აი ზუსტად ასე, და არა ისე, ჩვენთან როგორც არის ცენტრში დასაჯდომად გადაიხადე ამდენი და გვერდებში დასაჯდომად ამდენი.  ფილმის დაწყებისას, ეს ოქროსფერი ფარდა რომ გადაიწია და დასრულებისას ისევ დაიხურა, მანდ მართლა ამიწყლიანდა თვალები. აი, ასეთი პატარა დეტალები გვაღელვებს ხოლმე ადამიანებს.  ჰო, აქ Blade Runner ვნახე, რასაკვირველია ორიგინალი ვერსიით და გერმანული სუბტიტრებით.

დღე III  

5) ჰამბურგის რკინიგზის სადგური – ჰამბურგი-ბერლინის ძველ რკინიგზის სადგურში განთავსებული თანამედროვე ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი, ყურის ძირში გვქონდა. გარედან გვარიანად დიდი მუზეუმი ჩანდა, მაგრამ შიდა მასშტაბებმა მოლოდინს გადააჭარბა. აი, რომ გგონიათ მუზეუმის ნახვას მორჩით და უკმაყოფილების შეგრძნება გაქვთ, მაშინ იწყება მთელი კინო. დაახლოებით, საათნახევარი ან ორი საათი დაგჭირდებათ, მუზეუმის მუდმივ კოლექციაშია ანსელმ კიფერის, რობერტ როშენბერგის და ენდი უორჰოლის ნამუშევრები.

6) რაიხსტაგი – ქანთარიასგან განსხვავებით, რაიხსტაგზე მოსახვედრად წინასწარი რეგისტრაცია გჭირდებათ. მე ვერ მოვასწარი, ამიტომ უბრალოდ ჩავურბინე და რასიზმის წინააღმდეგ აქციას შევუერთდი, რომელიც მიემართებოდა ბრანდებურგის კარიბჭისკენ. გზად გავიარეთ ტანკებიანი საბჭოთა მემორიალი, კარიბჭესთან აქცია-კონცერტი იყო და წავედი ჰოლოკოსტის მემორიალისკენ. That’s it.

7) კოლჰოფ თაუერი ე.წ. პანორამაპუნქტი –  101 მეტრი სიმაღლის შენობა პოტსდამის მოედანზე. 2000 წლიდან, თაუერის ბოლო სართულზე მოეწყო გადმოსახედი ტერასა, სადაც ნებისმიერ მსურველს, სულ რაღაც 7 ევროდ შეუძლია ავიდეს და დატკბეს ბერლინის პანორამული ხედებით. შენობა აღჭურვილია ევროპაში ყველაზე სწრაფი ლიფტით – წამში 8,6 მეტრი სიჩქარით. მთელ სიმაღლეს კი სულ რაღაც 20 წამში ფარავს. დიდი ხანი არც აქ დაგჭირდებათ, ჯამში ალბათ 10 წუთი გეყოფათ.

8) ჯაშუშების მუზეუმი – კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჯაშუშების მექაში, გვატყობინებს მუზეუმის მწვანე პოსტერი. მუზეუმი აღჭურვილია ვიდეო, აუდიო, ფოტო, კრიპტოგრაფიული ინსტალაციებით და დანადგარებით. ათასგვარი საინტერესო ნივთით, რომელსაც ჯაშუშები იყენებდნენ სხვადასხვა ეპოქაში, საწამლავების კუთხე, ფოტოკამერების, იარაღების და ა.შ.

დღე IV

9) Merhingdamm Station – აქ რამდენიმე ე.წ. vintage store შემოგხვდა, ვისაც ვინტაჟური ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი, ჩანთები გაინტერესებთ, ამ სადგურის მიმდებარე ქუჩები მოგეწონებათ.
10) ვესტუმრეთ აზიზა სადიკოვას – გერმანიაში მოღვაწე წარმოშობით უზბეკ კომპოზიტორს.
11) ბერლინის მოლი – ესეც პოტსდამის მოედანზე მდებარეობს, შეგიძლიათ იშოფინგოთ, გვიან საათზე იკვებოთ და შეისვენოთ.

დღე V

12) მაგდებურგი –  პატარა და ათას უბედურებაზე გადამხტარი ქალაქია. ჯერ ომიანობის დროს თითქმის 30000 კაცამდე გაწყვიტეს, მერე ჭირი დაერიათ, მერე ხანძარმა უწიათ და მოკლედ, რაც გადარჩა, ის ვნახეთ ამ მშვიდ და პოზიტიურ ქალაქში.  ქალაქის ყველაზე მნიშვნელოვანი ღირსშესანიშნაობა, მაგდებურგის საკათედრო ტაძარია, 100 მეტრი სიმაღლით, ყველაზე მაღალი ტაძარი აღმოსავლეთ ევროპაში და გოთიკური არქიტექტურის უძველესი ძეგლი გერმანიაში; ასევე XI საუკუნის სამონასტრო კომპლექსი, სადაც დღეს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმია მოწყობილი. აქვე ნახავთ. Hundertwasser House – ე.წ. ვარდისფერი ციტადელი, რომელიც ქალაქში 2005 წელს აშენდა. და მდინარე ელბა, თუმცა სანაოსნო წყლის ხიდის ნახვა ვეღარ მოვასწარით.

  დღე VI –  Neukölln

ეს არის ქალაქი ქალაქში, ცალკე მდგომი, დამოუკიდებელი პიროვნება.  ამ რაიონს თითქმის მთელი დღე მივუძღვენი და ნახევარიც ვერ მოვილიე. ყველაზე მეტი ემიგრანტით დასახლებული,  ძალიან მრავალფეროვანი და საინტერესო რაიონი საშაურმეებით, სიმიტებით, თურქული ჩაით და ნუგბარით, ჩადრების და გრძელი კაბების მაღაზიებით – ერთი სიტყვით, კულტურული, რელიგიური თანაცხოვრების და თან დაპირისპირების საუკეთესო ნიმუშია.

13) KINDL Center for Contemporary Art –  კონტემპორარული ხელოვნების ცენტრი – ნოეკიოლნის ერთ-ერთი შთამბეჭდავი ადგილია, გარშემო სახასიათო, სტენსილიანი ურბანული ლანდშაფტით – აწ უკვე ყოფილ ლუდსახარშ ქარხანაში განთავსებული კონტემპორარობები და სიღრმეები.

14) NEUES OFF – ამ ძველ ზურმუხტისფერ სკამებიან და ფარდებიან კინოდარბაზში ნახავთ  როგორც გერმანიის, ასევე სხვა ქვეყნების ფილმებს ორიგინალში, ინგლისური სუბტიტრებით. აქ ვნახე რუბენ ოსტლუნდის THE SQUARE, 2017 წლის კანის ოქროს პალმის რტოს ლაურეატი ფილმი, მაგრამ ამაზე სხვა დროს.

15)  Kino Arsenal – აქ ქართული კინოს კვირეული იყო და ზუსტად ამ დღეს აჩვენებდნენ სალომე ჯაშის ფილმს “დაისის მიზიდულობა”. ჩვენებას სალომე ჯაში და ზაზა რუსაძეც ესწრებოდნენ.

დღე VII

16) ტერორის ტოპოგრაფიის მუზეუმი – გზად,  Die Espressionisten-ში უგემრიელესი კაპუჩინო ავიღე და იქვე, მუზეუმისკენ გავემართე. გესტაპო, SS-ის სამეთაურო შტაბი, უშიშროების სამსახური (SD), რაიხის უშიშროების მთავარი სამმართველო (RSHA) სწორედ ამ ადგილზე იყო განთავსებული, დღეს კი ტერორის ტოპოგრაფიის მუზეუმია. პირველი, რასაც ხედავთ გესტაპოს ოთახების ნარჩენი კედლებია, და გესტაპოს საპატიმროში შესასვლელი კარის ნანგრევები. 2015 წელს, მილიონზე მეტი მნახველით მუზეუმი ბერლინის ისტორიული ადგილების სათავეში მოექცა. ამ თემაზე ბევრი ფილმი მინახავს, მხატვრული, დოკუმენტური, წამიკითხავს, მუზეუმებიც დამითვალიერებია, მაგრამ ასეთი საინტერესო, ჩემთვის აქამდე უცნობი ისტორიებით, კარგი აქცენტებით და თავად ლოკაციის მნიშვნელობიდან გამომდინარე, საკმაოდ დამძიმებული და შთაბეჭდილებებით სავსე გამოვედი მუზეუმიდან. აღსანიშნავია რომ მუზეუმში შესვლა უფასოა, არადა ტერორი ყველაზე კარგად იყიდება და გაიყიდებოდა კიდეც. ამ მუზეუმში დრო როგორ გავიდა ვერ გავიგე, თითქმის სამი საათი გავატარე.

17) ფოტოგრაფიის მუზეუმი – მუზეუმის მუდმივ კოლექციაშია ჰელმუტ ნიუტონის პირადი ქონება, ფოტოკამერები, ლინზები, სპეციალურად მისთვის შექმნილი ნიუტონმობილი, ფოტოები, ტანისამოსი, სამუშაო მასალა, სტუდიაში მუშაობის ვიდეოკადრები. 19 ნოემბრამდე შეგიძლიათ ნახოთ ჰელმუტ ნიუტონის “UNSEEN” და მარიო ტესტინოს “UNDRESSED” კოლექციები.

 

ფოტოები სმარტფონიდან ^_^

This slideshow requires JavaScript.

 

ბერლინი – ნაწილი I

Posted in Travelling

შემოდგომა ბერლინში ანუ აბა, მე რა გირჩიოთ?

მოდი, ხვალ ბერლინში წავიდეთ, ერთ საღამოს, რომელიმე მეგობარს გადაულაპარაკებ და კოპიტნარის აეროპორტიდან, სულ რაღაც ოთხ საათში ბერლინში ამოყოფ თავს. ამისთვის აღარ გჭირდებათ უთვალავი დოკუმენტის მომზადება, თარგმნა და ნოტარიულად დამოწმება, შემდეგ საელჩოში ჩაწერა და გასაუბრება ვიზის მისაღებად.

ლარნაკა (კვიპროსი), პრაღა (ჩეხეთი), პარიზი (საფრანგეთი), ბერლინი, დორტმუნდი, მემიმნგენი (გერმანია), ათენი, თესალონიკი (საბერძნეთი), ბუდაპეშტი (უნგრეთი), მილანი, რომი (იტალია), ვილნიუსი (ლიტვა), ვარშავა, ვროცლავი, კატოვიცე (პოლონეთი), ბარსელონა (ესპანეთი), ლონდონი (დიდი ბრიტანეთი) – ეს ის ქალაქებია, სადაც ქუთაისიდან პირდაპირი რეისით გაფრინდებით. ჩაუსაფრდით დაბალფასიან ბილეთებს და თუ კონკრეტულ თარიღებზე არ გინდათ რომელიმე ქვეყანაში მოხვედრა, ძალიან იაფად შეიძენთ ბილეთებს.

ვიზალიბერალიზაციის და ვიზეარის პარამეტრებზე ჩემი ბუებიანი ჩემოდნის მორგების შემდეგ, ეს იყო ჩემი პირველი გასვლა შენგენის ზონაში, თან მქონდა პასპორტი, ბილეთი ნიქ ქეივის კონცერტზე, სასტუმროს ჯავშანი (booking.com), ონლაინ გაკეთებული სამოგზაურო დაზღვევა (არაორიგინალი) და ანგარიშზე თანხა. პასპორტ კონტროლზე მესაზღვრემ მხოლოდ პასპორტს და ფაილში ჩადებულ საბუთებში პირველივე ფურცელს – ნიქ ქეივის კონცერტზე დასასწრებ ბილეთს დახედა. ამ მესაზღვრესთან ყველაზე ნაკლებად მინდოდა მოხვედრა, ბევრ კითხვებს სვამდა, დიდხანს უკირკიტებდა საბუთებს და რიგი თითქმის 1 საათი გაიჭიმა.

“შენც ნიქ ქეივზე? ჰეჰ”, – ჩაიცინა ფრაუ ფროილაინმა და შტამპი უხეთქნა ჩემს პასპორტს.

ასე და ამგვარად, ლამის ერთი თვითმფრინავი ხალხი, ნიქ ქეივის კონცერტზე ჩამოვედით ბერლინში კოპიტნარის აეროპორტიდან.

ბერლინისთვის მთელი შვიდი დღე მქონდა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ქალაქს პირველად ვსტუმრობდი, დღეში ოცდაათი ისტორიული ადგილის ჩამორბენით ნახვა და ღამით მისიკვდილება მიზნად არ დამისახავს, არც რამე კონკრეტული სანახაობების სია მქონდა ხელთ. ერთი სიტყვით, ისე მივდიოდი როგორც აქამდე ყველა სხვა ქალაქში.

ახალს ვერაფერს გეტყვით, მაგრამ მაინც აღვნიშნავ, რომ თბილისთან შედარებით თითქმის ყველა ქალაქი დიდია, შესაბამისად, მაქსიმალურად უნდა გამოიზოგოთ დრო, ენერგია, თვალები, ტვინი, მაგდანას ლურჯასავით მოსაბრუნებელი რომ არ შეიქნეთ. ვინ თქვა აღარ მახსოვს “სამყარო წიგნია და ის ვინც არ მოგზაურობს, უყურებს წიგნის მხოლოდ ერთ გვერდს”, არცერთ მუზეუმში რომ არ შეხვიდეთ, არცერთი ისტორიული ადგილი რომ არ ნახოთ, მხოლოდ ქუჩებში სიარულით უკვე უდიდესი მოცულობის ვიზუალური და ხმოვანი ინფორმაცია შემოდის, რომლისგანაც მალე იღლებით, დრო და დრო, სათანადოდ ვეღარ აღიქვამთ, ამიტომ ჩემი რჩევაა ამ ყველაფრის რაოდენობა შეამციროთ და თან, სანახაობა (მუზეუმები, ღია და დახაურული ისტორიული ადგილები), გართობა (კონცერტი, ღამის კლუბი, კინო, თეატრი), ჭამა/დალევა (ლუდის ბარები, რესტორნები, კაფეები) ერთმანეთს შეუნაცვლოთ.

დაივიწყეთ ყველა მზრუნველი ადამიანი, რომელიც თითქმის კივილით გეუბნებათ “ეს თუ არ გინახავს, ესე იგი შენ ბერლინი არ გინახავს”, “იქ წადი აუცილებლად!”, “ეს რომ არ ნახო, თვალებში როგორ ჩამხედავ პროსტაააა”, “აი, ეს 50 ადგილი უნდა ნახო ყველა ვარიანტში, ჩემს ძუძუებს გაფიცებ” და ა.შ. ყველა, ვინც კი ოდესმე რამე ვერ მოასწრო და გულში ხინჯად ჩარჩა, შენ გტენის ან თუ ვინმეს რამე კონკრეტული ემოცია და მოგონება აკავშირებს, მაგალითად ანა ფრანკის პირველი ნაბიჯების ქუჩის, მარცხენა ტროტუარის მეშვიდე ქვასთან – აუცილებლად გირჩევთ რომ ეს ქვა ნახოთ. თუ თქვენ ამ სიებს, თქვენი ჩექინების და ფოტოების ქვეშ დატოვებულ რჩევებს გაედევნებით, სანუგეშოს ვერაფერს გეტყვით, თავით ხტებით რაღაც გაუაზრებელ მარათონში და გიჟივით იწყებთ მოცემული დავალებების შესრულებას, რათა შეკითხვაზე “ნახე გოგოოოო?”, არ დაიბნეთ და სხარტად უპასუხოთ, – “კიიი გოგოოო, რა სიგიჟე იყოოოოოოო”.
ამას აუცილებლად მოყვება რა უნდა ჭამო, სად უნდა ჭამო, რა დალიო, სად დალიო, სად იცეკვო და ასე უსასრულოდ.

რამდენი ადამიანიც არსებობს, იმდენი გემოვნება და ინტერესია, ყველა ადამიანის რჩევა რომ გაითვალისწინოთ, შვიდი დღე კი არა ერთი წელი გადაბმულად არ გეყოფათ. ეს რჩევები კარგ შემთხვევაში მათი ინდივიდუალური გემოვნებიდან ან ინტერესებიდან გამომდინარეობს და უარეს შემთხვევაში, ისინიც სხვის ფეხის ხმას არიან აყოლილები. თუმცა არსებობენ გამონაკლისებიც.

რას ვაკეთებ მე:

1) ვყიდულობ ადგილობრივ სიმ-ბარათს და ვრთავ ინტერნეტს ანუ ვზოგავ დროს და ნერვებს. რუკაზე ვხედავ როგორ მივიდე ამა თუ იმ ადგილამდე, ვხედავ რა ტრანსპორტი მოძრაობს, რა დროს მოდის ეს ტრანსპორტი და ცხოვრება მიხარია.  სანამ საზ. ტრანსპორტით ვმოძრაობთ ვუყურებთ რუკას და ვაკვირდებით სადაც ახლა ვიმყოფებით იმ ადგილთან ახლოს, კიდევ რამე საინტერესო ხომ არ არის, რაც შეიძლება ათასშვიდასი მეგობრის მოცემულ სიაში არ შედიოდეს, რადგან სანამ ამ “50 ადგილი, რომელიც უნდა ნახო სანამ ცოცხალი ხარ” სიის ერთი ადგილიდან მეორე ადგილამდე მიხვალთ, შუაში შეიძლება საინტერესო რამეები გამოტოვოთ.

პ.ს. ამჯერად LYCAMOBILE-ის სტენდი პირდაპირ ბანჰოფზე დაგხვდა, შეიყვანეს საპასპორტო მონაცემები და გერმანული მისამართი (ანუ იმ ადგილის მისამართი სადაც ჩერდებით) და ადგილზე გააქტიურეს 5 გბ ინტერნეტი და ადგილობრივ ქსელებზე უფასო სალაპარაკო დრო.

2) დავინახე რამე საინტერესო მეტროს ან ტრამვაის ფანჯრიდან? ჩავდივარ! თქვენ წარმოიდგინეთ და კარი მარტო იმ სადგურში არ იღება, სადაც პოპულარული ღირსშესანიშნაობები მდებარეობს.

3) ვერიდები ხალხმრავალ ტურისტულ ადგილებს, ერთი-ორთან შეიძლება გზად მოვხვდე.

4) დღეში მაქსიმუმ 1-2 მუზეუმს ვსტუმრობ, რასაკვირველია, ეს დამოკიდებულია მუზეუმის მასშტაბებზე.

5) დავდივარ ფეხით, ვკტბები ქუჩის საჭმელ-სასმელით და ვიღებ ფოტოებს.

6) როდესაც ვიღლები მივდივარ სასაფლაოზე, ყველა ქალაქში ყველაზე მშვიდი და ლამაზი ადგილი სასაფლაოა.

7) მოგზაურობის დროს, რაც უფრო ნაკლები ადამიანი იქნებით, მით უკეთესი თქვენთვისაც და მათთვისაც. ორზე მეტი ადამიანი უკვე ნიშნავს იმას, რომ ერთს შია, მეორეს სწყურია, მესამეს ფეხსაცმელმა ფეხი ატკინა და ვეღარ დადის, მეოთხეს წუხელ ცუდი სიზმარი ჰქონდა და სურვილი აქვს საათობით იჯდეს ენდი უორჰოლის მაო ძედუნის წინ, მეხუთეს შესცივდა და დედა უნდა, მეექვსეს გარეთ უნდა და ასე უსასრულოდ.

8) თუ ვინმე რამეს გაბარებთ, ეს წაიყოლე და პეტრეს გადაეცი, ან პავლეს შეხვდი, ეს გამოართვი და ჩამომიტანე, ან ისე უბრალოდ ხვდებით ვინმეს, ჩათვალეთ რომ მინიმუმ ნახევარი დღე ამას ეძღვნება და მთელი იმ დღის გეგმა ამ საკითხის ირგვლივ უნდა გადააწყოთ.

სულ ეს იყო მოკლედ, მე რა ვნახე და რის ნახვას ვისურვებდი, ეს უკვე შემდეგ პოსტში 😉

Posted in კინემატოგრაფია

ხიბულა – მოკლეს თუ თავი მოიკლა?    

ეპიზოდი 2

1990 ან 91 წელი. საერთო ეზო. ბებიას შვილიშვილი, ასე მეექვსე-მეშვიდე კლასის გოგო უზის კალთაზე და ჭუკჭუკებენ.
– ბებო, პრეზიდენტი რატომ დარბოდა წარამარა აქეთ-იქეთ?
– რა ვიცი შვილო, ტვალეტში გადიოდა ალბათ
გოგომ ჯერ გაკვირვებული სახე მიიღო, მერე დაინახა ბებომ გადაიხარხარა და თვითონაც აყვა.
– ასე ხშირად რა უნდოდა ტვალეტში?
– შეიძლება კუჭი აეშალა
– პრეზიდენტს კუჭი არ აეშლებოდა
– ჰო, შვილო ვხუმრობ, არ აეშლებოდა.

ეპიზოდი 1

სამზარეულოში ვსხედვართ რამდენიმე მეგობარი. შუქი არ არის. 90-იანელების ძალიან უცნაურ გასართობებს შორის, ერთ-ერთი თეფშის დატრიალება და სულების გამოძახება იყო. სანთლის შუქზე დავატრიალეთ თეფში და ყველამ რიგ-რიგობით სული გამოვიძახეთ, ერთმა ბებიის, მეორემ ჯორჯ ვაშინგტონის, მესამემ კლასელის, მე ზვიად გამსახურდიას სული გამოვიძახე. მინდოდა მეკითხა, მოკლეს თუ თავი მოიკლა. ავადმყოფურად პოლიტიკურები ვიყავით, დიდიან-პატარიანად.

***

ზოგადად, ერს მეხსიერებაში გვიჭირს, 90-იანი წლების ბატალიები კი არა, შეიძლება გუშინ რა თემა იყო ყველაზე აქტუალური, ის ვერ გავიხსენოთ. ლიტერატურა, კინო ერთ-ერთი ისეთი საშუალებაა, რომელიც გაგვახსენებს ამბავს, ხელახლა დავსვამთ კითხვებს, ვიკამათებთ და უბრალოდ, კიდევ ერთხელ ამოწევს თემას, თუნდაც ყველაზე უხერხულ თემას, ისეთ უხერხულსაც, ზოგი კინოს გადაღებასაც რომ ვერ გაბედავს.

გიორგი ოვაშვილის ახალი ფილმი “ხიბულა”, ძველთან  დაბრუნების კიდევ ერთი შანსია, ფილმი ასახავს საქართველოს პრეზიდენტის ზვიად გამსახურდიას უკანასკნელი დღეებს დევნილობაში.
ვის ვხედავთ ეკრანზე? ულამაზესი, ფართო კადრებად გაშლილი თოვლიანი ლანდშაფტების ფონზე, ერთ დროს სალოცავ ხატად და გმირად შექმნილ, ახლა კი, პოლიტიკური ჩათლახობის, მომხრის თუ მოწინააღმდეგის გადაჭარბებული წარმოდგენის, შურის და ღალატის შედეგად, საკუთარ ქვეყანაში დევნილ და ყველასგან მიტოვებულ პრეზიდენტს.

საქართველოს უახლესი ისტორიის ყველაზე რეალური პერსონაჟი, ფილმში გაღმა ნაპირზეა გასული, ცალკე და განყენებულად, თითქოს ყოველთვის ერთგული ხალხით გარშემორტყმული, მაგრამ მაინც სრულიად მარტო. არც ჩვენთვის ნაცნობი ქარიზმა და ცეცხლი ჩანს, პირიქით, სრულიად საპირისპიროდ, ფილმის მთავარი გმირი, შებოჭილი და კრიჭაშეკრულია. ქართველ მაყურებელს კი, რომელსაც ზვიადი კარგად ახსოვს, ეს ეხამუშება, და აქვე თვალში ეჩხირება, ფილმში დიდი დოზით გამოყენებული “ბატონო პრეზიდენტო”, სადაც ერთის მხრივ ჩაქსოვილია რიგითი მოკვდავების მხრიდან პრეზიდენტის გაღმერთება და გახატკაცება, მეორეს მხრივ ცოტა არ იყოს დამთრგუნველი, სევდანარევი ირონიაც ჩანს.

რაც შეეხება ფილმიდან მიღებულ განწყობას, თითქოს წარმოუდგენელია ადამიანებს ასეთი მოკრძალებული დამოკიდებულება ჰქონოდათ პრეზიდენტის პერსონისადმი, მართალია, მე ცოცხლად არასოდეს მინახავს, მაგრამ ცოცხლად მინახავს მისი არსებობით უკიდურესად აღფრთოვანებული ადამიანები, ამ ადამიანების ნაპერწკლებით სავსე თვალები პრეზიდენტის სახელის გაგონებაზე, დაუსწრებლად რომ ივსებოდნენ მოწიწებით და რიდით; არ ვიცი, მაშინაც და ახლაც მგონია, რომ რომელიმე მათგანს ოდესმე ცოცხლად რომ ენახა პრეზიდენტი, ალბათ ენითაუწერელი ბედნიერებისგან ჩაისვრიდნენ.

რატომ არის ასე აკადემიურად ჩაცმული მთელი ფილმის განმავლობაში? წარმოგიდგენიათ გახატკაცებული პრეზიდენტი ბუშლატით, სპორტული რეიტუზით და რეზინის ჩექმებით, როგორც ეს ერთ-ერთ ჩვენებაშია აღწერილი? მიუხედავად იმისა, რომ თოვლში და ტყე-ღრეში მუდმივი გადაადგილების დროს, ეს ყველაზე შესაფერისი სამოსი იქნებოდა? ვისაც პრეზიდენტი ახსოვს და ვისაც უნდა რომ პრეზიდენტი ისეთი ახსოვდეს, როგორიც მის წარმოდგენაშია, ის ასეთ ჩაცმულობას არც კი დაუშვებს თავის წარმოდგენაში. შესაბამისად, ფილმში ვხედავთ კიდევ ერთი ჩვენების მიხედვით აღწერილ ჩაცმულობას – უფრო აკადემიურს, კოსტუმი, შავი ტუფლები და ა.შ.

რა დახია ბატონმა პრეზიდენტმა? – სადღაც წერილში იყო ასეთი კითხვაც, ალბათ ის, რაც მთელი ამ ხნის განმავლობაში რუდუნებით დაჰქონდა, ჩანთით, რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი, რასაც მუდმივი და მოულოდნელი გადაადგილების პირობებშიც კი ხელიდან არ იშორებდა – დახია და ცეცხლი წაუკიდა.  ჩემთვის როგორც მაყურებლისთვის და ამასთან, იმ ქვეყნის მოქალაქისთვის, რომლის დევნილ პრეზიდენტზე გადაღებულ ფილმსაც ეკრანზე ვუცქერდი, საერთოდ არ იყო მნიშვნელოვანი კონკრეტულად, რა ქაღალდები დახია პრეზიდენტმა, მით უფრო არ იყო საჭირო ფილმის დოკუმენტურ თუ საგამოძიებო რელსებზე გადაყვანა. იმის გათვალისწინებით, რომ უკვე ორ დეკადაზე მეტია ვიკვლევთ, ვკითხულობთ და ვიზეპირებთ დოკუმენტურ მასალას და პასუხში დარწმუნებული მაინც არავინ არ არის, მხატვრული ფილმისგან რა მოლოდინები უნდა მქონოდა? გარდა იმისა, რომ ეს თემა კიდევ ერთხელ გაეცოცხლებინა მინიმუმ ეკრანზე და მაქსიმუმ ვიწრო წრის დისკუსიებში.

რატომ იყო ამდენი ტაშ-ფანდური? დავწერე კიდეც, მოკლე მეხსიერების პატრონები ვართ მეთქი, შედით Youtube-ზე, მოძებნეთ 90-იანი წლების მიტინგები, მაშინდელი მოვლენები და მიხვდებით, რომ ტაშ-ფანდური და ომახიანი სიმღერები ფილმში, სულაც არ არის გადაჭარბებული, ვინაიდან მიუხედავად გაცეცხლებული საომარი სიტუაციისა, დოკუმენტური მასალის ლამის ყოველი მეორე წუთი ცეკვა და სიმღერაა. შორს რომ არ წავიდეთ, აგვისტოს დღეები არ გახსოვთ?

BIAFF-ზე ფილმის ჩვენების შემდეგ, რეჟისორს შევხვდით, ფილმის ნახვის შემდეგაც და რეჟისორთან შეხვედრის დროსაც, ბევრი კითხვა გაჩნდა, მაყურებლებს ძირითადად მაინც უკმარისობის განცდა ჰქონდათ, ფილმი არ იყო ისეთი რეალური და დოკუმენტურ ფაქტებზე აგებული, რა მოლოდინიც ჰქონდათ და ისევ, ფილმი ყველაზე მთავარ შეკითხვაზე, კვლავ ბუნდოვან პასუხს იძლეოდა.

პასუხის მიღების ან უფრო ვალის მოხდის მიზნით, შეიქმნა საპარლამენტო კომისია, მოხდა გვამის ექსჰუმაცია, პერიოდულად გამოძიების ამბავი ხან მიჩუმათდებოდა, ხან ისევ ამოტივტივდებოდა. უფრო იყო მოკლეს, ვიდრე თავი მოიკლა.

რაც შეეხება პრემიერ მინისტრს, მას არ სჯერა მკვლელობის ვერსიის და ფინეთის გამოძიების ბიუროს დაკითხვის ოქმში, გარკვევით მიუთითებს:

მეტიც და განსაკუთრებით — მე, როგორც ზ.გამსახურდიას თვითმკვლელობის თვითმხილველი მოწმე არ მივიღებ მონაწილეობას რაიმე გამოძიებაში რომელიც კლასიფიცირებულია როგორც მკვლელობა!

ისიც არ დაგვავიწყდეს, რამდენად საკრალიზებულია უშუალოდ თვითმკვლელობის ფაქტი. თვითმკვლელობა ცოდვაა და ჰო, თან უნდა გვახსოვდეს “რომ თავს არ მოიკლავს ქართველი არა, ის შეიძლება ბრძოლაში მოკვდეს”. მიუღებელია თვითმკვლელობა, თუ გვაქვს საშუალება ვეძებთ მკვლელობას და თუ ამის საშუალებაც არ არის, მაშინ ვეჭიდებით მენტალურ პრობლემებს ან ვიღაცას ვაბრალებთ, აი, ამან და ამან მიიყვანა თვითმკვლელობამდე.

როგორც არ უნდა განვითარებულიყო მოვლენები რეალობაში, რამდენად სიურეალისტურიც არ უნდა ყოფილიყო ფილმი, ჩემთვის, როგორც რიგითი მაყურებლისთვის ამ ფილმის მთავარ ირონიად დარჩება ის ფაქტი, რომ დღესაც აქტუალური ლოზუნგის “საქართველო ქართველებისთვის” ერთ-ერთი მოტივატორის როლს, ეროვნებით ირანელი მსახიობი ასრულებს.