ბერგჰაინიდან გესტაპომდე

პირველივე დღიდან ქალაქი ისე მომეწონა, მგონია რომ იქ ვიყავი შინ და აქ ვარ სტუმრად. არც თუ ისე ბევრ ქალაქში ვყოფილვარ, მაგრამ ასეთი შეგრძნება, აქამდე არცერთ ქალაქს დაუტოვებია.

დღე I

1) ბერგჰაინი –  ალექსანდერპლაცის და ესკადოსის გემრიელი კერძების და ლუდის შემდეგ, ისე გამოვიდა, რომ ეს ნამგზავრი ხალხი პირველი ბერგჰაინს ვეცით, თუმცა, დაღლილობა იქით იყოს და ბერლინში პარასკევი საღამოს ჩაგდება, ჟანრის ყველა კანონის ღალატი იქნებოდა. წავედით კიდეც. სანამ ბერგჰაინამდე მიხვალთ, რას არ გაიგებთ, რა რჩევას აღარ მოისმენთ, როგორ შეხვიდეთ, როგორ იდგეთ, როგორ ისუნთქოთ, რა ჩაიცვათ, წინა ღამეს რა სიზმარი ნახოთ, რათა როგორმე მსოფლიოს ყველაზე ძნელად შეღწევად კლუბში მოხვდეთ, შიგ ტექნო სცენის ჭიპში.

წვიმდა, ადრე მივედით, დაახლოებით ღამის თერთმეტისთვის, სიბნელეში ჩაფსკვნილი და ჯმუხი ძველი ქარხნის შენობა, სულ მთლად მარტო იდგა, კაციშვილი არ იყო რიგში, გარდა იმ ხალხისა, რომელიც შესასვლელში დრაგებს გვთავაზობდა.  იქვე ახლოს, ჯიხურში ჩაის დასალევად და დროის გასაყვანად გადავინაცვლეთ. ამასობაში, თითო-ოროლა, შავებში ჩაცმული ადამიანი მოსულიყო, რომლებიც ჩვენსავით, შემოდგომის წვიმიან ფოთლებს კარგა ხანს ტკეპნიდნენ. სვენიც გამოჩნდა, ნარინჯისფერ ქურთუკში, არც ისე მაღალი და ოდიოზური, როგორიც წარმომედგინა, იქ მდგომ რამდენიმე ადამიანს აგვხედა – ჩაგხვედა რაღაცნაირი სათვალეებიდან და სტენსილიან რკინის კარში გაუჩინარდა.
– ჩაიცვი შავები
– ჩაიცვი ბოტასები
ჩვენ წინ რამდენიმე ადამიანის უარით გასტუმრების შემდეგ ვხვდები, რომ საქმე არც შავებშია და არც ბოტასებში. საქმე იმაშია, რომ რაც გაცვია, იმაში იდგე მყარად და თუ გინდა თუთიყუშივით აფერადებული მიდი, არ უნდა ნერვიულობდე და ცქმუტავდე იმაზე ფიქრით, შეგიშვებს თუ არ შეგიშვებს. არ შეგიშვებს? არ არის პრობლემა, ელექტრონული მუსიკის სამყაროს ყველაზე დედამოტყნულ უბანში დგახარ, წასასვლელი ნამდვილად გაქვს.

რიგი სწრაფად არ მიდის, როდესაც თქვენი რიგი მოვა, სვენი, სვენებ-სვენებით გათვალიერებთ ერთი-ორი წუთი და მაშინაც, როდესაც ჯერ კიდევ რიგში ხართ; ხან გიყურებთ, ხან არ, აკვირდება რამდენად დამაჯერებელი ხართ, რამდენად თქვენ ხართ ამ ტანსაცმელში და ბერგჰაინის კართან მომლოდინე. გეკითხებათ, რამდენი ხართ, თან რამდენჯერმე გეკითხებათ, ისე თითქოს ვერ გაიგო 1 მეტრის დისტანციაზე.

მეცვა ის, რაც მაცვია ბასიანზე, მტკვარზე, ხიდზე და სხვა კლუბებში და ვიდექი ისე, როგორც ვდგავარ ხოლმე ამ კლუბების რიგებში. არც მეტი, არც ნაკლები.

ბეტონის კედლების მიღმა ფოტოების გადაღება არ შეიძლება, ჩხრეკის დასრულების შემდეგ, ტელეფონის კამერებზე, მაშუქზე სტიკერებს აკრავენ. შესვლის თანხას ნაღდით იხდით და შედიხართ ღამის ბერლინში, იქ სადაც ყველა კედელი დანგრეულია. მცირე ლირიული, მაგრამ სულიერად მძიმე შესავლის შემდეგ კი, კისრის და კინჩხის მოსატეხი ტექნო იდება.

დღე II

2) ბერთოლდ ბრეხტის სახლ-მუზეუმი და დოროთეენშტადის სასაფლაო –  მძიმე ღამის შემდეგ გვიან გამეღვიძა, ნახევრად მოჭუტული თვალებით რუკაზე ძველი სასაფლაო და ბერთოლდ ბრეხტის სახლ-მუზეუმი შევნიშნე. ჩვენი სახლიდან ფეხით სავალ მანძილზე იყო. ისეთ ხასიათზე ვიყავი, ერთი კაი სასაფლაო ნამდვილად მისწრება იქნებოდა. სასაფლაო კი არა ბაღნარი იყო, ფერად-ფერად ფოთლებში და მწვანე ნარგავებში ჩარგული ძველი სასაფლაოები. შესასვლელიდან ხელმარცხნივ, დაახლოებით მესამე თუ მეოთხე საფლავია ბერთოლდ ბრეხტის და მისი მეუღლის – ჰელენ ვეიგელის. თაყვანისმცემლებს კალმები ჩაერჭოთ საფლავის ქვასთან, მეც დავუტოვე ჩემი ფანქარი, კი ვერაფერს დაწერს, მაგრამ მაინც.

ზუსტად გვერდით, ბრეხტის სახლ-მუზეუმია, სადაც 5 ევროდ შევედი. მუზეუმის გოგონამ, ბრეხტი, ჰელენი, ნაცისტებისგან დევნა, მარქსის სიყვარული, დევნილობაში ცხოვრება ბრეხტის და ჰელენას it’s complicated ურთიერთობა, ყველაფერი შემოდგომის ფოთლებივით თვალწინ გადამიშალა. ამ სახლში ბრეხტი 1953 წელს გადმოსულა, ძალ-ღონე არ დაიშურა, რომ ჰელენაც აქ გადმოსულიყო, თუნდაც იმ პირობით, რომ სახლის სხვა ნაწილში იცხოვრებდა. ასეც მოხდა, ჰელენა სახლის მეორე ნაწილში დასახლდა, რომელსაც შესასვლელიც ცალკე ჰქონდა. რაც უფრო დიდი და ნათელი იყო სამუშაო და სტუმრების მისაღები ოთახები, იმდენად პატარა და კელიას მსგავსი იყო ბრეხტის საძინებელი ოთახი, სადაც იგი გარდაიცვალა. მისაღები ოთახის ფანჯრები, პირდაპირ სასაფლაოს გადაჰყურებდა, სადაც დაკრძალული იყო ჰეგელი, ბრეხტის საყვარელი ფილოსოფოსი. ჩაიზე ჰელენს წერილობით ეპატიჟებოდა, ასევე ჰელენიც, წერილობით ატყობინებდა, სადილად ჩამოსვლაზე.  ჰელენი კულინარიით და ძველი, ვინტაჟური ჭურჭელის შეგროვებით ყოფილა გატაცებული. მის ოთახში ათას საოცარ, ფერად-ფერად ნივთს ნახავდით, სამზარეულოში კულინარიის შესახებ წიგნები, მათ შორის ცნობილი გერმანული სამზითვო წიგნი, ჰენრიეტა დავიდის “პრაქტიკული კულინარია”, ადრე ასეთი ტრადიცია იყო რომ ახალგათხოვილ გოგოებს ჩუქნიდნენო, კიდევ კარგი დღეს აღარ არისო, შვებით ამოისუნთქა მუზეუმის გოგომ. სამზარეულოში მოფუსფუსე ჰელენი ლომს ემსგავსებოდა, არავის მისთვის ხელი არ უნდა შეეშალა და ოთახში არ უნდა შესულიყოო.

არც სასაფლაო და არც სახლ-მუზეუმი დიდი არ არის, ჯამში ალბათ ერთი საათი დაგჭირდებათ.

3) ბერლინის კედლის მემორიალი და სადოკუმენტაციო ცენტრი – რუკის მიხედვით, ბრეხტის მუზეუმის შემდეგ, ესეც ფეხით სავალ მანძილზე იყო. მემორიალი 1998 წელს  მოეწყო ბერნაუს ქუჩაზე აკერშტრასეს კვეთასთან და მოიცავს შერიგების კაპელას, რომელიც დაკეტილი დამხვდა, ბერლინის კედლის სადოკუმენტაციო ცენტრს, კედლის 60 მეტრის სიგრძის ნარჩენს, ხსოვნის დაფას და დამთვარიელებელთა ცენტრს აუდიო, ვიდეო და ფოტო ინსტალაციებით, ინგლისურ და გერმანულ ენებზე. ბერლინის სადოკუმენტაციო ცენტრის ტერასაზე შეგიძლიათ ახვიდეთ და ზემოდან გადმოხედოთ მთელ ამ კომპლექსს, კედლის ჩათვლით.

4) ბაბილონ კროიცბერგი – კინოთეატრი კროიცბერგის რაიონში 1955 წლიდან, ორი პატარა დარბაზით, ლურჯი კედლებით და ოქროსფერი ფარდით. ბილეთი 7 ევროდან 10 ევრომდე ღირს. აჰა, შენ ბილეთი და სადაც გინდა იქ დაჯექიო, რომ მითხრეს კინაღამ ტირილი დავიწყე.  სადაც გინდა იქ დაჯექიო, აი ზუსტად ასე, და არა ისე, ჩვენთან როგორც არის ცენტრში დასაჯდომად გადაიხადე ამდენი და გვერდებში დასაჯდომად ამდენი.  ფილმის დაწყებისას, ეს ოქროსფერი ფარდა რომ გადაიწია და დასრულებისას ისევ დაიხურა, მანდ მართლა ამიწყლიანდა თვალები. აი, ასეთი პატარა დეტალები გვაღელვებს ხოლმე ადამიანებს.  ჰო, აქ Blade Runner ვნახე, რასაკვირველია ორიგინალი ვერსიით და გერმანული სუბტიტრებით.

დღე III  

5) ჰამბურგის რკინიგზის სადგური – ჰამბურგი-ბერლინის ძველ რკინიგზის სადგურში განთავსებული თანამედროვე ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი, ყურის ძირში გვქონდა. გარედან გვარიანად დიდი მუზეუმი ჩანდა, მაგრამ შიდა მასშტაბებმა მოლოდინს გადააჭარბა. აი, რომ გგონიათ მუზეუმის ნახვას მორჩით და უკმაყოფილების შეგრძნება გაქვთ, მაშინ იწყება მთელი კინო. დაახლოებით, საათნახევარი ან ორი საათი დაგჭირდებათ, მუზეუმის მუდმივ კოლექციაშია ანსელმ კიფერის, რობერტ როშენბერგის და ენდი უორჰოლის ნამუშევრები.

6) რაიხსტაგი – ქანთარიასგან განსხვავებით, რაიხსტაგზე მოსახვედრად წინასწარი რეგისტრაცია გჭირდებათ. მე ვერ მოვასწარი, ამიტომ უბრალოდ ჩავურბინე და რასიზმის წინააღმდეგ აქციას შევუერთდი, რომელიც მიემართებოდა ბრანდებურგის კარიბჭისკენ. გზად გავიარეთ ტანკებიანი საბჭოთა მემორიალი, კარიბჭესთან აქცია-კონცერტი იყო და წავედი ჰოლოკოსტის მემორიალისკენ. That’s it.

7) კოლჰოფ თაუერი ე.წ. პანორამაპუნქტი –  101 მეტრი სიმაღლის შენობა პოტსდამის მოედანზე. 2000 წლიდან, თაუერის ბოლო სართულზე მოეწყო გადმოსახედი ტერასა, სადაც ნებისმიერ მსურველს, სულ რაღაც 7 ევროდ შეუძლია ავიდეს და დატკბეს ბერლინის პანორამული ხედებით. შენობა აღჭურვილია ევროპაში ყველაზე სწრაფი ლიფტით – წამში 8,6 მეტრი სიჩქარით. მთელ სიმაღლეს კი სულ რაღაც 20 წამში ფარავს. დიდი ხანი არც აქ დაგჭირდებათ, ჯამში ალბათ 10 წუთი გეყოფათ.

8) ჯაშუშების მუზეუმი – კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჯაშუშების მექაში, გვატყობინებს მუზეუმის მწვანე პოსტერი. მუზეუმი აღჭურვილია ვიდეო, აუდიო, ფოტო, კრიპტოგრაფიული ინსტალაციებით და დანადგარებით. ათასგვარი საინტერესო ნივთით, რომელსაც ჯაშუშები იყენებდნენ სხვადასხვა ეპოქაში, საწამლავების კუთხე, ფოტოკამერების, იარაღების და ა.შ.

დღე IV

9) Merhingdamm Station – აქ რამდენიმე ე.წ. vintage store შემოგხვდა, ვისაც ვინტაჟური ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი, ჩანთები გაინტერესებთ, ამ სადგურის მიმდებარე ქუჩები მოგეწონებათ.
10) ვესტუმრეთ აზიზა სადიკოვას – გერმანიაში მოღვაწე წარმოშობით უზბეკ კომპოზიტორს.
11) ბერლინის მოლი – ესეც პოტსდამის მოედანზე მდებარეობს, შეგიძლიათ იშოფინგოთ, გვიან საათზე იკვებოთ და შეისვენოთ.

დღე V

12) მაგდებურგი –  პატარა და ათას უბედურებაზე გადამხტარი ქალაქია. ჯერ ომიანობის დროს თითქმის 30000 კაცამდე გაწყვიტეს, მერე ჭირი დაერიათ, მერე ხანძარმა უწიათ და მოკლედ, რაც გადარჩა, ის ვნახეთ ამ მშვიდ და პოზიტიურ ქალაქში.  ქალაქის ყველაზე მნიშვნელოვანი ღირსშესანიშნაობა, მაგდებურგის საკათედრო ტაძარია, 100 მეტრი სიმაღლით, ყველაზე მაღალი ტაძარი აღმოსავლეთ ევროპაში და გოთიკური არქიტექტურის უძველესი ძეგლი გერმანიაში; ასევე XI საუკუნის სამონასტრო კომპლექსი, სადაც დღეს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმია მოწყობილი. აქვე ნახავთ. Hundertwasser House – ე.წ. ვარდისფერი ციტადელი, რომელიც ქალაქში 2005 წელს აშენდა. და მდინარე ელბა, თუმცა სანაოსნო წყლის ხიდის ნახვა ვეღარ მოვასწარით.

  დღე VI –  Neukölln

ეს არის ქალაქი ქალაქში, ცალკე მდგომი, დამოუკიდებელი პიროვნება.  ამ რაიონს თითქმის მთელი დღე მივუძღვენი და ნახევარიც ვერ მოვილიე. ყველაზე მეტი ემიგრანტით დასახლებული,  ძალიან მრავალფეროვანი და საინტერესო რაიონი საშაურმეებით, სიმიტებით, თურქული ჩაით და ნუგბარით, ჩადრების და გრძელი კაბების მაღაზიებით – ერთი სიტყვით, კულტურული, რელიგიური თანაცხოვრების და თან დაპირისპირების საუკეთესო ნიმუშია.

13) KINDL Center for Contemporary Art –  კონტემპორარული ხელოვნების ცენტრი – ნოეკიოლნის ერთ-ერთი შთამბეჭდავი ადგილია, გარშემო სახასიათო, სტენსილიანი ურბანული ლანდშაფტით – აწ უკვე ყოფილ ლუდსახარშ ქარხანაში განთავსებული კონტემპორარობები და სიღრმეები.

14) NEUES OFF – ამ ძველ ზურმუხტისფერ სკამებიან და ფარდებიან კინოდარბაზში ნახავთ  როგორც გერმანიის, ასევე სხვა ქვეყნების ფილმებს ორიგინალში, ინგლისური სუბტიტრებით. აქ ვნახე რუბენ ოსტლუნდის THE SQUARE, 2017 წლის კანის ოქროს პალმის რტოს ლაურეატი ფილმი, მაგრამ ამაზე სხვა დროს.

15)  Kino Arsenal – აქ ქართული კინოს კვირეული იყო და ზუსტად ამ დღეს აჩვენებდნენ სალომე ჯაშის ფილმს “დაისის მიზიდულობა”. ჩვენებას სალომე ჯაში და ზაზა რუსაძეც ესწრებოდნენ.

დღე VII

16) ტერორის ტოპოგრაფიის მუზეუმი – გზად,  Die Espressionisten-ში უგემრიელესი კაპუჩინო ავიღე და იქვე, მუზეუმისკენ გავემართე. გესტაპო, SS-ის სამეთაურო შტაბი, უშიშროების სამსახური (SD), რაიხის უშიშროების მთავარი სამმართველო (RSHA) სწორედ ამ ადგილზე იყო განთავსებული, დღეს კი ტერორის ტოპოგრაფიის მუზეუმია. პირველი, რასაც ხედავთ გესტაპოს ოთახების ნარჩენი კედლებია, და გესტაპოს საპატიმროში შესასვლელი კარის ნანგრევები. 2015 წელს, მილიონზე მეტი მნახველით მუზეუმი ბერლინის ისტორიული ადგილების სათავეში მოექცა. ამ თემაზე ბევრი ფილმი მინახავს, მხატვრული, დოკუმენტური, წამიკითხავს, მუზეუმებიც დამითვალიერებია, მაგრამ ასეთი საინტერესო, ჩემთვის აქამდე უცნობი ისტორიებით, კარგი აქცენტებით და თავად ლოკაციის მნიშვნელობიდან გამომდინარე, საკმაოდ დამძიმებული და შთაბეჭდილებებით სავსე გამოვედი მუზეუმიდან. აღსანიშნავია რომ მუზეუმში შესვლა უფასოა, არადა ტერორი ყველაზე კარგად იყიდება და გაიყიდებოდა კიდეც. ამ მუზეუმში დრო როგორ გავიდა ვერ გავიგე, თითქმის სამი საათი გავატარე.

17) ფოტოგრაფიის მუზეუმი – მუზეუმის მუდმივ კოლექციაშია ჰელმუტ ნიუტონის პირადი ქონება, ფოტოკამერები, ლინზები, სპეციალურად მისთვის შექმნილი ნიუტონმობილი, ფოტოები, ტანისამოსი, სამუშაო მასალა, სტუდიაში მუშაობის ვიდეოკადრები. 19 ნოემბრამდე შეგიძლიათ ნახოთ ჰელმუტ ნიუტონის “UNSEEN” და მარიო ტესტინოს “UNDRESSED” კოლექციები.

 

ფოტოები სმარტფონიდან ^_^

This slideshow requires JavaScript.

 

ბერლინი – ნაწილი I

შემოდგომა ბერლინში ანუ აბა, მე რა გირჩიოთ?

მოდი, ხვალ ბერლინში წავიდეთ, ერთ საღამოს, რომელიმე მეგობარს გადაულაპარაკებ და კოპიტნარის აეროპორტიდან, სულ რაღაც ოთხ საათში ბერლინში ამოყოფ თავს. ამისთვის აღარ გჭირდებათ უთვალავი დოკუმენტის მომზადება, თარგმნა და ნოტარიულად დამოწმება, შემდეგ საელჩოში ჩაწერა და გასაუბრება ვიზის მისაღებად.

ლარნაკა (კვიპროსი), პრაღა (ჩეხეთი), პარიზი (საფრანგეთი), ბერლინი, დორტმუნდი, მემიმნგენი (გერმანია), ათენი, თესალონიკი (საბერძნეთი), ბუდაპეშტი (უნგრეთი), მილანი, რომი (იტალია), ვილნიუსი (ლიტვა), ვარშავა, ვროცლავი, კატოვიცე (პოლონეთი), ბარსელონა (ესპანეთი), ლონდონი (დიდი ბრიტანეთი) – ეს ის ქალაქებია, სადაც ქუთაისიდან პირდაპირი რეისით გაფრინდებით. ჩაუსაფრდით დაბალფასიან ბილეთებს და თუ კონკრეტულ თარიღებზე არ გინდათ რომელიმე ქვეყანაში მოხვედრა, ძალიან იაფად შეიძენთ ბილეთებს.

ვიზალიბერალიზაციის და ვიზეარის პარამეტრებზე ჩემი ბუებიანი ჩემოდანის მორგების შემდეგ, ეს იყო ჩემი პირველი გასვლა შენგენის ზონაში, თან მქონდა პასპორტი, ბილეთი ნიქ ქეივის კონცერტზე, სასტუმროს ჯავშანი (booking.com), ონლაინ გაკეთებული სამოგზაურო დაზღვევა (არაორიგინალი) და ანგარიშზე თანხა. პასპორტ კონტროლზე მესაზღვრემ მხოლოდ პასპორტს და ფაილში ჩადებულ საბუთებში პირველივე ფურცელს – ნიქ ქეივის კონცერტზე დასასწრებ ბილეთს დახედა. ამ მესაზღვრესთან ყველაზე ნაკლებად მინდოდა მოხვედრა, ბევრ კითხვებს სვამდა, დიდხანს უკირკიტებდა საბუთებს და რიგი თითქმის 1 საათი გაიჭიმა.

“შენც ნიქ ქეივზე? ჰეჰ”, – ჩაიცინა ფრაუ ფროილაინმა და შტამპი უხეთქნა ჩემს პასპორტს.

ასე და ამგვარად, ლამის ერთი თვითმფრინავი ხალხი, ნიქ ქეივის კონცერტზე ჩამოვედით ბერლინში კოპიტნარის აეროპორტიდან.

ბერლინისთვის მთელი შვიდი დღე მქონდა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ქალაქს პირველად ვსტუმრობდი, დღეში ოცდაათი ისტორიული ადგილის ჩამორბენით ნახვა და ღამით მისიკვდილება მიზნად არ დამისახავს, არც რამე კონკრეტული სანახაობების სია მქონდა ხელთ. ერთი სიტყვით, ისე მივდიოდი როგორც აქამდე ყველა სხვა ქალაქში.

ახალს ვერაფერს გეტყვით, მაგრამ მაინც აღვნიშნავ, რომ თბილისთან შედარებით თითქმის ყველა ქალაქი დიდია, შესაბამისად, მაქსიმალურად უნდა გამოიზოგოთ დრო, ენერგია, თვალები, ტვინი, მაგდანას ლურჯასავით მოსაბრუნებელი რომ არ შეიქნეთ. ვინ თქვა აღარ მახსოვს “სამყარო წიგნია და ის ვინც არ მოგზაურობს, უყურებს წიგნის მხოლოდ ერთ გვერდს”, არცერთ მუზეუმში რომ არ შეხვიდეთ, არცერთი ისტორიული ადგილი რომ არ ნახოთ, მხოლოდ ქუჩებში სიარულით უკვე უდიდესი მოცულობის ვიზუალური და ხმოვანი ინფორმაცია შემოდის, რომლისგანაც მალე იღლებით, დრო და დრო, სათანადოდ ვეღარ აღიქვამთ, ამიტომ ჩემი რჩევაა ამ ყველაფრის რაოდენობა შეამციროთ და თან, სანახაობა (მუზეუმები, ღია და დახაურული ისტორიული ადგილები), გართობა (კონცერტი, ღამის კლუბი, კინო, თეატრი), ჭამა/დალევა (ლუდის ბარები, რესტორნები, კაფეები) ერთმანეთს შეუნაცვლოთ.

დაივიწყეთ ყველა მზრუნველი ადამიანი, რომელიც თითქმის კივილით გეუბნებათ “ეს თუ არ გინახავს, ესე იგი შენ ბერლინი არ გინახავს”, “იქ წადი აუცილებლად!”, “ეს რომ არ ნახო, თვალებში როგორ ჩამხედავ პროსტაააა”, “აი, ეს 50 ადგილი უნდა ნახო ყველა ვარიანტში, ჩემს ძუძუებს გაფიცებ” და ა.შ. ყველა, ვინც კი ოდესმე რამე ვერ მოასწრო და გულში ხინჯად ჩარჩა, შენ გტენის ან თუ ვინმეს რამე კონკრეტული ემოცია და მოგონება აკავშირებს, მაგალითად ანა ფრანკის პირველი ნაბიჯების ქუჩის, მარცხენა ტროტუარის მეშვიდე ქვასთან – აუცილებლად გირჩევთ რომ ეს ქვა ნახოთ. თუ თქვენ ამ სიებს, თქვენი ჩექინების და ფოტოების ქვეშ დატოვებულ რჩევებს გაედევნებით, სანუგეშოს ვერაფერს გეტყვით, თავით ხტებით რაღაც გაუაზრებელ მარათონში და გიჟივით იწყებთ მოცემული დავალებების შესრულებას, რათა შეკითხვაზე “ნახე გოგოოოო?”, არ დაიბნეთ და სხარტად უპასუხოთ, – “კიიი გოგოოო, რა სიგიჟე იყოოოოოოო”.
ამას აუცილებლად მოყვება რა უნდა ჭამო, სად უნდა ჭამო, რა დალიო, სად დალიო, სად იცეკვო და ასე უსასრულოდ.

რამდენი ადამიანიც არსებობს, იმდენი გემოვნება და ინტერესია, ყველა ადამიანის რჩევა რომ გაითვალისწინოთ, შვიდი დღე კი არა ერთი წელი გადაბმულად არ გეყოფათ. ეს რჩევები კარგ შემთხვევაში მათი ინდივიდუალური გემოვნებიდან ან ინტერესებიდან გამომდინარეობს და უარეს შემთხვევაში, ისინიც სხვის ფეხის ხმას არიან აყოლილები. თუმცა არსებობენ გამონაკლისებიც.

რას ვაკეთებ მე:

1) ვყიდულობ ადგილობრივ სიმ-ბარათს და ვრთავ ინტერნეტს ანუ ვზოგავ დროს და ნერვებს. რუკაზე ვხედავ როგორ მივიდე ამა თუ იმ ადგილამდე, ვხედავ რა ტრანსპორტი მოძრაობს, რა დროს მოდის ეს ტრანსპორტი და ცხოვრება მიხარია.  სანამ საზ. ტრანსპორტით ვმოძრაობთ ვუყურებთ რუკას და ვაკვირდებით სადაც ახლა ვიმყოფებით იმ ადგილთან ახლოს, კიდევ რამე საინტერესო ხომ არ არის, რაც შეიძლება ათასშვიდასი მეგობრის მოცემულ სიაში არ შედიოდეს, რადგან სანამ ამ “50 ადგილი, რომელიც უნდა ნახო სანამ ცოცხალი ხარ” სიის ერთი ადგილიდან მეორე ადგილამდე მიხვალთ, შუაში შეიძლება საინტერესო რამეები გამოტოვოთ.

პ.ს. ამჯერად LYCAMOBILE-ის სტენდი პირდაპირ ბანჰოფზე დაგხვდა, შეიყვანეს საპასპორტო მონაცემები და გერმანული მისამართი (ანუ იმ ადგილის მისამართი სადაც ჩერდებით) და ადგილზე გააქტიურეს 5 გბ ინტერნეტი და ადგილობრივ ქსელებზე უფასო სალაპარაკო დრო.

2) დავინახე რამე საინტერესო მეტროს ან ტრამვაის ფანჯრიდან? ჩავდივარ! თქვენ წარმოიდგინეთ და კარი მარტო იმ სადგურში არ იღება, სადაც პოპულარული ღირსშესანიშნაობები მდებარეობს.

3) ვერიდები ხალხმრავალ ტურისტულ ადგილებს, ერთი-ორთან შეიძლება გზად მოვხვდე.

4) დღეში მაქსიმუმ 1-2 მუზეუმს ვსტუმრობ, რასაკვირველია, ეს დამოკიდებულია მუზეუმის მასშტაბებზე.

5) დავდივარ ფეხით, ვკტბები ქუჩის საჭმელ-სასმელით და ვიღებ ფოტოებს.

6) როდესაც ვიღლები მივდივარ სასაფლაოზე, ყველა ქალაქში ყველაზე მშვიდი და ლამაზი ადგილი სასაფლაოა.

7) მოგზაურობის დროს, რაც უფრო ნაკლები ადამიანი იქნებით, მით უკეთესი თქვენთვისაც და მათთვისაც. ორზე მეტი ადამიანი უკვე ნიშნავს იმას, რომ ერთს შია, მეორეს სწყურია, მესამეს ფეხსაცმელმა ფეხი ატკინა და ვეღარ დადის, მეოთხეს წუხელ ცუდი სიზმარი ჰქონდა და სურვილი აქვს საათობით იჯდეს ენდი უორჰოლის მაო ძედუნის წინ, მეხუთეს შესცივდა და დედა უნდა, მეექვსეს გარეთ უნდა და ასე უსასრულოდ.

8) თუ ვინმე რამეს გაბარებთ, ეს წაიყოლე და პეტრეს გადაეცი, ან პავლეს შეხვდი, ეს გამოართვი და ჩამომიტანე, ან ისე უბრალოდ ხვდებით ვინმეს, ჩათვალეთ რომ მინიმუმ ნახევარი დღე ამას ეძღვნება და მთელი იმ დღის გეგმა ამ საკითხის ირგვლივ უნდა გადააწყოთ.

სულ ეს იყო მოკლედ, მე რა ვნახე და რის ნახვას ვისურვებდი, ეს უკვე შემდეგ პოსტში 😉

ლაშქრობა მეტეოსადგურზე

ნაწილი I  – კინორომანტიკა ^_^

მეტეო სადგურზე ალბათ მხოლოდ ფანტასტიკურ სიზმარში თუ ავიდოდი და დილით, ავლილ-ჩავლილი გზის წარმოდგენისას შიშისაგან დაზაფრული გავიღვიძებდი.  თუმცა რაღაცნაირად და თანაც მოულოდნელად ეს ყველაფერი რეალობად იქცა, როდესაც ერთ დღესაც, Friend of friend-ს შევხვდით ქუჩაში სეირნობისას და გვითხრა რომ მომდევნო კვირას აპირებდნენ მეტეო სადგურზე ასვლას.

მთა-მთა და ტყე-ტყე ფეხით სიარულზე დიდად არ ვგიჟდები, თუმცა პირველი, რაც გამახსენდა იყო ფილმი “ვერტიკალური ზღვარი”, უცებ უცებ თვალწინ გამირბინა ფილმის კადრებმა და ვიდრე საბოლოოდ არ გაირკვა ლაშქრობის დეტალები, ამ ეიფორიაში ვიყავი. ❤

გადაწყდა, მივდივართ!

 

ნაწილი II – რეალობა    

რეალურად კი ძალიან მოუმზადებელი შევხვდი ასეთ მნიშვნელოვან ლაშქრობას. გამოუძინებელი, მთელი დღის გადარბენილ-გადმორბენილი, დასიცხული და უბედური გავუდექი გზას ყაზბეგისკენ, პარასკევ საღამოს. გზაში ვერ დავიძინე. ჩავედით ყაზბეგში, სამებამდეც და პირველ ღამისგასათევ ადგილამდე ფეხით მივედით, დაახლოებით ღამის სამი საათისკენ. იმ ღამესაც ვერ დავიძინე, ნესტიანი ჰაერი, სიცივე, დაღლილობა და დილას გავიღვიძე უბედურმა და თავგასიებულმა

:/

კაი ხანს მზეს ვეფიცხებოდი მოსაშუშებლად და თან ვფიქრობდი, წავიდე ზემოთ თუ დავბრუნდე უკან. მართლა ძალიან ცუდად ვგრძნობდი თავს. ბოლოს ბუხრამ გადამარწმუნა. გავედით. რასაკვირველია გზადაგზა აღმოვაჩინე რომ ძალიან შეუფერებლად მეცვა, ძალიან მძიმე ბათინკები, მძიმე თბილი ქურთუკი, რომელიც თოვლის და წვიმის შემდეგ 100 კილო გახდა, არ მქონდა ზურგჩანთის საწვიმარი, შესაბამისად ზურგჩანთაც 100 კილო გახდა და ფაქტობრივად ასეთი გზისთვის და ლაშქრობისთვის ძალიან შეუფერებელი წონით ვიარე, რამაც ისევ მე დამაზარალა და სხვებიც შევაწუხე ჩემი წუწუნით. ამ ყველაფერს კი აკლიმატიზაცია აგვირგვინებდა.

დაახლოებით ექვსი საათი ავდიოდით მეტეო სადგურისკენ. იყო ბევრი აღმართი, დაღმართი, ხან ქვიანი, ხან თოვლიანი, ხან ყინულიანი, ბეთლემ ქოხისკენ ანუ მეტეოსკენ მიმავალი ბოლო აღმართი კი ბუკვალურად ფორთხვით ავიარე.

ერთ-ერთი პირველი აღმართის ნაწილი :დ

ფოტო მობილურიდან – შარშან დაღუპული უცხოელი ალპინისტების მემორიალი

 რაც არ უნდა გაგიკვირდეთ, ბევრი ფოტო ვერ გადავიღე, წავიღე დიდი კამერა, რომელიც მედო ზურგჩანთაში. წამდაუწუმ გაჩერების, ზურგჩანთის მოხსნის და გადაღების დრო არ იყო (ხან ამინდი გვიშლიდა ხელს), უფრო მოხერხებული ამ შემთხვევაში მობილური ტელეფონი აღმოჩნდა. შესაბამისად, უფრო პატარა და კომპაქტური კამერა რომ წამეღო მეტი საინტერესო კადრი მექნებოდა და 4 კილომდე აპარატურის თრევა აღარ მომიწევდა.

ამ რეალობიდან გამომდინარე გიზიარებთ რამდენიმე რჩევას:

1) ჩაიცვით რაც შეიძლება მსუბუქად (ერთი თხელი შარვალი/თბოელასტიკი და საწვიმარი საკმარისია), ვინაიდან მუდმივად სიარული გიწევთ, ძალიან არ გცივათ და ზედმეტად თბილი და სქელი ტანსაცმელი უარესად გამძიმებთ და ხელს გიშლით სიარულში (რაც დამემართა კიდეც და ფოტოებშიც ნახავთ)

2) თან გქონდეთ გამოსაცვლელი ფეხსაცმელი და წინდა (ასევე მსუბუქი)

3) მსუბუქი წყალგაუმტარი ზურგჩანთა ან საწვიმრით, რათა თავიდან აიცილოთ წყლით გაჟღენთვა და დამძიმება (ჩემი ზურგჩანთა შიგთავსიანად სველი იყო რომ ჩამოვედი)

4) საკვები მიგაქვთ მშრალი და კომპაქტური, არც ბევრი არ არის საჭირო (ძირითადად იკვებებით დილას გასვლისას და საღამოს ადგილზე მისვლისას)

5) აკლიმატიზაციას სხვადასხვა სიმპტომები აქვს, ამიტომ შეგიძლიათ თან იქონიოთ (გულის საშუალებები, ტკივილგამაყუჩებლები) და რაც ყველაზე მთავარია ლიფთონის მწვანე ჩაი და ლიმონი ❤ ❤ ❤ სიცოცხლის ელექსირი!

6) იყავით კარგად გამოძინებული და დასვენებული

7) ხშირად შეისვენეთ, მოსვით ცოტა წყალი და დატკბით ულამაზესი ხედებით, ეს უკანასკნელი აქ ყველაზე მეტად გამშვიდებთ – უსასრულო სივრცეები და ბევრი მწვანე ფერი ❤ ❤ ❤

თუ ამ ყველაფერს არ შეასრულებთ, ჩათვალეთ რომ ისედაც რთულ და დამღლელ გზას, ასმაგად ართულებთ და თქვენც უარესად იღლებით.

ნაწილი III – მეტეო სადგური ანუ ბეთლემ ქოხი  ❤

როგორც ზემოთ აღვნიშნე, ბოლო აღმართი მეტეო სადგურამდე ე.წ. ბოღმიანი, სულ ფორთხვით ვიარე და ახლაც არ მახსოვს როგორ ავიარე ბეთლემ ქოხის ოთხ საფეხურიანი კიბე. ოთახში ტაშით შემეგებნენ. ❤

რამდენიმე ხანს ვიყავი ძალიან სუსტად, მეძინებოდა მაგრამ ვერ ვიძინებდი, გულზე მიჭერდა, საშინელი გულისრევის შეგრძნება მქონდა, საერთოდ არ მშიოდა მიუხედავად იმისა რომ დილის მერე არაფერი მეჭამა. მხოლოდ ლიფთონის მწვანე ჩაი და ლიმონი მიბრუნებდა გულს, მეტ-ნაკლებად. მალევე, ქოხში მყოფმა ერთმა ალპინისტმა რაღაც წამალი მომცა და მაგის მერე მოვედი გონზე, დაბრუნდა გულიც, მადაც და ხასიათი. თვალებში გამოვიხედე.

ფოტო მობილურიდან – ხედი ბოღმიანიდან

თუ ვიკიპედიას დავუჯერებთ, მეტეო სადგური იგივე ბეთლემ ქოხი მყინვარწვერის კალთაზე, გერგეტის მყინვარის მხრიდან 3680 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს, თუმცა თავად მეტეოს შენობაზე დამაგრებულ სტენდზე 3653 მ-ია მითითებული. ქოხის აშენების იდეა 20-იან წლებში გაჩნდა, როდესაც გააქტიურდა მყინვარწვერის დალაშქვრის მოსურნეთა რიცხვი და საჭირო გახდა ალპინისტებისთვის ღამისთევის და აკლიმატიზაციის გასავლელი ადგილი.

დღესაც, ეს შენობა მასპინძლობს უამრავ ტურისტს, მოლაშქრეს თუ ალპინისტს; აქ არის ღამის გასათევი ოთახები, რაღაც პერიოდით ირთვება შუქი, არის წყალი, შეგიძლიათ გათბეთ და ცხელი საკვებიც მოიმზადოთ. თუმცა ერთი კარგი ინვესტიცია არ აწყენდა ამ შენობის განახლებას და უფრო ადაპტირებას.

ჩვენი ოთახი ❤

სამზარეულო ^_^

შტაბი ანუ ოთახი, სადაც შეგიძლიათ გათბეთ, დაისვენოთ, გააშროთ სველი ტანსაცმელი თუ ფეხსაცმელი, ითამაშოთ ნარდი, დომინო, კარტი და უბრალოდ იურთიერთოთ რა 😀

შტაბი იყო ურთიერთობა :D

შტაბი იყო ურთიერთობა 😀

ამ კიბის ბოლო საფეხურზე იჭერს ტელეფონი, კერძოდ კი, ჯეოსელის ქსელში ჩართული ტელეფონი 😀 ამით გავეცი პასუხი კითხვას თუ როგორ ვპოსტავდი 3653 მეტრი სიმაღლიდან 😀

ჯეოსელის კიბე

ჯეოსელის კიბე

ერთი სიტყვით, ბეთლემის ქოხი ის ადგილია, სადაც ყველა ჯიგარი და კაი ტიპი იყრის თავს ან შეიძლება ჟანგბადის ნაკლებობა იწვევს კაი ტიპობას, ვერ გეტყვით, მაგრამ ასე იყო ნამდვილად 😀 ამდენი ჭირ-ვარამის გადატანის შემდეგ, აღმართებზე ბღოტიალის, მდინაარების გატოპვის, ყინულის მოედანზე სიარულის და თოვლში შაგაობის შემდეგ, გვხდებათ კარგი სიტუაცია, კარგი ხალხი და რაც მთავარია ადგილობრივი, მხიარული მოხევეები ❤ თუ ვინმე წახვედით არაყს გაგატანთ ჩემს სახელზე 😀

 

ვიდრე ბოლო ნაწილზე გადავალ, ძალიან დიდი მადლობა მინდა გადავუხადო ჯგუფის ყველა წევრს ჩემი დახმარებისთვის და ატანისთვის, განსაკუთრებით კი მოლაშქრეთა ეროვნულ ფედერაციას – თითოეული თქვენგანის გარეშე, ეს ამბავი არ გამოვიდოდა.  ^_^ ❤ ❤ ❤

ჩვენ

ჩვენ

ნაწილი IV -ჩამოფორთხვა და ჯიგარი ბორჯღალიანი კაცი 

ჩამოსვლისას ამინდმა გვიმტყუნა, მოთოვა, მოსეტყვა, მოწვიმა, მონისლა. დავსველდით, მყინვარწვერის ენაზე ვისრიალეთ, დავეცი ერთხელ, გადამარჩინა ფუმფულა ტრაკმა 😀 ხოოდა ტალახში სიარული იყო კოშმარი, თან მტკივანი ფეხით.

ერთი სიტყვით ბოლო ძალებით მოვაღწიე სამების ძირში და განვერთხე ბალახზე. 😀 სად იყო და სად არა, სამებიდან მომავალი თეთრი პიკაპი გამოჩნდა, გააჩერა და ყაზბეგში ჩაყვანა შემოგვთავაზა ❤

წამოვფრინდი ფეხზე ❤ ❤ ❤

ბოლოს ასე რა გამიხარდა არ ვიცი 😀

სამება

სამება

ნაწილი V – აი, რომ ახვედით, მერე რა? 

ყაზბეგი სავსეა როგორც ადგილობრივი, ასევე უცხოელი ტურისტებით, უფრო მეტად კი უცხოელი ტურისტები ეტანებიან ამ ალპინისტურ რეგიონს. სერვისი რომ არ ბრწყინავს ჩვენთან და საკვებს ყველგან ერთნაირად ვერ ამზადებენ ეს არახალია, მაგრამ ყაზბეგში მოხვეულმა სამოცდაათეთრიანმა ხინკალმა ყველა რეკორდი მოხსნა, ახლაც არ ვიცი რისგან იყო გაკეთებული და რატომ იყო ასეთი უგემური :/ :/ არადა ცენტრთან ახლოს იყო ეს დაწესებულება და წესით უნდა ზრუნავდეს იმაზე რომ ადგილობრივსაც და სტუმარსაც ნორმალურად გაუმასპინძლდეს და მერე გაკვირვებულმა არ იკითხოს ტურიზმს ფული როგორ შემოაქვს. მტკივანი ფეხით გასვლისას არ იკითხოს ნეტავ იქ რამ აგიყვანათ, რა გრჯიდათ და მსგავსი რამეები, იქ რომ არ ავსულიყავით ქალბატონო, ხომ არც თქვენს კაფეში არ შემოვიდოდით და არ დავხარჯავდით იმ ფულს, რაც დავხარჯეთ, არც ის კანადელი გოგონა შემოვიდოდა რომელმაც თავის სამოგზაურო რუკაზე ერთი თვით საქართველო ჩაინიშნა და რომელიც მეორე დღეს აპირებდა მყინვარწვერის დალაშქვრას და არც სხვა ვინმე.  და ზოგადად, ეს ადამიანები იზრუნებენ იმაზე რომ სხვამაც გაიგოს ყაზბეგის არსებობის შესახებ, მყინვარწვერის შესახებ და გაუზიარებს შთაბეჭდილებებს, რათა უფრო მეტი ადამიანი ესტუმროს რეგიონს და თქვენს სახინკლეშიც შემოვიდეს, თქვენც ეცადეთ რომ სათანადოდ დახვდეთ, არ დაგენანოთ ახალი პროდუქტი სტუმრისთვის, რადგან ფრაზა “ტურიზმს შემოაქვს ფული” არ ნიშნავს იმას რომ ტურისტი ღობის აქედან ფულს გადმოგიყრით და ისე ჩაივლის. მე კი ავიტან ფეხზე მაზოლს.

 

პ.ს. ეს ის ადგილია, სადაც ცხოვრებაში ერთხელ მაინც უნდა აეხიროთ ❤

 

 

სინოპი [მულტიმედია]

სინოპში შარშან ვიყავი დასასვენებლად, სასიამოვნო მოგონებების გარდა, რასაკვირველია შინ ბევრი ფოტო და ცოტა ვიდეომასალა გამოვიყოლე.

შემდეგ, ხან სიზარმაცის და ხან მოუცლელობის გამო ვერ მოვახერხე მასალის ერთად აკინძვა. გუშინ გადავიწყვიტე ფოტოებისგან ამეწყო პატარა რგოლი, შემდეგ გამიტკბა, ჯერ ვიდეოები დავამატე, შემდეგ ტექსტი დავწერე, ჩემი და ჩაწერაში დამეხმარა და ასე ავაწყეთ ეს პატარა მულტიმედია პროდუქტი. 🙂

სინოპი|Sinop [ფოტოები]

თურქეთი ეს ის ქვეყანაა, წელიწადში ერთხელ მაინც რომ უნდა ესტუმრო, ხოლო თუ ავტობუსით არ გიმგზავრიათ , ჩათვალეთ რომ სიამოვნების დიდი ნაწილი თვითმფრინავიდან ქარისთვის გაგიტანებიათ, რასაკვირველია ჩემი აზრით.

გასულ, 2013 წელს ორჯერ მოვახერხე ჩასვლა, ერთხელ სტამბოლში და ერთხელაც სინოპში, შავი ზღვის სანაპიროზე, სინოპის ყურეში მდებარე პატარა ქალაქში.

სანამ სინოპამდე ჩავაღწევდით ორი ავტობუსი გამოვიცვალეთ. ჩასვლამდე კი ისე მქონდა შესწავლილი ეს პაწაწუნა ქალაქი, შემეძლო თვალდახუჭული მევლო ძველი ქალაქის პატარა ქუჩებში.

მეც ტურისტი ვარ, თუმცა არ გადავაჭარბებ თუ ვიტყვი რომ ტურისტების აურაცხელ შემოსევას გადაურჩა ეს ქალაქი, აქ უფრო მეტად ქალაქის მაცხოვრებლებს ნახავთ და თურქეთის სხვა ქალაქებიდან ჩამოსულ დამსვენებლებს, უფრო კანტიკუნტად კი სხვა ქვეყნებიდან ჩამოსულ დამსვენებლებს.

მიუხედავად იმისა რომ ქალაქი პატარაა და მთელი ათი დღის მანძილზე ჩვენც ყოველდღე ვათვალიერებდით, ბევრი რამ ვერ ვნახე და კვლავ სტუმრობის იმედით მოვინიშნე სამოგზაურო წიგნაკში (რომელიც არ მაქვს).

ფოტოები(ც) გადავიღე, თუმცა ამჯერად, შავ-თეთრი ფოტოებით შემოვიფარგლები, რომელიც Zenit 122-ით და კოდაკის უნატიფესი ფირის საშუალებით გადავიღე. 🙂

აქვე გპირდებით სინოპის შესახებ დაწვრილებით მიმოხილვას ფოტოებითურთ 🙂

გადაღებულია Sinop Antik Hotel-ში

გადაღებულია Sinop Antik Hotel-ში

Continue reading

გულჰანეს პარკი სტამბოლში

სტამბოლის დიდი მასშტაბების მიუხედავად, ქალაქს სულ 6 პარკი აქვს. გულჰანეს პარკი, თარგმანში ყვავილების სახლი, ერთ-ერთია ამ ექვსი პარკიდან, სადაც შეგიძლიათ ნებისმიერ დროს მიხვიდეთ და დაისვენოთ, წამოსხდეთ მწვანე მოლზე, ხის სკამებზე და პატარა ხიდებზე შადრევნების გარშემო.

გულჰანეს პარკი გახლავთ სწორედ ის ადგილი, სადაც მუსტაფა ქემალ ათათურქის პირველი ძეგლი დადგეს, 1926 წელს. ამჟამად, პარკი ტოპკაპის სასახლეს ეკვრის, თუმცა ერთ დროს იგი სასახლის განუყოფელი ნაწილი იყო და საზოგადოებისთვის 1912 წელს გაიხსნა.

მიუხედავად იმისა რომ პარკის არსებობის შესახებ ვიცოდი, პარკში მაინც სრულიად შემთხვევით მოვხვდით, რადგან დამოუკიდებლობის დღესთან დაკავშირებით, ტოპკაპის სასახლე ჩვეულებრივზე ადრე დაკეტეს იმ დღეს და ვერ შევედით სასახლეში.

აქვე პარკიდან შეგიძლიათ დატკბეთ ბოსფორის და მარმარილოს ზღვის ულამაზესი ხედებით და მოინახულოთ ტექნოლოგიებისა და მეცნიერების მუზეუმი, სადაც დაცულია ისლამური სამყაროს VIII-XVIII საუკუნეებით დათარიღებული გამოგონებების ნიმუშები.

გულჰანეს პარკი

გულჰანეს პარკი

ფოტოები გულჰანეს პარკიდან

პრაღის ციხე-სიმაგრე

თუ კი ფეხზე მყარად დგახართ და ფეხსაცმელიც ხელს გიწყობთ, პრაღის თოვლიან ქუჩებში ხეტიალს არაფერი ჯობია, თუმცა პრაღის ციხე კომპლექსი ზუსტად ის ადგილია, რომელიც ზაფხულის მიწურულს ან შემოდგომის დასაწყისში კიდევ ერთხელ უნდა მოინახულოთ. პირველ რიგში იმიტომ რომ კომპლექსს უფრო უკეთესად დაინახავთ, სიამოვნებას მიიღებთ ულამაზესი პარკებში და სკვერებში სეირნობით და რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს ამ მთაზე, ციცაბო ადგილას დაგხვდებათ ყურძნით დახუნძლული ვენახი, ღია კაფე, სადაც დააჭაშნიკებთ ღვინოს, გლინტვეინს და სხვა სასმელებს.

თავად კომპლექსი ძველად იმპერატორების, დღეს კი ჩეხეთის პრეზიდენტის რეზიდენციას წარმოადგენს, რომელიც მასშტაბით მსოფლიოში უდიდესი საპრეზიდენტო რეზიდენციაა.გინესის მიხედვით კი მსოფლიოში არსებული უძველესი ციხესიმაგრეებიდან უდიდესია, მოიცავს 70 000 კვ.მ. ფართობს.

კომპლექსის ისტორია IX საუკუნიდან იღებს სათავეს და ნელ-ნელა სხვადასხვა მეფის მმართველობის ჟამს მდიდრდებოდა და ვითარდებოდა სტრუქტურულად და მრავალფეროვანია არქიტექტურული,ისტორიული და კულტურული თვალსაზრისით. კომპლექსი მოიცავს წმ. ვიტუსის ტაძარს, წმ. გიორგის ბაზილიკას,მონასტერს, რამდენიმე სასახლეს, მუზეუმებს და ა.შ. კომპლექსის უდიდესი ნაწილი რასაკვირველია ღიაა ტურისტებისთვის.

კათედრალის ნაწილი
Continue reading

Staroměstské náměstí პრაღაში

პრაღაში რომ მოხვდეთ, ამისთვის ჯერ თბილისში ჩეხეთის საელჩოს უნდა მიაკითხოთ შენგენის ვიზის მისაღებად; მოკლევადიანი ტურისტული ვიზიტისთვის დაგჭირდებათ

1) პასპორტი

2) ცნობა სამსახურიდან

3) ბანკის ცნობა შესაბამისი სახსრების არსებობის შესახებ

4)  ბოლო სამი თვის საბანკო ამონაწერი

5) დაზღვევა

6) თვითმფრინავის ბილეთი (ჩეხეთის ავიახაზები), რომელიც ყველაზე ძვირი მთელი მოგზაურობისას – 400 ევრო, ორი გზა.

7) ასევე  დასტურის წერილი (confirmation letter) იმ სასტუმროდან, სადაც აპირებთ გაჩერებას პრაღაში იმის შესახებ რომ XX რიცხვიდან XX რიცხვამდე დაჯავშნულია სასტუმროს ნომერი.  

სასტუმროსთან დაკავშირებით მცირე გაუგებრობას ჰქონდა ადგილი. ვინაიდან მეგობარს უკვე ჰქონდა პრაღაში მოგზაურობის გამოცდილება, ბევრი ფიქრით თავი არ ავიტკიეთ და პირდაპირ ნაცად გზას მივყევით. რაც იმაში გამოიხატებოდა რომ თითქოს ჩეხეთის საელჩო ითხოვს გადახდის დამადასტურებელ ქვითარს და ეს აუცილებლად ტურისტულმა სააგენტომ უნდა მოგცეს. მოვიქეცით ასე. ტურისტულმა სააგენტომ გაგვატანა ადგილობრივი გადახდის ქვითარი, რაც ჩეხეთის საელჩომ უკან არწყია და შესაბამისად მეორედ მოგვიწია რიგში ჩადგომა საელჩოში შესასვლელად ანუ + 1 კვირით გადაიწია პროცედურები.  

სინამდვილეში  კი უფრო მარტივად ყოფილა საქმე და არა ჩეხეთის საელჩოს პრეტენზიულობაში. Continue reading

ლენონის კედელი პრაღაში

ერთ დროს, ეს კედელიც, როგორც ბევრი სხვა კედელი ერთფეროვანი და სხვებისგან არაფრით გამორჩეული იყო. მსოფლიოში ბევრი მნიშვნელოვანი და უფრო ღრმა ისტორიის მქონე კედელი არსებობს, თუმცა ისტორიის და მნიშვნელობის ნაკლებობას არც პრაღაში, ველკოპრევორსკე ნამესტიზე მდებარე კედელი უჩივის, რომელიც ლენონის კედლის სახელით არის ცნობილი.

თავდაპირველად კედელზე ჯონ ლენონის სახე გაჩნდა, შემდეგ ნაწყვეტები ბითლზის სიმღერებიდან. ამას ის ახალგაზრდები აკეთებდნენ პროტესტის ნიშნად, რომელთაც საბჭოთა კავშირის პერიოდში მსგავსი სიმღერების მოსმენას უკრძალავდნენ. თავისუფალი ახალგაზრდები და რეჟიმის დამცველები ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ, ერთნი ხატავდნენ, მეორენი კედელს ერთ ფერში ღებავდნენ. ახალგაზრდებს ალკოჰოლიკებს, შეშლილებს და დასავლური კაპიტალიზმის აგენტებს უწოდებდნენ. ამ ახალგაზრდულ მოძრაობას ირონიულად “ლენონიზმიც” კი შეარქვეს.

სიტუაცია გამძაფრდა ლენონის მკვლელობის შემდეგ, საყვარელი მომღერალი ახლა უკვე გმირად იქცა მათ თვალში, მიუხედავად იმისა რომ კედლის მოხატვის გამო ციხე ემუქრებოდათ, კედელი უფრო აქტიურად ივსებოდა ფერად-ფერადი გრაფიტით. ღამღამობით მიდიოდნენ და ისევ წერდნენ სტრიქონებს საყვარელი სიმღერებიდან და არც თავისი ოცნებები ავიწყდებოდათ, ოცნებები გრაფიტის მსგავს ფერად თავისუფლებაზე, რომელიც სადღაც სხვა, უხილავი კედლის მიღმა იმალებოდა.

რასაკვირველია, რეჟიმის წინააღმდეგ მებრძოლი ახალგაზრდები გამაღიზიანებელი იყო ბევრისთვის. ჩეხ ახალგაზრდებს არც ერიდებოდათ კედელზე მესიჯების დატოვება რეჟიმის დამცველებისთვის, რამაც მოგვიანებით, 1988 წელს კარლის ხიდის სიახლოვეს შეტაკება გამოიწვია პოლიციასა და ჩეხ ახალგაზრდებს შორის. Continue reading

20 წერილი ქუცნას – სიჩუმის ფილოსოფია

თვითმფრინავმა თეთრი ღრუბლებიდან მცირე ბიძგებით ჩამოაჭრა და ვაცლავ ჰაველის სახელობის დათოვლილ აეროპორტში მსუბუქად შესრიალდა. დილის შვიდი საათია. ყველაზე ჩუმი სიჩუმეც კი ჩუმად არის. ყველაზე ხმაურიანი არსებები – ადამიანები თვალგახელილ ძილისპირულში ტოვებენ თვითმფრინავს და მოჩვენებებივით ქრებიან სხვადასხვა მიმართულებით.

ხმაურობს ჩემი ჩემოდანი, მაგრამ მაინც არ ცვლის ეს მდუმარების საერთო დინამიკას. ვსხდებით თითქმის ცარიელ, ვაგზლისკენ მიმავალ ავტობუსში და რაც უფრო ვიჭრებით პრაღის სიღრმეში, მით უფრო ვცილდებით ტყეებს, უკაცრიელ სივრცეებს და შევდივართ სიჩუმის ფილოსოფიაში, რომელიც ისეთი ორგანულია რომ ვერ აღვიქვამ.

მდუმარედ დგას გიდი, რომელიც დაუსრულებლად ელის გზააბნეულ ტურისტებს, რომლებიც ისე აცეცებენ თვალებს, როგორც ის სმენადაქვეითებული ბავშვი, რომელსაც პირველად სასმენი აპარატის მეშვეობით მოასმენინეს გარესამყაროს ხმაური.

ჩუმია ხალხიც სავსე მეტროც.

ისევ სინათლეზე გამოვდივართ და ვეძებთ სასტუმროს რუკაზე, უხმოდ გვჭირდება დახმარება, რასაც იქვე გამვლელი ჩეხი კარგად ხვდება, რომელმაც მიგვრეკა სასტუმრომდე, რომელსაც კარგა გვარიანად დავშორდით.

სასტუმროს სიჩუმემ ყველა მოლოდინს გადააჭარბა, კიბეზე ფეხიც არ მინდოდა დამებიჯებინა, რომ რამე სიწყნარე არ დაერღვია. ძველი, პატარა ხავერდის სასტუმრო იყო.

ჰაერზე გასვლა გადავწყვიტეთ, ის-ის იყო კარის სახელურს ხელი ჩავჭიდე, რომ ეს გამეფებული სიჩუმე ისე ჩამომემსხვრა თავზე, თითქოს მდუღარე ქვა ესროლეს გაპრიალებულ შუშას.

„შე ნაძირალააა, მითხარი რა დაგაკელიი რაა . . .“ – მომესმა ქალის კივილი. მივიხედე და პატარა სცენა გათამაშდა თვალწინ, თეატრალიზებული, იქვე პატარა რესტორანში.

მხოლოდ რამდენიმე წამის შემდეგ გავაცნობიერე რომ მე ჩეხური არ მესმის და ეს მდუღარე ქვა ჩემი მშობლიური ენა იყო.

მე პრაღაში ვარ ქუც, გუშინ ჩამოვედი.

ჩინთის პური

გზად ხევსურეთისკენ, სოფელ ჩინთში გავჩერდით, ცოტა შევისვენეთ, სანამ ქალბატონი მაყვალა ჩვენთვის ცხელ–ცხელ, უგემრიელეს ჩინთის ლავაშებს გამოაცხობდა . 🙂

სოფელი ჩინთი

სამოგზაუროდ წამოსული ტურისტების უმრავლესობა სწორედ აქ ჩერდება და ყიდულობს პურს, ამიტომ თონე ყოველთვის ცხელია და ცომი ყოველთვის მზად, რათა დიდხანს ლოდინი არავის მოუწიოს.

ცომის გუნდები

როგორც ქალბატონმა მაყვალამ მითხრა, ტურისტები ფოტოებს ხშირად უღებენ, ამიტომ ჩემი მითითებების გარეშე, სწრაფ რეჟიმში გაიმეორა ყველა მოქმედება, რასაც პურის ცხობის დროს აკეთებს 😀

ამიტომ ახლად გამომცხვარი პური სასწრაფოდ ისევ ღუმელში შეაბრუნა ფოტოს გადასაღებად 🙂 🙂

დიახ, დიახ სპეციალურად ჩვენთვის 🙂

და ჩვენი პურიც გამოცხვა ამასობაში 🙂

ღმერთები და არქეოლოგები

არქეოლოგიაზე ორი რამე მახსენდება, პირველი, ბავშვობაში, სოფელში ახალ კარტოფილს როგორ ვიღებდი და სათითაოდ, ფრთხილად, მოპარული კოსმეტიკური ფუნჯით როგორ ვასუფთავდებდი და მეორე, კერამის წიგნი, “ღმერთები, აკლდამები და მეცნიერები”.

ალბათ ყველა არქეოლოგი დამწყები თუ გამოცდილი ოცნებობს მოხვდეს ამ ადგილზე, ან არა მხოლოდ არქეოლოგი, უბრალოდ ადამიანი, რომელიც დაინტერესებულია და გატაცებულია მითოლოგიით, ანტიკური ხანით და არც არის გასაკვირი, ხმელთაშუა ზღვის და პამფილიის რეგიონში მიწის ზემოთ ახლა უკვე ნანგრევების სახით თუ მიწის ქვემოთ ჯერ კიდევ აღმოსაჩენი რამდენიმე ანტიკური ქალაქი მდებარეობს.  შესაბამისად რაც უკვე, პერგეს, პატარას, მირას, ასპენდოსის და ა.შ. გათხრების შედეგად მოპოვებულია სწორედ ანტალიის არქეოლოგიის ეროვნულ მუზეუმში არის დაცული, რომელიც მოიცავს 13 საგამოფენო დარბაზს. ამ დარბაზებში 5000–ზე მეტი ხელოვნების ნიმუშია წარმოდგენილი, ხოლო დაახლოებით 25000–30000 მუზეუმის საცავებში ინახება.

პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ იმ დროისთვის მოპოვებული საგანძური საფრთხის ქვეშ დადგა, რადგან იტალიელებმა, რომლებსაც იმ დროისთვის ოკუპირებული ჰქონდათ ანატოლიის ტერიტორია, მოისურვეს არქეოლოგიური ნიმუშების იტალიაში გატანა. თუმცა გამოჩენილმა თურქმა მხატვარმა და არქეოლოგმა – ოსმან ჰამდი ბეიმ,  თავი აღნიშნული საგანძურის დამცველად, კურატორად გამოაცხადა და იგი გახლდათ პირველი ადამიანი, რომელიც შეეცადა მუზეუმის დაარსებას, ჯერ ალაადინის მეჩეთში, მოგვიანებით ივლი მეჩეთში; ამ ადამიანის დაარსებულია ასევე ანტალიის სახვითი ხელოვნების მუზეუმიც;

საბოლოოდ, მუზეუმი დღევანდელი სახით 1985 წლამდე არ გახსნილა, მუდმივი სამუშაოების, რესტავრაციების და ცვლილებების გამო.

დარბაზი ბავშვებისთვის 

1883 წელი, ოსმან ჰამდი ბეი, არქეოლოგიური გათხრები ნემრუთში, ზევსის ქანდაკების თავი 

Continue reading

სად ხარ მეთ?

ეძღვნება ლევან ღამბაშიძეს 🙂

მას შემდეგ რაც ფეისბუქზე თავმოკლულმა და აწ უკვე მხიარულმა იუზერმა, ერთ-ერთ დისკუსიაზე, სტუმრების მოლოდინში ხსენებული ვიდეო გვიჩვენა, სულ მინდოდა დამეწერა ამის შესახებ.  თქვენ და კიდევ 16360279 მომხმარებელს ეს ვიდეო ალბათ უკვე ნანახი აქვს, მაგრამ მე ეგ არ მაინტერესებს, თავმოკლულმა მომხმარებელმა ისე ლაღად და მხიარულად წარმოადგინა იგი, რომ გულში ჩამრჩა.

აი ასე, ერთ დღესაც მიატოვა ჩვენმა მეთმა სამსახური, კარიერა, მოაჯდა ჩემოდნებს და დაიწყო მოგზაურობა.  ცხადია თავიდან მთელი დანაზოგი შემოეხარჯა და დამეთანხმებით მოგზაურობაც არ არის იაფი სიამოვნება, რაც არ უნდა ფეხით და საძილე ტომრით აკიდებულმა იაროთ, მითუმეტეს ისეთი მოგზაურობისთვის როგორშიც მეთია ჩაბმული მარტო ფეხები არ არის საკმარისი, ფრთებიც საჭიროა. Continue reading

ქაირო – მტვერში დაკარგული ბრილიანტი

მოვედით, მოვედით, – შემომესმა გიდის ხმა, მთელი ღამის ნამგზავრმა ძლივს გავახილე თვალი, ხუმრობა ხომ არ იყო 500 კილომეტრი გავიარეთ და აი როგორც იქნა დილის შვიდ საათზე ქაიროში შევედით. პირველი რაც დავინახე იყო საშინელი ნისლი, თუმცა ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფმა უცებ ვერ გამოვარკვიე, რომ ეს ნისლი კი არა საშინელი მტვრის ჯანღი ედგა მთელ ქაიროს თავზე. დილის შვიდი საათი და 25 მილიონიანი ქალაქი დუღდა, ხალხი მოძრაობდა, გვერდებ მიჩეჩეჩქვილი მანქანები უკვე ჩვეული საცობის ფორმირებას იწყებდნენ. მიჩეჩქვილი მანქანაც და საცობიც ჩვეულებრივი ამბავი იყო ამ უზარმაზარ და უშუქნიშანო ქალაქში. მოძრაობის მარეგულირებელი სამი ფერი  მხოლოდ მერიასთან დავლანდე წრიულზე.

პირდაპირ გეტყვით, ფეშენებელური სასტუმროდან გამოსვლის, 500 კილომეტრი გაზიმზიმებული ტრასის გავლის შემდეგ ქაიროში შესვლა იყო სრული შოკი. დაახლოებით ისე მეჩვენებოდა, რომ მეოთხე დონის (ყველაზე ბოლო) სიზმარში მოვხვდი, ისე როგორც ფილმში ”დასაწყისი”; ნაცრისფერი, ასფალტისფერი, მტვრისფერი – ფერების სიძუნწე შემომაგება ქაირომ, ნახევრად ან მთლიანად ჩამოგრეული შენობებიც არ დაენანა; შიგადაშიგ ქალები უზარმაზარ თავზე წამოდებულ ბოხჩებს ეზიდებოდნენ, თავით ფეხებამდე შემოსილები, თუმცა ბურქით ერთი-ორი ვნახე მხოლოდ ქაიროს მუზეუმთან, ჩემსავით ტურისტები იყვნენ ისინიც. პერიოდულად ხან ცხვრები და ხან თხები ჩანდნენ, რომელთაც ადგილობრივი მწყემსები ჰყავდათ. ნილოსის შემალული ადგილები ფაქტობრივად სანაგვედ ჰქონდათ ქცეული, გიზასკენ კი შეჭაობებულმა ადგილებმა და ნაგავმაც იმატა, უმეტეს წილად ღარიბი უბნები, რაღაც დახლები, პირამიდები რომ გამოჩნდა ჩემ თვალსაწიერში, ასე იყო მარჯვნივ პირამიდები და მარცხნივ ელიავა, თვალებს არ ვუჯერებდი, ქვეყანა, რომელიც ასეთი სიმდიდრეს ფლობდა, სრულ სიდუხჭირეში და ჭუჭყში იხრჩობოდა. ყველა სარეკლამო ბილბორდს თუ ბანერს, ფერი გაჰხუნებოდა და მძიმე მტვერი დასდებოდა, გაოგნებულმა ჩავუარე გვერდი კოკა-კოლას სარეკლამო სტენდს, რომელიც სასტუმროს თავზე იწონებდა თავს.

ფერები მხოლოდ სამი სახის ბილბორდზე დამხვდა, რომელიც უხვად იყო ქალაქში მიმობნეული:

1) უბერებელი მუბარაკის

2) სარეცხი მანქანის რეკლამის და

3) ანდრეა ბოჩელის

ჰო, სწორედ იმ დროს ქაიროს ოპერაში იყო მოწვეული კონცერტის გასამართად და ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ადგილობრივ მოსახლეობას ახსენებდნენ პრეზიდენტს, სარეცხის რეცხვას და ბოჩელის კონცერტს. Continue reading

ინტერვიუ ალექსანდრა კუსტოსთან

სახელი, გვარი: ალექსანდრა კუსტო

დაბადების ადგილი: კალიფორნია

ამჟამინდელი საქმიანობა: მკვლევარი და გლობალური წყლების დამცველი

რა პროფესიაზე ოცნებობდით ბავშვობაში?

როდესაც პირველად, ოჯახთან ერთად ექსპედიციაში წავედი, მხოლოდ ოთხი თვის ვიყავი. ყოველთვის მინდოდა ოჯახური ტრადიციის გაგრძელება, კვლევებში მონაწილეობა და ამ მიზნით მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობა.

როგორ დაიწყეთ?

ჩემი ოჯახისგან მემკვიდრეობით ბუნების მძაფრი სიყვარული მივიღე, რაც მოგვიანებით გადაიზარდა სურვილში უამრავი ადამიანი ჩამერთო წყლის რესურსების დაცვაში – ჯანსაღი პლანეტის  და პროდუქტიული საზოგადოების ხელშეწყობისთვის.

თქვენი ცხოვრება მტკნარ წყლებს მიუძღვენით, რა შთაგაგონებთ?

წყალი ჩვენს პლანეტაზე სიცოცხლის და ჩვენი საზოგადოების თითოეულ ასპექტს ეხება. მუდმივად საჭირბოროტო საკითხების წინაშე ვდგავართ, რომელიც ერთის მხრივ დაუყოვნებლივ უნდა გადაიჭრას, ხოლო მეორეს მხრივ ეს ფრიად მომხიბლავი და სიამოვნების მომტანი პროცესია.

როგორია თქვენი, ერთი ჩვეულებრივი დღე?

ყოველი დღე განსხვავებულია ჩემთვის. ზოგჯერ სანაოსნოდ ვარ გასული, ზოგჯერ მთამსვლელი ვარ, დანარჩენ დღეებში კი ან აეროპორტში ვარ ან  სხდომათა დარბაზში. ანუ მაქვს მკვეთრად მრავალფეროვანი ცხოვრება, რომელიც იმის ნაწილია, რაც მე ესოდენ მხიბლავს და მაღელვებს.

შანსი რომ მოგეცეთ, რას ურჩევდით თითოეულ ადამიანს მტკნარი წყლების დასაცავად?

მტკნარი წყლების დაცვა დამოკიდებულია იმაზე თუ სად და როგორ ცხოვრობთ.  მოძებნეთ ადგილობრივი წყლის ზონა (ზღვა, ტბა, მდინარე . . .), გამოარკვიეთ რა საფრთხის წინაშე დგას ის და დაიცავით.

სხვა რა გატაცებები გაქვთ?

ცხენით ჯირითი, სკუბა დაივინგი და ნიჩბოსნობა.

თავისუფალ დროს რას აკეთებთ?

რაც მე ვისწავლე და შევიძინე ჩემი არასამეწარმეო კომპანიის „Blue Legacy Internetional“ დაფუძნების შემდეგ, არის ის რომ საკუთარ ბიზნესის წარმოება ნთქავს მთელ შენ თავისუფალ დროს.

 

გაიგეთ მეტი 🙂 ალექსანდრას შესახებ

ჩემი სკუბა გამოცდილება 🙂