Posted in საზოგადოება, Guest Post

ცხრილები, უნივერსიტეტი და მისი ადმინისტრაცია

დავით გოგიშვილის გესტპოსტი 

2005 წელს (დღეს 2011 წლის ოქტომბერია, უკვე), როდესაც თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენი გავხდი და საზოგადოებრივი გეოგრაფიის სწავლა დავიწყე უნივერსიტეტი ოდნავ განსხვავებული იყო ვიდრე დღეს ანუ მარტივად, რომ ვთქვათ მას მერე ბევრი რამ ნამდვილად არ შეცვლილა. ვეცდები მოკლედ მოვყვე რა არ შეცვლილა, რა მინდოდა შეცვლილიყო და ა.შ.

პირველი რასაც უნივერსიტეტში მისვლისას აკეთებ (და პირველ კურსელის დაბინდული გონება ფიქრობს, რომ ამით პრობლემას პირველივე დღეს გადაწყვეტს) მიდის საკუთარი დეპარტამენტის ოთახთან და იწყებს ცხრილის ძებნას. მეც იგივე გავაკეთე. მივედი და რა თქმა უნდა (თუმცა ამას მაშინ ვერ ვიფიქრებდი) ცხრილი არ დამხვდა… დავიწყეთ ცხრილის ძებნა. შევედით დეპარტამენტის ოთახში (რომელიც ერთადერთი გვქონდა მაშინ, დღეს 4 გვაქვს. თუმცა ესეც თავად დეპარტამენტის დამსახურებაა და არა თსუ-ს ადმინისტრაციის მთლიანობაში) და რას ვხედავ… მაგიდაზე არის გაშლილი დიიიიიდი ფურცელი და მასში ჩვენი დეპარტამენტის ორი თანამშრომელი ქალბატონი ლუიზა და ქალბატონი ლალი წერენ რაღაცეებს. მერე მივხვდი, რომ ეს იყო ცხრილი. ფურცელს ავსებდნენ ფანქრით, რადგან ნამეტანი წინდახედულები იყვნენ და იცოდნენ, რომ ცხრილების შედგენისას არცერთი სპეციალობა ერთმანეთზე არ ფიქრობდა და ყველა ერთმანეთს ექიშპებოდა. შესაბამისად, სტუდენტი მეორე ან მესამე დღეს აღმოაჩენდა, რომ აუდიტორიაში, რომელშიც მას წესით ლექცია უნდა ჰქონოდა ლექცია ან საერთოდ არ ტარდება ან კიდევ 3-4 სხვა სპეციალობის სტუდენტს აქვს კიდევ 3-4 სხვა ლექტორთან ერთად ლექცია. სწორედ ამიტომ ქალბატონი ლალი და ლუიზა წინასწარ დაფიქრდნენ (უკვე მრავალწლიანი გამოცდილების დახმარებით) და ცხრილის შედგენა დაიწყეს ფანქრით, რომ შემდეგ ცვლილებები თუ შევიდოდა ცხრილში იქვე ლამაზად ჩაასწორებდნენ.

ეს იყო პირველ წელს… პირველ სემესტრში… იგივე იყო მეორე, მესამე და მეოთხე სემესტრიც.

მას შემდეგ რაც მესამე კურსზე გადავედი და მესამე კურსის დასაწყებად ჩვენი დეპატამენტისკენ გავეშურე (უკვე ახალ შენობაში ვიყავით და ის 4 ოთახიც უკვე გვქონდა) მივედი და ვნახე ცხრილი. გასული წლებისაგან განსხვავებით ახლა ცხრილი ფანქრით აღარ დგებოდა, არც პასტით, არამედ აკრეფილი იყო word-ში და ამობეჭდის შემდეგ თავსდებოდა კედელზე. ამ ტექნოლოგიური წინსვლის მიუხედავად ფაკულტეტებს და სპეციალობებს შორის კვლავ გაუგებრობა იყო. ხშირად მაგალითად აუდიტორიას ვერ ვიღებდით იმიტომ, რომ ზოგიერთ სპეციალობაზე აურაცხელი რაოდენობის სტუდენტი აბარაებდა, გაცილებით მეტი ვიდრე საერთოდ იყო საჭირო. იურიდიულზე მაქვს საუბარი. აურაცხელი რაოდენობის სტუდენტებს შესაბამისი ფაკულტეტის ამბიციებიც ემატებოდა და მაგალითად ამიტომ გამოდევნეს ჩვენი ფაკულტეტის ნაწილი მეორე კორპუსიდან. ჰოდა, ვინაიდან ეს აუდიტორიების განაწილება არ იყო დარეგულირებული ცხრილიც იცვლებოდა შესაბამისად. უნდა აღინიშნოს, რომ გასული წლებისაგან განსხვავებით ჩვენი დეპარტამენტის თანამშრომლები იმდენად მონდომებულები აღარ იყვნენ და ხშირად პირდაპირ ცხრილში პასტით იყო გადასწორებული აუდიტორიები, რაც მე მგონი მაინცდამაინც კარგი არ არის და სულ რომ არაფერი თვალში გხვდება სტუდენტს.

მეოთხე კურსზე მგონი ის შეიცვალა, რომ ცხრილს ზოგჯერ ერთის მაგივრად ორ (!) ადგილასაც კი აკრავდნენ. ეს ალბათ განვლილი წლების გამოცდილებამ დაანახა უნივერსიტეტის ადმინისტრაციას და სხვადასხვა დეპარტამენტის თანამშრომლებს. მარტივი მისახვედრია, რომ ცხრილი უბრალოდ ერთია და სტუდენტი ბევრი… შესაბამისად დიდი ჯაფა უნდა გაგეწია იმისათვის, რომ ცხრილი დაგენახა ან ცხრილის პირდაპირ მოხვედრილიყავი და ჩაგეწერა (ან 9 საათზე უნდა მისულიყავი უნივერსიტეტში, როდესაც არავინ იქ არავინ არ არის). თუმცა არც ის იყო გამორიცხული, რომ ცხრილში რომელიმე საგანი ვერ გეპოვა. ამის მიზეზი მარტივი იყო – გამორჩათ.

მიუხედავად ამ მწარე გამოცდილებისა (ზემოთ მოყოლილი მხოლოდ 5%-ია იმ სირთულეებისა, რომელიც სტუდენტს ხვდება უნივერსიტეტში უნივერსიტეტის ადმინისტრაციისვე დამსახურებით) მაინც გადავწყვიტე მაგისტრატურაში ჩაბარება. ჩემდა გასაკვირად, მაგისტრატურის უკვე მეორე სემესტრში მომაწოდეს სემესტრის ცხრილი (პირადად მომცესთქო მეგონა) და აჰა გადაიწერეო. თურმე ეს ერთი ასლი იყო მხოლოდ, დანარჩენის ამობეჭდა ან დაეზარათ ან ფურცელი გათავდა ან არ ვიცი რა. თუმცა ეს წინა წლებისაგან გაცილებით კომფორტული იყო… მარა მერე მივხვდი, მაგისტრატურაში ხომ ისედაც ცოტანი ვართ და ასეთი მეთოდით ცხრილის გავრცელება უფრო ადვილია და კედელზე გასაკრავად ზედმეტი ოთხი ჭიკარტის შოვნას არ მოითხოვს.

მაგისტრატრატურა რამოდენიმე თვის წინ წარმატებით დავამთავრე (GPA მაქვს 3.626). ჩავაბარე დოქტურანტურაში. ნაწილობრივ იძულებთ, რადგან მაგისტრატურაში საზღვარგარეთ სწალვის გასასგრძელებლად სქოლარშიფი ვერ მოვიპოვე და ჯარში წასვლაც არ მინდოდა.

დოქტოურანტურანში… ჯერჯერობით არ მინახავს ცხრილი. ამიტომ ის თუ, რა ფორმით მიეწოდება ცხრილი დოქტორანტს ჯერ არ ვიცი. ეჭვია მაქვს, რომ ასეთი რამ საერთოდ ბუნებაში არ იარსებბს და მხოლოდ ზეპირი ისტორიების დონეზე არსებობს.

ამ 6 წლის განმავლობაში, რომელიც ბაკალავრიატსა და მაგისტრატურაში გავატარე რამოდენიმე კითხვა მუდამ მაწუხებდა, რომელსაც უნივერსიტეტის ადმინისტრაცია ვერც პასუხობდა და ვერც კი ეფიქრა (კაი ხანი), რომ სტუდენტს ასეთი საჭიროებები აქვს და რომ სწორედ ადმინისტრაციაა ის ვისაც შეუძლია სტუდენტს ცხოვრება გაუმარტივოს (ჩვენთან პირიქით ხდება, ადმინისტრაცია მაქისმალურად ართულებს ყველაფერ იმას, რაც მეტნაკლებად ადვილია. მაგალითად სტუდენტის ცნობის აღებას ჭირდება 3 დღე და რომ დაფიქრდე რა საჭიროა ეს სამი დღე ვერ მიხვდები, რადგან თუ „დაჩალიჩდები“ და ოდნავ მოისაწყლებ თავს აღმოჩნდება, რომ ცნობის გაცემა იმ წამსვე შეუძლიათ). მოკლედ კითხვები ასეთი მქონდა (ნაწილია მხოლოდ):

1) რატომ არ შეუძლია უნივერსიტეტის ადმინისტრაციას და სხვადასხვა ფაკულტეტებს, რომ ერთმანეთში შეთანხმდნენ და პირველ რიგში მიიღონ იმდენი სტუდენტი, რამდენზეც აუდიტორიები არის გათვლილი და ცხრილების შედგენა დასწრებაზე არ იყოს და მეორე თუნდაც ყველა ეს პრობლემა, რაც ცხრილის შედგენას უკავშირდება სწავლის დაწყებამდე გადაჭრან?;

2) რატომ აკრავენ ცხრილს მხოლოდ ერთ ადგილას და ჰა ჰა ორ ადგილას… ვერ ხვდებიან იმას, რომ ამდენი სტუდენტი სამი ცალი ა4-ის ფორმატის ქაღალდიდან ვერ გადაიწერს ცხრილს? ძალიან რთულია რამოდენიმე ასლის დაბეჭდვა?;

3) რატომ ხდება ისე, რომ საგნის არჩევამდე არანაირი ინფორმაცია (ლექტორის ვინაობის გარდა, ისიც უკეთეს შემთხვევაში… თუმცა შეიძლება ლექტორიც შეიცვალოს) არ მაქვს საგნის შესახებ. რთულია 2-3 აბზაცის დაწერა თუ რას მოიცავს კურსი?;

4) რატომ აგვიანებს ყოვველთვის სილაბუსი, მიუხედავად იმისა (როგორც ვიცი), რომ საგნის კურიკულუმში შეყვანისას აუცილებელია, რომ სილაბუსი თან ახლდეს მას და უკვე გაწერილი იყოს თუ რას გვასწავლის პატივცემული ლექტორი?;

5) იმ დროს, როდესაც უნივერსიტეტის ადმინისტრაცია ფლობს ყველა სტუდენტის ელექტრონულ ფოსტას და მობილური ტელეფონის ნომერს, რატომ არის შეუძლებელი რომ ეს ცხრილები ფაკულტეტის მიხედვით დაიგზავნოს სტუდენტებთან?

6) რატომ არის შეუძლებელი, რომ ცხრილები სპეციალობის მიხედვით დაურიგდეთ სტუდენტებს? ხომ ნათელია, რომ ეს ბევრად იაფი დაჯდება ვიდრე მაგალითად პირველი კორპუსის გარშემო შემოტყუმული საზარელი ღობის ხელმეორედ შეღებვა?

ამ კითხვებზე პასუხი არ მიმიღია არასოდეს. მიუხედავად ამისა პასუხი ყველა სტუდენტს ყოველთვის ქონდა. პასუხი არის ის, რომ ხშირ შემთხვევაში ზედმეტი ნაბიჯის გადადგმა უბრალოდ ეზარება უნივერსიტეტის ადმინისტრაციას და ფიქრობს, რომ ის უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე სტუდენტი. არადა პირიქით არის, უნივერსიტეტის ადმინისტრაციას ვქირაობთ იმისთვის, რომ სასწავლო პროცესი მაქსიმალურად გამარტივდეს და რეფერატის შინაარსზე ფიქრის მაგივრად ცხრილების ადგილმდებარეობაზე ფიქრი არ გიწევდეს. დაზარებასთან ერთად ალბათ ადგილი აქვს კვალიფიკაციის არ არსებობას ან ნაკლებობას, ზოგიერთი თანამშრომელი ალბათ საერთოდ ვერ ხვდება რა სჭირდება სტუდენტს და სტუდენტისგან დასმული კითხვებისგან მხოლოდ ღიზიანდება და დასკვნა (თუნდაც შემდეგი სასწავლო წლისათვის) ვერ გამოაქვს.

აი ასე! თავში კი დავწერე ვეცდები ავხსნა რა შეიცვალა, რა არ შეცვლილა და რა მინდოდა შეცვლილიყოთქო, მაგრამ ცოტა გამიგრძელდა ნაწერი და დანარჩენს სხვა დროს დავწერ. სამსახურში ვარ ახლა მაინც და უხერხულია :))

Posted in მედიცინა, Guest Post

გზამკვლევი ქართველ მამაკაცთა სამყაროში

DICOM–ს გესტპოსტი ფორუმიდან 

მხოლოდ ფორუმზე დასატოვებლად დამენანა და პოსტების ავტორის ნებართვით ბლოგზე წამოვიღე.

მაშ ასე, 3 პოსტი სერიიდან “Virgin’s guide to the world of Georgian Men”

აქა ამბავი 1 – ქართველი ქალის ორი სტაბილური მდგომარეობადედადაბოზი 

რაოდენ პარადოქსულიც არ უნდა იყოს, ქართველი მამაკაცების დიდი უმრავლესობისათვის სქესობრივი ცხოვრება სწორედ ბოზებიდან (პროსტიტუტკებიდან, ნაშებიდან და ზოგადად კომერციული სექსმუშაკებიდან) იწყება. შესაბამისად, ახალგაზრდა კაცის გონებაში სექსი ფიქსირდება როგორც რაღაც ცუდი, დამამცირებელი ის რაშიც ფულს იხდი და რაც ქვეცნობიერად არ უნდა აკადრო “წესიერ” ქალს. ყველაზე ცუდი ისაა, რომ მეძავთან სექსი რეალურად თეატრალური დადგმაა, რადგანაც ჩვეულებრივი ქალი რეალურად ისე არასოდეს იქცევა, როგორც მეძავი კლიენტთან. ამგვარად, მამაკაცების დიდი ნაწილისთვის სამწუხაროდ სწორედ ეს ხდება ნორმა და შესაბამისად ნებისმიერი ქალისაგან იგივეს მოელის.

აქ იწყება ყველაზე საინტერესო: “კაი ქალი ხარ მარა აი ლოგინში არ ვარგიხარ… ჩემთან ბოზებიც კი ათავებენ და შენ რა დაგემართა… და ასე შემდეგ . ცხადია პირველი და მომდევნო სექსის დროს გამოუცდელი ქალი ვერ მოიქცევა ისე როგორც მეძავი. მისთვის ეს მდგომარეობა სტრესია, რადგანაც აქამდე ასეთ სიტუაციაში არ ყოფილა. იმის მაგივრად, რომ ჩატარდება ქალის ელემენტარული განათლება ამ საკითხზე ჩვენი მამრების უდიდეს უმრავლესობას მიაჩნია, რომ ქალია დამნაშავე, ფრიგიდულია, ნევროზი აქვს, მორივით დევს და ასე შემდეგ… მეგობრებო – თუ არ ასწავლით ასეც დარჩება… აბა ქალიშვილი გინდოდათ ცოლად და ეს დედააფეთქებული სექსი სად უნდა ესწავლა? 😀

ახლა რაც შეეხება დედას. რაღა დასამალია და გურულის ანეგდოტივით არ იყოს – სექსს რავა აკადრებს შვილების დედას. ბევრი ქართული წყვილისთვის მაგალითად ორალური სექსი ტაბუა… სხვა ტიპის სქესობრივ ურთიერთობებზე არაფერს ვამბობ, შესაბამისად მეუღლესთან სექსი მხოლოდ მოვალეობის მოხდაა. ის არ აღიქმება სექსუალური წყურვილის დაკმაყოფილების ობიექტად. მას როგორც წესი სახლში სვამენ ბავშვ(ებ)ის გასაზრდელად და თვითონ კი “ნაშებში” მიდიან, არადა სამწუხაროა. ჩვენი ქალები არაფრით ჩამოუვარდებიან ტემპერამენტით უკრაინელ ან თუნდაც რუს ქალებს. ადექვატური მოპყრობის შემთხვევაში შედეგი ძალიან კარგი იქნებოდა მაგრამ სამწუხაროდ მამაკაცებს უჭირთ მაგალითად მეუღლე აღიქვან ქალად. ქალად ამ სიტყვის ევროპული (ე.ი ნორმალური) გაგებით როდესაც ის დედაცაა და ლოგინში ცხადია ბოზიც.

ასე რომ, თუ წააწყდით იმას რაც ზემოთ აღვწერეარ დაიბნეთ, პრობლემა თქვენში არაა, პრობლემა პარტნიორშია და იმაში რომ კომუნიკაცია არ ხდება

აქა ამბავი (ჭმუნვისა) 2 – მივცე, არ მივცე – საკითხავი აი ეს არის… 

რიტორიკული საკითხია. ფორუმზე ამ თემაზე უკვე ათასობით გვერდი და ასეულ ათასობით პოსტია დადებული. ქალიშვილობის ინსტიტუტიო, ქართველობაო, პატიოსნებაო, ნამუსიო – რა სოუსით აღარაა განხილული ეს საკითხი. საბოლოოდ შეიძლება შემდეგზე ჩამოვყალიბდეთ:

1. ნებისმიერ მამაკაცს მოსწონს გაუკვალავ თოვლზე სიარული იქნება ეს ქართველი, რუსი, ფრანგი თუ ამერიკელი. საქმე ისაა, რომ დასავლეთის და ჩრდილოეთის ქვეყნებში მათ ეს შესაძლებლობა შეზღუდული აქვთ, რადგანაც იქ ქალები თავს პატივს სცემენ და იმას აკეთებენ რაც სურთ და არა იმას რაც საზოგადოებას მოსწონს.

2. სრულფასოვანი ურთიერთობა სექსის გარეშე არ არსებობს და პარტნიორის ჭეშმარიტი შეცნობა მხოლოდ ამ კომპონენტთან ერთადაა შესაძლებელი.

3. მამაკაცი, რომელიც ქალს ქალიშვილობის არ ქონის გამო იწუნებს რეალურად ადამიანს აფასებს შემაერთი ქსოვილის რამოდენიმე კვადრატული სანტიმეტრის არსებობა არ არსებობით. დაფიქრდით – რამდენად შესაფერისია ასეთი ადამიანი თქვენთვის. ადამიანი, რომელიც მუშტრის თვალით გიყურებთ…

4. პრობლების გასაღები ქალების მიერ საკუთარი უფლებების დაცვასა და საკუთარი თავისათვის წარსულის ქონის უფლების მინიჭებაშია. მე საკმაოდ ბევრ ქალს ვიცნობ, რომელმაც ისე იცხოვრა როგორც უნდოდა და მერე ოჯახიც შექმნა – ასე რომ ყველაფერი ჩვენს ხელშია – მთავარია მოვინდომოთ.

5. დაბოლოს პასუხი თავდაპირველ კითხვაზე… ამორალურია არ მისცე იმას ვინც გიყვარს და ვისთანაც სექსი გინდა…

6. არ გამაგონოთ მამაო, ეკლესია, ცოდვა და მონანიება… კითხეთ ერთი მამაოს არ უდგება არასოდეს?  ღმერთმა რაც მოგცა ის უნდა გამოიყენო და ეს რაღაც არ შეიძლება იყოს ცოდვილი, რადგანაც თუ ეკელსიას დავუჯერებთ ყველაფერი რაც გვაქვს ღვთისგანაა მონიჭებული. 😀

აქა ამბავი  3 –ვერ ვათავებ…

ეს პრობლემა იმდენად ყბადაღებულია, რომ მასზე დაწერა ნამდვილად ღირს. წმინდა სამედიცინო ქეისების გარდა, რომელიც რეალურად სპეციალისტის მიერ უნდა იქნას შესწავლილი არსებობს მრავალი სხვა შემთხვევა, როდესაც ადამიანი ჯანმრთელია მაგრამ მაინც “ვერ ათავებს”.

სამწუხაროდ ქალთა გარკვეულმა ნაწილმა არც იცის, რომ სექსი სიამოვნებისთვის არსებობს და არა მხოლოდ ბავშვების გასაჩენად. ქალთა ნაწილისთვის საერთოდ წარმოუდგენელია რას ყვებიან მათი დაქალები იმ ფანტასტიურ შეგრძნებაზე, რომელსაც ორგაზმი ჰქვია… აქაც სამწუხაროდ ხშირად მამაკაცია დამნაშავე, რადგანაც ქალის სექსუალურ აღზრდაზე სწორედ მან უნდა იზრუნოს. ნუ თუ თავად არ იზრუნებს ისეთი ატმოსფერო მაინც უნდა შექმნას სადაც ქალს სექსუალური თვალსაზრისით ზრდისა და შემეცნების სურვილი გაუჩნდება.

სექსუალურად თავისუფალი ქალი ქართველ მამაკაცს მხოლოდ კოშმარულ სიზმარში თუ წარმოუდგენია. ასე ხომ შეიძლება სხვა კაციც მოუნდეს იდეაში? იქნებ მერე გადაწყვიტოს რომ ეს ერთი პენისი მოწყინდა და სხვა უნდა უფრო დიდი, პატარა ან თუნდაც სხვა ფორმის? 😀 ეს ხომ კატასტროფაა… არა… არააააააა 😀

აქ ერთი ანეგდოტი გამახსენდა: ორი ძმაკაცი საუბრობს. ერთი ეუბნება მეორეს – ბიჭო რა ვქნა ცოლი მომყავს და როგორ გავარკვიო ქალიშვილია თუ არა? მეორე პასუხობს – პენისი შეიღებე ბრილიანტის მწვანით და გაარკვევ. – ეგ როგორ? -აი ისე, თუ გაუკვირდა რომ მწვანეა ესეიგი იცის ნამდვილი რა ფერისაა 😀

ჩვენი მამრების უმრავლესობა სწორედ ამ ლოგიკით სარგებლობს… შედეგად ვიღებთ იმას, რომ ქალს სექსზე არასწორი ან არასრული წარმოდგენა აქვს და ის მხოლოდ მოვალეობა გონია. დაუკმაყოფილებელი ქალი კი მტრისას. გამოდით ქუჩებში და შეხედეთ ჩვენი ქალების სახეებს. 10 დან მხოლოდ 1-2 თუ იღიმის. იმდენი მოქუფრული სახეა, რომ… ნუ რასაკვირველია აქ მიზეზი მხოლოდ სექსი როდია თუმცა ის ერთერთი უმნიშვნელოვანესი მიზეზია…

რაც უფრო დიდი ასაკისაა მით უფრო მეტადაა მოღუშული – არადა ქალის სექსუალობა 30 წლისთვის იფურჩქნება… მანამდე ქალი სექსუალურად ყალიბდება და სწავლობს… შესაბამისად, იდეაში სექსისგან ყველაზე მეტ სიამოვნებას და შესაბამისად კმაყოფილებას 30 დან 40 მდე კატეგორია უნდა იღებდეს მაგრამ ეს მხოლოდ ევროპაში ხდება ალბათ 🙂 აქ პირიქითაა… ჩვენთან ხომ მამაკაცები 20 წლით პატარა ქალებზე ქორწინდებიან… რომლებიც ალბათ მეზობლისთვის უნდათ საბოლოოდ…

თუმცა ვერ გათავებას მეორე სახეც აქვს. სამწუხაროდ ისე ხდება, რომ მიუხედავად დიდი სექსუალური გამოცდილებისა, გულისხმიერი პარტნიორისა და ზოგადად ჯანსაღი გარემოსი ქალთა ნაწილი მაინც ვერ ათავებს. აქ ყველაფერს ნათელს ფენს ცნობილი სურათი.

ქალის ორგაზმი იმდენად მრავალწახნაგაა, იმდენ ფაქტორზეა დამოკიდებული, რომ ხშირად ძნელია პრობლემის ზუსტი მიზეზის დადგენა. ასეთი ქალების ნაწილი ორგაზმს განიცდის პირველი ბავშვის გაჩენის მერე, ხოლო ნაწილს ესეც არ შველის სამწუხაროდ… მედიცინა ვითარდება და ამჟამად არსებობს ექსპერიმენტული მეთოდები, რომელთა მეშვეობითაც შესაძლებელია ორგაზმი ნებისმიერ ქალს განვაცდევინოთ, მაგრამ ეს მეთოდები ჯერ მხოლოდ კლინიკური ტესტირების სტადიაშია…

—–

P.S.  “Anybody who believes that the way to a man’s heart is through his stomach flunked geography.” 😀

Posted in Guest Post

მეც ლიბერალი ვარ, მაგრამ კვერცხები შევღებე!

ნინო დათაშვილის გესტ პოსტი

რა სამწუხაროა, რომ ლიბერალიზმი და ქრისტიანობა ავტორმა ამ პატარა ბლოგპოსტში  დაპირისპირებულ მსოფლმხედველობებად აქცია, ლანძღავს რა ლიბერალებს, თითქოს ლიბერალიზმის მახასიათებელი ნიშანი აპრიორი იყოს ანტირელიგიურობა, ყოველგვარი რელიგიურობის განქიქება და დაცინვა, ან რა საერთო აქვს კვერცხების შეღებვა/არშეღებვას რწმენა/ურწმუნოებასა და ლიბერალიზმ/არალიბერალიზმთან, ესეც გაუგებარია, ჩემი აზრით. აღდგომის დღესასწაულის დღეებში მორწმუნე/ურწმუნო კულტურულ-ტრადიციულად მართლმადიდებელი, კათოლიკე თუ პროტესტანტი ქრისტიანი ყველა ღებავდა კვერცხებს და ეს არა დიდი რწმენის გამო, არამედ უბრალოდ რელიგიურ-კულტურული ტრადიციიდან გამომდინარე.

ქრისტიანობა და ლიბერალიზმი არათუ ეწინააღმდეგება ერთმანეთს, არამედ პირიქით, თავისთავად ქრისტიანობა გულისხმობს ლიბერალიზმს, ქრისტე არის პირველი, რომელსაც მოაქვს ლიბერალური ღირებულებები, ადამიანის თანასწორობა და თანასწორუფლებიანობა, გავიხსენოთ თუნდაც კეთილი სამარიელის იგავი, ასევე ეპიზოდი, როცა ქრისტე სამარიელს, თანაც ქალს(!!!) ელაპარაკება.

ყველაზე ნათლად ქრისტიანობის ლიბერალურ მიმართებას გამოხატავს პავლეს ციტატა გალათელთა წერილიდან: „უკვე აღარ არსებობს არც იუდეველი, არც ბერძენი, არც მონა და არც თავისუფალი, არც მამრი, არც დედრი, ვინაიდან თქვენ ყველანი ერთი ხართ ქრისტე იესოში“. ლიბერალიზმი კი თავისთავში გულისხმობს განსხვავებული ადამიანისა თუ აზრის შეწყნარებასა და მიმღებლობას. რა დაპირისპირება შეიძლება იყოს ყველაზე სრულყოფილ რელიგიურ სისტემასა და ყველაზე მაღალ ეთიკურ პოლიტიკურ იდეოლოგიას შორის? ავტორი მიზანმიმართულად ცდილობს კონკრეტული შემთხვევების განზოგადებას, მსჯელობას აგებს ცალკეული პიროვნებების მოქმედებებსა და აზროვნების წესზე, ცდილობს საკუთარი თავის მსხვერპლად წარმოჩენას, თითქოს განსხვავებული აზრის გამო ის მარგინალიზებულია და დაცინვის ობიექტად ქცეულა. სამწუხაროა, რომ არ ვიცნობ მის სხვა სტატიებს და არც დრო მაქვს საფუძვლიანად გავეცნო.

კვერცხების შეღებვას კვლავ მივუბრუნდები. ბაკურ სვანიძე წერს: „ ამ სააღდგომოდ ნამდვილად არ შეღებავენ წითლად კვერცხებს“. თავადვე აცხადებს, რომ ის ნამდვილი ლიბერალია, და ამასთანავე ჭეშმარიტი ქრისტიანი. როგორც უკვე აღვნიშნე, ლიბერალიზმის პრინციპების თანახმად, ყველა ადამიანს აქვს უფლება სწამდეს რაც უნდა, კანონშიც ფორმულირებულია როგორც სინდისის თავისუფლება, რაც გულისხმობს რწმენის თავისუფალ არჩევას, ქრისტიანობიდან კი გამომდინარეობს, რომ ჯერ შენს თვალში უნდა დაინახო დირე, და მერე სხვის თვალში ბეწვი. სახარებისეული ფრაზით „არა განიკითხო“ სწორედ რომ ე.წ. ჭეშმარიტი მართლმადიდებლები აპელირებენ უმეტესწილად, მაგრამ საკუთარ თავზე მიყენება ხშირად ავიწყდებათ.

„რას ამბობთ, “ლიბერალიზმი ქართულად”, ეს ხომ, პირველ რიგში, სწორედ კათალიკოს-პატრიარქის ლანძღვა, მართლმადიდებლური რელიგიის განქიქება, მორწმუნე მართლმადიდებელთა აბუჩად აგდება, ვინც ეკლესიაში სანთელს ანთებს იმათი “ბნელებად” და “ჩამორჩენილებად” მონათვლაა!“_ წერს პოსტის ავტორი.  მე არ მესმის რას ნიშნავს ლიბერალიზმი ქართულად, ჩემთვის ღირებულებები, პრინციპები, იდეები და იდეალები ეროვნების მიღმა დგას, ეს კატეგორიები ზოგადსაკაცობრიოა და არა რომელიმე ერის კუთვნილება, ან თუნდაც რომელიმე ნაციას მორგებული. რა სამწუხაროა, რომ ამ ქვეყანაში სწორედ რომ იდეებისა და იდეალიზმის დეფიციტია და ყველაფერი ცალკეულ პიროვნებებზე დგას, საქართველოში ხომ ყველაფერი უკუღმა ესმით. ფრაზა გრძლდება ისევ იმავე დაპირისპირებულობის სულისკვეთებით. საბედნიეროდ ლიბერალიზმი არაა იმ ტიპის იდეოლოგია, როგორიც იყო კომუნიზმი, რომელშიც ათეიზმი გარდაუვალი და აუცილებელია და რითაც ეს იდეოლოგია განიცდის რელიგიური სისტემის გავლენას ანუ რელიგიურდება, რელიგიას უახლოვდება, რწმენა იმისა, რომ ღმერთი არ არსებობს, თავისთავად გულისხმობს რელიგიურობის ჩანასახს, ბერდიაევი თავის ერთერთ ნაშრომში სწორედ ამის შესახებ წერს, რომ რუსულმა კომუნიზმის წყარო, ერთადერთი თუ არა, ერთერთი მაინც სწორედ რომ მართლმადიდებლობაა. თუმცა საბედნიეროდ ლიბერალიზმი თავისუფალია ყოველგვარი რელიგიურობა/არარელიგიურობისგან (არარელიგიურობაში ამ შემთხვევაში ვგულისხმობ ათეიზმის არააუცილებლობასა და არასავალდებულობას).

რაც შეეხება მორწმუნეთა ბნელებად და ჩამორჩენილებად მონათვლას, სამწუხაროდ საქართველოში რელიგიური სიბნელე მწარე რეალობაა, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ზოგადად ყველა მორწმუნე ბნელად და ჩამორჩენილად ვაცხადოთ. ლიბერალიზმის მისია და ფუნქცია არ გახლავთ ათეიზმის ქადაგება, ვინაიდან ამ შემთხვევაში ისიც რელიგიურ მოძვრებას დაემსგავსება (როგორც კომუნიზმის შემთხვევაშია).

სტატია სავსეა ფარისევლური ციტატებით, მაგ. „ვინაიდან დიდი ქრისტიანული დღესასწაულის დღეებია, თავს შევიკავებ“ _ რა მნიშვნელობა აქვს დღესასწაულია თუ სადაგი დღე, ადამიანი იგივეობრივია ყოველთვის და ზნეობა მუდამ თან ახლავს (განურჩევლად იმისა, მარხვაა თუ ხსნილი!); თუმცა სათითაოდ ყველას ვერ გამოვეკიდები და არც მაქვს მიზნად ერთი ადამიანის ფრაზებს ვუპასუხო, მე მხოლოდ იმის აღნიშვნა მსურდა, რომ ნუ დააპირისპირებთ ერთმანეთთან ქრისტიანობას და ლიბერალიზმს,  ერთიცა და მეორეც  კაცობრიობის ისტორიისა და კულტურისთვის მნიშვნელოვანი სისტემებია.

Posted in Guest Post

დღეს მე და ხვალ შენ!!!

დავით მიხეილ შუბლაძის გესტ-პოსტი


ვერბალური დისკრიმინაცია განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის ნიადაგზე მსოფლიოში ყბა-დაღებული და მოჭმული თემა, რომელიც საქართველოშიც ძალიან აქტუალურია. მის კრიმინალიზაციას ბევრი მომხრე და უფრო მეტი მოწინააღმდეგე ჰყავს  მავანნი აპელირებენ გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვით, მაგრამ სად გადის გამოხატვის თავისუფლების და “სიძულვილის ენის” ზღვარი ამაზე არ ფიქრობენ. ხშირად “სიძულვილის ენის” კრიმინალიზების წინააღმდეგ გამოდიან; ჟურნალისტები, ეკლესიის წარმომადგნლები და ბევრი პოლიტიკოსიც კი (!)

Coming-Out”-ის პრობლემა ბევრ ადამიანს აქვს, რადგანაც თანაცხოვრების და თანაგანვითარების დროს ცენტრალური ადგილი ადამიანის პიროვნებას კი არ ეთმობა, არამედ მის ორიენტაციას, ეთნიკურ წარმომავლობას, მრწამსს, და სხვა მრავალს. ამის ფონზე ჩნდება ჩაგრული და “შერცხვენილი”  ადამიანი, რომელიც ვერ ახდენს თავისი თავის რეალიზებას,  კი, რა თქმა უნდა, ჩვენ ბევრი წარმატებული და რეალიზებული ადამიანი ვიცით, ვინც მიუხედავად თავისი განსხვავებული იდენტობისა შეძლო და დაიმკვიდრა ადგილი, მაგრამ უმრავლესობას წარმოადგენენ ისინი, ვინც ვერ ბედავს “გახსნას”, რადგანაც საზოგადოების საერთო ჰომოფობიური განწყობა და მათი სამეგობრო წრე მზად არ არის მისაღებად, მათ კი უწევთ მუდმივი თამაში და ტყუილები. მაგრამ ადამიანი როგორც მოაზროვნე არსება, თვითრეალიზებას ახდენს პიროვნულ ურთიერთობებში, ხოლო პიროვნული ურთიერთობები გულწრფელობის გარეშე წარმოუდგენელია.

როდესაც ადამიანთა ერთობა შთანთქავს პიროვნებას და მის იდენტობას, იგი ზღუდავს მის ავტონომიას, როგორც ეს ტოტალიტარული სისტემების შემთხვევაში ხდება, არავინ არ იმაღლებს ხმას და არ გამოდის მის დასაცავად ან თუ გამოდიან, იმდენად მცირეა მათი რიცხვი, რომ გავლენას ვერ ახდენენ და ხშირად ისინიც მარგინალიზებულთა რიგებს უერთდებიან, რადგანაც ეყოთ გამბედაობა, არა პოპულარულ თემებზე  ხმა აიმაღლეს და წინ აღუდგნენ უსამართლობასა და ჩაგვრას.
ყველაზე მეტად გასაოცარია, “სიძულვილის ენის” მოწინააღმდეგეთა რიგებში ისეთი ადამიანების ნახვა, ვინც თავად არის განსხვავებული იდენტობის მატარებელი და თავადაც განუცდია დისკრიმინაცია, ყველაზე აგრესიულებად ხშირ შემთხვევაში ისინი გვევლინებიან, ვინც დიდი ძალისხმევით ჩქმალავს თავის გენდერულ თუ სექსუალურ იდენტობას. ფაქტია – ჩვენ ვერ მოვთხოვთ ვერავის სხვა ადამიანის პატივისცემას, თუკი აღზრდა და კანონები საკუთარი თავის პატივისცემას არ ასწავლის, ამ ყველაფრის გათვალისწინებით თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ საზოგადოება ზნეობრივად დაიქანცა.
რა თქმა უნდა, როდესაც, განუწყვეტლად ხდება დამახინჯებული და სათავისოდ შექმნილი ისტორიის, ფასეულობების და “ტრადიციების” მიწოდება ეს დამღლელი ხდება.

როდესაც ვსაუბრობთ 21 საუკუნეზე და ინფორმაციის გავრცელების გამარტივებაზე, ყოველთვის ვამბობთ, რომ უამრავი ინფორმაციაა ხელმისაწვდომი, მაგრამ აქაც არის საშიშროება! ეს “ბნელები” ვინც სათავისოდ ჭრიან და კერავენ ისტორიას, აქაც ახერხებენ შეღწევას და საკმაოდ წარმატებულადაც კი,(!) ახერხებენ ადამიანთა მენტალობის დამახინჯებას, ეს შესამჩნევია განსაკუთრებულად ნედლ ახალგზარდობაზე, რომელიც ლერწამივითაა “საითაც დაუბერავს იქით იხრება”. საშიშროებაც ზუსტად აქ არის, ნედლი მასალისგან საკმაოდ კარგად იძერწება ფაშისტი, რასისტი, ქსენოფობი, ჰომოფობი და სხვა დანარჩენი უბედურება. სამწუხაროდ, დღეს არსებობს რელიგიას ამოფარებული “სუბ-კულტურა” რომელიც ადამიანებს ურთიერთობისკენ კი არ მოუწოდებს, არამედ იზოლაციაში აქცევს მათ.

ხშირად ადამიანებს გაუაზრებლად სძაგთ, მათგან განსხვავებული იდენტობის მატარებლები, რადგანაც მათთვის ძალიან “ავტორიტეტული” ადამიანის აზრით ისინი გარყვნილები და “გადახრილები” არიან. სამწუხაროა, რომ ინფორმაციის თავისუფლების ეპოქაში, ადამიანი აღარ კითხულობს, აღარ ძიობს ჭეშმარიტებას, ეზარება და მხოლოდ სხვის აზრს ითვალისწინებს.
ადამიანები თავად არიან საკუთარი პროგრესის და განვითარების შემოქმედნი და თავადვე უნდა იტვირთონ პასუხისმგებლობა, მაგრამ იზოლაციაში ვერაფერს გახდებიან. ხშირია შემთხვევა, როდესაც ადამიანებს მათი ორიენტაციის გამო იზოლაციაში უწევთ “არსებობა”, ამაზე ყოველთვის მახსენდება ჩვენი “დიადი” პრეზიდენტის გამოსვლები, სადაც იგი მისთვის ჩვეული პათოსით გვახსენებს ისტორიას და მოგვიწოდებს ტოლერანტულობისკენ, გასაგებია, რომ პრეზიდენტი ყველასია, განურჩევლად მისი ყველა განმასხვავებელი ნიშნისა, მაგრამ ასე მხოლოდ პოპულისტური გამოსვლებით ვერაფერს გავხდებით, საჭიროა სამოქალაქო საზოგადოების ნებაყოფლობითი მობილიზაცია.

სოლიდარობის გრძნობის და სამოქალაქო პასუხიმგებლობის დეფიციტი ზიანს აყენებს ყველა ჩვენთაგანს. დღეს მე მჩაგრავენ! სად გაქვს იმის გარანტიები, რომ ხვალ შენ არ დაგჩაგრავენ რამე განსხვავებული ნიშნის გამო თუნდაც პოლიტიკური ან რელიგიური ნიშნით?! ჩემი სუბიექტური აზრით, ცვლილებები ადამიანების შეხედულებებში და მათ დამოკიდებულებაში გარკვეულწილად “ზემოდან” უნდა მოდიოდეს, მაგრამ “დამრტყმელ” ძალას სწორედ რიგითი მოქალაქეები წარმოადგენენ.