Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

როგორ ვიყიდოთ დიპლომი?

შიმშილია, სამოქალაქო ომია, დარია, თუ ავდარია, ქვეყანაში დიპლომების მარათონი არასოდეს ცხრება. განსხვავება მხოლოდ იმაშია, რომ იცვლება პროფესიების ბუმი, მაგრამ არასოდეს ვარდება მოთხოვნა დიპლომებზე.

90-იანებში ჯერ კიდევ დიდი პოპულარობით სარგებლობდა მედიცინის მიმართულება, შესაბამისად, სამედიცინო უნივერსიტეტიც ერთ-ერთი ძვირადღირებული იყო ჯერ მოწყობის ღირებულების და შემდეგ სტუდენტის ჩათვლების/გამოცდების ღირებულების თვალსაზრისით.

  • სამედიცინოზე ჩააბარა?
  • ჰო, აბა რა, ოჯახს იმდენი ფული აქვს, აბა, გაუჭირდებოდათ, თუ?

ცოტა ხანში, პოპულარობით დაეწია და გაუტოლდა სამართალმცოდნეობის და ეკონომიკის ფაკულტეტები. სამართალი იმდენად პოპულარული გახდა, რომ პრაქტიკულად ყველა არსებულ და “ჩაწოლილ” ფაკულტეტს სამართალი ჩაუმატეს თავსა თუ ბოლოში, ასე მაგალითად, სამართალი და წყალქვეშა მეღვინეობა, სამართალი და კაი პურის ჭამა, სამართალი და ჭოკზე ხტომა და ა.შ.

რასაკვირველია, ასეთ ბუმს ერთი და ორი სახელმწიფო უნივერსიტეტი ვერ გაუძლებდა და სოკოებივით გაჩნდა ინსტიტუტები, უნივერსიტეტები, კოლეჯები, მითჰუნ ჩაკრაბორტის სახელობის ინდურ-ქართული ინდუსტრიული ინსტიტუტი, სულო და გულო, რა აღარ იყო. ყველა კუთხე-კუნჭულში, სკოლის, ბაღის თუ მიტოვებულ მუნიციპალურ შენობებში სასწავლო დაწესებულებები იყო გამართული.

ქართული განათლების სისტემაში რენესანსის ხანა იდგა.

ერთი სიტყვით, ყველას ვისაც სწავლა ეზარებოდა, არ უნდოდა სიარული, გაზულუქებული მშობლების გატუტუცებული შვილი ან/და ყრუ ლოსი იყო, შანსი ჰქონდა ნანატრი დიპლომი აეღო.

ასე და ამგვარად, მივიღეთ არაკომპეტენტური დიპლომიანების მთელი თაობა.  რასაკვირველია და აუცილებლად აღსანიშნავია, რომ იყვნენ გამონაკლისები, მაგალითად, 200 კაციან კურსზე, 5 გამონაკლისი შეიძლებოდა ყოფილიყო, თუმცა, ეს საერთო სურათს ვერ და არ ცვლის.

ასევე იყვნენ ისეთებიც, ვისაც მისაღები/დამამთავრებელი გამოცდების ალიაქოთიც ეზარებოდა, ასევე ეზარებოდა ეს “მიდი, დედი, ორჯერ-სამჯერ მაინც დაენახე უნივერსიტეტში”. ასეთი ტიპაჟებისთვის, პირდაპირ გამზადებული დიპლომის ყიდვის ვარიანტი არსებობდა. ასეთი კი ბევრი იყო მაშინ, გამზადებული, დაბეჭდილი ბლანკების აღრიცხვიანობა სრულიად უკონტროლო იყო, არ არსებობდა ელექტრონული ბაზა, სადაც შეამოწმებდი. ამიტომ, გარკვეული თანხის სანაცვლოდ, შეგეძლო დიპლომის ყიდვა.

ორიათასიანების დასაწყისში აქტუალური იყო საზღვარგარეთ სამუშაოდ წასვლა, აქაც წამოიჭრა დიპლომების/პროფესიების საკითხი. აი, ასე ლამაზად, შავი ტურისტული სააგენტოს უსტაბაში გამოაღებდა სეიფს, გამოალაგებდა ცარიელ ბლანკებს (რაც 90-იანებში იავარქმნილი უნივერსიტეტის შენობების ნადავლი იყო ან თავადაც ნაყიდი ჰქონდა) და სასურველ პროფესიაზე შეუვსებდა, საზღვარგარეთ წასვლის მსურველებს.

ასეთ შემთხვევაში, თავისუფლად შეიძლებოდა შემვსებს ტექნიკური ხასიათის შეცდომები დაეშვა.

ერთია როდესაც უნივერსიტეტის, კოლეჯის თანამშრომელი აყალბებს და ზუსტად იცის რა უნდა ჩაწეროს, როდის და ა.შ. და მეორეა, როდესაც ისეთი პირი აყალბებს, რომელსაც შეხება აღარ აქვს ამ უნივერსიტეტთან და შესაბამისად, არც დეტალური ინფორმაცია გააჩნია.

ფიქრობთ, რომ ამ პერიოდში დამთავრდა ყალბი დიპლომების ეპოქა? და განათლების რეფორმამ შეცვალა ან მოთხოვნის ან მიწოდების დონე? გარკვეულწილად შეცვალა, თუმცა მთლიანად არ აღმოუფხვრია, უფრო ვიტყოდი, რომ გაუმჯობესდა, დაიხვეწა ტექნოლოგიები და ამასთან, აღსანიშნავია, რომ უნივერსიტეტების, კოლეჯების დიპლომების თუ სერთიფიკატების გაცემის შემოწმება რიგითი ადამიანებითვის შეუძლებელია.

2014 წელს, შინაგან საქმეთა სამინისტრომ ყალბი ოფიციალური დოკუმენტის დამზადების, შეძენის და გასაღების ფაქტზე ორი პირი დააკავა. გამოძიებამ დაადგინა, რომ მერაბ ი. და დავით ჩ. სხვადასხვა უნივერსიტეტის ბაკალავრის დიპლომს 4 000 ლარის სანაცვლოდ, ძველი თარიღით ამზადებდნენ. ასევე, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დოქტორანტურაში მე-2 კურსზე ჩარიცხვის სანაცვლოდ მოქალაქეებს 5 000 აშშ დოლარს ართმევდნენ.

წყარო 

2017 წელს, დაკავებულმა პირმა დაამზადა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტის ბაკალავრის ხარისხის დამადასტურებელი ყალბი დიპლომი, რომელიც შემდგომში  ერთ-ერთ მოქალაქეზე 2 600 აშშ დოლარად გაასაღა.

წყარო

2018 წელს, ერთ-ერთმა ბრალდებულმა, ერთერთი კომერციული დაწესებულების სამართალმცოდნეობის ბაკალავრის ხარისხის დამადასტურებელი ყალბი დიპლომი 3 300 ლარად გაასაღა. იმერეთის რეგიონში არსებული დაწესებულების ხელმძღვანელმა დაამზადა და 1 800 ლარად გაასაღა ოფისმენეჯერის სპეციალობის პროფესიული განათლების დამადასტურებელი დიპლომი.

წყარო 

დავუბრუნდეთ ისევ შემოწმების საკითხს, თუ უნივერსიტეტის/კოლეჯის დიპლომს ტექნიკური ან ფიზიკური ხარვეზი/წუნი არ აღენიშნება, არავის გაუჩნდება დიპლომის/სერთიფიკატის შემოწმების სურვილი თუ მიზეზი. თუ გაუჩნდა შემოწმების სურვილი, პირადად, ნებისმიერი ინდივიდი ვერ შეამოწმებს.  ამის გათვალისწინებით, ბუნებაში და საქართველოში ბევრი ისეთი დიპლომი და სერთიფიკატია, რაც სასწრაფო შემოწმებას და საჯარო ელექტრონული ბაზის შექმნას მოითხოვს.

მაგრამ მერე ფული ვინ აკეთოს ლეგალურად თუ არალეგალურად?

 

რაც შეეხება ნამდვილობის შემოწმების არსებულ პროცედურას, ასეთი კომპეტენცია აქვს  სსიპ- განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრს, რომელიც ადგენს პირის მიერ საგანმანათლებლო პროგრამის სრულად ან ნაწილობრივ გავლის, აგრეთვე მისთვის კვალიფიკაციის მინიჭების თაობაზე სათანადო დოკუმენტის გაცემის ფაქტს და მათ შესაბამისობას საქართველოს კანონმდებლობასთან.

წყარო    1

წყარო 2 

უცხოური სასწავლო დაწესებულებები ხშირად ითხოვენ საქართველოში გაცემული საგანმანათლებლო დოკუმენტის ლეგალიზაცია და აპოსტილით დამოწმებას, რასაც ასევე ახორციელებს სსიპ – განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრი, სადაც უნდა წარადგინოთ შემდეგი დოკუმენტაცია:
 1.  განცხადება (განცხადება ივსება ელექტრონულად, ცენტრში ან შესაძლებელია წარმოდგენილ იქნეს ფოსტის მეშვეობით);
2. საგანმანათლებლო დოკუმენტის დედანი ან სანოტარო წესით დამოწმებული ასლი;
3. განმცხადებლის პირადობის მოწმობის ასლი  (უცხოური დოკუმენტის შემთხვევაში სანოტარო წესით დამოწმებული თარგმანი);
4.  შესაბამისი საფასურის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი;
არსებობს ასევე ვებ-გვერდები, სადაც შეგიძლიათ შეიძინოთ სხვადასხვა დიპლომი და გაამხიარულოთ ან თქვენი მეგობრები, ან დამსაქმებლები ან მთელი საზოგადოება.
Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ტრანსპორტი – ქვეყნის უსახურობა

საზოგადოებრივი ტრანსპორტის პრობლემა იმდენად მოძველებული თემაა, რომ ადამიანები უკვე ეგუებიან, ზოგს ვერც კი წარმოუდგენია, როგორ შეიძლება საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ისე მოხვდეს, რომ რიგში დგომა არ მოუწიოს, არ ელოდოს, განსაკუთრებით კი, საღამოს ან გვიანი საღამოს საათებში, და რასაკვირველია პიკის საათებში. ეს ყველაფერი წლის სასწავლო პერიოდში გვირგვინდება თვალუწვდენელი საცობებით.

მიზეზები ბევრია, გაიზარდა მანქანების რაოდენობა, კორპუსების, სადაც არ არის გათვალისწინებული პარკინგი, ასევე იმატა ხალხმაც, ქალაქში, სხვადასხვა წერტილების დამაკავშირებელი ტრანსპორტი საკმარისი აღარ არის, თბილისის ზოგ რაიონში კი იმდენად არასაკმარისია, რომ შეგვიძლია ვთქვათ, საერთოდ არ არსებობს.   საღამოს 21:00-22:00 საათის შემდეგ გამორიცხულია საზოგადოებრივი ტრანსპორტის იმედად ყოფნა, თუ რასაკვირველია მეტრო არ გიწყობთ ხელს. მეტრო კი, ყველას არ აწყობს. მეტრო ყველგან არ მიდის.

თუ პირადი მანქანა არ გყავთ, საღამოს სახლიდან გასვლა რაიმე ღონისძიებაზე, საქმეზე თუ ისე გასართობად, უკან ტაქსით ან/და ფეხით დაბრუნებას ნიშნავს, ზოგჯერ გაჩერებაზე, რამდენიმე, ერთი მიმართულების ადამიანი შეუზიარდება ერთმანეთს და ერთობლივად აჩერებენ ტაქსს. შესაბამისად, როგორც კი, ადამიანს ოოდნავ სტაბილური შემოსავლის წყარო უჩნდება, მიდის და ყიდულობს მანქანას, სესხით თუ განვადებით, ასევე შესაძლებელია სკუტერი და მოტო, თუ რასაკვირველია გაგიმართლათ და პოლიციის თავზე ცხოვრობთ ან გაქვთ ავტოფარეხი სკუტერის/მოტოს/ველოს დასაბინავებლად, ან ყოველდღე აგაქვთ/ჩამოგაქვთ, თუ გაგიმართლათ და გაქვთ ლიფტიც.

როგორი დრამაა? გავაგრძელოთ, დღეს ამ პოსტში გავარჩევ აეროპორტებს და აეროპორტთან დამაკავშირებელ ტრანსპორტს.

თბილისის აეროპორტი 

რა არის ტურისტის პირველი შთაბეჭდილება ქვეყანაში? აეროპორტი, (რასაკვირველია საჰაერო შემოსვლის შემთხვევაში).

თბილისის აეროპორტში რეისების დიდი ნაწილი ღამით/გამთენიისას სრულდება. აეროპორტში არ არის მეტრო.  რჩება აეროპორტიდან წამოსვლის რამდენიმე ვარიანტი:

  1. N37 ავტობუსი, რომელიც ახლახან შეცვალეს ახალი ავტობუსით და დადის ოფიციალურად ყოველ 35 წუთში ერთხელ, რაც სხვათაშორის მხოლოდ 2016 წლის შემდეგ შეიცვალა; 2019  წელს, OC-MEDIA-ს მიერ  მომზადებულ  ფოტორეპორტაჟში ვხედავთ,  რომ  ღამის  ავტობუსი ზამთარში, ეს არის თავშესაფარი ბორბლებზე;    

2.  მატარებელი – რკინიგზის სადგურიდან – თბილისის აეროპორტამდე 

დიდი ზარზეიმით გახსნის შემდეგ, მატარებელი მხოლოდ დღის საათებში მოძრაობდა, კერძოდ კი, დღეში სამჯერ. ეს ის პერიოდია, როდესაც თითქმის არცერთი რეისი არ სრულდებოდა დღისით. დეტალებს შეგიძლიათ გაეცნოთ ნეტგაზეთის სტატიაში.

დიდი დავიდარაბის შემდეგ (ვერ დავადგინე როდის) დაემატა 1 რეისი ღამით. კერძოდ კი, დილის 4:00 საათზე. ანუ, თუ ჩამოფრინდით სამ საათზე უნდა დაელოდოთ დილის ოთხამდე, თუ ჩამოფრინდით დილით ხუთზე, თქვენი მატარებელი უკვე წასულია. ბაი ბაი.

3. ტაქსი ანუ იგივე SVAVItaxi 

აეროპორტის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე ქართულ ენაზე ვკითხულობთ, რომ ტაქსის ღირებულება ქალაქის ცენტრამდე 25 ლარია. ხოლო ამავე ვებ-გვერდზე, ინგლისურ ენაზე წერია, რომ ფასი დამოკიდებულია მრიცხველზე და 30 ლარიდან 50 ლარამდე მერყეობს.

განსხვავებულ სურათს გვაძლევს, აეროპორტის მგზავრთა მონათხრობი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია, უცხოელი მგზავრების მიერ გადახდილი თანხები: 100 დოლარი, 60 დოლარი, 150 ლარი და ა.შ.

შეგახსენებთ, რომ ეს ტაქსები იქვე დგას, აეროპორტის ტერიტორიაზე.

4. ნათესავების დახვედრა ცხვარით, ოციანით, ყვავილებით ან მის გარეშე 

5. მასპინძლის/შეკვეთილი ტრანსფერის დახვედრა 

6. გამოძინება და ლოდინი  

აქვე შეგახსენებთ, რომ ვსაუბრობთ ქვეყნის დედაქალაქზე და ქვეყანაზე, სადაც იმატა ტურისტების რაოდენობამ და ასევე, ვიზალიბერალიზაციის შემდეგ მნიშვნელოვნად იმატა, ადგილობრივი მოსახლეობის ფრენების რიცხვმაც.

არ ითქმის მოკლე პოსტში ეს ამბავი. ვაგრძელებთ.

ქუთაისის აეროპორტი 

იყო დრო, რაღაცნაირად საკმარისი იყო ახალი აეროპორტის მასშტაბები, ახლა აღარ გვყოფნის და ფართოვდება. არ ვიცი, ამ რეკონსტრუქციის ბრალი იყო, თუ რა იყო, მაგრამ როგორც კი კარი გაიღო და აეროპორტის შენობაში შევედით, ისეთი სუნი იდგა, სასწაულად გაუსაძლისი, თითქოს მატარებლის სუნნარევ კანალიზაციის კოლექტორს ვადექით თავზე, დამლაგებლები წამდაუწუმ წმენდნენ იატაკს, რასაც თავის მხრივ რაღაც მფრინავი მწერები ეხვეოდნენ ზედ. შემდეგ ჩართეს არ ვიცი რა, შეიძლება ვენტილაცია ან კონდიცირება, რომელიც ქარხანასავით გუგუნებდა მთელი იმ ხნის განმავლობაში, რაც იქ ვიდექით. საკვები ობიექტები ისევ ისეთი, როგორიც იყო. ჰო, ჩამოსვლის შემდეგაც იგივე სუნი გვეფეთა. იმედია რეკონსტრუქციის შემდეგ გამოსწორდება ეს ყველაფერი.

ტრანსპორტი ქუთაისის აეროპორტამდე

ქუთაისის აეროპორტს თბილისიდან პირდაპირ რეჟიმში, ავიარეისებზე მორგებული რამდენიმე ოპერატორი ემსახურება, რამდენიმე რა, ორი. ჯორჯიან ბასი და ომნიბასი. ასევე გავლით, მეტრო ჯორჯიას ავტობუსი.

ასევე შეგიძლიათ იმგზავროთ პირადი მანქანით და დატოვოთ აეროპორტის ფასიან პარკინგზე.

რაც შეეხება, ომნიბასს, ახალი წესი შემოუღია, ყოვლდღიური, არასამგზავრო ზურგჩანთაც, სადაც პირადი ნივთები მეწყო, საფულე, წიგნი, ბლოკნოტი, დამატოვებინეს ავტობუსის საბარგულში. რასაკვირველია, ეს ნივთები გზაში მჭირდებოდა და პრაქტიკულად ცარიელი ჩანთა მივაწოდე ჩასაბარებლად. თან არ დაგავიწყდეთ, ეს ის ბარგია, რომელიც ბორტზე დაშვებულია. კარგი, წესია, წესი იყოს, ოკ. მაგრამ ჰოი, საოცრებავ, აქეთობისას, ისევ დავტოვე, სხვებმაც დატოვეს. თუმცა აღმოჩნდა რომ ეს წესი ყველას არ ეხებოდა. ჩემს უკან მსხდომ უცხოელებს, ერთს დიდი სამოგზაურო ჩანთა ჰქონდა ამოტანილი, მეორეს კი ხელში ჩვეულებრივი სამგზავრო ჩანთა. თეორიულად მგზავრობა სულ 4 საათიანია ხოლმე, თუმცა ომნიბასს ჰქონდა ბევრი გაჩერება, გვარიანი ქრონომეტრაჟით, ამიტომ მგზავრობა დროში ძალიან გაიწელა.

ასევე შანსი გაქვთ გამვლელ ავტობუსს ან მარშუტკას დაელოდოთ, და რასაკვირველია ტაქსებს, რაც უხვად დაგხვდებათ. ფასიც უხვი აქვთ, გააჩნია რომელი ქვეყნიდან მოდიხართ და სად მიდიხართ.

ყველაზე  კურიოზული ამ სიტუაციაში არის ის, რომ სავსებით შესაძლებელია ქუთაისიდან უფრო იაფად გაფრინდეთ რომელიმე ევროპულ ქვეყანაში, ვიდრე თბილისიდან ქუთაისში ჩახვიდეთ.

შედარებისთვის, პრაღის აეროპორტიდან საზოგადოებრივი ავტობუსები ყოველ 10 წუთში გადის ცენტრის მიმართულებით. პრაღის ტრანსპორტის შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ ამ ბლოგზე.

თუ გამომრჩა რამე, შენიშვნები და დამატებები ტრანსპორტთან დაკავშირებით გამოუშვით კომენტარებში. ^^

 

 

 

ფოტო მთავარზე: აეროპორტი LaGuardia | 2017

Posted in საზოგადოება

ჩვენ ეს არ დაგვემართება

გასაოცარი თავდაჯერების ხალხი ვართ, ქუჩაზე შეიძლება ისე გადავიდეთ, არც კი გავიხედოთ იმ მიმართულებით, საიდანაც მანქანა მოდის. გავიკეთოთ ყურსასმენები, თავი ჩავრგოთ ტელეფონში და უცაბედად გამოგვრჩეს თავახდილი ჭა ფეხქვეშ ან მანქანა, რომელიც სიგნალით ჩვენსკენ მოემართება, რომელსაც ვინ იცის, ვინ მართავს, იქნებ რამდენიმე ღამის უძინარი სასწრაფოს მძღოლია, იქნებ ისაა, ვისაც ეს-ესაა გააგებინეს, რომ მის კორპუსში გაზი აფეთქდა?

სასწაულად გვჯერა ჩვენი ოთხი კედლის, როგორც კი ამ ოთხ კედელში შევდივართ, გვგონია არაფერი შეგვეხება, თუნდაც სამყარო ჩამოიქცეს გარშემო. გაზის სუნია, რა მოხდა, იცის ხოლმე. წყლის მილი გასკდა? მე რატომ დავრეკო, ვისაც გაუსკდა იმან დარეკოს. ლიფტი გაფუჭდა? სულ არ მეხება ლიფტი, პირველზე ვცხოვრობ. სხვენიდან წყალი ჩამოდის? არც ეგ მეხება, პირველზე ვცხოვრობ. არც სადარბაზოს სისუფთავე მეხება, ჩემს კიბის უჯრედს ვასუფთავებ, ეს არის და ეს. კორპუსის ასაშენებლად კლდე მოანგრიეს? მდინარის კალაპოტი ჩააბეტონეს? ტყე გაკაფეს? ეგ თუ ჩემს ოთხ კედელში არ ხდება, მე არ მეხება, ჩემთან ყველაფერი კარგად არის. იდეალურად.

ყოველგვარ ზოგად პასუხისმგებლობას გადაჩვეულები ვართ. შენ რაც გემართება, ის მე არ დამემართება, მე სხვანაირად ვარ დაცული ჩემს ოთხ კედელში.  დიახ!

ისეთი თავდაჯერების ხალხი ვართ, ხანდახან მგონია ისლანდიაში ხომ არ ვცხოვრობთ ან სადმე მსგავს ნორმალურ, უსაფრთხო ქვეყანაში, სადაც სახელმწიფო ზრუნავს, სადაც სამშენებლო და სხვა შესაბამისი კომპანიები იცავენ წესებს და სტანდარტებს და სადაც ადამიანები სიკვდილის რიგში უფრო ვდგავართ და არა პასუხისმგებლობების.

 

 

 

 

Posted in საზოგადოება

გზა სამშობიარო სახლიდან სიქრით სანტამდე, შუაში ტორტებით

საჩუქარი და შესაბამისად ყურადღება ორივე მხარისთვის – გამცემისთვისაც და მიმღებისთვისაც სასიამოვნო პროცესია, იქამდე სანამ ეს ვალდებულებად, იძულებად და ყოველწლიურ ლოდად ქცეულ რუტინად არ იქცევა.

თუ ფიქრობთ, რომ ყველაფერი სკოლიდან იწყება, ცდებით. ყველაფერი იწყება სამშობიარო სახლიდან, სადაც ჯერ ექთნებს და ექიმებს მარხავთ ძღვენში, რათა თქვენს ახალდაბადებულ შვილს „მეტი ყურადღება“ მიაქციონ, „რამე არ დააკლონ“ – პალატაში უფრო მეტჯერ შემოგიყვანონ ვიდრე გათვალისწინებულია.

შემდეგ ამბავი გრძელდება საბავშვო ბაღში, ზეიმის ფულის შეგროვება, რვა მარტს, სამ მარტს მასწავლებლების საჩუქრები, მასწავლებლების დაბადების დღეები და ა.შ. ამ ყველაფერს 90-იანებში შეშის და ჩატეხილი შუშების ფული ემატებოდა.

სკოლაშიც იგივე სურათი, აბა, მასწავლებელს პატივი ხომ უნდა ვცეთ, გამოიდებდა თავს რომელიმე მასწავლებელთან დაახლოებული ან დაახლოების მოსურნე მშობელი, სხვა მშობლებიც, ყოველ შემთხვევაში მათი უმრავლესობა არ ჩამორჩენის და კარგი სოციალური სტატუსის დაფიქსირების მიზნით უკან არ იხევდა, მიუხედავად იმისა ჰქონდათ თუ არა მათ ამის საშუალება.თუ არ დადებდი ფულს, იჩაგრებოდა ბავშვიც და თქვენ წარმოიდგინეთ მშობელიც დაცინვის მსხვერპლი ხდებოდა.

სიტუაცია უფრო რთულდება, როდესა ოჯახში 2-3 ან მეტი ბავშვი დადის სკოლაში. აქაც, სხვა ყველაფერს, 90-იანებში შეშის, ჩატეხილი შუშის და ფონდის ფული ემატებოდა.

მტერს და ავს თუ სკოლის გარდა სხვაგანაც დადიოდი, მაგალითად ცეკვაზე ან საერთო სავალდებულო გაწვევით მუსიკალურ შვიდწლედში. გაკვეთილის მიმდინარეობისას, კართან მომლოდინე მშობლები განსაკუთრებულად საშიშ სიმბიოზს ქმნიდნენ, ისინი მუდმივად ელოდნენ მსხვერპლს გასაჯიჯგნად იქვე თუ გრძელვადიან პერიოდში.  არავის აინტერესებდა ვის უჭირდა, ჰქონდათ თუ არა საშუალება, ამას არავინ კითხულობდა. მთავარი იყო ძღვენი პედაგოგებისთვის, რომელსაც სიხარულით და ბედნიერებით აცახცახებულები მიიტანდნენ სკოლაში თუ სადმე სხვაგან.

თითქოს ეს ყველაფერი წარსულს ჩაბარდა, მაგრამ ცოტა ხნის წინ ლიბერალზე წავიკითხეთ სკოლის მოსწავლეს როგორ არ აჭამეს ერთი ნაჭერი ტორტი, იმის გამო რომ მშობელმა მასწავლებლისთვის განკუთვნილი ტორტის ფული არ დადო.

ერთხელ თამარა ბაბო გამყვა ცეკვაზე, ქიზიყელი ქალია, პირდაპირი, მშობლების სინდიკატის საშუალებით გაიგო რომ ორ ცეკვაში სოლოს მიმატებდნენ და შესაბამისად განსხვავებული კაბები უნდა შემეკერა. ბაბომ, „არ გვაქვს მაგის საშუალება, ვერ შევუკერავთ განსხვავებულ კაბებსო“ – კაი ხანს ეყოთ რეპლიკებად ბაბოს ნათქვამი.

ამის გარდა, სტატუსების მიხედვით, კლასიც და შესაბამისად მშობლებიც იყოფოდნენ გადამხდელებად და არ ან ვერ გადამხდელებად და იმის მიხედვით მოდიოდა შენამდე ამბები ამა თუ იმ საკითხზე ფულის შეგროვებისა.

ასე მაგალითად, არშეხვედრილ ტორტის ნაჭერზე გამახსენდა, ერთხელ ცეკვის სტუდიაში ფოტოგრაფი მოიყვანეს, 90-იანი წლების დასაწყისია, გადაგვიღეს ფოტოები. არ ვიცოდით ვინ მოიყვანა მასწავლებელმა, მშობელმა, თუ რამე გაზეთიდან იყვნენ. რამდენიმე დღის შემდეგ, სინდიკატის მცირე ნაწილი ჩუმად ათვალიერებდა ფოტოებს. ჰო, ფოტო არ შემხვდა.

გადავედით უნივერსიტეტში, აქ სიტუაცია ისეთი რთული არ არის, მშობლების სინდიკატი კარს ფიზიკურად მოშორებულია, მაგრამ შემორჩენილია მექრთამე-ლექტორების კატეგორია. ერთ-ერთ გამოცდაზე ხინკალი შეგვიკვეთა ოფიციალურად, რამდენიმე კატეგორიული წინააღმდეგი ვიყავით, მაგრამ როდესაც მთელი კურსის ბედი ხინკალზე კიდია, ვეღარ შეეწინააღმდეგები. ასეთ დროს საჭიროა 100%-იანი წინააღმდეგობა და მთელ კურსს ხომ არ ჩააგდებდა? მოკლედ, ამოვიტანეთ ხინკალი, სიჩქარეში კიბეებზე დაგვეყარა ნაწილი და ისევ ავკრიფეთ, დავალაგეთ სინზე. შენიშვნა მოგვცა, რამდენი პილპილი წაგიყრიათო. :დ

ასევე, ლეგენდების დონეზე მაინც გვახსოვს ჩათვლის წიგნაკებში ჩადებული ფული, გამოცდებზე გოჭებით და ხაჭაპურებით სირბილი და რესტორნის დახურვით დაცული დისერტაციები.

ახლა, ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა მავნებლობა შეაჯამეთ, გადაამუშავეთ და გადავიდეთ სამსახურში, სადაც უნდა ასიამოვნო უფროსს, თანამშრომლებს და ახლა უკვე საახალწლოდ სიქრით სანტას მადლიც მოისხა. 10-დან 9 შემთხვევაში პროცესი ვალდებულებითი ხასიათისაა, არ გააკეთებ და გაირიცხები კასტიდან, წრიდან, დაკარგავ სოციალურ სტატუსს, თანამშრომლები ამრეზით, დაცინვით გიყურებენ – ამიტომ შენც დგები და იხდი ამ ყველაფრის სანაცვლოდ, მერე რა რომ მთელი ხელფასის დატოვება მოგიწიოს სამსახურში, ზოგჯერ შეიძლება ფულის სესხებაც დაგჭირდეს – სამაგიეროდ სტატუსი გაქვს.

შესაბამისად, ყველა ვინც უკანასკნელ ფანჩარს იბრდღვნით და ფულს დებთ, საჩუქარს ყიდულობთ იძულებით და ვალდებულებით, თითო აგურს დებთ ამ განუკითხაობაში და მახინჯი “ტრადიციის” შენარჩუნებაში. თქვენი ბრალია იმ ბავშვს რომ ტორტი არ შეხვდა.

 

და ბოლოს,  კითხვა მაქვს: სტატუსი თუ ტორტი?

 

Posted in აქეთური იქეთური, კულტურა, საზოგადოება

მეტი ტუჩი, ცოტა ანდერგრაუნდი და თანასწორობა თვლით 

აკრედიტაცია, კაი თბილისური გაგებით, მეტად უცნაური რამეა. მე დამოუკიდებელი ფოტოგრაფი ვარ, ეს კიდევ უფრო დიდი თავსატეხია კაი თბილისური გაგებით, თუმცა როგორც კი ვახსენებ, რომ GETTY IMAGES კონტრიბუტორ-ფოტოგრაფი ვარ და შესაბამის პორტფოლიოსაც დავურთავ, თითქმის ყველა კარი იღება, ჯერ არ ყოფილა შემთხვევა, აკრედიტაციისთვის მიმემართოს და უარი ეთქვათ.

დამოუკიდებელი ფოტოგრაფის სტატუსით რამდენჯერმე ვიყავი Tbilisi Fashion Week-ზეც და Mercedes Benz Fashion Week Tbilisi-ზეც.

პირველი პრობლემა შეიქმნა მაშინ, როდესაც გაგზავნილ აკრედიტაციაზე პასუხი არ მოვიდა, თუმცა ფეისბუქზე დაწერილ სტატუსს, მალევე გამოეხმაურნენ, ტექ. ხარვეზის გამო რამდენიმე აპლიკაცია არ შემოვიდა, ბაზაში არ ხართ და ხვალ მობრძანდით, გადმოგცემთ აკრედიტაციასო. ასე მშვიდობიანად გადაიჭრა ეს საკითხი, კაი თბილისური გაგებით, ჩემმა მზემ.

შევედი გვერდზე, საიტზე დევს ჩვენებების განრიგი, დღეების და საათების მიხედვით, მაგრამ არ წერია ლოკაციები. მე, გულის სიღრმეში დარწმუნებული ვარ, რომ სადღაც სიღრმეში, კონცეპტუალურ დროსა და სივრცეში, აუცილებლად მითითებულია ლოკაციები, მაგრამ მე, რიგით ფოტოგრაფს ძალა არ შემწევს აღმოვაჩინო ეს ლოკაციები.

ჩემმა ნაცნობმა ფოტოგრაფმა გამაგებინა, გუშინ საღამოს, სადღაც სხვაგან იყო ჩვენებაო, არა რუსთაველის თეატრშიო, დღესაც ვიფიქრე, რომ საღამოს სხვაგან იქნებოდაო და დავრეკეო, დავრეკეო და მითხრეს რომ ბასიანზე იქნებაო. ჰოი, ჰოი.

გამიკვირდა რაღაცნაირად. ერთი გაფიქრება, კი ვიფიქრე, რა ჯანდაბა უნდა ფეშენს თბილისის ანდეგრაუნდის ჭიპში მეთქი, მაგრამ სიცივემ, წითელმა ტყავის შარვალმა, შუბებმა და ანდერგრაუნდისკენ გამავალი გისოსების იქით ცხელი გლინტვეინით მოსიარულე მეტმა ტუჩმა, თავისი ქნა, ჩემს კამერას აუდგა, კინაღამ სკოჩი შემოიხია.

მივაჭერი დაცვას, დახედა ბეჯს, ფოტოგრაფიო, ვერ შეგიშვებთო, რატომ მეთქი, ის არ გაწერიათ ბეჯზე, ვისაც ვუშვებთო. მიმოვიხედე ნაცნობი ფოტოგრაფები და ჟურნალისტებიც შევნიშნე, რომლებსაც ასევე არ უშვებდნენ, ზოგს PRESS ეწერა, ზოგს PHOTOGRAPHER და ჩემგან განსხვავებით, ისინი ცნობილ მედია საშუალებებს წარმოადგენდნენ.

დახურულია ივენთიო, ივენთი დახურულიაო, ზედ კართან გვითხრეს, აი, ასე მშრალად, არც ის რომ ივენთი დახურულია მედია საშუალებებისთვის, არც ის, რომ წინასწარ ამაზე ვინმემ სადმე დაწერა ან დარეკა ან დაგიმესიჯა ან მტრედი გამოაგზავნა, არავინ არაფერი იცოდა, დაახლოებით 15-20 კაცი ველოდებით გარეთ, ზოგი ვიდექით, ზოგი უკან გაბრუნდა მალევე. ყველა ერთმანეთისკენ იშვერდა ხელს, მე ასე გადმომცეს რომ არ შეუშვათო, მერე ვიღაც გოგო გამოვიდა და ოფიციალურად გვითხრა ტყუილად ელოდებით, ასე გვითხრეს რომ არ უნდა შემოგიშვათო. რატომ არ გაგვაფრთხილეზე, პასუხი არ ჰქონდა, ხელებს ასავსავებდა. ამასობაში ირკვევა, რომ შიგნით რამდენიმე ფოტოგრაფი უკვე არის, ზოგი შერჩევით, ზოგიც თვლით, მათ შორის ისეთებიც, ვისაც ის ეწერა ბეჯზე, რაც ჩვენ, გარეთ დარჩენილებს.

ჰო, მერე იგივე ხალხი გამოვა და უფლებებზე და თანასწორობაზე წაიკითხავს პოემებს, შაირებს, ჰაიკუებს.

არადა, ამ საკითხის მოგვარება შეიძლებოდა მარტივად, მედია კოორდინატორი, მორიგეობით, შესაბამისი ქრონომეტრაჟით შეიყვანდა 4-5 ფოტოგრაფს/ჟურნალისტს ან წინასწარ გააფრთხილებდა, კულტურულად მიწერდა მეილზე ყველას და შეატყობინებდა, რომ დღევანდელი ჩვენება მედიის წარმომადგენლებისთვის დახურულია და ის არის მხოლოდ ქერუბიმებისთვის. ჩვენც არ მოვიდოდით, ხომ ვიცით რომ ქერუბიმები არ ვართ, არც უფრო ფეშენები ვართ, არც უფრო თანასწორები ვართ, თანაც ზუსტად იმ ანდერგრაუნდ სივრცეში, სადაც ყველა თანასწორია, ჩემმა მზემ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in საზოგადოება, History

მე გლეხი ვარ

ჩემი ცხოვრება ტანჯვაში და ვაებაში გამიტარებია. სიკეთე და სიხარული მე არ მინახამს. დღე და ღამე ვშრომობდი, მაგრამ ჩემ ბედკრულ ოჯახს საკმარისი არც პური ჰქონია და არც ფული. სახნავი მე არა მქონდა და სათესი. მუდამ ბატონის შემყურე ვიყავ. მის მიწას ვხნავდი, მის ვენახს ვამუშავებდი. ჩემი ნაშრომის ნახევარი და უკეთესი პირველათ მას მიჰქონდა; უხეირო და უკანასკნელათ მე მომქონდა. დიდიან-პატარიანად ყველა მათ თვალწარბში შევყურებდით, რომ არა სწყენოდათ რა. შიში, ხათრი და მორიდება თვით სიზმარშიაც არ მავიწყდებოდა. რას იზამ, შვილოსან, გლეხიკაცი მუდამ აბუჩად იყო აგდებული თავადაზნაურობისგან.  ქვეყანა მათ ხელში იყო: ძალაც მათი იყო და სამართალიც. ყველა ჩვენს კისერზე გადადის მალაყს: თავადიც, აზნაურიც, ბერიც, ღვდელიც, პრისტავიც, მამასახლისიც, კანცელარიის მწერალიც, ნაჩალნიკიც და ღუბერნატორიც. გლეხი-კაცის დამხმარე არავინ იყო.

პიატი გოდაში ჩემი ვანე ბიჭი ჩაეწერა ერთობაში – სოციალ-დემოკრატების პარტიაში;

ერთ წელიწადს მთელმა სოფელმა პირი ვქენით, ღალა მეათედზე მეტი არ მივეცით, თავდებს მოჯამაგირე აღარ დავანებეთ, მაგრამ რუს-ხელმწიფე მათ ეხმარებოდა, დაგვახვიეს ყაზაყობა და სოფელს სულ ნაცარ ტუტა აგვადინეს. საწყალ ბიჭს იმდენი მიცემეს, რომ სამი თვე ლოგინათ მყავდა ჩავარდნილი.

ეჰ, შვილოსან, დიდ ბოროტებას ჩადიოდნენ, ღმერთი რა ხეირს დააყრიდა გლეხობის დამჩაგვრელებს. მართალია, გლეხ-კაცი უსწავლელია, მაგრამ, ჭირიმე ხალხის ერთი პირისა და სულისა. ღმერთმა ააშენოს იმათი ოჯახი, ვინც ჩვენში ერთობა მოიგონა. ღვთის წყალობა გვაქვს, რომ სოციალ-დემოკრატებმა საქმე უყვეს ამ ჩვენ თავადებს და ბურჯუებს.

თქვენი ჭირიმე, ბიჭებო, ნიკოლოზის დროს, პეტრებუსისთვის რომ ხალხს ვირჩევდით, ჩემი ვანე სულ იმას მეუბნებოდა: მამა, სოციალ-დემოკრატი ჩხეიძე ავირჩიოთ, სიმართლისთვის და მუშა ხალხისთვის მტერს თავს ზედ შეაკლამსო.

მაგრამ გაუმარჯოს ხალხის სიმართლეს, რომ თვითონ ჩხეიძე კი უმტკივნეულოთ და მთელი დაბრუნდა მაგრამ ამ ხელმწიფეს და ამ ჩვენ თავად-აზნაურობას კი დღე დაუბნელა.

თავადებს ეხლა რაღაც პარტია დაუარსებიათ, ეროვნულ-დემოკრატები ვართ, სოციალ-დემოკრატები უნდა დავამარცხოთ, ერთობას ვებრძოლოთ რომ ჩვენი დედულ-მამული უკან დავიბრუნოთო.

შვილოსან, ისხედით თქვენთვის მაგ შვიდ დესეტინა მიწაზე, რაც დაგიტოვეთ, თორემ გლეხ-კაცს ეხლა თქვენ ბრძოლას ვერ ასწავლით.

მთავრობაში თავად-აზნაურობის მომხრეებს ავირჩევთ და ქვეყანას როგორც გვინდა ისე ვატრიალებთო. ბიჭო და მერე ჩვენ ბალახსა ვძოვთ! ..

გლეხი-კაცი დაუდევარია, ერთი ალთას წავა, მეორე ბალთას, ზოგმა იქნება სულაც არ მიიღოს არჩევნებში მონაწილეობა და თავადები ბავშვებსაც კი გამოვიყვანთ, რომ არჩევნები მოვიგოთო.

აბა, ხალხო, ფხიზლად მოიქცეთი, ფხიზლათ!

ცოტახან კიდევ, ბიჭებო, ცოტახან კიდევ სიმაგრე, რომ ეს თავადაზნაურობისგან ჩამორთმეული მიწები დაგვირიგოს ერთობის მთავრობამ და ერთი რიგიანად დავყორღნოთ და მერე როცა სამნებს ჩავყრით და მიწის ნაყიდობას “კუპჩა კრეპოსტს” უბეში ჩავიდებთ, როცა თავადებმა ჩვენ უნდა ჩამოგვართონ მიწები მაშინ იგი თავიანთ მკვდრებს დააკვეხონ.

მე არავითარი პარტია არ ვიცი, არც ფედერალისტები და არც სხვები, რაც თავი შემისწავლია მე ვიცი ერთი მუშათა პარტია სოციალ-დემოკრატების და ღმერთმა გამარჯვებაც მას მიანიჭოს გლეხკაცობის გასახარელათ და თავად-აზნაურობის სავალალოთ.

აქნობამდის, შვილოსან, ყველგან საწყალი კაცი იდგა ყველაზე უკან და თავადები და ბურჯუები ყველგან მიღებული ხალხი იყო და წინ იდგნენ. ეხლა დროება გამოიცვალა, გაუმარჯოს ერთობას და მის ხალხს, რომ პატარა თავისუფლად ამოვისუნთქეთ და ბატონობა ამოაგდეს.

ნათქვამია: “წინანი უკანაო და უკანანი წინაო”

ეხლა გლეხკაცობა და მუშა ხალხი უნდა წავიდეთ წინა და პირველნი, პირველ რიგში, პირველი ნომრით 1 უნდა გავიდეთ არჩევნებში და ასე პირველნი ვიყვნეთ ქვეყანაზე და სახელმწიფოში, რომ დაფასდეს გლეხ-კაცის შრომა და ოფლი.

 

ძირს თავად-აზნაურობა და ბურჯუაზიები!

გაუმარჯოს სოციალ-დემოკრატებს!

გაუმარჯოს პირველ ნომერს!  

 

 

 ——— 

 

 

me_glexi_var
“მე გლეხი ვარ” საქართველოს სოციალ–დემოკრატიული მუშათა პარტიის საარჩევნო პლაკატი 1919 წელი   

 

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ქუნქური რა ხილია?

სოფელში დიდი სახლი გვაქვს, სოფლის სახლები ერთმანეთთან ახლო-ახლოს დგას. მახსოვს, ჩემს ბავშვობაში გვერდითა სახლის მეზობელმა, ჩვენი სახლის ეზოსკენ კედელზე ფანჯარა გამოჭრა, რომელიც პირდაპირ ჩვენ სახლს და ფანჯარას უყურებდა. არ დამავიწყდება ბაბოჩემის, თამარას აღშფოთება ამ ამბავზე, ახლა ფანჯრებიდან უნდა ვუჭვრიტინოთ ერთმანეთსო? ბაბო 86 წლისაა, ყველა ეპოქას მოსწრებული, თავისუფლებასაც და შებოჭილ, სირაქლემის პოზის მოყვარულ საბჭოთა კავშირსაც. პირად სივრცეზე და თავისუფლებაზე უფრო მეტი ესმის, ვიდრე ჩემი მშობლების თაობის დიდ ნაწილს ან თუნდაც ჩემივე თაობას.

არც ის დამავიწყდება, მეზობლის სახლსა და ჩვენს შორის ეზოში ლეღვის ხე რომ დადგა, რათ უნდა ხედავდნენ, მე ჩემს ეზოში რას ვაკეთებო, გაიფურჩქნა და გადაიშალა ლეღვის ხე, მეზობლის სახლსაც ვეღარ ვხედავთ, არათუ რამე დეტალს. რა სიმბოლურია, ლეღვის ფოთლები ოდითგან ხომ ყველაფერს ფარავს.

ასე ცდილობდა ბაბო თავისი პირადი სივრცის შექმნას და ამ დაუფასებელი და ძნელად მოსაპოვებელი სულიერი კომფორტის ყოველთვის დიდი მხარდამჭერი იყო და არის.

რა არის პირადი სივრცე? ზოგისთვის, გაგიკვირდებათ და მხოლოდ ჟიმაობასთან ასოცირდება, რასაკვირველია ყველა თავისი გარყვნილებიდან გამომდინარე ზომავს და წონის, არადა, პირადი სივრცე, ძალიან მარტივად და უბრალოდ, ჩაკეტილ ოთახში ჯდომას და ყავის სმას შეიძლება ნიშნავდეს, ან საერთოდ იატაკზე გდებას, ფანჯარაში უმისამართოდ ყურებას, როცა სრულიად დარწმუნებული ხარ რომ კარს არავინ შემოგიჯლაგუნებს და არ შეგაწყვეტინებს შენს ფიქრებში, ოცნებებში და გეგმებში უმისამართოდ ბოდიალს.

ამის მერე ვფიქრობ, რა რჯის ქუჩაში მოსეირნე ადამიანს, რომელიც ცდილობს დაინახოს, რა ხდება მეთხუთმეტე სართულზე. ჭვრიტინის და სხვის ცხოვრებაში ხელების ფათურის გამუდმებული სურვილი რატომ აქვთ? გამოძიების, გამორკვევის, გამოკითხვის სურვილი, რა აწუხებთ? თავისი ცხოვრება არ აქვთ? ხომ ჰყავთ ოჯახი, შვილები, სამსახური, შეხედავ და ვერაფერს იტყვი, თითქოს დაკავებული უნდა იყოს ადამიანი ამ ყველაფრით და სხვის ცხოვრებაში გარკვევისთვის დრო აღარ უნდა რჩებოდეს, თავის მოსაფხანადაც არ უნდა რჩებოდეს დრო.

ადამიანებო!

ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი მეთხუთმეტე სართულები, სადაც კრებსითი ნინო ლაბარტყავები ცდილობენ შემოჭვრეტას და დეტალების გარჩევას.

ჩვენ ყველას გვყავს ბოიფრენდი, გერლფრენდი, ზოგს კი ორივე ერთად. ხომ არ ვთქვათ, რომ ყველა ვქუნქურებთ? ზოგი მეთხუთმეტეზე, ზოგი პირველზე, ზოგი ტრიალ მინდორში, ზოგი მანქანის კაპოტზე, ზოგიც სად და ზოგიც სად.

ჩვენ ვიცით, რომ ბავშვები წეროებს არ მოყავთ, არც კომბოსტოში სხედან.

ამასთან, ჩვენც და გარშემომყოფებსაც ძალიან გვიყვარს სირაქლემას პოზა, რასაკვირველია არა ლოგინში, არამედ ყველგან ლოგინის გარდა.

რაზე გაანჩხლდა ნინო ლაბარტყავა? რედისონის მინები ამრეკლია, იქნებ ნინომ საკუთარი თავი დაინახა სარკეში და შეეშინდა ვინმეს არ დაენახა და გადაწყვიტა სასწრაფოდ აღეკვეთა საკუთარი ქცევა სასტუმროს მეთხუთმეტე სართულზე. შევარდა ფოიეში და დედისტრაკი დაახურა პერსონალს იმ ბავშვის თანდასწრებით, რომელსაც მანამდე იმიზეზებდა, გაირყვნებაო, რას აკეთებენ თქვენს სასტუმროში, აქ ბავშვები არიან და უყურებენო.

აბა რა ჰგონია ნინოს და სხვა ნინოებს, მეთხუმეტე სართულზე შეიძლება ნარდის სათამაშოდ აიგორგლო?

საახალწლო საღამოზე წასული ბავშვი მეთხუმეტე სართულისკენ როდის იყურება?

ნინო ლაბარტყავების შიშით ქუნქური ვის გაუწყვეტია, თუმცა თავისუფლად შეიძლება სირაქლემას პოზის საკრალიზაციას შეუწყოს ხელი და თავები ამოყოთ და თქვათ, ქუნქური არ ტეხავს მეგობრებო, არც ლეღვია და არც ვაშლი და საერთოდ ხილიც არ არის!

 

ახალ წელს გილოცავთ!

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

მე ფემინური გეი ვარ!

მუჰამედ ალის გესტპოსტი ჩემს ბლოგზე 

———–

ფემინურობა პრობლემა არ არის!  “მიტყლარჭულ-მოტყლარჭულობაც” ადამინის პირადულია . თუ ადამიანს რომელსაც არ იცნობ, მასთან არ განგიხილავს ზოგად საკაცობრიო პრობლემები, არ იცი რა მსოფმხედველობა აქვს მას და მხოლოდ იმიტომ გაღიზინებს, რომ არ ჯდება საზოგადოების მიერ დაწესებულ მამაკაცურ ან ქალურ ნორმებში, ეს შენი პრობლემაა, ხოლო თუ ამავდროულად   გეი აქტვისტი ან/და სოციალურად აქტიური ტიპი ხარ, მეტნაკლებად განათლებული, მაშინ ეს პრობლემა კიდევ უფრო მავნებელია.

მთავარი პრობლემა დღევანდელი საზოგადოების და არამარტო ქართულის არის მასკულინობა/მამაკაცურობა და ის თუ როგორ მიაწოდებენ მასკულინობის იდეას მამრობითი სქესის ბავშვებს. “ნუ ტირი, გოგო ხომ არ ხარ?” “კაცი ხარ თუ რა? “ ეს ის ფრაზებია, რაც ყველა მამაკაცს ბავშვობიდანვე გვანგრევს. თითოეულ ჩევნგანს პატარაობიდანვე გვიხშობენ პრაქტიკულად ყველაფერს, რადგან მამაკაცი ვარ მე არ უნდა ვიგრძნო, არ უნდა მქონდეს ემოციები, ცივი გონება მთავარი ინგრედიენტია… ამ ყოველივეს შემდეგ ვიღებთ ადამიანებს, რომლებიც ვერ გამოხატავენ თავიანთ ემოციებს, ყველა ემოციას იხშობენ გულში და ყველანაირად კნინდებიან. მხოლოდ ცოტანი ვახერხებთ თავი დავაღწიოთ ამ გლობალურ პროპაგანდას, ცოტათი მაინც.

დღეს ვნახე “ლგბტ-საქართველოს” საშობაო მილოცვა, რომელიც ალბათ უკვე ბევრმა ნახა. ჯერ ვიტყვი რა არ მომეწონა, არ მომეწონა ის, რომ ფემინური გეი რომელიც იყი ვიდეო რგოლში, იყო სრულიად არაორგანული, არაბუნებრივი! გინდათ გროტესკი უწოდეთ, ან არ ვიცი, რაც გინდათ ის უწოდეთ… მე როგორც ფემინურ მამაკაცს საერთოდ არ გამიჩნდა დადებითი ემოცია ამ გმირის მიმართ და ოღონდაც მიზოგინიას ნუ დამაბრალებთ! ეს “გეი” ხაზგასმით “თამაშობდა” და ძალიან ცუდად. მასკულინურ და ყველაფრის შემძლე “მამაოზე” არც კი დავიწყებ საუბარს…

რა მომეწონა… მოიცა დავფიქრდე… მგონი არც არაფერი მომწონებია. იცით რა მაინტერესებს? არ მაინტერესებს ეს ვიდეორგოლი საგამ აჩუქა თუ არა “ლგბტ- საქართველოს”. მაინტერესებს თუ გაიარა აღნიშნულმა ვიდეორგოლმა ფოკუს ჯგუფები? თუ განიხილეს რისკ ფაქტორები?

და ვინ გადაწყვიტა მთელი თემის სახელით ჰომოფობიური საზოგადოებისთვის მოელოცა შობა, ზუსტად ასეთი ვიდეორგოლით?  

ცისარტყელა ტყუილუბრალოდ არ არის ჩვენი დროშა, ჩვენ ვართ ყველაზე მრავალფეროვანი უმცირესობის წარმომადგენლები, ამიტომაც ფართო საზოგადოებაზე გათვილი ვიდეორგოლი, რომელიც ასე ვთქვათ “ბანძია”, სადაც არც გროტესკი იგრძნობა, არც იუმორი და მით უმეტეს ტოლერანტობა,  მავნებელია თემის თითოეული წევრისთვის და ყველაზე მეტად ფემინური გეებისთვის და არა გეებისთვის (დიახ ასეთებიც არსებობენ).

ამიტომ თითოელი გადაწყვეტილება, რომელიც ეხება მთელს თემს არ უნდა იყოს ერთი ადამინის გადასაწყვეტი. სწორედ ეს არის საქართველოში მოქმედი ლგბტ საკითხებზე მომუშავე ორგანიზაციების ყველაზე დიდი პრობლემა.

იმედი მაქვს, ამის შემდეგ “ლგბტ-საქართველოს” აღმასრულებელი დირექტორი ან არ ვიცი ვინმე პასუხისმგებელი პირი ამ იმედის მომცემი ორგანიზაციიდან შემდგომში გაითვალისწინებს და ორგანიზაციის წევრებს მაიინც აჩვენებს სოციალურ რეკლამისთვის გათვლილ ვიდეორგოლს თუ ფოკუს ჯგუფებთან არ მოაწყობს ჩვენებას.   

და ბოლოს, მასკულინური თუ ფსევდომასკულინური ბისექსუალ/გეების გასაგონად კი ერთ ციტატას მოვიყვან ციტატატ “queer as folk”-იდან : “you don’t look really masculine while sucking a dick, FYI”!

 

 

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

“ჩემს ენჯეოს ვხსნი”

მოდი არასამთავრობო გავაკეთოთ და შეზნექილმუცლიანი, თეთრი რძის მოყვარული მაჩვზღარბების უფლებები დავიცვათ, გრანტები წამოვა. დღე? მოდი იყოს 32 სექტემბერი.
და ადამიანებმა შექმნეს შეზნექილმუცლიანი, თეთრი რძის მოყვარული მაჩვზღარბების უფლებების დაცვის ორგანიზაცია, რომელსაც ყოველი წლის 32 სექტემბერს აღნიშნავდნენ.
გრანტები წამოვიდა.
რასაკვირველია, წლის სხვა დღეებში, შეზნექილმუცლიანი, თეთრი რძის მოყვარული მაჩვზღარბები არავის ახსოვდა და ყოველი წლის 32 სექტემბერს, იმ კონკრეტულ სახსენებელ დღეს, ყოველთვის, უცვლელად ერთი და იგივე რაოდენობის ადამიანები და საერთოდაც ერთი და იგივე ადამიანები დადიოდნენ, ძირითადად შთრმმ-ს უფლებების დაცმველი ორგანიზაციიდან.

ასე და ამგვარად, ჩვენ ვართ ის ადამიანები, რომლებიც ღვედის გაკეთებას, ღვედის გაკეთების დღეს აღნიშნავენ, ნაგვის გადაყრას, ნაგვის გადაყრის დღეს, ფობიების წინააღმდეგ ბრძოლას, მხოლოდ ფობიების წინააღმდეგ ბრძოლის დღეს და ა.შ. ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს. სხვა დღეებში არ გვახსოვს არავინ და არაფერი, არ გვახსოვს რომ მინიმალური წესები ყოველდღე უნდა დავიცვათ, არც ის გვახსოვს რომ ადამიანის უფლებები 24/7-ზე არსებობს და მხოლოდ მაშინ არ უნდა გაგვახსენდეს, როდესაც ცეცხლი გვეკიდება ან როდესაც გრანტები გვჭირდება ან ორივე ერთად.
ჩემთვის დღემდე საშინლად გამაღიზიანებელია, როდესაც ადამიანებს რაღაც ნიშნით გამოარჩევენ და ამ კონკრეტული ნიშნის გამო იცავენ, ვერ ვიტან იარლიყების მიწებებას, ჩარჩოებში მოქცევას, საზღვრების დაწესებას, ადამიანი თავისუფალი არსებაა, რომლის უფლებებიც უნდა გვახსოვდეს, მიუხედავად მისი ნებისმიერი გამოსარჩევი თუ გამორჩეული ნიშნისა.

შარშან, ზუსტად 10 ნოემბერს, ჩვენს ქალაქში ადამიანი მოკლეს, ის არ იყო ჩემთვის არც კაცი, არც ქალი, არც კაბიანი, არც შარვლიანი, არც გრძელთმიანი, არც საყურიანი, არც უსაყურო, არც უფეხო. როცა ეს ამბავი გავიგე ამაზე არ მიფიქრია, ის, იმ მომენტშიც და ახლაც იყო ადამიანი, უბრალოდ ადამიანი, რომელიც მოკლეს და შემდეგ სახლში ამოწვეს, და მეორე ადამიანი, რომელსაც ამაში ბრალი ედებოდა, მხოლოდ სახლისთვის ცეცხლის წაკიდებისთვის გაასამართლეს.

გრანტები ისევ წამოვიდა.

 

———————

ფოტოები ტრანსგენდერი ადამიანების ხსოვნის დღიდან, 20 ნოემბერი, 2014 წელი. 

This slideshow requires JavaScript.

ფოტო მთავარზე (c) Lasha Tsertsvadze

2015 წლის 10 ნოემბერს, საბი ბერიანისადმი მიძღვნილი დღიდან – იხ. სრული ფოტორეპორტაჟი 

Posted in კინემატოგრაფია, საზოგადოება

მე, ჩემი მეგობრები და სხვა ცხოველები

დახუჭეთ თვალები და გაიხსენეთ, რამდენი მეგობარი გყოლიათ საბავშვო ბაღიდან დაწყებული დღემდე. დარწმუნებული ვარ ბევრს ვერ გაიხსენებთ, იმდენად უკვალოდ გაქრნენ თქვენი ცხოვრებიდან, ბევრს უბრალოდ არ გაიხსენებთ, იმიტომ რომ ყოველთვის ცდილობთ მისი ნაკვალევის გადატკეპნას. ადამიანები მიდიან და მოდიან ჩვენს ცხოვრებაში, შემთხვევით, ძალდაუტანებლად, ვიღაცისთვის შეიძლება გეგმიურად და ძალდატანებით, გრძნობების გარეშე, მხოლოდ იმიტომ რომ სიტუაციურად ვიღაცამ გადაწყვიტა რომ რაღაცაში სჭირდებით და თქვენი მეგობარი ხდება. ამ ადამიანებს ყოველთვის ვაძლევ სიტუაციით სარგებლობის საშუალებას, მეცოდებიან.

თქვენს ცხოვრებაში შემოდიან ის ადამიანებიც ან ადამიანის მსგავსი ცხოველებიც, რომლებიც ნაწილ-ნაწილ იწყებენ თქვენს გამოხრას, ჭამას, ძღებიან და მიდიან, სრულიად უპასუხისმგებლოდ, ან არ მიდიან, სანამ არ მოკვდები.

ემი უაინჰაუზის დიდი თაყვანისმცემელი არ ვარ, თუმცა ბიაფზე ვნახე დოკუმენტური ფილმი მის შესახებ, ფილმი ძალიან მტკივნეული მომენტებით იყო გაჯერებული, ვფიქრობდი, აი ეს რომ ასე არ ყოფილიყო, ეს გოგო გადარჩებოდა, კიდევ იმღერებდა . ..  ვერ გეტყვით რამდენად დაბალანსებული იყო ფილმი, ფაქტების გადმოცემის თვალსაზრისით, რადგან ძალიან კარგად არ ვიცნობ მომღერლის ცხოვრებას, თუმცა ის ფაქტი, რომ მომღერალი მიატოვეს მეგობრებმა, და თვით მშობლებმა და საყვარელმა ადამიანმა საჯიჯგნ ობიექტად აქციეს, ფაქტად რჩება.

ემი მეგობრებს, მშობლებს და საყვარელ ადამიანს შემოაკვდათ.

ხშირად ალბათ ასე ხდება, როდესაც არ ვირჩევთ იმას ვინ გვიყვარდეს, არ ვირჩევთ მშობლებს და გვიყვარს ის, ვისთვისაც სიცოცხლეც არ დაგვენანებოდა. ხშირად იმიტომ რომ უაპელაციოდ, უპირობოდ და გულუბრყვილოდ გჯერა ადამიანები არ გაგწირავენ, არ გიღალატებენ, ბოლომდე დარჩებიან ადამიანებად და არ იქცევიან სხვა ცხოველებად.

მე ბევრი მეგობარი მყავს, მაგრამ ძალიან ცოტა ადამიანი ვინც მეიმედება, ყოველთვის, ყველგან, მიუხედავად მანძილისა, გეოგრაფიისა, დროისა, მდგომარეობისა. ადამიანები, რომლებიც ხედავენ და გრძნობენ როდის ხარ კარგად, როდის ცუდად, აი ასე, უთქმელად. არსებობენ ადამიანები, რომლებიც არასოდეს მინახავს, რომლებსაც ღმერთმა უწყის როდის ვნახავ კიდევ და ასევე ადამიანები, რომელთა ნახვა არასოდეს მომინდება, მაგრამ მიუხედავად მოყენებული ტკივილებისა ჩემები არიან და მეიმედებიან. ბევრჯერ გადამარჩინეს, თმებით გამომათრიეს აქაფებული ტალღებიდან თუ ჯოჯოხეთიდან და ყველა იმ ადგილიდან, სადაც არ უნდა შევსულიყავი და მაინც შევედი.

ხშირად მსმენია, მუზა არ მომდის, ვერ ვწერ, მე მოვრჩი მეტს ვერაფერს ვიტყვი და აბა დაუსვით თქვენს თავს კითხვა, როდის ვწერთ ხოლმე? მხოლოდ მაშინ როცა სათქმელი გვიგროვდება, როცა ვგრძნობთ, ვგრძნობთ, როგორ გვტკივა, როგორ გვიყვარს, როგორ გვწყინს, ყველაფერი ასე იწერება ამ ბლოგზე და ასე დაიწერება ყოველთვის ყველგან. . . ასე დაიწერა სიმღერა “Back to Black”, ერთი ამოსუნთქვით.

მეგობრებს ებარებოდეთ . ..

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

მე შენ ჩემს ფერფლს განდობ

“დღესასწაულის მიზანია, დაგვავიწყოს, რომ საცოდავი მარტოსულები ვართ და ერთ დღეს ყველანი დავიხოცებით”

მ. უელბეკი 

———–

გიცეკვიათ სამბა მეგობართან ერთად, დილის ხუთ სააათზე ბათუმის ბულვარში?  ან ვალსი ან რამე სხვა, არ აქვს მნიშვნელობა და ქარისთვის გაგიტანებიათ ის კომპლექსები, რომელიც გეძახის, უი, შეხედე ამ შუაღამეს ბულვარში ცეკვავს და გაკავებს. მე მიცეკვია, გარშემო ადამიანების სახეებიც მახსოვს, ზოგის ცოტა გაკვირვებული, ზოგის გაღიმებული ან გახარებული, მაგრამ არა გაოგნებული ან ვაი შენს პატრონს სახეები. ამის შემდეგ ვფიქრობ და მგონია რომ სხვების ვაი შენს პატრონს სახეებსაც ჩვენ ვქმნით, ჩვენი წარმოსახვის პროექციაა მათი სახეები და სინამდვილეში არ არსებობს. თუ ნაბიჯებს თამამად და თავდაჯერებულად დგამ, შეიძლება შეცდომითაც, ასეთ სახეებს ვერ ნახავ გარშემო, ისინი უბრალოდ ვერ გაბედავენ ასეთი სახეების შექმნას თავდაჯერებული და საკუთარ ნაბიჯებში დარწმუნებული ადამიანის წინაშე. შეიძლება დაიბოღმონ, შეშურდეთ შენი თავაწყვეტილი თავისუფლების, მათ ხომ ასეთი თავდაჯერებული ნაბიჯები არასოდეს გადაუდგამთ ცხოვრებაში, მეტიც, ნაბიჯი საერთოდ არ გადაუდგამთ, ერთ ადგილას დგანან.

ზოგადად რას ვაკეთებთ ადამიანები? ზოგადად არ ვიცი და კონკრეტულად კი, დღისით კომპლექსებს ვებრძვით, შიშებს ვთოკავთ, თავს ვაკონტროლებთ, ღამით კი დამარცხებულები ვიძინებთ, ჩვენც და ჩვენი კომპლექსებიც. ბევრი ბრძოლით გათანგული, საკუთარი თავის გაკონტროლებით დაღლილი, რაღაც მომენტში ხვდები, რომ კომპლექსების და შიშების დამარცხების საუკეთესო გზა მოდუნება და მათი იგნორირებაა, რა წამსაც ამას მიხვდებით, იმ წამს გაივლით ტრიუმფალურ თაღში, თავაწეული და ამაყი. გამარჯვებული. უფრო მეტი დრო დაგრჩებათ საკუთარი თავისთვის, ოცნებების ასრულებისთვის, რეალიზებისთვის, უფრო მეტი საქმის გაკეთებისთვის, დრო ხომ ძალიან მნიშვნელოვანი და ძვირფასია, ის იმდენად ცოტა გვაქვს, რომ აბსურდია საკუთარი თავის კონტროლს და კომპლექსებთან ბრძოლას შევალიოთ.  ეს დრო მხოლოდ ერთმანეთს უნდა შევალიოთ და სხვა ბევრ საინტერესო და სასარგებლო საქმეს.

ჯარმუშის ბოლო ფილმის ერთი სცენა მახსენდება, სადაც მარადიული ცოლი ეუბნება მარადიულ ქმარს, “არ მესმის, ამდენი ხანი ცოცხლობდე და მაინც არ გესმოდეს . . . საკუთარი თავით შეპყრობა დროის ფუჭად კარგვაა. გამოიყენე გადარჩენის მიზნით, ბუნების დაფასებისთვის, სიკეთისთვის და მეგობრობისთვის .. . ცეკვისთვის! შემიძლია ვთქვა, რომ სიყვარულშიც კარგად გაგიმართლა”.

დღეს, დედაჩემმა და მამაჩემმა ქორწინების 35 წლისთავი აღნიშნეს, ყველა ურთიერთობაშია აღმასვლა და დაღმასვლა, რაც ალბათ უფრო საინტერესოს ხდის ყველაფერს და ერთგვარი გამოწვევასავითაა სიძნელეების გადალახვა და ურთიერთობასაც ეს კვებავს. ალბათ.

რომ არა ერთგული ქალი და ნამდვილი მეწყვილე, რომელიც დარწმუნებულია საკუთარ და მეორე ნახევრის ძალებში და შესაძლებლობებში, სებასტიან სალგადოს სახით რიგითი ბიზნესმენი, ეკონომისტი გვეყოლებოდა, რომლის სახელიც ვიწრო წრეს არ გასცდებოდა. ფოტოგრაფიაში გადასვლის გადაწყვეტილება ერთხმად მიიღეს, ეს არ იყო ადვილი, ახალი ხილი იყო იმ წლებში და დიდი რისკი იყო ოჯახისთვის, მისი ფოტორედაქტორიც ცოლი გახდა, ის, ვინც ყველაზე კარგად იცნობდა სალგადოს, მის ცხოვრებას და მის ფოტოებს.

ძალიან ბევრი პესიმისტურად უყურებს, ცოლ-ქმრობის კი არა, შეყვარებულობის პერიოდსაც კი ვერ ქაჩავენ დიდხანს და ერთად. მე ჯერ კიდევ გამოუსწორებელი ოპტიმისტი ვარ, მჯერა რომ არსებობს ურთიერთობა რომელიც დროს გაუძლებს, სადღაც ჯარმუშიც ხომ ამას უშვებს, სიყვარულის და ურთიერთობის მარადიულობას. სიკეთით, მეგობრობით და ცეკვით გაჯერებული მარადიულობას.

“ვერ მოვიგებ. სიყვარული რუსული რულეტკასავით არის, არავის უყვარს ჩემში არსებული ნამდვილი მე, მხოლოდ სახელ და ვარსკვლავს ეტრფიან. ძალიან სწრაფად მიყვარდება და ყოველთვის ტკივილით ვამთავრებ. სხეული ჭრილობებით მაქვს დაფარული. მაგრამ სხვანაირად არ შემიძლია, გარეგნულად ძლიერი, რომელიც მუდმივად მაჩოს პროექციას ახდენს სცენაზე, სინამდვილეში შინაგანად ძალიან რბილი ვარ, ვდნები”. მერკურის რომ არ ეთქვა ეს სიტყვები, ალბათ მე ვიტყოდი და კიდევ ბევრი იტყოდა ჩემთან ერთად. ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო რამ ხვდება ერთმანეთს, ის ვისაც შენი სუსტი მე უყვარს, ძლიერ მეს ვერ აიტანს და პირიქით, ვისაც შენი ძლიერი მე უყვარს, ის შენს სისუსტეებს ვერ აიტანს, პატარა წყენას და გაბუტვასაც კი ვერ აიტანს, როგორ გაბედე და ცრემლი გადმოაგდე, შენ ხომ ასეთი ძლიერი ხარ.

როგორია მამაკაცი რომელიც გეტყვის, მე შენ ჩემს ფერფლს განდობ? ალბათ ზუსტად ისეთი, რომელსაც ისე ეყვარები, ყოველგვარი ფიზიკური კონტაქტის გარეშე, მთელ ცხოვრებას ერთად გაატარებთ და ისე გეყვარება, რომ თვალის დაუხამხამებლად გაუყოფ მეორე მამაკაცს და წვეულებებზე ერთად მიუსხდებით მაგიდას, ერთ მხარეს შენ და მეორე მხარეს, მისი იმჟამინდელი ბოიფრენდი. ეს მამაკაცი ფრედი მერკურია. ეს ქალი კი მერი ოსტინი – Love of his life.

“ჩვენი სიყვარული ცრემლებით დასრულდა, რამაც უფრო ღრმა და მჭიდრო კავშირი შექმნა ჩვენს შორის და ეს ზუსტად ის არის, რასაც ვერავინ წაგვართმევს. ეს მიუწვდომელია . .. .  ყველა ჩემი საყვარელი მეკითხება, რატომ ვერ ჩავანაცვლე მერი, ეს უბრალოდ შეუძლებელია . . ..  ჩვენ ერთმანეთზე ვზრუნავთ და ეს სიყვარულის საუკეთესო ფორმაა. მილიონი პრობლემა შეიძლება მქონდეს, მაგრამ გვერდით მერი მყავს და ეს ყველაფერს გადამატანინებს… მერი ჩემი ერთადერთი მეგობარია და სხვა არავინ არ მინდა “.

მხოლოდ შეყვარებულები გადარჩებიან.

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ტრაკიდან ნინომდე

მე აღარ მახსოვს ის გოგო, მოქალაქეს შუა თითი რომ უჩვენა, არასწორი პარკირების გამო. თქვენ გახსოვთ? თუმცა კარგად მახსოვს, მაგარი ამბავი ატყდა, გამოჩნდნენ მორალისტები, დამცველები, ყველაფერი გამოიფინა მის შესახებ თმის ღერიდან თითის ფრჩხილამდე, ფოტოები, სტატუსები, სამუშაო ადგილი, მანქანა, არანაირი ბიზნესი, ყველაფერი პირადული. წიხლქვეშ გავიგდეთ.

პრიორიტეტების დალაგება ყოველთვის გვიჭირდა, გრძელვადიან გეგმებზე ფიქრიც ასევე, არა მარტო ქვეყნის, არამედ სახელმწიფოს შემადგენელი ერთი უჯრედის – ოჯახის დონეზე პირველ რიგში. ბოლო წლებია ამ ნაწილში ყველაზე მეტად გვიჭირს, გვიჭირს, ზოგი ვხვდებით რომ გვიჭირს, ზოგი ვერ ვხვდებით, მაგრამ არცერთი და არც მეორე თითს არ ვატოკებთ რაიმეს შესაცვლელად.

ვეღარ ვხვდები უკვე რა შემთხვევაში გამოვა უფრო მეტი ხალხი ქუჩაში, დენის ტარიფის გაზრდის შემთხვევაში თუ სტალინის ძეგლის წამოსაჭიმად, ძეგლი რომელიც ხავსია იმ ადამიანებისთვის, ვისთვისაც ის კაცი, მილიონობით ადამიანის სულიერად თუ ფიზიკურად გამანადგურებელი, კვლავ ტკბილ დროსთან ასოცირდება, ტკბილ და დალხენილ ქვეყანასთან, რომელიც პირდაპირი გაგებით სისხლზე იყო აგებული. სანატორიუმები, ათიდან ხუთამდე სამსახური, მივლინებები, უფასოდ მიღებული ბინა, მანქანა, ძნელია ვერ გაამტყუნებ, ათეული წლების განმავლობაში, რამდენიმე თაობა სრულიად სასათბურე პირობებში დაიბადა, გაიზარდა და ცხოვრობდა. მგონი გენეტიკურად ზარმაცებად ჩამოვყალიბდით, ადამიანებად, რომლებიც დენის ტარიფის, ტრანსპორტის ტარიფის გაზრდის შემთხვევაში ქუჩაში არ გამოვლენ და რომელიმე სახელმწიფო უწყების ფანჯრებს არ დალეწავენ, არ გააკეთებენ მოლოტოვის კოქტეილებს, არც მონათმფლობელურ სამსახურს გააპროტესტებენ, არც კვაზი საგანმანათლებლო სისტემას, მოუწესრიგებელ სამედიცინო სფეროს, არასოდეს და არაფერს.

არც ლარის კურსმა შეგვაწუხა დიდად, თუმცა დიდი ამბავი მოყვა ალის და ნინოს ძეგლის გადაადგილებას, ალბათ იმაზე დიდი ამბავი, ვიდრე ამ ძეგლის დადგმას მოჰყვა, საოცრად აპროტესტებდნენ მახსოვს. სამომავლოდ, ალბათ ჯობია, ყველა ის ძეგლი, რომელსაც დავდგამთ, ბორბლები წინასწარ გავითვალისწინოთ, ყველა ხელისფულებას თავისებური შეხედულებები აქვს ძეგლების ლოკაციასთან დაკავშირებით.

დადუნებულები და ზარმაცები ვართ. აუცილებლად ლიდერი უნდა გვყავდეს, თმებგაწეწილი და ქოშებიდან ამომხტარი, რომელიც წინ გაგვიძღვება და ყველა ტელევიზიის საინფორმაციო საშუალების ტრენდი ეს ამბავი იქნება. ისე გარეთ არ გამოვდივართ.

მანქანაში ჩაცხრილული ადამიანი და შვილის საფლავზე აფეთქებული მამა, ვერ გახდა საზოგადოების ამძრავი თემა, შეიძლება იმიტომ, რომ თემა მთავარ მედია ბადეში ვერ მოხვდა და ეს არ იყო იმ მომენტის მედია ტრენდი.

რას გვიჩვენებენ და რისი დანახვა გვინდა ჩვენ და რა უნდათ მათ რომ დავინახოთ ჩვენ და როგორ უნდა დავინახოთ ის, რასაც ისინი გვიჩვენებენ? ზუსტად ისე, როგორც მოგვაწოდებენ. ჩვენ ხომ ტვინის განძრევაც გვეზარება, ჩაანალიზება არ გვიყვარს.

გვიჩვენებენ ტრაკს და დუბინკას და ჩვენ გვინდა რომ ეს დუბინკა ტრაკში იყოს და არა ტრაკთან, არამედ პირდაპირ ტრაკში. ასეც ვხედავთ. ასე დავინახეთ მაშინაც, თუმცა ვინმეს მაშინ რომ ეთქვა, ეჰეი, ხალხო, დუბიკა ტრაკში კი არა, ტრაკთან არისო, ეს დუბინკა უმალ არამკითხე მოამბის ტრაკში აღმოჩნდებოდა, ანუ იმ ადამიანის ტრაკში, რომელმაც საერთო ეროვნულ დუღილში, ცივი წყლის ჩასხმა გაბედა.

ეს იყო არტი. არტი, რომელიც #დავინახეთ, არ დავცინეთ, გვერდი არ ავუარეთ და მაშინვე ვაღიარეთ.

ეს არტი, ამ დრომდე ვერ ჩავაანალიზეთ, ასეთია მთის წვერზე წამოჭიმული მაღალი ხელოვნება, #ყველავერგაიგებს.

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

რატომ ვმოგზაურობთ?

“რას დადიხარ გოგო ამდენს?”, “რასაც შენ დადიხარ…”, “სად დადიხარ ამდენს?” “აი, შენ რომ არ გეზარება რა..”, ეს იმ შეკითხვების და კომენტარების არასრული ჩამონათვალია, რომელიც თავისუფლად შეიძლება უტაქტო კომენტარების რიგს მივაკუთვნოთ.

ამ ფორმულაზე პასუხი ძალიან მარტივია, როდის ვითვლით სხვის ნაბიჯებს? ალბათ მაშინ, როდესაც საკუთარი ნაკლებად გაგვაჩნია, ვერც წინ მიდიან და არც უკან დარჩენილა რამე საინტერესო.

არჩევანი რასაკვირველია გვაქვს, შეგვიძლია დავრჩეთ სახლში, არსად წავიდეთ, არ ვიმოგზაუროთ.

მოგზაურობა ხომ დამღლელია, აეროპორტში ლოდინი, სკამზე ძილი, ავტობუსში მოკუნტული ძილი, ღამისთევა ღია ცისქვეშ, გზების არევა და უფრო ბევრი ბოდიალი, ვიდრე ფიქრობდი, უფულობა, უძილობისგან დასიებული თვალები, სასოწარკვეთა, ისტერიკა . . .  ამ ყველაფრის გადამკიდე, შეგიძლიათ თავისუფლად დარჩეთ სახლში, დილით გაიღვიძოთ თავის დროზე, დალიოთ ყავა, მოწიოთ სიგარეტი და წახვიდეთ სამსახურში, სადაც მშვიდად მოკალათდებით და მიაშტერდებით ერთ წერტილს, როგორც აქამდე ან რამეს ითამაშებთ.  მარტივია.

ახლა ვფიქრობ, რა მოხდებოდა, მეც ასე რომ მოვქცეულიყავი და ყოველთვის, როდესაც სადმე მივდიოდი, მინიმუმ სოფელში, არ წავსულიყავი და სახლში დავრჩენილიყავი.

ვერ გავიხსენებდი, როგორ მეძებდა ბებია, როდესაც მარიამობას ჭიაკოკონობაზე გავიპარეთ, სახლიდან რამდენიმე ქუჩის მოშორებით.

ვერ გავიხსენებდი, როგორ გავიპარეთ მე და ჩემი დეიდაშვილები ვენახში, სანამ ბიძა არ წამოგვეწია მოტოციკლეტით და უკან არ წამოგვიყვანა, მერე როგორ გადაგვეფარა და დედისგან და დეიდისგან გვიცავდა, არ ეჩხუბოთო ❤  ბიძა ახალგაზრდა გარდაიცვალა და ეს ერთ-ერთი ნათელი მოგონებაა, რომელიც კარგად და ტკბილად მახსოვს მასთან დაკავშირებით ❤

ვერ გავიხსენებდი, ჩემს ერთ ზაფხულს გუდამაყარში, 97 ან 98 წელს, როგორ ვიმოგზაურე შესაწირ ცხვრებთან ერთად სატვირთო მანქანით ხატობას, როგორ მომდევდა ბოთლში გამომწყვდეული თაგვით მეზობელი ბიჭი და გემო, ულევი ფხლოვანების გემო, რომელიც არასოდეს დამავიწყდება. ❤

ვერ გავიხსენებდი, როგორ აპირებდა 95 წლის ზაფხულს ჩემს მოტაცებას, ერთი კარგი მეგრელი ბიჭი და როგორ გაუფუჭდა მანქანა. თეთრი 06 ❤

ვერ გავიხსენებდი, როგორ გამომყვა საშემოდგომო ბოტანიკაში და სოფელში ჩასულს, როგორ გამატარა თითქმის მთელი წიგნი პაპამ, პრაქტიკაში, ჩემთვის გასაგებად, როგორ დავყავდი ვენახში ცხენით და მიზიარებდა თავის მოგონებებს, სტუდენტობიდან ჯარიდან, მწყემსობიდან, აზერბაიჯანელ, რუს, სომეხ მეგობრებზე. პაპას ყველა მონათხრობი ჩემთვის კინო იყო და სტიმული, მეც მქონოდა ისეთივე საინტერესო ცხოვრება და მოგონებები, როგორც მას.

თქვენი არ ვიცი და ეს ყველაფერი ის არის, რაც ქმნის, რაც ზრდის ჩემში ადამიანს.

ყოველი ახალი მოგზაურობა, ახალი წიგნია ან ფილმი, სავსე ახალი პერსონაჟებით, ადგილებით, რასაც სახლიდან გაუსვლელად ვერასოდეს ნახავდით. გახსოვთ ალბათ, სკოლის არდადაგებიდან დაბრუნებულებს, ისტერიკულად გვთხოვდნენ დაგვეწერა თემა “როგორ გავატარეთ ზაფხული?” ბევრს ეზარებოდა წერა, ღრმად მწამს, მათ ახლაც ეზარებათ წერა და ზოგადად არდადაგების გატარება ეზარებათ სადმე. წერაც და მოგონებებიც, პირველ რიგში ხომ შეგრძნებებზე, ემოციებზე, ქიმიაზე დგას, ღრმა შეგრძნებები და ემოციები სჭირდება ფეხის მოსაკიდებლად, ხანგრძლივობისთვის, საარსებოდ.

დაფიქრდით როგორ ატარებთ დროს, ტელევიზორი, ინტერნეტი, ერთი და იგივე კაფე-ბარები, ხანდახან შეიძლება კინო ან თეატრი ან საერთოდ არაფერი. დრო გადის, ისე გადის, რომ არც გახსოვთ, როდის გავიდა და სად გავიდა. ფული? არც ისე ბევრია საჭირო, მოგზაურობა საქართველოს ფარგლებშიც შეიძლება, კარვებით, საძილე ტომრებით, მონასტერში ღამისთევით, ვიცნობ ადამიანებს, რომლებიც მინიმალური დანახარჯებით ახერხებენ შინ და გარეთ მოგზაურობასაც.  მთავარია სურვილი და მონდომება, რაც შეიძლება მეტი ძვირფასი მომენტი გამოგლიჯოთ ხელიდან ერთფეროვნებას.

და როდესაც, რამდენიმე წლის შემდეგ შემეკითხებიან, როგორ გავატარე 2015 წლის ზაფხული, მე არ და ვერ გავიხსენებ ყოველდღიურ რუტინას, არც მტკივან ფეხს ან ზურგჩანთის სიმძიმისგან მოხრილ წელს. თვალწინ მხოლოდ ღამის ფლორენცია დამიდგება, ცარიელი, რომელსაც სამი მოკუნტული ადამიანის სიცილ-ხარხარი ავსებდა, შემდეგ ამ კადრებს ჩაანაცვლებს მზის ამოსვლა პონტე ვეკიოზე და ყველა ჩვენს ხელთ არსებული ფოტოკამერის ჩხაკუნის ხმები, იმ იმედით, რომ არცერთი კადრი არ გაგვეშვა ხელიდან, თუმცა ეს, ის კადრებია, რომელიც არასოდეს დაგავიწყდება, რომელსაც გონება არ გაუშვებს ხელიდან, თუ კამერის დაჩხაკუნება ვერ მოასწარი.

და ეს იქნება ზაფხული, როდესაც ერთ წითურ ბიჭთან და ერთ შავგვრემან გოგოსთან ერთად დრო გავაჩერე, გამოვტაცეთ ყოველდღიურობას, ავავსეთ ადამიანებით, ადგილებით და ისტორიებით, დრო, რომელიც ჩვენს მეხსიერებაში ისეთივე ახალგაზრდა და მხიარული იქნება, როგორც ჩვენ იმ მომენტში, ახლაც ასეთია და ასეთად დარჩება ყოველთვის.

იმ მოგონებების ყულაბაში, რომელიც ჩემზე დიდხანს იცოცხლებს, კიდევ ერთი მოგონება ჩავაგდე. Tick! ^^

 

Posted in საზოგადოება

სად დავბინავდეთ?

რამდენი დრო გაქვთ შვებულებისთვის? ერთი კვირა, ორი, სამი, ნუ მაქსიმუმ ერთი თვე ჯამში. ზაფხული ყველაზე ცხელი პერიოდია დასვენებისთვის, ყველას ერთი სული აქვს, ყოველდღიურ ყოფიერებას გაერიდოს და სადმე გაიქცეს. ზოგი ხმაურიან ადგილებს ეშურება, ზოგიც წყნარ ადგილებას ამჯობინებს, მაგრამ ყველა მათგანს ერთი რამ აერთიანებს: სად დავბინავდეთ? როგორი ადგილია ჩვენთვის კომფორტული? ბინა კორპუსში, გესთჰაუზი, ჰოსტელი, აპარტოტელი თუ კლასიკური გაგებით სასტუმრო . . .  ერთი შეხედვით, არჩევანი დიდია, თუმცა ჩვენს ქვეყანაში არჩევანის გაკეთება ძნელია, ფასების, პირობების, მომსახურების სიმსუბუქის გამო.

უკვე ბევრი წელია, საზღვარგარეთ მოგზაურობის დროს მეგობრები ვირჩევთ აპარტოტელს, იდეალური მიგნებაა ორზე მეტი ადამიანისთვის, პირველ რიგში, უფრო იაფია ვიდრე ჩვეულებრივი სასტუმრო, უფრო მოხერხებული და კომფორტულია ვიდრე ჰოსტელი. თქვენთვის გემრიელად და კომფორტულად ხართ, არ გყავთ მასპინძელი ან მენეჯერი, როგორც გესთჰაუზში. ყველაფერი თქვენს განკარგულებაშია, სამზარეულო, აბაზანა, სარეცხი მანქანა და ა.შ.  ნებისმიერ დროს მოიმზადებთ იმას, რაც გინდათ და არა იმ დროს, რასაც სასტუმრო გიწესებთ, 10-ზე 2-ზე ან შვიდ საათზე (პირობითად).

2013 წელს ვენაში მოგზაურობისას, მეგობრებმა სწორედ აპარტოტელი ავარჩიეთ, საკმაოდ მოხერხებულ ადგილას, 100 წლის წინანდელ შენობაში, ძალიან კოხტა და კომფორტული აპარტამენტი შეგვხვდა.  გემრიელი შთაბეჭდილებებით დახუნძლული წამოვედი ვენიდან.

Belvedere Apartments -ში, რომელიც ბელვედერის სასახლესთან მდებარეობდა, ორ საძინებლიანი აპარტამენტი, ერთი ღამე 60 ევრო ღირდა.

saxlivenashi

ამის შემდეგ, გადავწყვიტეთ სტამბოლიც ანალოგიურად გვეცადა. დიდი ხნის ძებნის შემდეგ, 2013 წელს, არჩევანი Cozy Flats -ზე შევაჩერეთ. ეს აპარტოტელი ახალგახსნილი იყო მაშინ, ორ საძინებლიანი აპარტამენტი, შვიდი ადამიანის ტევადობით, გამოვიდა 400 ლარი – ერთი ღამე (ანუ დაახლოებით 60 ლარი ერთ ადამიანზე).

TAM_7019

საქართველოში აპარტოტელი, არც ისე პოპულარული ხილია დამსვენებლებს ან/და მოგზაურებს შორის. ახლა ბათუმში ვარ და წელს, მეც პირველად მოვსინჯე აპარტოტელი საქართველოში, სრულიად ცინცხალი Premium Residence .

პრემიუმ რეზიდენსი, ისევე როგორც სასტუმრო ვენაში, საკმაოდ ძველ, შენობაშია აგებული, რესტავრირებული და განახლებულია; როგორც ძველ და მყარადნაგებ შენობას, აქვს ხმაგაუმტარი კედლები, მშვიდია და წლის ნებისმიერ სეზონზე, მათ შორის შემოდგომაზეც და ზამთარშიც, საშუალება გაქვთ მშვიდად და წყნარად იმუშაოთ, დაისვენოთ, დაწეროთ წიგნი, ჩემი აზრით ძალიან კარგი გარემოა მწერლებისთვის, მოგზაური ჟურნალისტებისთვის და არა მხოლოდ.

აპარტოტელის აპარტამენტები საფუძვლიანად აღჭურვილია საჭირო ნივთებით, პირსახოცები, თმის საშრობი, სარეცხი მანქანა, ხალათები, საჭირო ავეჯი, ინტერნეტი, სამზარეულოს გარნიტური, გაზქურა, მაცივარი. მინიბარი, საკმაოდ მისაღები ფასებით, ისე რომ გარეთ გასვლა დაგეზარებათ 😀

როგორც წესი, ასეთი აპარტოტელები კვებას არ ითვალისწინებს, თუმცა მოთხოვნის შემთხვევაში, პრემიუმ რეზიდენსი პაკეტში, დილის საუზმეს გაითვალისწინებს, რომელიც საკმაოდ მდიდარი და მრავალფეროვანია.

აპარტოტელის ჰოლში ნახავთ წიგნებს, ქართულ და რუსულ ენებზე, როგორც ბავშვებისთვის, ისე დიდებისთვის.

premium

აქვე, კიდევ ერთხელ, ხაზგასმით უნდა აღვნიშნო, რომ აპარტოტელის მთავარი პეწი, დადებითი მხარე, არის ის, რომ აქ ყველაფერს აკეთებთ მაშინ, როდესაც გნებავთ, ამზადებთ იმ საჭმელს, რაც გინდათ, როცა გინდათ და ა.შ. და ეს ყველაფერი განსაკუთრებით დასაფასებელია მაშინ, როდესაც დასასვენებლად და სამოგზაუროდ. რამდენიმე ერთმანეთისგან განსხვავებული გემოვნების და რეჟიმის ადამიანი მიდიხართ.

Premium Residence
Premium Residence
20150720-DSC_5183
Premium Residence

როგორც სხვა აპარტოტელების შემთხვევაში, აქაც, ფასი კლებულობს, რაც უფრო მატულობს ადამიანების რაოდენობა. მაგალითად, ორ საძინებლიანი აპარტამენტის შემთხვევაში (4 ადამიანი), ერთი ღამის ღირებულება 125 დოლარია.

ახლა გესთჰაუზში ვარ, და ვფიქრობ, ეს, ჩემი და გესთჰაუზის ურთიერთობის უკანასკნელი შემთხვევაა. არ მომწონს.

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ბილეთები

ჯერ კიდევ 2012 წლის ივლისში გავიგეთ, რომ 2015 წლის აგვისტოში უეფას სუპერ თასის შეხვედრას, ჩვენი ქვეყნის დედაქალაქი, თბილისი უმასპინძლებდა.

ამგვარად, ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საფეხბურთო მოვლენისთვის, ჩვენს ქვეყანას თითქმის 3 წელი ჰქონდა მოსამზადებლად.

თეორიულად, 3 წელი საკმარისი დროა გულშემატკივრების, ფეხბურთის ფედერაციის, სხვადასხვა საორგანიზაციო საკითხების და რაც მთავარია ბილეთების გაყიდვის სხვადასხვა ფორმის დასამუშავებლად და მოსამზადებლად.

პრაქტიკაში, რასაკვირველია ეს ასე არ მოხდა.

რასაკვირველია ყველაფერი ბოლო წუთამდე მივიდა.

უეფას ოფიციალურ ვებგვერდზე , დღეის მდგომარეობით (12.07.2015/ 21:43)  ვკითხულობთ რომ, ყველა ბილეთი გაყიდულია, ბილეთების გაყიდვა, საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის სახელით იკისრა პორტალმა biletebi.ge და რომ გულშემატკივრებს შეუძლიათ სახლში ამობეჭდონ უკვე ნაყიდი ელექტრონული ბილეთები ან დამატებითი საფასურის გადახდის სანაცვლოდ, ბილეთი მიიღონ სახლში.

დღეს, ჩვენ ვიცით რომ, უეფას ოფიციალურ ვებგვერდზე განთავსებული ნიუსი, სინამდვილეს არ შეესაბამება, მხოლოდ მცირე ნაწილის გაყიდვა მოესწრო და ბილეთები იყიდება ცოცხალი რიგის საშუალებით.

მას შემდეგ, რაც biletebi.ge-მ, როგორც ერთადერთმა ონლაინ გაყიდვების პორტალმა, მთელი რიგი ტექნიკური თუ არატექნიკური პრობლემების/მიზეზების გამო და ასევე მიუხედავად გადაცემული ფინანსური რესურსისა, დაკისრებულ მოვალეობას თავი ვერ გაართვა და კვლავ კინოს ბილეთების გაყიდვას მიჰყო ხელი,  გამოაცხადეს, რომ უეფას თასზე დასასწრები ბილეთები 12 ივლისიდან მიხეილ მესხის სტადიონის სალაროებში გაიყიდებოდა.

ბილეთის მსურველები, ვაკის პარკს, დაგეგმილზე უფრო ადრე მიაწყდნენ. დასცეს კარვები. რიგის ორგანიზების ერთადერთი ფორმა, 50-50 კაციანი ჯგუფების შექმნა რიგითობის დაცვით, ისევ გულშემატკივრებმა მოიფიქრეს. შესაბამისი სტრუქტურების მუშაობა აქაც ქაოსური, სპონტანური და არაკოორდინაციული აღმოჩნდა. ბილეთების გადაყიდვის, ფინანსური მაქინაციების რისკები კიდევ უფრო გაიზარდა.

საპატრულო პოლიციის, ჟურნალისტებთან/მედიასთან ურთიერთობის ინსტრუქციის არ ქონის, უკვე მუდმივ რეჟიმში გადაზრდილი მოცემულობის გადალახვის შემდეგ, როგორც იქნა ორმა ფოტოჟურნალისტმა სალაროებამდე მივაღწიეთ. გარდა იმისა, რომ ფოტოჟურნალისტის შეშვებაზე უფროსობასთან გადარეკვაა საჭირო, იმიტომ რომ თურმე მხოლოდ ტელევიზიებს უშვებენ, უფროსისგან თანხმობის მიღების შემდეგ, ადგილზე კომუნიკაციაც პრობლემაა, რომ რაციაში მაინც გადასცენ მეორე შესასვლელთან მდგომ პოლიციელებს (როცა სულ ორი შესასვლელია) და ფოტოგრაფებს ყველგან ცალ-ცალკე ჯაჯგური არ მოგვიწიოს შეშვება/არ შეშვებაზე. და ასევე, იქნებ როგორმე გაიცეს ინსტრუქტაჟი, რომ ტელე/ვიდეოპერატორის გარდა, ფოტოჟურნალისტიც ვიზუალური (ფოტო/ვიდეო) მასალის ასაღებად შედის ტერიტორიაზე.

ვაკის პარკში მძიმე სურათი დამხვდა, სიცხეში, მტვერში, უჰაერობაში ერთმანეთზე შეზრდილი ბევრი ნატანჯი სახე. უფრო ბევრი მამრი და უფრო ცოტა მდედრი. წყლის ცარიელი ბოთლებით დაფარული ვარდისფერი ქვიშა. დონატების ყუთებზე მიწერილი ჯგუფის ნომრები და ტელეფონის ნომრები. შლოპანცებიანი, კისერზე და მაჯებზე ოქროს ჯაჭვიანი გადამყიდველები, რომლებსაც დაქირავებული ჰყავდათ ადამიანები, განაწილებული სხვადასხვა ჯგუფებში, ბილეთების შესაძენად. ვიღაცას ეპილეფსიის შეტევა ეწყება, ხალხი ესევა, მორბის სასწრაფო. მიყავთ.

იქ სადაც ნომერი 60, და ზემოთ ჯგუფები იყვნენ განლაგებული, უიმედოების ველი შევარქვი, ადამიანები, რომლებიც ალბათ ბოლომდე დარჩებიან, კიდევ ერთ ღამეს გაათევენ და ბილეთები მაინც არ შეხვდებათ. ისინი ამ ამბავს ათვითცნობიერებენ და ჯერ კიდევ შუადღისას, ფეხბურთის ფედერაციასთან აპროტესტებენ სიებს, ჯგუფებს, დაპირებული ცოცხალი რიგის არ არსებობას და ითხოვენ რომ სალარომ არ შეისვენოს.

ვაკის პარკიდან ძალიან დაღლილი მოვდივარ, ოღონდ ვერ ვხვდები უფრო ფიზიკურად დავიღალე, თუ მორალურად დავითრგუნე. ვერ ვხვდები, სამი წლის განმავლობაში რატომ ვერ მოხერხდა ამ ამბავის რიგიანად დარეგულირება. რატომ ვერ მოხერხდა ტექნოლოგიურად ყველაზე წინწასულ და განვითარებულ საუკუნეში, ბილეთების გაყიდვა ინტერნეტის საშუალებით.

იყო ფული, იყო დრო, რა არ იყო საკმარისი?

ქორთიარდ მერიოტში ორმხრივი და სამმხრივი ხელშეკრულებების ხელმოწერა კი, გაცილებით მარტივია, ეს შეგვიძლია.

superatasi

20150712-DSC_5069

20150712-DSC_5064

კორდონში ურიგოდ შეღწევის მცდელობა
კორდონში ურიგოდ შეღწევის მცდელობა

20150712-DSC_5008

20150712-DSC_5049