მე გლეხი ვარ

ჩემი ცხოვრება ტანჯვაში და ვაებაში გამიტარებია. სიკეთე და სიხარული მე არ მინახამს. დღე და ღამე ვშრომობდი, მაგრამ ჩემ ბედკრულ ოჯახს საკმარისი არც პური ჰქონია და არც ფული. სახნავი მე არა მქონდა და სათესი. მუდამ ბატონის შემყურე ვიყავ. მის მიწას ვხნავდი, მის ვენახს ვამუშავებდი. ჩემი ნაშრომის ნახევარი და უკეთესი პირველათ მას მიჰქონდა; უხეირო და უკანასკნელათ მე მომქონდა. დიდიან-პატარიანად ყველა მათ თვალწარბში შევყურებდით, რომ არა სწყენოდათ რა. შიში, ხათრი და მორიდება თვით სიზმარშიაც არ მავიწყდებოდა. რას იზამ, შვილოსან, გლეხიკაცი მუდამ აბუჩად იყო აგდებული თავადაზნაურობისგან.  ქვეყანა მათ ხელში იყო: ძალაც მათი იყო და სამართალიც. ყველა ჩვენს კისერზე გადადის მალაყს: თავადიც, აზნაურიც, ბერიც, ღვდელიც, პრისტავიც, მამასახლისიც, კანცელარიის მწერალიც, ნაჩალნიკიც და ღუბერნატორიც. გლეხი-კაცის დამხმარე არავინ იყო.

პიატი გოდაში ჩემი ვანე ბიჭი ჩაეწერა ერთობაში – სოციალ-დემოკრატების პარტიაში;

ერთ წელიწადს მთელმა სოფელმა პირი ვქენით, ღალა მეათედზე მეტი არ მივეცით, თავდებს მოჯამაგირე აღარ დავანებეთ, მაგრამ რუს-ხელმწიფე მათ ეხმარებოდა, დაგვახვიეს ყაზაყობა და სოფელს სულ ნაცარ ტუტა აგვადინეს. საწყალ ბიჭს იმდენი მიცემეს, რომ სამი თვე ლოგინათ მყავდა ჩავარდნილი.

ეჰ, შვილოსან, დიდ ბოროტებას ჩადიოდნენ, ღმერთი რა ხეირს დააყრიდა გლეხობის დამჩაგვრელებს. მართალია, გლეხ-კაცი უსწავლელია, მაგრამ, ჭირიმე ხალხის ერთი პირისა და სულისა. ღმერთმა ააშენოს იმათი ოჯახი, ვინც ჩვენში ერთობა მოიგონა. ღვთის წყალობა გვაქვს, რომ სოციალ-დემოკრატებმა საქმე უყვეს ამ ჩვენ თავადებს და ბურჯუებს.

თქვენი ჭირიმე, ბიჭებო, ნიკოლოზის დროს, პეტრებუსისთვის რომ ხალხს ვირჩევდით, ჩემი ვანე სულ იმას მეუბნებოდა: მამა, სოციალ-დემოკრატი ჩხეიძე ავირჩიოთ, სიმართლისთვის და მუშა ხალხისთვის მტერს თავს ზედ შეაკლამსო.

მაგრამ გაუმარჯოს ხალხის სიმართლეს, რომ თვითონ ჩხეიძე კი უმტკივნეულოთ და მთელი დაბრუნდა მაგრამ ამ ხელმწიფეს და ამ ჩვენ თავად-აზნაურობას კი დღე დაუბნელა.

თავადებს ეხლა რაღაც პარტია დაუარსებიათ, ეროვნულ-დემოკრატები ვართ, სოციალ-დემოკრატები უნდა დავამარცხოთ, ერთობას ვებრძოლოთ რომ ჩვენი დედულ-მამული უკან დავიბრუნოთო.

შვილოსან, ისხედით თქვენთვის მაგ შვიდ დესეტინა მიწაზე, რაც დაგიტოვეთ, თორემ გლეხ-კაცს ეხლა თქვენ ბრძოლას ვერ ასწავლით.

მთავრობაში თავად-აზნაურობის მომხრეებს ავირჩევთ და ქვეყანას როგორც გვინდა ისე ვატრიალებთო. ბიჭო და მერე ჩვენ ბალახსა ვძოვთ! ..

გლეხი-კაცი დაუდევარია, ერთი ალთას წავა, მეორე ბალთას, ზოგმა იქნება სულაც არ მიიღოს არჩევნებში მონაწილეობა და თავადები ბავშვებსაც კი გამოვიყვანთ, რომ არჩევნები მოვიგოთო.

აბა, ხალხო, ფხიზლად მოიქცეთი, ფხიზლათ!

ცოტახან კიდევ, ბიჭებო, ცოტახან კიდევ სიმაგრე, რომ ეს თავადაზნაურობისგან ჩამორთმეული მიწები დაგვირიგოს ერთობის მთავრობამ და ერთი რიგიანად დავყორღნოთ და მერე როცა სამნებს ჩავყრით და მიწის ნაყიდობას “კუპჩა კრეპოსტს” უბეში ჩავიდებთ, როცა თავადებმა ჩვენ უნდა ჩამოგვართონ მიწები მაშინ იგი თავიანთ მკვდრებს დააკვეხონ.

მე არავითარი პარტია არ ვიცი, არც ფედერალისტები და არც სხვები, რაც თავი შემისწავლია მე ვიცი ერთი მუშათა პარტია სოციალ-დემოკრატების და ღმერთმა გამარჯვებაც მას მიანიჭოს გლეხკაცობის გასახარელათ და თავად-აზნაურობის სავალალოთ.

აქნობამდის, შვილოსან, ყველგან საწყალი კაცი იდგა ყველაზე უკან და თავადები და ბურჯუები ყველგან მიღებული ხალხი იყო და წინ იდგნენ. ეხლა დროება გამოიცვალა, გაუმარჯოს ერთობას და მის ხალხს, რომ პატარა თავისუფლად ამოვისუნთქეთ და ბატონობა ამოაგდეს.

ნათქვამია: “წინანი უკანაო და უკანანი წინაო”

ეხლა გლეხკაცობა და მუშა ხალხი უნდა წავიდეთ წინა და პირველნი, პირველ რიგში, პირველი ნომრით 1 უნდა გავიდეთ არჩევნებში და ასე პირველნი ვიყვნეთ ქვეყანაზე და სახელმწიფოში, რომ დაფასდეს გლეხ-კაცის შრომა და ოფლი.

 

ძირს თავად-აზნაურობა და ბურჯუაზიები!

გაუმარჯოს სოციალ-დემოკრატებს!

გაუმარჯოს პირველ ნომერს!  

 

 

 ——— 

 

 

me_glexi_var

“მე გლეხი ვარ” საქართველოს სოციალ–დემოკრატიული მუშათა პარტიის საარჩევნო პლაკატი 1919 წელი   

 

ქუნქური რა ხილია?

სოფელში დიდი სახლი გვაქვს, სოფლის სახლები ერთმანეთთან ახლო-ახლოს დგას. მახსოვს, ჩემს ბავშვობაში გვერდითა სახლის მეზობელმა, ჩვენი სახლის ეზოსკენ კედელზე ფანჯარა გამოჭრა, რომელიც პირდაპირ ჩვენ სახლს და ფანჯარას უყურებდა. არ დამავიწყდება ბაბოჩემის, თამარას აღშფოთება ამ ამბავზე, ახლა ფანჯრებიდან უნდა ვუჭვრიტინოთ ერთმანეთსო? ბაბო 86 წლისაა, ყველა ეპოქას მოსწრებული, თავისუფლებასაც და შებოჭილ, სირაქლემის პოზის მოყვარულ საბჭოთა კავშირსაც. პირად სივრცეზე და თავისუფლებაზე უფრო მეტი ესმის, ვიდრე ჩემი მშობლების თაობის დიდ ნაწილს ან თუნდაც ჩემივე თაობას.

არც ის დამავიწყდება, მეზობლის სახლსა და ჩვენს შორის ეზოში ლეღვის ხე რომ დადგა, რათ უნდა ხედავდნენ, მე ჩემს ეზოში რას ვაკეთებო, გაიფურჩქნა და გადაიშალა ლეღვის ხე, მეზობლის სახლსაც ვეღარ ვხედავთ, არათუ რამე დეტალს. რა სიმბოლურია, ლეღვის ფოთლები ოდითგან ხომ ყველაფერს ფარავს.

ასე ცდილობდა ბაბო თავისი პირადი სივრცის შექმნას და ამ დაუფასებელი და ძნელად მოსაპოვებელი სულიერი კომფორტის ყოველთვის დიდი მხარდამჭერი იყო და არის.

რა არის პირადი სივრცე? ზოგისთვის, გაგიკვირდებათ და მხოლოდ ჟიმაობასთან ასოცირდება, რასაკვირველია ყველა თავისი გარყვნილებიდან გამომდინარე ზომავს და წონის, არადა, პირადი სივრცე, ძალიან მარტივად და უბრალოდ, ჩაკეტილ ოთახში ჯდომას და ყავის სმას შეიძლება ნიშნავდეს, ან საერთოდ იატაკზე გდებას, ფანჯარაში უმისამართოდ ყურებას, როცა სრულიად დარწმუნებული ხარ რომ კარს არავინ შემოგიჯლაგუნებს და არ შეგაწყვეტინებს შენს ფიქრებში, ოცნებებში და გეგმებში უმისამართოდ ბოდიალს.

ამის მერე ვფიქრობ, რა რჯის ქუჩაში მოსეირნე ადამიანს, რომელიც ცდილობს დაინახოს, რა ხდება მეთხუთმეტე სართულზე. ჭვრიტინის და სხვის ცხოვრებაში ხელების ფათურის გამუდმებული სურვილი რატომ აქვთ? გამოძიების, გამორკვევის, გამოკითხვის სურვილი, რა აწუხებთ? თავისი ცხოვრება არ აქვთ? ხომ ჰყავთ ოჯახი, შვილები, სამსახური, შეხედავ და ვერაფერს იტყვი, თითქოს დაკავებული უნდა იყოს ადამიანი ამ ყველაფრით და სხვის ცხოვრებაში გარკვევისთვის დრო აღარ უნდა რჩებოდეს, თავის მოსაფხანადაც არ უნდა რჩებოდეს დრო.

ადამიანებო!

ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი მეთხუთმეტე სართულები, სადაც კრებსითი ნინო ლაბარტყავები ცდილობენ შემოჭვრეტას და დეტალების გარჩევას.

ჩვენ ყველას გვყავს ბოიფრენდი, გერლფრენდი, ზოგს კი ორივე ერთად. ხომ არ ვთქვათ, რომ ყველა ვქუნქურებთ? ზოგი მეთხუთმეტეზე, ზოგი პირველზე, ზოგი ტრიალ მინდორში, ზოგი მანქანის კაპოტზე, ზოგიც სად და ზოგიც სად.

ჩვენ ვიცით, რომ ბავშვები წეროებს არ მოყავთ, არც კომბოსტოში სხედან.

ამასთან, ჩვენც და გარშემომყოფებსაც ძალიან გვიყვარს სირაქლემას პოზა, რასაკვირველია არა ლოგინში, არამედ ყველგან ლოგინის გარდა.

რაზე გაანჩხლდა ნინო ლაბარტყავა? რედისონის მინები ამრეკლია, იქნებ ნინომ საკუთარი თავი დაინახა სარკეში და შეეშინდა ვინმეს არ დაენახა და გადაწყვიტა სასწრაფოდ აღეკვეთა საკუთარი ქცევა სასტუმროს მეთხუთმეტე სართულზე. შევარდა ფოიეში და დედისტრაკი დაახურა პერსონალს იმ ბავშვის თანდასწრებით, რომელსაც მანამდე იმიზეზებდა, გაირყვნებაო, რას აკეთებენ თქვენს სასტუმროში, აქ ბავშვები არიან და უყურებენო.

აბა რა ჰგონია ნინოს და სხვა ნინოებს, მეთხუმეტე სართულზე შეიძლება ნარდის სათამაშოდ აიგორგლო?

საახალწლო საღამოზე წასული ბავშვი მეთხუმეტე სართულისკენ როდის იყურება?

ნინო ლაბარტყავების შიშით ქუნქური ვის გაუწყვეტია, თუმცა თავისუფლად შეიძლება სირაქლემას პოზის საკრალიზაციას შეუწყოს ხელი და თავები ამოყოთ და თქვათ, ქუნქური არ ტეხავს მეგობრებო, არც ლეღვია და არც ვაშლი და საერთოდ ხილიც არ არის!

 

ახალ წელს გილოცავთ!

მე ფემინური გეი ვარ!

მუჰამედ ალის გესტპოსტი ჩემს ბლოგზე 

———–

ფემინურობა პრობლემა არ არის!  “მიტყლარჭულ-მოტყლარჭულობაც” ადამინის პირადულია . თუ ადამიანს რომელსაც არ იცნობ, მასთან არ განგიხილავს ზოგად საკაცობრიო პრობლემები, არ იცი რა მსოფმხედველობა აქვს მას და მხოლოდ იმიტომ გაღიზინებს, რომ არ ჯდება საზოგადოების მიერ დაწესებულ მამაკაცურ ან ქალურ ნორმებში, ეს შენი პრობლემაა, ხოლო თუ ამავდროულად   გეი აქტვისტი ან/და სოციალურად აქტიური ტიპი ხარ, მეტნაკლებად განათლებული, მაშინ ეს პრობლემა კიდევ უფრო მავნებელია.

მთავარი პრობლემა დღევანდელი საზოგადოების და არამარტო ქართულის არის მასკულინობა/მამაკაცურობა და ის თუ როგორ მიაწოდებენ მასკულინობის იდეას მამრობითი სქესის ბავშვებს. “ნუ ტირი, გოგო ხომ არ ხარ?” “კაცი ხარ თუ რა? “ ეს ის ფრაზებია, რაც ყველა მამაკაცს ბავშვობიდანვე გვანგრევს. თითოეულ ჩევნგანს პატარაობიდანვე გვიხშობენ პრაქტიკულად ყველაფერს, რადგან მამაკაცი ვარ მე არ უნდა ვიგრძნო, არ უნდა მქონდეს ემოციები, ცივი გონება მთავარი ინგრედიენტია… ამ ყოველივეს შემდეგ ვიღებთ ადამიანებს, რომლებიც ვერ გამოხატავენ თავიანთ ემოციებს, ყველა ემოციას იხშობენ გულში და ყველანაირად კნინდებიან. მხოლოდ ცოტანი ვახერხებთ თავი დავაღწიოთ ამ გლობალურ პროპაგანდას, ცოტათი მაინც.

დღეს ვნახე “ლგბტ-საქართველოს” საშობაო მილოცვა, რომელიც ალბათ უკვე ბევრმა ნახა. ჯერ ვიტყვი რა არ მომეწონა, არ მომეწონა ის, რომ ფემინური გეი რომელიც იყი ვიდეო რგოლში, იყო სრულიად არაორგანული, არაბუნებრივი! გინდათ გროტესკი უწოდეთ, ან არ ვიცი, რაც გინდათ ის უწოდეთ… მე როგორც ფემინურ მამაკაცს საერთოდ არ გამიჩნდა დადებითი ემოცია ამ გმირის მიმართ და ოღონდაც მიზოგინიას ნუ დამაბრალებთ! ეს “გეი” ხაზგასმით “თამაშობდა” და ძალიან ცუდად. მასკულინურ და ყველაფრის შემძლე “მამაოზე” არც კი დავიწყებ საუბარს…

რა მომეწონა… მოიცა დავფიქრდე… მგონი არც არაფერი მომწონებია. იცით რა მაინტერესებს? არ მაინტერესებს ეს ვიდეორგოლი საგამ აჩუქა თუ არა “ლგბტ- საქართველოს”. მაინტერესებს თუ გაიარა აღნიშნულმა ვიდეორგოლმა ფოკუს ჯგუფები? თუ განიხილეს რისკ ფაქტორები?

და ვინ გადაწყვიტა მთელი თემის სახელით ჰომოფობიური საზოგადოებისთვის მოელოცა შობა, ზუსტად ასეთი ვიდეორგოლით?  

ცისარტყელა ტყუილუბრალოდ არ არის ჩვენი დროშა, ჩვენ ვართ ყველაზე მრავალფეროვანი უმცირესობის წარმომადგენლები, ამიტომაც ფართო საზოგადოებაზე გათვილი ვიდეორგოლი, რომელიც ასე ვთქვათ “ბანძია”, სადაც არც გროტესკი იგრძნობა, არც იუმორი და მით უმეტეს ტოლერანტობა,  მავნებელია თემის თითოეული წევრისთვის და ყველაზე მეტად ფემინური გეებისთვის და არა გეებისთვის (დიახ ასეთებიც არსებობენ).

ამიტომ თითოელი გადაწყვეტილება, რომელიც ეხება მთელს თემს არ უნდა იყოს ერთი ადამინის გადასაწყვეტი. სწორედ ეს არის საქართველოში მოქმედი ლგბტ საკითხებზე მომუშავე ორგანიზაციების ყველაზე დიდი პრობლემა.

იმედი მაქვს, ამის შემდეგ “ლგბტ-საქართველოს” აღმასრულებელი დირექტორი ან არ ვიცი ვინმე პასუხისმგებელი პირი ამ იმედის მომცემი ორგანიზაციიდან შემდგომში გაითვალისწინებს და ორგანიზაციის წევრებს მაიინც აჩვენებს სოციალურ რეკლამისთვის გათვლილ ვიდეორგოლს თუ ფოკუს ჯგუფებთან არ მოაწყობს ჩვენებას.   

და ბოლოს, მასკულინური თუ ფსევდომასკულინური ბისექსუალ/გეების გასაგონად კი ერთ ციტატას მოვიყვან ციტატატ “queer as folk”-იდან : “you don’t look really masculine while sucking a dick, FYI”!

 

 

“ჩემს ენჯეოს ვხსნი”

მოდი არასამთავრობო გავაკეთოთ და შეზნექილმუცლიანი, თეთრი რძის მოყვარული მაჩვზღარბების უფლებები დავიცვათ, გრანტები წამოვა. დღე? მოდი იყოს 32 სექტემბერი.
და ადამიანებმა შექმნეს შეზნექილმუცლიანი, თეთრი რძის მოყვარული მაჩვზღარბების უფლებების დაცვის ორგანიზაცია, რომელსაც ყოველი წლის 32 სექტემბერს აღნიშნავდნენ.
გრანტები წამოვიდა.
რასაკვირველია, წლის სხვა დღეებში, შეზნექილმუცლიანი, თეთრი რძის მოყვარული მაჩვზღარბები არავის ახსოვდა და ყოველი წლის 32 სექტემბერს, იმ კონკრეტულ სახსენებელ დღეს, ყოველთვის, უცვლელად ერთი და იგივე რაოდენობის ადამიანები და საერთოდაც ერთი და იგივე ადამიანები დადიოდნენ, ძირითადად შთრმმ-ს უფლებების დაცმველი ორგანიზაციიდან.

ასე და ამგვარად, ჩვენ ვართ ის ადამიანები, რომლებიც ღვედის გაკეთებას, ღვედის გაკეთების დღეს აღნიშნავენ, ნაგვის გადაყრას, ნაგვის გადაყრის დღეს, ფობიების წინააღმდეგ ბრძოლას, მხოლოდ ფობიების წინააღმდეგ ბრძოლის დღეს და ა.შ. ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს. სხვა დღეებში არ გვახსოვს არავინ და არაფერი, არ გვახსოვს რომ მინიმალური წესები ყოველდღე უნდა დავიცვათ, არც ის გვახსოვს რომ ადამიანის უფლებები 24/7-ზე არსებობს და მხოლოდ მაშინ არ უნდა გაგვახსენდეს, როდესაც ცეცხლი გვეკიდება ან როდესაც გრანტები გვჭირდება ან ორივე ერთად.
ჩემთვის დღემდე საშინლად გამაღიზიანებელია, როდესაც ადამიანებს რაღაც ნიშნით გამოარჩევენ და ამ კონკრეტული ნიშნის გამო იცავენ, ვერ ვიტან იარლიყების მიწებებას, ჩარჩოებში მოქცევას, საზღვრების დაწესებას, ადამიანი თავისუფალი არსებაა, რომლის უფლებებიც უნდა გვახსოვდეს, მიუხედავად მისი ნებისმიერი გამოსარჩევი თუ გამორჩეული ნიშნისა.

შარშან, ზუსტად 10 ნოემბერს, ჩვენს ქალაქში ადამიანი მოკლეს, ის არ იყო ჩემთვის არც კაცი, არც ქალი, არც კაბიანი, არც შარვლიანი, არც გრძელთმიანი, არც საყურიანი, არც უსაყურო, არც უფეხო. როცა ეს ამბავი გავიგე ამაზე არ მიფიქრია, ის, იმ მომენტშიც და ახლაც იყო ადამიანი, უბრალოდ ადამიანი, რომელიც მოკლეს და შემდეგ სახლში ამოწვეს, და მეორე ადამიანი, რომელსაც ამაში ბრალი ედებოდა, მხოლოდ სახლისთვის ცეცხლის წაკიდებისთვის გაასამართლეს.

გრანტები ისევ წამოვიდა.

 

———————

ფოტოები ტრანსგენდერი ადამიანების ხსოვნის დღიდან, 20 ნოემბერი, 2014 წელი. 

This slideshow requires JavaScript.

ფოტო მთავარზე (c) Lasha Tsertsvadze

2015 წლის 10 ნოემბერს, საბი ბერიანისადმი მიძღვნილი დღიდან – იხ. სრული ფოტორეპორტაჟი 

მე, ჩემი მეგობრები და სხვა ცხოველები

დახუჭეთ თვალები და გაიხსენეთ, რამდენი მეგობარი გყოლიათ საბავშვო ბაღიდან დაწყებული დღემდე. დარწმუნებული ვარ ბევრს ვერ გაიხსენებთ, იმდენად უკვალოდ გაქრნენ თქვენი ცხოვრებიდან, ბევრს უბრალოდ არ გაიხსენებთ, იმიტომ რომ ყოველთვის ცდილობთ მისი ნაკვალევის გადატკეპნას. ადამიანები მიდიან და მოდიან ჩვენს ცხოვრებაში, შემთხვევით, ძალდაუტანებლად, ვიღაცისთვის შეიძლება გეგმიურად და ძალდატანებით, გრძნობების გარეშე, მხოლოდ იმიტომ რომ სიტუაციურად ვიღაცამ გადაწყვიტა რომ რაღაცაში სჭირდებით და თქვენი მეგობარი ხდება. ამ ადამიანებს ყოველთვის ვაძლევ სიტუაციით სარგებლობის საშუალებას, მეცოდებიან.

თქვენს ცხოვრებაში შემოდიან ის ადამიანებიც ან ადამიანის მსგავსი ცხოველებიც, რომლებიც ნაწილ-ნაწილ იწყებენ თქვენს გამოხრას, ჭამას, ძღებიან და მიდიან, სრულიად უპასუხისმგებლოდ, ან არ მიდიან, სანამ არ მოკვდები.

ემი უაინჰაუზის დიდი თაყვანისმცემელი არ ვარ, თუმცა ბიაფზე ვნახე დოკუმენტური ფილმი მის შესახებ, ფილმი ძალიან მტკივნეული მომენტებით იყო გაჯერებული, ვფიქრობდი, აი ეს რომ ასე არ ყოფილიყო, ეს გოგო გადარჩებოდა, კიდევ იმღერებდა . ..  ვერ გეტყვით რამდენად დაბალანსებული იყო ფილმი, ფაქტების გადმოცემის თვალსაზრისით, რადგან ძალიან კარგად არ ვიცნობ მომღერლის ცხოვრებას, თუმცა ის ფაქტი, რომ მომღერალი მიატოვეს მეგობრებმა, და თვით მშობლებმა და საყვარელმა ადამიანმა საჯიჯგნ ობიექტად აქციეს, ფაქტად რჩება.

ემი მეგობრებს, მშობლებს და საყვარელ ადამიანს შემოაკვდათ.

ხშირად ალბათ ასე ხდება, როდესაც არ ვირჩევთ იმას ვინ გვიყვარდეს, არ ვირჩევთ მშობლებს და გვიყვარს ის, ვისთვისაც სიცოცხლეც არ დაგვენანებოდა. ხშირად იმიტომ რომ უაპელაციოდ, უპირობოდ და გულუბრყვილოდ გჯერა ადამიანები არ გაგწირავენ, არ გიღალატებენ, ბოლომდე დარჩებიან ადამიანებად და არ იქცევიან სხვა ცხოველებად.

მე ბევრი მეგობარი მყავს, მაგრამ ძალიან ცოტა ადამიანი ვინც მეიმედება, ყოველთვის, ყველგან, მიუხედავად მანძილისა, გეოგრაფიისა, დროისა, მდგომარეობისა. ადამიანები, რომლებიც ხედავენ და გრძნობენ როდის ხარ კარგად, როდის ცუდად, აი ასე, უთქმელად. არსებობენ ადამიანები, რომლებიც არასოდეს მინახავს, რომლებსაც ღმერთმა უწყის როდის ვნახავ კიდევ და ასევე ადამიანები, რომელთა ნახვა არასოდეს მომინდება, მაგრამ მიუხედავად მოყენებული ტკივილებისა ჩემები არიან და მეიმედებიან. ბევრჯერ გადამარჩინეს, თმებით გამომათრიეს აქაფებული ტალღებიდან თუ ჯოჯოხეთიდან და ყველა იმ ადგილიდან, სადაც არ უნდა შევსულიყავი და მაინც შევედი.

ხშირად მსმენია, მუზა არ მომდის, ვერ ვწერ, მე მოვრჩი მეტს ვერაფერს ვიტყვი და აბა დაუსვით თქვენს თავს კითხვა, როდის ვწერთ ხოლმე? მხოლოდ მაშინ როცა სათქმელი გვიგროვდება, როცა ვგრძნობთ, ვგრძნობთ, როგორ გვტკივა, როგორ გვიყვარს, როგორ გვწყინს, ყველაფერი ასე იწერება ამ ბლოგზე და ასე დაიწერება ყოველთვის ყველგან. . . ასე დაიწერა სიმღერა “Back to Black”, ერთი ამოსუნთქვით.

მეგობრებს ებარებოდეთ . ..

მე შენ ჩემს ფერფლს განდობ

“დღესასწაულის მიზანია, დაგვავიწყოს, რომ საცოდავი მარტოსულები ვართ და ერთ დღეს ყველანი დავიხოცებით”

მ. უელბეკი 

———–

გიცეკვიათ სამბა მეგობართან ერთად, დილის ხუთ სააათზე ბათუმის ბულვარში?  ან ვალსი ან რამე სხვა, არ აქვს მნიშვნელობა და ქარისთვის გაგიტანებიათ ის კომპლექსები, რომელიც გეძახის, უი, შეხედე ამ შუაღამეს ბულვარში ცეკვავს და გაკავებს. მე მიცეკვია, გარშემო ადამიანების სახეებიც მახსოვს, ზოგის ცოტა გაკვირვებული, ზოგის გაღიმებული ან გახარებული, მაგრამ არა გაოგნებული ან ვაი შენს პატრონს სახეები. ამის შემდეგ ვფიქრობ და მგონია რომ სხვების ვაი შენს პატრონს სახეებსაც ჩვენ ვქმნით, ჩვენი წარმოსახვის პროექციაა მათი სახეები და სინამდვილეში არ არსებობს. თუ ნაბიჯებს თამამად და თავდაჯერებულად დგამ, შეიძლება შეცდომითაც, ასეთ სახეებს ვერ ნახავ გარშემო, ისინი უბრალოდ ვერ გაბედავენ ასეთი სახეების შექმნას თავდაჯერებული და საკუთარ ნაბიჯებში დარწმუნებული ადამიანის წინაშე. შეიძლება დაიბოღმონ, შეშურდეთ შენი თავაწყვეტილი თავისუფლების, მათ ხომ ასეთი თავდაჯერებული ნაბიჯები არასოდეს გადაუდგამთ ცხოვრებაში, მეტიც, ნაბიჯი საერთოდ არ გადაუდგამთ, ერთ ადგილას დგანან.

ზოგადად რას ვაკეთებთ ადამიანები? ზოგადად არ ვიცი და კონკრეტულად კი, დღისით კომპლექსებს ვებრძვით, შიშებს ვთოკავთ, თავს ვაკონტროლებთ, ღამით კი დამარცხებულები ვიძინებთ, ჩვენც და ჩვენი კომპლექსებიც. ბევრი ბრძოლით გათანგული, საკუთარი თავის გაკონტროლებით დაღლილი, რაღაც მომენტში ხვდები, რომ კომპლექსების და შიშების დამარცხების საუკეთესო გზა მოდუნება და მათი იგნორირებაა, რა წამსაც ამას მიხვდებით, იმ წამს გაივლით ტრიუმფალურ თაღში, თავაწეული და ამაყი. გამარჯვებული. უფრო მეტი დრო დაგრჩებათ საკუთარი თავისთვის, ოცნებების ასრულებისთვის, რეალიზებისთვის, უფრო მეტი საქმის გაკეთებისთვის, დრო ხომ ძალიან მნიშვნელოვანი და ძვირფასია, ის იმდენად ცოტა გვაქვს, რომ აბსურდია საკუთარი თავის კონტროლს და კომპლექსებთან ბრძოლას შევალიოთ.  ეს დრო მხოლოდ ერთმანეთს უნდა შევალიოთ და სხვა ბევრ საინტერესო და სასარგებლო საქმეს.

ჯარმუშის ბოლო ფილმის ერთი სცენა მახსენდება, სადაც მარადიული ცოლი ეუბნება მარადიულ ქმარს, “არ მესმის, ამდენი ხანი ცოცხლობდე და მაინც არ გესმოდეს . . . საკუთარი თავით შეპყრობა დროის ფუჭად კარგვაა. გამოიყენე გადარჩენის მიზნით, ბუნების დაფასებისთვის, სიკეთისთვის და მეგობრობისთვის .. . ცეკვისთვის! შემიძლია ვთქვა, რომ სიყვარულშიც კარგად გაგიმართლა”.

დღეს, დედაჩემმა და მამაჩემმა ქორწინების 35 წლისთავი აღნიშნეს, ყველა ურთიერთობაშია აღმასვლა და დაღმასვლა, რაც ალბათ უფრო საინტერესოს ხდის ყველაფერს და ერთგვარი გამოწვევასავითაა სიძნელეების გადალახვა და ურთიერთობასაც ეს კვებავს. ალბათ.

რომ არა ერთგული ქალი და ნამდვილი მეწყვილე, რომელიც დარწმუნებულია საკუთარ და მეორე ნახევრის ძალებში და შესაძლებლობებში, სებასტიან სალგადოს სახით რიგითი ბიზნესმენი, ეკონომისტი გვეყოლებოდა, რომლის სახელიც ვიწრო წრეს არ გასცდებოდა. ფოტოგრაფიაში გადასვლის გადაწყვეტილება ერთხმად მიიღეს, ეს არ იყო ადვილი, ახალი ხილი იყო იმ წლებში და დიდი რისკი იყო ოჯახისთვის, მისი ფოტორედაქტორიც ცოლი გახდა, ის, ვინც ყველაზე კარგად იცნობდა სალგადოს, მის ცხოვრებას და მის ფოტოებს.

ძალიან ბევრი პესიმისტურად უყურებს, ცოლ-ქმრობის კი არა, შეყვარებულობის პერიოდსაც კი ვერ ქაჩავენ დიდხანს და ერთად. მე ჯერ კიდევ გამოუსწორებელი ოპტიმისტი ვარ, მჯერა რომ არსებობს ურთიერთობა რომელიც დროს გაუძლებს, სადღაც ჯარმუშიც ხომ ამას უშვებს, სიყვარულის და ურთიერთობის მარადიულობას. სიკეთით, მეგობრობით და ცეკვით გაჯერებული მარადიულობას.

“ვერ მოვიგებ. სიყვარული რუსული რულეტკასავით არის, არავის უყვარს ჩემში არსებული ნამდვილი მე, მხოლოდ სახელ და ვარსკვლავს ეტრფიან. ძალიან სწრაფად მიყვარდება და ყოველთვის ტკივილით ვამთავრებ. სხეული ჭრილობებით მაქვს დაფარული. მაგრამ სხვანაირად არ შემიძლია, გარეგნულად ძლიერი, რომელიც მუდმივად მაჩოს პროექციას ახდენს სცენაზე, სინამდვილეში შინაგანად ძალიან რბილი ვარ, ვდნები”. მერკურის რომ არ ეთქვა ეს სიტყვები, ალბათ მე ვიტყოდი და კიდევ ბევრი იტყოდა ჩემთან ერთად. ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო რამ ხვდება ერთმანეთს, ის ვისაც შენი სუსტი მე უყვარს, ძლიერ მეს ვერ აიტანს და პირიქით, ვისაც შენი ძლიერი მე უყვარს, ის შენს სისუსტეებს ვერ აიტანს, პატარა წყენას და გაბუტვასაც კი ვერ აიტანს, როგორ გაბედე და ცრემლი გადმოაგდე, შენ ხომ ასეთი ძლიერი ხარ.

როგორია მამაკაცი რომელიც გეტყვის, მე შენ ჩემს ფერფლს განდობ? ალბათ ზუსტად ისეთი, რომელსაც ისე ეყვარები, ყოველგვარი ფიზიკური კონტაქტის გარეშე, მთელ ცხოვრებას ერთად გაატარებთ და ისე გეყვარება, რომ თვალის დაუხამხამებლად გაუყოფ მეორე მამაკაცს და წვეულებებზე ერთად მიუსხდებით მაგიდას, ერთ მხარეს შენ და მეორე მხარეს, მისი იმჟამინდელი ბოიფრენდი. ეს მამაკაცი ფრედი მერკურია. ეს ქალი კი მერი ოსტინი – Love of his life.

“ჩვენი სიყვარული ცრემლებით დასრულდა, რამაც უფრო ღრმა და მჭიდრო კავშირი შექმნა ჩვენს შორის და ეს ზუსტად ის არის, რასაც ვერავინ წაგვართმევს. ეს მიუწვდომელია . .. .  ყველა ჩემი საყვარელი მეკითხება, რატომ ვერ ჩავანაცვლე მერი, ეს უბრალოდ შეუძლებელია . . ..  ჩვენ ერთმანეთზე ვზრუნავთ და ეს სიყვარულის საუკეთესო ფორმაა. მილიონი პრობლემა შეიძლება მქონდეს, მაგრამ გვერდით მერი მყავს და ეს ყველაფერს გადამატანინებს… მერი ჩემი ერთადერთი მეგობარია და სხვა არავინ არ მინდა “.

მხოლოდ შეყვარებულები გადარჩებიან.

ტრაკიდან ნინომდე

მე აღარ მახსოვს ის გოგო, მოქალაქეს შუა თითი რომ უჩვენა, არასწორი პარკირების გამო. თქვენ გახსოვთ? თუმცა კარგად მახსოვს, მაგარი ამბავი ატყდა, გამოჩნდნენ მორალისტები, დამცველები, ყველაფერი გამოიფინა მის შესახებ თმის ღერიდან თითის ფრჩხილამდე, ფოტოები, სტატუსები, სამუშაო ადგილი, მანქანა, არანაირი ბიზნესი, ყველაფერი პირადული. წიხლქვეშ გავიგდეთ.

პრიორიტეტების დალაგება ყოველთვის გვიჭირდა, გრძელვადიან გეგმებზე ფიქრიც ასევე, არა მარტო ქვეყნის, არამედ სახელმწიფოს შემადგენელი ერთი უჯრედის – ოჯახის დონეზე პირველ რიგში. ბოლო წლებია ამ ნაწილში ყველაზე მეტად გვიჭირს, გვიჭირს, ზოგი ვხვდებით რომ გვიჭირს, ზოგი ვერ ვხვდებით, მაგრამ არცერთი და არც მეორე თითს არ ვატოკებთ რაიმეს შესაცვლელად.

ვეღარ ვხვდები უკვე რა შემთხვევაში გამოვა უფრო მეტი ხალხი ქუჩაში, დენის ტარიფის გაზრდის შემთხვევაში თუ სტალინის ძეგლის წამოსაჭიმად, ძეგლი რომელიც ხავსია იმ ადამიანებისთვის, ვისთვისაც ის კაცი, მილიონობით ადამიანის სულიერად თუ ფიზიკურად გამანადგურებელი, კვლავ ტკბილ დროსთან ასოცირდება, ტკბილ და დალხენილ ქვეყანასთან, რომელიც პირდაპირი გაგებით სისხლზე იყო აგებული. სანატორიუმები, ათიდან ხუთამდე სამსახური, მივლინებები, უფასოდ მიღებული ბინა, მანქანა, ძნელია ვერ გაამტყუნებ, ათეული წლების განმავლობაში, რამდენიმე თაობა სრულიად სასათბურე პირობებში დაიბადა, გაიზარდა და ცხოვრობდა. მგონი გენეტიკურად ზარმაცებად ჩამოვყალიბდით, ადამიანებად, რომლებიც დენის ტარიფის, ტრანსპორტის ტარიფის გაზრდის შემთხვევაში ქუჩაში არ გამოვლენ და რომელიმე სახელმწიფო უწყების ფანჯრებს არ დალეწავენ, არ გააკეთებენ მოლოტოვის კოქტეილებს, არც მონათმფლობელურ სამსახურს გააპროტესტებენ, არც კვაზი საგანმანათლებლო სისტემას, მოუწესრიგებელ სამედიცინო სფეროს, არასოდეს და არაფერს.

არც ლარის კურსმა შეგვაწუხა დიდად, თუმცა დიდი ამბავი მოყვა ალის და ნინოს ძეგლის გადაადგილებას, ალბათ იმაზე დიდი ამბავი, ვიდრე ამ ძეგლის დადგმას მოჰყვა, საოცრად აპროტესტებდნენ მახსოვს. სამომავლოდ, ალბათ ჯობია, ყველა ის ძეგლი, რომელსაც დავდგამთ, ბორბლები წინასწარ გავითვალისწინოთ, ყველა ხელისფულებას თავისებური შეხედულებები აქვს ძეგლების ლოკაციასთან დაკავშირებით.

დადუნებულები და ზარმაცები ვართ. აუცილებლად ლიდერი უნდა გვყავდეს, თმებგაწეწილი და ქოშებიდან ამომხტარი, რომელიც წინ გაგვიძღვება და ყველა ტელევიზიის საინფორმაციო საშუალების ტრენდი ეს ამბავი იქნება. ისე გარეთ არ გამოვდივართ.

მანქანაში ჩაცხრილული ადამიანი და შვილის საფლავზე აფეთქებული მამა, ვერ გახდა საზოგადოების ამძრავი თემა, შეიძლება იმიტომ, რომ თემა მთავარ მედია ბადეში ვერ მოხვდა და ეს არ იყო იმ მომენტის მედია ტრენდი.

რას გვიჩვენებენ და რისი დანახვა გვინდა ჩვენ და რა უნდათ მათ რომ დავინახოთ ჩვენ და როგორ უნდა დავინახოთ ის, რასაც ისინი გვიჩვენებენ? ზუსტად ისე, როგორც მოგვაწოდებენ. ჩვენ ხომ ტვინის განძრევაც გვეზარება, ჩაანალიზება არ გვიყვარს.

გვიჩვენებენ ტრაკს და დუბინკას და ჩვენ გვინდა რომ ეს დუბინკა ტრაკში იყოს და არა ტრაკთან, არამედ პირდაპირ ტრაკში. ასეც ვხედავთ. ასე დავინახეთ მაშინაც, თუმცა ვინმეს მაშინ რომ ეთქვა, ეჰეი, ხალხო, დუბიკა ტრაკში კი არა, ტრაკთან არისო, ეს დუბინკა უმალ არამკითხე მოამბის ტრაკში აღმოჩნდებოდა, ანუ იმ ადამიანის ტრაკში, რომელმაც საერთო ეროვნულ დუღილში, ცივი წყლის ჩასხმა გაბედა.

ეს იყო არტი. არტი, რომელიც #დავინახეთ, არ დავცინეთ, გვერდი არ ავუარეთ და მაშინვე ვაღიარეთ.

ეს არტი, ამ დრომდე ვერ ჩავაანალიზეთ, ასეთია მთის წვერზე წამოჭიმული მაღალი ხელოვნება, #ყველავერგაიგებს.

რატომ ვმოგზაურობთ?

“რას დადიხარ გოგო ამდენს?”, “რასაც შენ დადიხარ…”, “სად დადიხარ ამდენს?” “აი, შენ რომ არ გეზარება რა..”, ეს იმ შეკითხვების და კომენტარების არასრული ჩამონათვალია, რომელიც თავისუფლად შეიძლება უტაქტო კომენტარების რიგს მივაკუთვნოთ.

ამ ფორმულაზე პასუხი ძალიან მარტივია, როდის ვითვლით სხვის ნაბიჯებს? ალბათ მაშინ, როდესაც საკუთარი ნაკლებად გაგვაჩნია, ვერც წინ მიდიან და არც უკან დარჩენილა რამე საინტერესო.

არჩევანი რასაკვირველია გვაქვს, შეგვიძლია დავრჩეთ სახლში, არსად წავიდეთ, არ ვიმოგზაუროთ.

მოგზაურობა ხომ დამღლელია, აეროპორტში ლოდინი, სკამზე ძილი, ავტობუსში მოკუნტული ძილი, ღამისთევა ღია ცისქვეშ, გზების არევა და უფრო ბევრი ბოდიალი, ვიდრე ფიქრობდი, უფულობა, უძილობისგან დასიებული თვალები, სასოწარკვეთა, ისტერიკა . . .  ამ ყველაფრის გადამკიდე, შეგიძლიათ თავისუფლად დარჩეთ სახლში, დილით გაიღვიძოთ თავის დროზე, დალიოთ ყავა, მოწიოთ სიგარეტი და წახვიდეთ სამსახურში, სადაც მშვიდად მოკალათდებით და მიაშტერდებით ერთ წერტილს, როგორც აქამდე ან რამეს ითამაშებთ.  მარტივია.

ახლა ვფიქრობ, რა მოხდებოდა, მეც ასე რომ მოვქცეულიყავი და ყოველთვის, როდესაც სადმე მივდიოდი, მინიმუმ სოფელში, არ წავსულიყავი და სახლში დავრჩენილიყავი.

ვერ გავიხსენებდი, როგორ მეძებდა ბებია, როდესაც მარიამობას ჭიაკოკონობაზე გავიპარეთ, სახლიდან რამდენიმე ქუჩის მოშორებით.

ვერ გავიხსენებდი, როგორ გავიპარეთ მე და ჩემი დეიდაშვილები ვენახში, სანამ ბიძა არ წამოგვეწია მოტოციკლეტით და უკან არ წამოგვიყვანა, მერე როგორ გადაგვეფარა და დედისგან და დეიდისგან გვიცავდა, არ ეჩხუბოთო ❤  ბიძა ახალგაზრდა გარდაიცვალა და ეს ერთ-ერთი ნათელი მოგონებაა, რომელიც კარგად და ტკბილად მახსოვს მასთან დაკავშირებით ❤

ვერ გავიხსენებდი, ჩემს ერთ ზაფხულს გუდამაყარში, 97 ან 98 წელს, როგორ ვიმოგზაურე შესაწირ ცხვრებთან ერთად სატვირთო მანქანით ხატობას, როგორ მომდევდა ბოთლში გამომწყვდეული თაგვით მეზობელი ბიჭი და გემო, ულევი ფხლოვანების გემო, რომელიც არასოდეს დამავიწყდება. ❤

ვერ გავიხსენებდი, როგორ აპირებდა 95 წლის ზაფხულს ჩემს მოტაცებას, ერთი კარგი მეგრელი ბიჭი და როგორ გაუფუჭდა მანქანა. თეთრი 06 ❤

ვერ გავიხსენებდი, როგორ გამომყვა საშემოდგომო ბოტანიკაში და სოფელში ჩასულს, როგორ გამატარა თითქმის მთელი წიგნი პაპამ, პრაქტიკაში, ჩემთვის გასაგებად, როგორ დავყავდი ვენახში ცხენით და მიზიარებდა თავის მოგონებებს, სტუდენტობიდან ჯარიდან, მწყემსობიდან, აზერბაიჯანელ, რუს, სომეხ მეგობრებზე. პაპას ყველა მონათხრობი ჩემთვის კინო იყო და სტიმული, მეც მქონოდა ისეთივე საინტერესო ცხოვრება და მოგონებები, როგორც მას.

თქვენი არ ვიცი და ეს ყველაფერი ის არის, რაც ქმნის, რაც ზრდის ჩემში ადამიანს.

ყოველი ახალი მოგზაურობა, ახალი წიგნია ან ფილმი, სავსე ახალი პერსონაჟებით, ადგილებით, რასაც სახლიდან გაუსვლელად ვერასოდეს ნახავდით. გახსოვთ ალბათ, სკოლის არდადაგებიდან დაბრუნებულებს, ისტერიკულად გვთხოვდნენ დაგვეწერა თემა “როგორ გავატარეთ ზაფხული?” ბევრს ეზარებოდა წერა, ღრმად მწამს, მათ ახლაც ეზარებათ წერა და ზოგადად არდადაგების გატარება ეზარებათ სადმე. წერაც და მოგონებებიც, პირველ რიგში ხომ შეგრძნებებზე, ემოციებზე, ქიმიაზე დგას, ღრმა შეგრძნებები და ემოციები სჭირდება ფეხის მოსაკიდებლად, ხანგრძლივობისთვის, საარსებოდ.

დაფიქრდით როგორ ატარებთ დროს, ტელევიზორი, ინტერნეტი, ერთი და იგივე კაფე-ბარები, ხანდახან შეიძლება კინო ან თეატრი ან საერთოდ არაფერი. დრო გადის, ისე გადის, რომ არც გახსოვთ, როდის გავიდა და სად გავიდა. ფული? არც ისე ბევრია საჭირო, მოგზაურობა საქართველოს ფარგლებშიც შეიძლება, კარვებით, საძილე ტომრებით, მონასტერში ღამისთევით, ვიცნობ ადამიანებს, რომლებიც მინიმალური დანახარჯებით ახერხებენ შინ და გარეთ მოგზაურობასაც.  მთავარია სურვილი და მონდომება, რაც შეიძლება მეტი ძვირფასი მომენტი გამოგლიჯოთ ხელიდან ერთფეროვნებას.

და როდესაც, რამდენიმე წლის შემდეგ შემეკითხებიან, როგორ გავატარე 2015 წლის ზაფხული, მე არ და ვერ გავიხსენებ ყოველდღიურ რუტინას, არც მტკივან ფეხს ან ზურგჩანთის სიმძიმისგან მოხრილ წელს. თვალწინ მხოლოდ ღამის ფლორენცია დამიდგება, ცარიელი, რომელსაც სამი მოკუნტული ადამიანის სიცილ-ხარხარი ავსებდა, შემდეგ ამ კადრებს ჩაანაცვლებს მზის ამოსვლა პონტე ვეკიოზე და ყველა ჩვენს ხელთ არსებული ფოტოკამერის ჩხაკუნის ხმები, იმ იმედით, რომ არცერთი კადრი არ გაგვეშვა ხელიდან, თუმცა ეს, ის კადრებია, რომელიც არასოდეს დაგავიწყდება, რომელსაც გონება არ გაუშვებს ხელიდან, თუ კამერის დაჩხაკუნება ვერ მოასწარი.

და ეს იქნება ზაფხული, როდესაც ერთ წითურ ბიჭთან და ერთ შავგვრემან გოგოსთან ერთად დრო გავაჩერე, გამოვტაცეთ ყოველდღიურობას, ავავსეთ ადამიანებით, ადგილებით და ისტორიებით, დრო, რომელიც ჩვენს მეხსიერებაში ისეთივე ახალგაზრდა და მხიარული იქნება, როგორც ჩვენ იმ მომენტში, ახლაც ასეთია და ასეთად დარჩება ყოველთვის.

იმ მოგონებების ყულაბაში, რომელიც ჩემზე დიდხანს იცოცხლებს, კიდევ ერთი მოგონება ჩავაგდე. Tick! ^^

 

სად დავბინავდეთ?

რამდენი დრო გაქვთ შვებულებისთვის? ერთი კვირა, ორი, სამი, ნუ მაქსიმუმ ერთი თვე ჯამში. ზაფხული ყველაზე ცხელი პერიოდია დასვენებისთვის, ყველას ერთი სული აქვს, ყოველდღიურ ყოფიერებას გაერიდოს და სადმე გაიქცეს. ზოგი ხმაურიან ადგილებს ეშურება, ზოგიც წყნარ ადგილებას ამჯობინებს, მაგრამ ყველა მათგანს ერთი რამ აერთიანებს: სად დავბინავდეთ? როგორი ადგილია ჩვენთვის კომფორტული? ბინა კორპუსში, გესთჰაუზი, ჰოსტელი, აპარტოტელი თუ კლასიკური გაგებით სასტუმრო . . .  ერთი შეხედვით, არჩევანი დიდია, თუმცა ჩვენს ქვეყანაში არჩევანის გაკეთება ძნელია, ფასების, პირობების, მომსახურების სიმსუბუქის გამო.

უკვე ბევრი წელია, საზღვარგარეთ მოგზაურობის დროს მეგობრები ვირჩევთ აპარტოტელს, იდეალური მიგნებაა ორზე მეტი ადამიანისთვის, პირველ რიგში, უფრო იაფია ვიდრე ჩვეულებრივი სასტუმრო, უფრო მოხერხებული და კომფორტულია ვიდრე ჰოსტელი. თქვენთვის გემრიელად და კომფორტულად ხართ, არ გყავთ მასპინძელი ან მენეჯერი, როგორც გესთჰაუზში. ყველაფერი თქვენს განკარგულებაშია, სამზარეულო, აბაზანა, სარეცხი მანქანა და ა.შ.  ნებისმიერ დროს მოიმზადებთ იმას, რაც გინდათ და არა იმ დროს, რასაც სასტუმრო გიწესებთ, 10-ზე 2-ზე ან შვიდ საათზე (პირობითად).

2013 წელს ვენაში მოგზაურობისას, მეგობრებმა სწორედ აპარტოტელი ავარჩიეთ, საკმაოდ მოხერხებულ ადგილას, 100 წლის წინანდელ შენობაში, ძალიან კოხტა და კომფორტული აპარტამენტი შეგვხვდა.  გემრიელი შთაბეჭდილებებით დახუნძლული წამოვედი ვენიდან.

Belvedere Apartments -ში, რომელიც ბელვედერის სასახლესთან მდებარეობდა, ორ საძინებლიანი აპარტამენტი, ერთი ღამე 60 ევრო ღირდა.

saxlivenashi

ამის შემდეგ, გადავწყვიტეთ სტამბოლიც ანალოგიურად გვეცადა. დიდი ხნის ძებნის შემდეგ, 2013 წელს, არჩევანი Cozy Flats -ზე შევაჩერეთ. ეს აპარტოტელი ახალგახსნილი იყო მაშინ, ორ საძინებლიანი აპარტამენტი, შვიდი ადამიანის ტევადობით, გამოვიდა 400 ლარი – ერთი ღამე (ანუ დაახლოებით 60 ლარი ერთ ადამიანზე).

TAM_7019

საქართველოში აპარტოტელი, არც ისე პოპულარული ხილია დამსვენებლებს ან/და მოგზაურებს შორის. ახლა ბათუმში ვარ და წელს, მეც პირველად მოვსინჯე აპარტოტელი საქართველოში, სრულიად ცინცხალი Premium Residence .

პრემიუმ რეზიდენსი, ისევე როგორც სასტუმრო ვენაში, საკმაოდ ძველ, შენობაშია აგებული, რესტავრირებული და განახლებულია; როგორც ძველ და მყარადნაგებ შენობას, აქვს ხმაგაუმტარი კედლები, მშვიდია და წლის ნებისმიერ სეზონზე, მათ შორის შემოდგომაზეც და ზამთარშიც, საშუალება გაქვთ მშვიდად და წყნარად იმუშაოთ, დაისვენოთ, დაწეროთ წიგნი, ჩემი აზრით ძალიან კარგი გარემოა მწერლებისთვის, მოგზაური ჟურნალისტებისთვის და არა მხოლოდ.

აპარტოტელის აპარტამენტები საფუძვლიანად აღჭურვილია საჭირო ნივთებით, პირსახოცები, თმის საშრობი, სარეცხი მანქანა, ხალათები, საჭირო ავეჯი, ინტერნეტი, სამზარეულოს გარნიტური, გაზქურა, მაცივარი. მინიბარი, საკმაოდ მისაღები ფასებით, ისე რომ გარეთ გასვლა დაგეზარებათ 😀

როგორც წესი, ასეთი აპარტოტელები კვებას არ ითვალისწინებს, თუმცა მოთხოვნის შემთხვევაში, პრემიუმ რეზიდენსი პაკეტში, დილის საუზმეს გაითვალისწინებს, რომელიც საკმაოდ მდიდარი და მრავალფეროვანია.

აპარტოტელის ჰოლში ნახავთ წიგნებს, ქართულ და რუსულ ენებზე, როგორც ბავშვებისთვის, ისე დიდებისთვის.

premium

აქვე, კიდევ ერთხელ, ხაზგასმით უნდა აღვნიშნო, რომ აპარტოტელის მთავარი პეწი, დადებითი მხარე, არის ის, რომ აქ ყველაფერს აკეთებთ მაშინ, როდესაც გნებავთ, ამზადებთ იმ საჭმელს, რაც გინდათ, როცა გინდათ და ა.შ. და ეს ყველაფერი განსაკუთრებით დასაფასებელია მაშინ, როდესაც დასასვენებლად და სამოგზაუროდ. რამდენიმე ერთმანეთისგან განსხვავებული გემოვნების და რეჟიმის ადამიანი მიდიხართ.

Premium Residence

Premium Residence

20150720-DSC_5183

Premium Residence

როგორც სხვა აპარტოტელების შემთხვევაში, აქაც, ფასი კლებულობს, რაც უფრო მატულობს ადამიანების რაოდენობა. მაგალითად, ორ საძინებლიანი აპარტამენტის შემთხვევაში (4 ადამიანი), ერთი ღამის ღირებულება 125 დოლარია.

ახლა გესთჰაუზში ვარ, და ვფიქრობ, ეს, ჩემი და გესთჰაუზის ურთიერთობის უკანასკნელი შემთხვევაა. არ მომწონს.

ბილეთები

ჯერ კიდევ 2012 წლის ივლისში გავიგეთ, რომ 2015 წლის აგვისტოში უეფას სუპერ თასის შეხვედრას, ჩვენი ქვეყნის დედაქალაქი, თბილისი უმასპინძლებდა.

ამგვარად, ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საფეხბურთო მოვლენისთვის, ჩვენს ქვეყანას თითქმის 3 წელი ჰქონდა მოსამზადებლად.

თეორიულად, 3 წელი საკმარისი დროა გულშემატკივრების, ფეხბურთის ფედერაციის, სხვადასხვა საორგანიზაციო საკითხების და რაც მთავარია ბილეთების გაყიდვის სხვადასხვა ფორმის დასამუშავებლად და მოსამზადებლად.

პრაქტიკაში, რასაკვირველია ეს ასე არ მოხდა.

რასაკვირველია ყველაფერი ბოლო წუთამდე მივიდა.

უეფას ოფიციალურ ვებგვერდზე , დღეის მდგომარეობით (12.07.2015/ 21:43)  ვკითხულობთ რომ, ყველა ბილეთი გაყიდულია, ბილეთების გაყიდვა, საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის სახელით იკისრა პორტალმა biletebi.ge და რომ გულშემატკივრებს შეუძლიათ სახლში ამობეჭდონ უკვე ნაყიდი ელექტრონული ბილეთები ან დამატებითი საფასურის გადახდის სანაცვლოდ, ბილეთი მიიღონ სახლში.

დღეს, ჩვენ ვიცით რომ, უეფას ოფიციალურ ვებგვერდზე განთავსებული ნიუსი, სინამდვილეს არ შეესაბამება, მხოლოდ მცირე ნაწილის გაყიდვა მოესწრო და ბილეთები იყიდება ცოცხალი რიგის საშუალებით.

მას შემდეგ, რაც biletebi.ge-მ, როგორც ერთადერთმა ონლაინ გაყიდვების პორტალმა, მთელი რიგი ტექნიკური თუ არატექნიკური პრობლემების/მიზეზების გამო და ასევე მიუხედავად გადაცემული ფინანსური რესურსისა, დაკისრებულ მოვალეობას თავი ვერ გაართვა და კვლავ კინოს ბილეთების გაყიდვას მიჰყო ხელი,  გამოაცხადეს, რომ უეფას თასზე დასასწრები ბილეთები 12 ივლისიდან მიხეილ მესხის სტადიონის სალაროებში გაიყიდებოდა.

ბილეთის მსურველები, ვაკის პარკს, დაგეგმილზე უფრო ადრე მიაწყდნენ. დასცეს კარვები. რიგის ორგანიზების ერთადერთი ფორმა, 50-50 კაციანი ჯგუფების შექმნა რიგითობის დაცვით, ისევ გულშემატკივრებმა მოიფიქრეს. შესაბამისი სტრუქტურების მუშაობა აქაც ქაოსური, სპონტანური და არაკოორდინაციული აღმოჩნდა. ბილეთების გადაყიდვის, ფინანსური მაქინაციების რისკები კიდევ უფრო გაიზარდა.

საპატრულო პოლიციის, ჟურნალისტებთან/მედიასთან ურთიერთობის ინსტრუქციის არ ქონის, უკვე მუდმივ რეჟიმში გადაზრდილი მოცემულობის გადალახვის შემდეგ, როგორც იქნა ორმა ფოტოჟურნალისტმა სალაროებამდე მივაღწიეთ. გარდა იმისა, რომ ფოტოჟურნალისტის შეშვებაზე უფროსობასთან გადარეკვაა საჭირო, იმიტომ რომ თურმე მხოლოდ ტელევიზიებს უშვებენ, უფროსისგან თანხმობის მიღების შემდეგ, ადგილზე კომუნიკაციაც პრობლემაა, რომ რაციაში მაინც გადასცენ მეორე შესასვლელთან მდგომ პოლიციელებს (როცა სულ ორი შესასვლელია) და ფოტოგრაფებს ყველგან ცალ-ცალკე ჯაჯგური არ მოგვიწიოს შეშვება/არ შეშვებაზე. და ასევე, იქნებ როგორმე გაიცეს ინსტრუქტაჟი, რომ ტელე/ვიდეოპერატორის გარდა, ფოტოჟურნალისტიც ვიზუალური (ფოტო/ვიდეო) მასალის ასაღებად შედის ტერიტორიაზე.

ვაკის პარკში მძიმე სურათი დამხვდა, სიცხეში, მტვერში, უჰაერობაში ერთმანეთზე შეზრდილი ბევრი ნატანჯი სახე. უფრო ბევრი მამრი და უფრო ცოტა მდედრი. წყლის ცარიელი ბოთლებით დაფარული ვარდისფერი ქვიშა. დონატების ყუთებზე მიწერილი ჯგუფის ნომრები და ტელეფონის ნომრები. შლოპანცებიანი, კისერზე და მაჯებზე ოქროს ჯაჭვიანი გადამყიდველები, რომლებსაც დაქირავებული ჰყავდათ ადამიანები, განაწილებული სხვადასხვა ჯგუფებში, ბილეთების შესაძენად. ვიღაცას ეპილეფსიის შეტევა ეწყება, ხალხი ესევა, მორბის სასწრაფო. მიყავთ.

იქ სადაც ნომერი 60, და ზემოთ ჯგუფები იყვნენ განლაგებული, უიმედოების ველი შევარქვი, ადამიანები, რომლებიც ალბათ ბოლომდე დარჩებიან, კიდევ ერთ ღამეს გაათევენ და ბილეთები მაინც არ შეხვდებათ. ისინი ამ ამბავს ათვითცნობიერებენ და ჯერ კიდევ შუადღისას, ფეხბურთის ფედერაციასთან აპროტესტებენ სიებს, ჯგუფებს, დაპირებული ცოცხალი რიგის არ არსებობას და ითხოვენ რომ სალარომ არ შეისვენოს.

ვაკის პარკიდან ძალიან დაღლილი მოვდივარ, ოღონდ ვერ ვხვდები უფრო ფიზიკურად დავიღალე, თუ მორალურად დავითრგუნე. ვერ ვხვდები, სამი წლის განმავლობაში რატომ ვერ მოხერხდა ამ ამბავის რიგიანად დარეგულირება. რატომ ვერ მოხერხდა ტექნოლოგიურად ყველაზე წინწასულ და განვითარებულ საუკუნეში, ბილეთების გაყიდვა ინტერნეტის საშუალებით.

იყო ფული, იყო დრო, რა არ იყო საკმარისი?

ქორთიარდ მერიოტში ორმხრივი და სამმხრივი ხელშეკრულებების ხელმოწერა კი, გაცილებით მარტივია, ეს შეგვიძლია.

superatasi

20150712-DSC_5069

20150712-DSC_5064

კორდონში ურიგოდ შეღწევის მცდელობა

კორდონში ურიგოდ შეღწევის მცდელობა

20150712-DSC_5008

20150712-DSC_5049

ფესტივალი. დღე უკანასკნელი

დღეს ცალსახად პლაცებოს დღეა. ფესტივალის გრაფიკში, მოულოდნელად რაღაცეები შეიცვალა. ხუთი საათისთვის მეგობრების მოსასმენად ავდიოდით და გზაში წამოგვეწია მესიჯი, რომ უკვე დავუკარით, დროზე ადრე გადმოიტანეს შემსრულებლების გამოსვლა, მთავარ სცენაზე, დაგეგმილზე უფრო ადრე რომ დაწყებულიყო კონცერტებიო. გვეწყინა.

მთავარ სცენაზე, მთელი საღამოს განმავლობაში, პლაცებოსთვის გამზადებული, ტენტით გადაფარებული აპარატურა იდგა. პლაცებომდე გამომსვლელი ქართველი შემსრულებლებიც ამ არტ ინსტალაციის ფონზე გამოდიოდნენ. როგორც ჟღერადობით მივხვდით და როგორც გვითხრეს, მომღერლებმა საუნდჩეკი სულიერად გაიარეს; ბეარფოქსამდე და ლაუდსპიკერსამდე, ისეთი “საოცარი” ჰანგები იღვრებოდა თბილისის ზღვის ტერიტორიაზე, მეგონა კარაოკეს ფესტივალზე ვიყავი.

შემდეგ ნელ-ნელა გამოსწორდა.

ნელ-ნელა ხალხმაც იმატა.

მეც, როგორც წინა დღეების განმავლობაში, ფოტოგრაფის ბეჯით შევედი სცენის ტერიტორიაზე და მედია კარავში, სხვა კოლეგებთან ერთად, ველოდებოდი როდის დაგვიძახებდნენ. პლაცებო უკვე ემზადებოდა სცენაზე გამოსასვლელად.

მთელი ამ დღეების განმავლობაში, კანტიკუნტად ვხედავდი ონლაინ, ბეჭდვითი მედიის წარმომადგენლებს, მწერალ ჟურნალისტებს, ძირითად მხოლოდ ფოტოგრაფები და სხვადასხვა ტელევიზიის ვიდეოკამერები მხვდებოდნენ ხოლმე.

პლაცებოს დღეს კი, რაც მოხდა გაგაოცებთ, მედიის წარმომადგენლების რაოდენობა ალბათ გაათმაგდა, ვერ მივხვდი, საიდან გაჩნდა უცებ ამდენი ფოტოგრაფი, ვიდეოგრაფი, ზოგი მობილური კამერით, ზოგი ფლიპკამერით, სამოყვარულო ფოტო თუ ვიდეოკამერებით შეიარაღებული, ყველა სცენისკენ მიიწევდა. დაცვა შავ დღეში იყო, ფანები შეეკავებინა თუ ჟურნალისტები ვეღარ გაეგოთ. რამდენიმე ფოტოგრაფი, გაოგნებულები შორიდან ვუყურებდით ამ ყველაფერს. შემდეგ ერთბაშად გვანიშნეს, წამოდითო, წინ მთელი ურდო გაიჭრა, გავყევით უკან, ისეთი მდგომარეობა იყო, ცხვირი კი არა, ტელე-ლინზაც ვერ შევყავი. :დ

დაძაბულობა უფრო და უფრო მატულობდა, ღობის იქიდან გადმოყავდათ ხან გულწასული, ხან გადმოვარდნილი ფანები. შეკავება სულ უფრო ძნელდებოდა.

ნელ-ნელა, ჯერ ტელევიზიები, შემდეგ ფოტოგრაფები შეგვიყვანეს. ძალიან სტრესული სიტუაცია იყო, უკან ფანები, რომლებიც ცალხაზიან ღობეს მთელი ძალით აწვებოდნენ, რომელსაც თავის მხრივ აკავებდა დაცვა, შემდეგ კამერები და წინ ორწყებად ისევ დაცვა, რომელიც ჟურნალისტებს გვაკონტროლებდა, წინ ზედმეტი ნაბიჯი რომ არ გადაგვედგა.

მოვრჩით. გამოვედით.

ამ ჭაპანწყვეტიდან გამოსვლის შემდეგ, ჩამესმის პლაცებოს Twenty Years და  ვხედავ, როგორ მოძრაობს რომელიღაც ტელევიზიის ვიდეოკამერა ხალხში და კამერაზე დამაგრებული მაშუქით ეძებს ხალხში გაფანტულ მოზასავე წყვილებს. ალბათ, მოგვიანებით, ამ ვიდეოებს ისეთი ჰედლაინებით ვიხილავთ, რომელიც გაგვაოცებს, თუმცა ისე ვეღარ გამაოცებს, როგორც მედიამ გამაოცა პლაცებოს ლაივ კონცერტზე.

გამოსვლიდან ორიოდე წუთში, ორგანიზატორი, ერთ-ერთ უცხოელ ფოტოჟურნალისტს მიუახლოვდა და სთხოვა, პროფესიონალი ფოტოკამერებით, სცენის მხარეს ფოტოები არ გადაეღო.

როგორც აღმოჩნდა ამ შეზღუდვას აწესებდა პლაცებოს დაცვა.  ეს მათი მოთხოვნა იყო, თუმცა გაუგებარია, თუ ფოტოების გადაღება არ სურდათ, საერთოდ რატომ შეგვიშვეს სცენის შიგნით?

ეს იყო პიკი. სრულიად გაუგონარი რამ ფოტოგრაფიის, ვიდეოგრაფიის, ახალი მედიის ეპოქაში, როდესაც ჰაერივით მნიშვნელოვანია ფოტო/ვიდეო მასალა ნებისმიერ სფეროში მოღვაწე ადამიანისთვის.

რაც შეეხება, ყველას ერთბაშად გაჟურნალისტებას, ამ “ჟურნალისტებს” შორის ბევრი იყო ჩვეულებრივი ფანი, რომლებსაც უბრალოდ დაავიწყდათ პროფესია, უცბად იქცნენ “ვაიმე შევჩენკოებად”, თვალებზე ბინდი გადაეკრათ და მზად იყვნენ წაელეკათ ყველა და ყველაფერი. ფანი ხარ? მაშინ გადადი ღობის მიღმა, დაიხარჯე, იხავლე, იყვირე, გაიჭყლიტე, ღობეზე ახტი, მობილურით გადაიღე და მერე თუ გინდა დაწერე ამ ემოციებზე, ოღონდ ამის გამო კოლეგებს თავზე ნუ გადაახტები.

როდესაც ადამიანი აკრედიტაციას გადის, როგორც მწერალი ჟურნალისტი, ის, ფოტო და ვიდეო კამერით აღარ უნდა დარბოდეს, კეთილი ინებონ, ამ მედია საშუალებამ როგორმე თუნდაც ერთი ფოტო, ერთჯერადად შეიძინოს მოქმედი ფოტოგრაფებისგან.

ცოტა რომ გამოვერიდე ამ ორომტრიალს, გონზე მოვედი და მერე გამახსენდა ერთი შეძახილი, როცა პლაცებოსკენ გავრბოდით, “ჰე, ჰეიი, ჩვენც არტისტები ვართ”,  მოვიხედე და სადღაც სიბნელეში, ნიკ კაჩაროვი დავლანდე.

უხერხულად ვიგრძენი თავი.

ჰო, ჩვენც გვყავს არტისტები, ძალიან კარგი არტისტები და თან არ ვაფასებთ, საუნდჩეკის გავლის საშუალება მაინც მივცეთ ხოლმე, რა ვიცი.

 

როგორც გიორგი გოგუამ აღნიშნა, ეს არის სისხლით მოპოვებული კადრი.  :))

პლაცებოს გიტარისტ-ბასისტი სტეფან ოლსდელი

პლაცებოს გიტარისტ-ბასისტი სტეფან ოლსდელი

 

 

ეს დაღლილი, დაღლილი, დაღლილი მსოფლიო

თანამედროვე ადამიანი რობოტია, საწყის სტადიაზე. მუდმივად დაკავებული, მუდმივად გადარბენაზე და დაღლილი; გარკვეულ დონეზე, შეგრძნებები და გრძნობები ჯერ კიდევ შემოგრჩენია, თუმცა ან ვერ ათვითცნობიერებ ან ვერ უღრმავდები, არ გცალია, გარბიხარ, ძროხა უნდა გადააბა ჩრდილში.

დრო კი მიდის.

კმაყოფილების განცდის დროის არ ქონის გამო, კიდევ და კიდევ უფრო მეტს გეგმავ, იმაზე მეტს, ვიდრე ადამიანმა დღის ან თვის განმავლობაში შეიძლება მოასწროს, შესაბამისად დილით თუ იღვიძებთ იმ განწყობით, რომ მთებს გადადგამ, საღამოს აღმოაჩენ, რომ ერთ მთამდეც ვერ მიხვედი, არათუ რამდენიმე გადადგი.

საქმე იქამდე მიდის, რომ უამრავ რამეს ვეღარ ასწრებ, არ არის გამორიცხული დაეცეს ხარისხი, რომლის შემჩნევის უნარი დაკარგული გაქვთ და მხოლოდ გარშემომყოფები თუ ამჩნევენ, ისინიც ან ხათრის გამო არ გეტყვიან ან თუ გეტყვიან მხოლოდ ირიბად და თქვენი გადატვირთული გონების გამო, ქარაგმებს ვერც კი მიხვდებით.

პარალელურად, ის, რაც ამოვარდნილია ყოველდღიური რუტინიდან, ყველაფერი გამაღიზიანებელია, გსტრესავს და ზედმეტ ტვირთად გაწვება, დაახლოებით ისეთი რამეა, როცა ლოგინში, სადაც უნდა ჩაწვეთ, ერთზე მეტი ბალიში გვხდებათ და არ იცით, რა უყოთ სხვებს, საკითხს მარტივად გადაჭრით, ბალიშებს ლოგინიდან ძირს გადაყრით, მოიშორებთ. ანალოგიურად კრავთ ხელს მეგობრებს, ნათესავებს, ოჯახის წევრებს, შეყვარებულს, სხვა საქმეებს, რომელიც შეიძლება საინტერესო და სასარგებლო იყოს, მაგრამ ამ ეტაპზე მიგაჩნიათ რომ დროს კარგავთ და არაფერში გჭირდებათ , მაგალითად, წიგნის კითხვა, კინო, თეატრი, მოგზაურობა…

მაგრამ, აი დგება მომენტი, როდესაც წამიერად ათვითცნობიერებ რომ, უპს, ცხოვრება მიედინება, ოღონდ შენს გარეშე, სადღაც შენს გვერდით ხდება ყველაფერი და უკვე რასაც აკეთებ, რასაც შრომობ და სადაც თავით გადახტი, იმდენად მკაცრ რუტინად იქცა, რომ შენი კმაყოფილების და სიამოვნების გრძნობაც უკვე რუტინული ხდება, თითქმის ვეღარ გრძნობ. უბრალოდ, იცი, რომ როდესაც მორიგ საქმეს დაასრულებ და ბლოკნოტში ამაყად შემოხაზავ, სავარძელში უნდა გადაწვე და კმაყოფილებით გაიღიმო. იღიმი, სიამოვნებისგან ფშვინავ, მაგრამ ეს, ის არ არის, რაც გინდოდა, კვლავ დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნება გაქვს და იგონებ და იგონებ ახალ გეგმებს, პროექტებს, ოცნებებს და უფრო და უფრო ართულებ შენს ყოველდღიურ რუტინას.

ეს ვიყავი მე დაახლოებით ხუთი წლის წინ. დაახლოებით ხუთი წლის წინ, ის საკვანძო წამი დადგა, რომელმაც მთლიანად შემცვალა და გადამატრიალა. რეცეპტი არ მაქვს.

ფილმი, რომელიც სტამბოლის საერთაშორისო კინოფესტივალზე ვნახე, ადრე რომ მენახა, ალბათ უფრო ადრეც მივიღებდი ამ გადაწყვეტილებას.

ფილმის მთავარი ხაზი რისკია, გამბედაობა, კარდინალურად შეცვალო შენი მდგომარეობა, შენი არსებობა, შენი არსებობის აზრი, სრულიად მოულოდნელად, როცა მთელი სიმძაფრით გრძნობ ფიალის ბოლო წვეთს, უფსკრულის პირზე შენს თითის წვერებს და ღამით წამოხტები, იგუდები ოფლში ჩაკარგული და სუნთქვაშეკრული, გადიხარ ოთახიდან, გარბიხარ ჰოლში, ჩარბიხარ კიბეებზე და გადიხარ სასტუმროდან. შენ იწყებ სუნთქვას. ისეთი შეგრძნება გაქვს, რომ მთელი მსოფლიო შენთან ერთად იწყებს სუნთქვას.

რასაკვირველია, ცოლ-ქმარს შორის სიყვარული უკვე დიდი ხნის წინ გაქრა, და მხოლოდ რუტინულად არიან ერთად, რეჟიმში ჩართულები, რომლის შეცვლის სურვილი, უაღრესად დაკავებულებს და საქმეში გადავარდნილებს არც აქვთ. პასუხისმგებლობაც სადღაც გაქრა, რომელიც სიყვარულივით ერთი ნახვით არ მოდის, მაგრამ ერთი ხელის დაკვრით მიდის.

ამიტომ, ბიზნესმენი მამაკაცისთვის, სრულიად მოხერხებულია ერთი სკაიპ ვიდეოქოლი და ცოლისთვის იმის შეტყობინება, რომ ის სახლში აღარ დაბრუნდება, არც სამსახურში და არც შტატებში. ის რჩება პარიზში. ამ ეტაპზე აეროპორტის სასტუმროს ნომერში. შემდეგ მოიფიქრებს რას იზამს.

ადრე თუ გვიან, ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება მომენტი, როდესაც უბრალოდ უნდა გაშალო ფრთები და გაფრინდე, ზემოდან თუ გვერდიდან შეხედო სხვა ყველაფერს, ჩიტის თვალთახედვიდან შემოუქროლო გარშემო, პირველ რიგში შენ საკუთარ თავს, შენს მეს. რუტინული სამსახური, მეგობრები, ოჯახის წევრები, თანამშრომლები, ეს ის ადამიანები არიან, რომლებიც მუდმივად გაკავებენ ერთ წერტილზე, მაგრამ მიუხედავად ამისა, არასოდეს წყვეტ ფიქრს იმაზე, რომ ერთ დღესაც, შეკრავ ირაოს თუ ბარგს და თავისუფლად გაფრინდები, სადაც გინდა და როცა გინდა. შეიძლება ზოგჯერ შეგრცხვეს კიდეც ამ ფიქრების, მაგრამ ეს გაივლის.

წამი გადაწყვეტს ყველაფერს.

მე კი, რომელმაც ეს მომენტი უკვე გავიარე, სრული სიმშვიდით, სიამოვნებით შევიგრძენი ფილმის ყველაზე ლამაზი მომენტი, მომენტი, რომელსაც სრულიად მოულოდნელად ჩემი საყვარელი სიმღერა გასდევდა ფონად. ზუსტად მიზანში მოხვდა. ეს იყო დროული წამი.

გაბედეთ!

ჩაი ორისთვის

“იმ ცისფერ კაფეს ვიგონებ ახლაც,
დღემდე იმგვარად დარჩა ის, მგონი;
დღემდე მეც ძვირფას ოცნებად მახლავს
ჩაის ვარდები და ჩაის ბოლი.

. . .

დღემდე მიტაცებს შრიალი შორი,
ჩვენს ლურჯ თვალებში შემოუსვლელი,
ცისფერ კაფეში შევდივართ ორნი,
ცისფერ მაგიდას შემოვუსხდებით… “

აქ მაგიდები ისეთი პატარა ზომისაა, ჩაის შენი მეორე ნახევრის ფინჯნიდან წრუპავ. ერთმანეთის სუნთქვა გესმით და ხანდახან სულსაც უბერავთ ცხელი ჩაი რომ გაუგრილოთ ერთმანეთს, შტრუდელსაც ერთმანეთის თეფშიდან იპარავთ, პატარა ნიჩბებით. უგემრიელესია ვენური ვაშლის შტრუდელი.

ეს არის დილა. თქვენი დილა. ცხელი ჩაით, ვენური ვაშლის შტრუდელით და ხანშიშესული მიმტანით, რომელიც კიდევ ცალკე ისტორიაა.

ვენური კაფეს ხანშიშესულ მიმტანს, თქვენი ასაკის სამუშაო სტაჟი აქვს, შეიძლება მეტიც. მას ბევრი წყვილი უნახავს;  წყვილები, რომლებიც მდუმარედ შეექცევიან დილის საუზმეს და ერთმანეთს ცხელ ჩაის უგრილებენ.

უკვე მერამდენედ ნაღვლიანი ვათვალიერებ ვენის ფოტოებს და ვცდილობ გავიხსენო ყველა ის ემოცია და შთაბეჭდილება, რაც თავზე დამეყარა ამ მიმზიდველ ქალაქში. ერთი ასეთი შთაბეჭდილება სწორედ, ვენური კაფეების კულტურა იყო.

შტალბურგასეზე სეირნობისას, სრულიად შემთხვევით ამოვყავით თავი კაფე ბროინერჰოფში , თითქოს რაღაც ჯადოსნურ ღილაკს დავაჭირეთ თითი და მყისიერად, სადღაც 50-60-იანი წლების ვენაში აღმოვჩნდით. მართლაც, კოვზიდან დაწყებული კედელზე გაკრული პოსტერებით დამთავრებული ყველაფერი ძველი და ყავლგასული იყო. ასე იგრძნობოდა.

ეს იყო ადგილი, სადაც თავს მყუდროდ და მოხერხებულად იგრძნობდით, თუნდაც ხალხით გადაჭედილ გარემოშიც.  ალბათ, ამიტომაც იყო ეს ადგილი ბევრი პოეტისა თუ მწერლის მეორე სახლი. ერთი მწერალი წერილებსაც კი ამ კაფეს მისამართზე იღებდა.

სამწუხაროდ, ჩვენ არ გვაქვს ადგილი, რომელსაც შეგიძლია დილით ესტუმრო და ისაუზმო, ცხელი ყავა ან ჩაი დალიო, გაეცნო დილის პრესას ან მთელი დღე ერთ ფინჯან ჩაის მიაშტერდე.

ვენაში დაბრუნების დროა. ჩაი მომენატრა.

strudel

 

ფოტოები საოჯახო ალბომიდან

დღეს თითქმის ყველას აქვს ფოტოკამერა ან ფოტოკამერით აღჭურვილი მობილური ტელეფონი, შესაბამისად შანსი იმისა, რომ რაიმე მნიშვნელოვანი ან უმნიშვნელო მოვლენა გამოგვეპაროს, ძალიან მცირეა.  თუმცა აქვე ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ ამა თუ იმ მოვლენას ან საერთოდ არავინ იღებს ან ძალიან ცოტა ფოტოგრაფია წარმოდგენილი.

მოდით, ცოტა ხნით დავბრუნდეთ წარსულში, პირველი, რაც მახსენდება, ჩემი სოფლის სოფლის სახლში აღმოჩენილი ფოტოალბომებია (რეალურად პირველი შეხვედრა ზოგადად ფოტოგრაფიასთან), შემდეგ სოფლის ფოტო ატელიე მახსენდება, სადაც ორი ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანი ფოტო გადავიღეთ, ერთხელ ჩემს პატარა და – ძმასთან და ბიძასთან ერთად და ერთიც, ნათესავ გოგოებთან ერთად, დაბადების დღის და მთელი ღამე ქეიფის შემდეგ, დილას ნაბახუსევზე დავადექით ე.წ. მესურათეს. თბილისში მაცილებდნენ, მორიგი არდადეგების შემდეგ.

სამ თვიანი არდადეგების ერა მალე დასრულდა, მასთან ერთად ბავშვობაც, ფოტოებმა კი განსაკუთრებული მნიშვნელობა შეიძინა ჩემს ცხოვრებაში.

ძველებურ ატელიებს დღეს იშვიათად გადააწყდებით, თუმცა ამ ატელიეებში და ოჯახებში, მთელი საქართველოს მასშტაბით, ფასდაუდებელი არქივები დარჩა.  ცხადია, ეს განსაკუთრებით იმ პერიოდს ეხება, როდესაც ფოტოკამერა ფუფუნება იყო, თუ იღებდნენ ისევ და ისევ ატელიეებში ან ფოტორეპორტიორები ადგილობრივი ჟურნალ-გაზეთებისთვის.

ჩვენთვის ცნობილი და საჯაროდ გამოტანილი ფოტოები ძალიან მცირეა, წინა პერიოდებიდან თითზე ჩამოსათვლელი ფოტოგრაფები ვიცით, ფოტოებიც ცხადია მათი პირადი არქივებიდანაა შემორჩენილი ან კერძო კოლექციებიდან.

სამართლიანობა მოითხოვს აღინიშნოს, რომ გადაღებული ფოტოების უმეტესი ნაწილი მოგზაურების წყალობით არსებობს, რომლებიც სხვადასხვა დროს, სხვადასხვა ქვეყნიდან საქართველოს კუთხეებს სტუმრობდნენ. ზოგი ფოტოგრაფი იყო, ზოგიც უბრალოდ მოგზაური კამერით; გადაღებული ფოტოები ნაწილი საქართველოშია დაცული, ნაწილი საზღვარგარეთ, სხვადასხვა უნივერსიტეტების, ბიბლიოთეკების თუ მუზეუმების კუთვნილებაა.

როგორც ზემოთ აღვნიშნე, მნიშვნელოვანი არქივია კერძო კოლექციები, საოჯახო ფოტოალბომები, რომელიც თაობიდან თაობას გადაეცემა და წლიდან წლამდე მდიდრდება.

ასე ვთქვათ, “გასაჯაროებულ” საოჯახო ფოტოებს, პირველად სტამბოლის ძველ ქუჩებბში გადავეყარე. ფოტოები ქორწილებიდან, საოჯახო წვეულებებიდან, დაბადების დღეებიდან, ბავშვობიდან, სტუდენტობიდან, პირველი პაემნიდან და სხვა მნიშვნელოვანი ცხოვრებისეული მომენტებიდან, ქუჩაში იყიდებოდა, დაბეჭდილი თუ ფირების სახით.

არ ვიცი, ამ ადამიანებმა იციან თუ არა იმის შესახებ, რომ მათი ცხოვრებისეული მომენტები ხან ქურუშად და ხან ერთ ლირად იყიდება სტამბოლის ქუჩებში. შეიძლება იციან ან არ. თუმცა გამვლელისთვის მეტად საინტერესოა, წამებში შენს თვალწინ იშლება ამა თუ იმ პერიოდის ვიზუალური ისტორია. შესაბამისად, საოჯახო ალბომების ისტორიული და ფოტოგრაფიული მნიშვნელობის გამო, დანაშაული უფრო ასეთი ფოტოების არ გამოჩენა მგონია.

მაგალითად, როდესაც ჯეოსელის და ეროვნული ბიბლიოთეკის პროექტის “ციფრული ფოტომატიანე”-ს ფარგლებში სურამში, ერთ-ერთ ძველ ფოტოგრაფს ესტუმრნენ, აღმოჩნდა, რომ ფოტოგრაფი ორი თვის წინ გარდაცვლილიყო, ხოლო მის შვილს კი, ფოტოებით სავსე მთელი ექვსი ტომარა თონეში დაუწვავს, იმის გამო რომ ვერაფერში გამოიყენებდა და ბევრ ადგილს იკავებდა.

ასეთი ისტორიები ბევრია. თუმცა არსებობს საიმედო ისტორიებიც, ადამიანები, რომლებიც სხვებსაც უზიარებენ თავის ფოტოალბომებს გაცნობის, შესწავლის და დაცვის მიზნით.

მესტიასაც ამ მიზნით ვესტუმრეთ. ციფრული ფოტოარქივი დღითიდღე იზრდება, ქალაქიდან ქალაქში და სოფლიდან სოფელში სიარულით. მართალია, ფოტოების ავტორი ხშირად უცნობია, ხშირად მასზე გამოსახულ ადამიანებსაც ვერ იხსენებენ, მაგრამ ვუყურებთ ფოტოებს და ვხედავთ ადამიანებს, რომლებმაც მონაწილეობა მიიღეს ადგილის შექმნაში, რომლებიც ქმნიან სვანეთს, ადგილის ისტორიას, იპყრობენ მწვერვალებს,  გაყავთ გზები, აგებენ სახლებს, ქმნიან კულტურის ცენტრებს, ბიბლიოთეკებს, სკოლებს, ადგილობრივ გაზეთს, ადამიანებს, რომლებიც დღეს უკვე აღარ არიან, რჩებიან ფოტოზე და ისტორიის განუყოფელ ნაწილად.

მესტია, 26.09.14

——-

"ნახტომი' - გურამ თიკანაძე

“ნახტომი’ – გურამ თიკანაძე

ხელუხლებელი ლეგენდები

ლეგენდებს, მითებს ამა თუ იმ მოვლენის, ადგილის თუ ადამიანის შესახებ ძალიან დიდი, უმნიშვნელოვანეს როლი აკისრია სხვადასხვა ქვეყნის განვითარების მიმართულებაში, იდენტობაში, ადამიანების წარმოდგენების ფორმირებაში საკუთარი იდენტობის და სამშობლოსადმი დამოკიდებულების მხრივ.

დღეს,  HISTORY VIASAT-ზე BBC-ის დოკუმენტური ფილმი ვნახე, თუ როგორ იკვლევდნენ ჟანა დ’არკის სავარაუდო ნაწილებს, რომელიც ასევე სავარაუდოდ მისი ცოცხლად დაწვის შემდეგ შემორჩა.

ჟანა დ’არკის ნაწილები, 1867 წელს აღმოაჩინეს აფთიაქარის სახლის სხვენში, ვარაუდი გაჩნდა ქილაზე წარწერიდან, შემდეგ ეს ნაწილები მთელი 150 წლის მანზილზე შინიონში, მუზეუმში ინახებოდა.

როგორც იქნა, დაიწყო მასალების შესწავლა და კვლევის მიზნით ანთროპოლოგ დოქტორ ფილიპ შარლიეს გადაეცა.  დიდად არ შეგაწყენთ, მასალის ოთხივე ნაწილის გრძელვადიანი შესწავლის, მრავალი სპეციალისტის ხელში გავლის და ხანგრძლივი მსჯელობის შემდეგ დაადგინეს, რომ ნეკნის ძვალი თარიღდებოდა VII – III საუკუნეებით , ქრისტეშობამდე და ეკუთვნოდა მუმიას, ხოლო მეორე ძვალი ეკუთვნოდა კატას და იგივე პერიოდით თარიღდებოდა, ორივე მუმიფიცირებული იყო ეგვიპტური მეთოდებით. დნმ-ის აღება, რითაც კვლევა დაიწყეს ზოგადად, ვერ მოხერხდა სიძველის გამო.

ანუ მთელი 150 წლის მანძილზე, მუზეუმში დაცული ჟანა დ’არკის ე.წ. წმინდა ნაწილები სინამდვილეში ეკუთვნოდა ეგვიპტურ მუმიას და კატას.

მაშ რა რჯიდა აფთიაქარს? სავარაუდოდ, ნაწილების ასეთი ოსტატური გაყალბებით, მან ხელი შეუწყო 1909 წელს ჟანა დ’არკის წმინდანად შერაცხვის პროცესს, ამ პროცესის მნიშვნელობის ხაზგასმის მიზნით.

რასაკვირველია, ამ კვლევით არაფერი დაკლებია ჟანა დ’არკს, ის ნამდვილად არსებობდა და არც მის მიმართ დამოკიდებულება შეცვლილა და კვლევის მიზანიც ცხადია დამოკიდებულების და არსებობის დადასტურება ან უარყოფა არ იყო, მხოლოდ და მხოლოდ ნაწილების ნამდვილობის შემოწმებას ისახავდა მიზნად.

რა ხდება ჩვენთან? რას ვინახავთ? რას ვათვალიერებთ მუზეუმებში, ეკლესიებში? რას ვიკვლევთ ან ვიკვლევთ კი რამეს საერთოდ? გვაქვს ფინანსები იმისთვის, რომ მოვიწვიოთ ანთროპოლოგები, პათოლოგ-ანატომები, ბიოქიმიკოსები, რადიოლოგები, ზოოლოგები, არქეოლოგები, პარფიუმერები? ან გავაგზავნოთ საკვლევი მასალები სხვადასხვა ქვეყნის წამყვან ლაბორატორიებში,  რადიონახშირბადის ანალიზის, სხვადასხვა მიკროსკოპიული გამოკვლევის, ქიმიური ანალიზის ჩასატარებლად?

სიმართლე გითხრათ, ასეთი არაფერი მსმენია, ხელუხლებლად გვაქვს მითებიც, ლეგენდებიც და ნარჩენებიც. ამით ვკმაყოფილდებით და ამისთვის არც არასოდეს გვცალია, ისტორიას კი შესწავლა და კვლევა უნდა, მინიმუმ საკუთარი თავი მაინც ხომ უნდა გავიცნოთ უკეთ?

ფოტოზე: დოქტორი ფილიპ შარლიე საკვლევი მასალებით.

ფოტოზე: დოქტორი ფილიპ შარლიე საკვლევი მასალებით.

ბონუსად კი, კარლ თეოდორ დრეიერის უშესანიშნავესი ფილმი “ჟანა დ’არკის ვნებანი”