Posted in მედიცინა, საზოგადოება

როგორ ადგილებს უნდა მოვერიდოთ COVID-19 პანდემიის დროს?

Forbes-ს ჟურნალისტის მიერ მომზადებული მასალა გაზაფხულის ჩაკეტვის პერიოდისაა, თუმცა დიდად არაფერი შეცვლილა და ჯობია ქართულ ენაზეც ეგდოს.  

სტატიაში ყურადღება გამახვილებულია დახურულ სივრცეებზე, სადაც ვირუსების გავრცელების საშიშროება ყველაზე დიდია. თუმცა არც ყველა დახურული დაწესებულებაა ერთნაირი, ამიტომ ნაბიჯ-ნაბიჯ მივყვეთ, თუ როგორ დაწესებულებებს უნდა მოვერიდოთ:  

1. სადაც თაგვი კუდს ვერ მოიქნევს

ნებისმიერი ვიწრო, კომპაქტური სივრცე, სადაც შეუძლებელია სოციალური დისტანციის დაცვა, ნორმალური ტემპით გადაადგილება, ერთმანეთისთვის გვერდის ავლა. ასეთებია 1000 წვრილმანის მაღაზიები, პატარა საცხობები, პატარა საკონდიტროები, პატარა სალონები და მარკეტები.

ამიტომ დააკვირდით სად შედიხართ, გეყოფათ ეგ ადგილი შალახოს საცეკვაოდ? თუ არა, თავი შეიკავეთ.  

2. სადაც წინა წლის კუილიც კი კარგად არის შემონახული  

ასეთი ადგილებია უფანჯრო სივრცეები, სადაც კარი იშვიათად იღება ან საერთოდ არ იღება დღის განმავლობაში, ჩართულია ან არ არის ჩართული გათბობა/გაგრილება. მაღაზიების დიდ უმრავლესობას სწორედ ეს პრობლემა აქვს – ვენტილაციის! შესაბამისად, თქვენ შედიხართ მთელი დღის ჩაკეტილ, გაუნიავებელ სივრცეში, სადაც უამრავმა ადამიანმა დაახველა, ისუნთქა, დააცემინა, ისაუბრა და ა.შ.

ასეთ ადგილებს მაღაზიების გარდა მიეკუთვნება საზოგადოებრივი ტუალეტები, გასახდელები, ლიფტები, მარშუტკები, და ნებისმიერი მსგავსი ადგილი.

ეს ამბავი განსაკუთრებით მაშინ უნდა გაითვალისწინოთ, როდესაც დიდი ხნით აპირებთ სადმე შესვლას. დააკვირდით, ნიავდება სივრცე, სადაც შედიხართ?

3. სადაც ხალხი ბევრს საუბრობს, ყვირის, მღერის, ქოშინებს ან ახველებს

უბრალო საუბრის დროსაც კი გამოიფრქვევა წვეთები და რამდენიმე წუთით ჩერდება ჰაერში. ახლა წარმოიდგინეთ რა მოხდება ისეთ ადგილას, სადაც ადამიანები ქოშინებენ (დარბიან, ცეკვავენ, ვარჯიშობენ), და განსაკუთრებით მაშინ, თუ ნიღაბი არავის უკეთია. ასეთი ადგილებია რესტორნები, კაფე-ბარები, ცეკვის, აერობიკის, სავარჯიშო დარბაზები.  

4. სადაც არ არის მყისიერად ხელის დაბანის ან დეზინფექციის საშუალება

ხელი და სახე განუყოფელი წყვილია, თქვენი მოძრაობა რეფლექსურია და გაუთვითცნობიერებელი, ვერც გაიგებთ სახესთან ისე მიიტანთ ხელს. ამიტომ, თუ სადმე შედიხართ, აუცილებლად დააკვირდით არის თუ არა ხელის დაბანის ან დეზინფექციის საშუალება (თუ რასაკვირველია თან არ ატარებთ).

5. სადაც დიდგორის ომია

როდის არის დიდგორის ომი? როდესაც სადღესასწაულო ფასდაკლებებია ან ჩაკეტვის წინარე პანიკური შესყიდვები. ამ დროს არ რეგულირდება ნაკადები, არ არის დაცული დისტანცია, რამდენიც შეეტევა, იმდენი შედის მაღაზიებში და აფთიაქებში.

6. სადაც არის ის ვიღაც, ვისაც არ სჯერა COVID-19-ის არსებობის

ეს არის ნიშანი იმისა, რომ როგორც კი თვალს მოარიდებთ, ვირუსის გავრცელების საწინააღმდეგო წესებს აქ არავინ იცავს – არ ალაგებენ, არ ანიავებენ, დეზინფექციას არ ატარებენ, პირბადეს არ იკეთებენ, ან არასწორად იყენებენ და ა.შ.

ერთი სიტყვით, ვიყოთ ფრთხილად, დავაკვირდეთ სად შევდივართ, გვიღირს თუ არა ეს ყველაფერი ამად და გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს. 

Posted in საზოგადოება

ლაქტაცია და მისი მტრები

თაია მახარაშვილის წერილი  

 

გასულმა ორმა თვემ ახალი გამოცდილება შემძინა, რომელიც უთუოდ უნდა გაგიზიაროთ, რადგან ეს საკითხი სცდება ძუძუთი კვებას, დედაშვილობას და საკმაოდ რთულ საზოგადო პრობლემად ისახება.

დედის რძე რომ შეუცვლელია ბავშვის მყარი იმუნური სისტემის ჩამოსაყალიბებლად, ეს აქსიომატური ჭეშმარიტებაა, მაგრამ ახლა მინდა სოციალური ურთიერთობების იმ მანკიერ მხარეზე ვისაუბრო, რომელიც დედასაც და შვილსაც უქმნის ლაქტაციის და მისი საოცარი, არამხოლოდ კვებითი, არამედ ემოციური სარგებელის გარეშე დარჩენის საფრთხეს.

  1. ყველაფერი ჯერ კიდევ სამშობიაროდან იწყება, როდესაც ახალბედა დედას უმტკიცებენ, რომ მან უნდა დაისვენოს, ამიტომ, ბავშვს ღამით თვითონ გამოკვებავენ ხელოვნური რძით. ეს ფიქსირდება სამშობიაროების უმრავლესობაში. თუ ბავშვმა ღამით ხელოვნური საკვების ჭამა დაიწყო, დიდი შანსია, რომ მოეწონოს, ბოთლით კვებაზე დამოკიდებული გახდეს, შეუმცირდეს მოთხოვნილება დედის რძეზე და შედეგად, დედას შეუმცირდეს ან გაუშრეს რძე.
  2. სამშობიაროდანვე იწყება ქალის დაკომპლექსება, რომ მისი რძე არასაკმარისია. არგუმენტად მოჰყავთ ბავშვის ტირილი. არადა, ბავშვმა შეიძლება ათასი სხვა მიზეზით იტიროს. პირველ რიგში ახალ სამყაროსთან ადაპტაციის რთული პერიოდის გამო. თუ ქალი შეცდა და დაიჯერა ეს, მას მაშინვე ურეკლამებენ რომელიმე ხელოვნურ ნარევს და ე.წ. დამატება ასევე სრულდება დედის რძის ჯერ შემცირებით და შემდეგ სრულად გაშრობით.
  3. თუ ქალი მრავალწევრიან ოჯახში ცხოვრობს (ძირითადად, ქმრის ნათესავებში, თუმცა არც სისხლით ნათესავები აკლებენ ხელს), ის სამშობიაროდან გამოსვლის შემდეგ, ფაქტობრივად, ფსიქოლოგიური ძალადობის მსხვერპლი ხდება და მე ამ ძალადობას სს კოდექსში შევიტანდი, რადგან ის მომავალი თაობის განვითარების შემაფერხებელი ფაქტორია. რაში მდგომარეობს ეს ძალადობა: რამდენჯერაც ბავშვი იტირებს, ქალს ეკითხებიან, მშიერი ხომ არაა ბავშვი, ხომ არ აკლდება რძე, ხომ არ დაუმატებს ხელოვნურ რძეს. ასევე, მოძველებული შეხედულებისამებრ, ხშირად უხერხულ მდგომარეობაში აგდებენ და მიუთითებენ, რომ ესა თუ ის საკვები შეიძლება ბავშვისთვის მავნე იყოს, ამიტომ, პრაქტიკულად, დიეტაზე სვამენ. შედეგი კვლავ იგივეა: ქალი ყოველდღიურ სტრესშია, კომპლექსდება, იძულებული ხდება დაუმატოს ხელოვნური კვება, ხოლო არასრულფასოვანი კვების გამო რძე ისედაც მცირდება. საბოლოოდ ბავშვი რჩება დედის რძის გარეშე, თუმცა ოჯახის სხვა წევრების დიიიდი მზრუნველობის ქვეშ.
  4. პედიატრები – პირველივე გეგმიურ ვიზიტზე ბავშვი თუ სამკეცა ღაბაბით არაა წარმოდგენილი და ნამატი სულ მცირე 800 გრამი არაა, ექიმების დიდი ნაწილი დედებს ღიად უცხადებს, რომ ბავშვი მშიერია და სთავაზობენ კონტრაქტორის შეთავაზებულ ხელოვნურ რძეს. სინამდვილეში, დადგენილია ყოველთვიური ნამატის მინიმუმი, რომლის შესახებაც მათ უნდა უზრუნველყონ მშობლის ინფორმირება, თუ კომპეტენტურები არიან ან მავნე განზრახვა არ აქვთ. ფაქტია, რომ ამ კატეგორიის პედიატრების მსხვერპლი დღეს ბევრი ბავშვია.

დროა, სახელმწიფომ შექმნას ლაქტაციის შესახებ ორსულთა ინფორმირების რაიმე ეფექტიანი მექანიზმი, რადგან სამშობიაროები და პედიატრები ამას ყოველთვის არ აკეთებენ.

რაც შეეხება ოჯახის წევრებს, ქალბატონო დეიდებო, დაანებეთ თავი თქვენს რძლებს, შვილებს, დისწულებს/ძმისწულებს, დისწულის/ძმისწულის ცოლებს და მიხედეთ საკუთარ საქმეს, თუ გინდათ, რომ ბავშვები თავს ბედნიერად გრძნობდნენ და ჯანსაღად ჩამოყალიბდნენ.

პოსტი ინსპირირებულია სოციალურ ქსელში ასობით ქალის ნაამბობით/დაწერილით.

Posted in საზოგადოება

5G და მსოფლიო

(c) zazabichi

სამწუხაროდ, 5G აჟიოტაჟმა ისეთი სახე მიიღო, რომ მის რეალურ პერსპექტივაზე საუბარი ყველას დაავიწყდა, ან თუ საუბრობს, ისიც კომუნიკაციების მარეგულირებელი კომისიის პრეს-რელიზზე დაყრდნობით, რომელიც სინამდვილისგან შორს დგას.

საქმე იმაშია, რომ უახლოეს წლებში საქართველოში 5G-ს პერსპექტივა მინიმალურია, რადგან ის დაკავშირებულია კოლოსალურ ინვესტიციებთან. ჯერ კიდევ კორონავირუსამდე 5G-ინფრასტრუქტურის მშენებელი კომპანიები საქართველოს პოტენციურ კლიენტადაც არ მოიაზრებდნენ. მაგალითად, 2014-2017-2018 წლებში MWC ფორმატში ვესწრებოდი სატელეკომუნიკაციო გიგანტების ქინოუთებს, რომელთა ყველაზე ოპტიმისტურ სქემაშიც კი, საქართველოში (South Caucasus) კომერციული 5G ინფრასტრუქტურის გამართვა 2025 წლისთვის ივარაუდებოდა. და ესეც კორონავირუსამდე…

4G-სგან განსხვავებით, 5G სტანდარტულ მოხმარებელზე უფრო ნაკლებად არის ორიენტირებული; ის მათ ქცევას და ცხოვრების წესს მინიმალურად ცვლის პირდაპირი გაგებით. მხოლოდ ირიბად. არსებულ რეალობაში სერვისის საცალო გაყიდვებიდან ქართული ოპერატორები სასურველ შემოსავალს ვერ მიიღებენ, რადგან Facebook-ის სქროლვისას 5G-ს უპირატესობა არ იგრძნობა, ხოლო ქართული ტელევიზიები და ონლაინ სტრიმინგ სერვისები ისეთი ხარისხით გადაიცემა, რომელსაც 5G არ ესაჭიროება. თავის დროზე, 4G-ის საქართველოში გაშვება სმარტფონების ბუმს დაემთხვა, როდესაც მოსახლეობის უდიდესმა ნაწილმა სოციალური ქსელების გამოყენება დაიწყო. ამიტომ გახდა ის ყოველდღიური ყოფითი ნორმა.

5G სიხშირეები სამ უხეშ კატეგორიად რომ ჩავშალოთ, სამი სპექტრიდან (დაბალი, საშუალო, მაღალი) დაბალს ოპერატორები იყენებენ საცალო ბაზრის დასაფარად, საშუალოს – საწარმოებისთვის, ხოლო მაღალს კი, მაღალტექნოლოგიური საწარმოების და კომპანიებისთვის.

რომელი სეგმენტი გეგულებათ საქართველოში?

სამივე სეგმენტის ანალიზზე დაყრდნობით, ამ ეტაპზე 5G ტექნოლოგია კომერციულად მხოლოდ განვითარებული ეკონომიკებისთვის არის მომგებიანი. ეს იმ ქვეყნებს ეხება, სადაც მონაცემთა მაღალსიჩქარიანი გადაცემა პირდაპირ კავშირშია ბიზნესის ეფექტურობასთან; ასწრაფებს ავტომატიზაციას, ზრდის საწარმო სიმძლავრეს, ახალ შესაძლებლობებს აძლევს მაღალ-ტექნოლოგიურ მედიცინას, ხელს უწყობს ჭკვიანი ქალაქების განვითარებას, ჭკვიანი ქარხნების აშენებას და შესაბამისად, ახალი სამუშაო ადგილების შექმნას. ამგვარად, მსოფლიოს წესრიგს ის უკარნახებს, ვის ხელშიც ეს ტექნოლოგია იქნება.

ჩვენთან კი, მობილური ტრაფიკის ყველაზე მსხვილი კორპორატიული მომხმარებელი სათამაშო (გემბლინგ) ინდუსტრიაა, რომელსაც ონლაინ რულეტკის დასატრიალებლად არსებული სისწრაფეც ყოფნის.

ხოდა რა IOT და რა 5G?! – ყველანი 7G-ის ზეთისცხებაზე!

Posted in საზოგადოება

ტიტები, შიშები, კორონები და პასკები

წუხელ მესიზმრებოდა ჩემს სოფელში ვეძებდი სახლს, სადაც ბავშვობაში ხშირად ვსტუმრობდი მეგობრებს, პასკა უნდა ამეტანა მეგობრის დედისთვის, რომელმაც შვილები დააბინავა და მარტო იყო. დავდიოდი პასკით ხელში და ვეძებდი. სიზმარში აღარ მახსოვდა სოციალური დისტანცია, უფრო სწორად, მახსოვდა, მაგრამ ვიცოდი, რომ სიზმარი იყო და სიზმარში შეიძლება ვესტუმროთ ადამიანებს, მივუტანოთ პასკა და პირადად მივულოცოთ აღდგომა.

ცხადში კი, მხოლოდ გონიერი ადამიანები დარჩნენ სახლში, შეიძლება ზოგი შიშით, ზოგი პასუხისმგებლობის გრძნობით, ზოგიც ერთმანეთის პატივისცემით, რაც საბოლოო ჯამში გონივრულ საქციელად ინათლება.

და კვლავაც ცხადში, სოფლის მაცხოვრებლები ეზო-ჭიშკრიდან გაუსვლელად, ხმამაღალი გადაძახილებით ულოცავდნენ ერთმანეთს აღდგომას.

მაგრამ ყველა ასეთი გონიერი არ იყო.

აკრძალვებმა უფრო გაუღვიძათ ჟინი და ზოგი ფეხით, ზოგი ცხენით და ზოგი ველოსიპედით მივიდა ეკლესიაში.

და რას მივიღებთ? თქვენი უპასუხისმგებლო ნავარდის შედეგად, ადამიანები კიდევ უფრო დიდხანს დარჩებიან სახლში უსამსახუროდ, უფულოდ და ულუკმაპუროდ, კიდევ ბევრ პოლიციელს მოუწევს გარეთ ყურყუტი და კიდევ უფრო მეტად გაწყდებიან წელში ექიმები.

„არ გვეშინია“, ამბობენ ისინი. თუმცა მგონია ეს ის ხალხია, ვისაც ყველაზე მეტად ეშინია, ყველაზე მეტად არ სცემს პატივს საკუთარ თანამემულეებს და ყველაზე დიდი უპასუხისმგებლობით გამოირჩევა.

არ ეშინიათ, მაგრამ მაინც ეშინიათ, რომ 5G ანტენა შეიწოვს ჩვენს ენას, მამულს, სარწმუნოებას და ხურდაში უხილავ ვირუსებს გადმოგვიყრის, საზიარო კოვზისგან განსხვავებით.

ჩვენ არც მეხსიერება გვაქვს. არ გვახსოვს ყვავილით დასახიჩრებული და გარდაცვლილი ხალხი, მაგრამ გვახსოვს ტიტები, კრწანისის ყაყაჩოები და აფრენილი გნოლი ყორღანის ბოლოს.

თუ რამე გვახსოვს მხოლოდ ზედაპირულად, რაღაც დაფლეთილი სურათებივით, რომელსაც ბევრი ნაწილი აკლია ან ჩვენ დავაკელით, დავბლოკეთ, როგორც რაღაც მენტალური ჭრილობა და მეხსიერების უხილავ კუნჭულებში მივჩექმეთ.

შედეგად, გვიჭირს ანალიზი, ვერაფერს ვიხსენებთ ან არ ვიხსენებთ, არც ვეძებთ, არც ვკითხულობთ, შესაბამისად, საფიქრალიც ბევრი არაფერია.

და თუ ადამიანი არ ფიქრობს, არც საშიშია რამე და ჯიქურ მიდის პრობლემებისკენ, იქნება ეს უხილავი ვირუსი, თუ ხილული მტერი.

სიყვარული, შიში, პასუხისმგებლობა და ერთმანეთის პატივისცემა კი, მხოლოდ ფიქრებისგან დაღლილი გონების ნაყოფია.

სხვანაირად უბრალოდ ვერ გადავრჩებით.

 

Posted in მედიცინა, საზოგადოება

COVID-19 და ტესტირების საშუალებები

კორონავირუსზე ტესტირება შესაძლებელია სამი მეთოდით და ჩემი ბლოგის სტუმრები შეეცდებიან მეტ-ნაკლებად მარტივი ენით ახსნან ტიტანების ჭიდილი:

1. პჯრ (პოლიმერაზული ჯაჭვური რეაქცია  – PCR)
2. სწრაფი ტესტი ანტიგენზე 
3. სწრაფი ტესტი ანტისხეულებზე 

 

1. პჯრ (პოლიმერაზული ჯაჭვური რეაქცია – PCR) 

კეთდება მხოლოდ ლაბორატორიაში და დგინდება ვირუსის გენეტიკური მასალის იდენტურობა არსებულ ნიმუშთან (კორონას შემთხვევაში რნმ-ს – რიბონუკლეინ მჟავას) და მაღალი სიზუსტით გამოირჩევა.

შესაბამისად, აღნიშნული ტესტი ადგენს ვირუსის არსებობას როგორც დაავადების დაწყებისთანავე, ისე ინკუბაციის სულ ბოლო პერიოდშიც. პასუხს სჭირდება 45 წუთიდან ზემოთ. ქვეყნის მასშტაბით გვაქვს 50 ლაბი მზადყოფნაში (C ჰეპატიტის ელიმინაციის პროგრამის დამსახურებით).  თუ ამ ლაბორატორიებს ექნებათ ტესტების/კიტების/კარტრიჯების მარაგი, ყველა ტესტის გაკეთება შესაძლებელია რამდენიმე საათში. აპარატის გამტარობა არის 100-მდე ერთდროულად. ქვეყნის მოსახლეობის მცირე რაოდენობის და ჩინეთთან/ნიუიორკთან/ლონდონთან შედარებით დაბალი სიმჭიდროვის მოსახლეობის გამო,  ჩვენთვის ამის გაკეთება უფრო მარტივია, და რაღაც ეტაპამდე – შესაძლებელიც კი. ამ რაღაც ეტაპზე ჯერ არ ვართ, ჯერ გვაქვს რესურსი, რომ ავუვიდეთ.

აქედან გამომდინარე, კრიტიკულად მნიშვნელოვანია ასეთი აპარატები და კიტები, რადგან ყველაზე ზუსტი მონაცემების მისაღებად უნიკალური საშუალებაა.

2. სწრაფი ტესტი ანტიგენზე 

სწრაფი ტესტი ანტიგენზე ადგენს ვირუსის არსებობას 85% – მდე სიზუსტით და ეს უკვე მაშინ, როდესაც ადამიანი უკვე დიდი ხანია გადამდებია. მისი მიზანია კონკრეტულ პოპულაციაში ან დაწესებულებაში უკვე დაინფიცირებულების სწრაფად გამოვლენა, ანუ მხოლოდ იქ, სადაც მაღალი ალბათობით ბევრი დაინფიცირებულია. თუმცა, ისევ და ისევ, ტესტზე უარყოფითი პასუხი არ არის გარანტია იმისა, რომ ადამიანს ვირუსი უკვე არ აქვს და უკვე გადამდები არ არის, რადგან უშუალოდ ტესტი ვერ ავლენს ადრეულ ეტაპს და ვერც საკმარისი სიზუსტით.

3. სწრაფი ტესტი ანტისხეულებზე 

ეს ტესტიც ასევე 50-70% სიზუსტით არის წარმოდგენილი და ასევე დაავადების დაწყებიდან (და არა ინკუბაციისას) მხოლოდ რამდენიმე დღის შემდეგ ავლენს ადამიანის სხეულში მიმდინარე აქტიურ, მ წ ვ ა ვ ე პროცესს (ანტისხეულები ჩნდება მხოლოდ მწვავე პროცესის შემდეგ) ან უკვე გ ა დ ა ტ ა ნ ი ლ და დასრულებულ პროცესს. სწორედ ამიტომ, ამერიკას და ინგლისს დიდი ამბავი აქვს ამ ტიპის ტესტებზე (წყარო CNN – ყოველდღე, ყველა ბრიფინგი, ყველა სპეციალისტი), რომ გამოავლინონ ხომ არ ჰყავთ უ კ ვ ე ვირუსგადატანილი ხალხი, ვინც მოიხადა, ანუ რომელსაც რაღაც გაურკვეველი დროით (ჯერ არ ვიცით რამდენხნიანი) აქვს იმუნიტეტი და შეუძლია დაუბრუნდეს სამუშაო პროცესს, ჩაბრუნდეს ეს ხალხი ეკონომიკაში და არ დაიქცეს ქვეყანა. ანტისხეულების მქონე ადამიანი ჩვენი განძია (People with antibodies will be a valuable asset – დღეს დილოთ მოვისმინე CNN-ზე, ერთ-ერთი ინტერვიუდან, არ მახსოვს გვარი).

აქედან ლოგიკურია, რომ ჩვენ არ გვაქვს მეორე პრიორიტეტი, რადგან ზუსტად ვიცით რომ დიდ პოპულაციას ჯერ ეს ვირუსი ჩუმად არ გადაუტანია ; ვიცით, რომ მასიურად ხალხი ავად არ ყოფილა, ამიტომ ვერ ვიპოვით ეკონომიკაში ჩასაბრუნებელ იმუნიტეტიან ხალხს, სულ რომ 3 მლნ გავტესტოთ. მაშინ ჯერ უნდა დავაავადოთ და მერე გამოვავლინოთ. პირველი მიზეზით კიდევ არ გვჭირდება ანტისხეულებით ძებნა, რადგან

ა). დაგვიანებული იქნება ამ ტესტის იმედით დიდი ხნის დაავადებულების აღმოჩენა და;

ბ) საბედნიეროდ, ჯერჯერობით გვყოფნის ადამიანური და ტექნიკური რესურსი, რომ მაქსიმალურად პირველი – პჯრ მეთოდით გავტესტოთ ყველა საეჭვო ადამიანი.

 

ავტორი I შენიშვნა: მე არ ვარ ექიმი, არც ეპიდემიოლოგი, არც ლაბორანტი. ინფორმაცია შევაჯამე ლამის ყველა ქართულენოვანი ინტერვიუს, WHO-ს ვებგვერდის, ამერიკული და ბრიტანული საინფორმაციო და ანალიტიკური გადაცემების და სტატიების საფუძველზე. თუ რამე მეშლება ან უნდა დავამატო, მითხარით. მაგრამ ტროლების დაზეპირებულ სისულელეებზე, წინასწარ ვამბობ, მძიმე რეაქცია მექნება. 

ავტორი II: მიკრობიოლოგი 

Posted in საზოგადოება

10 პლატფორმა დისტანციურად მუშაობისთვის

დისტანციური მუშაობის შემთხვევაში, სხვადასხვა ციფრული პლატფორმა ცხოვრებას და მუშაობას უფრო გაგიმარტივებთ. ასეთი პლატფორმები დაგეხმარებათ ვიდეოზარების განხორციელებაში, დაგეგმვაში, დოკუმენტების და ინფორმაციის შენახვასა და გაზიარებაში.

როი შენგელიას რეკომენდაციით, გთავაზობთ 10 პლატფორმას დისტანციური მუშაობისთვის. შ

1. Zoom Video Communications  – შესანიშნავი არჩევანია შეხვედრებისთვის, ვებინარებისთვის, კონფერენციებისთვის.

2. Slack – გუნდური კომუნიკაციის ერთ-ერთი საუკეთესო საშუალება.

3. Trello /  Asana
Task მენეჯერები, რომელიც გამოგადგებათ დავალებების გასაზიარებლად, შესრულების პროცესში, უკვე შესრულებული დავალებების ჩასანიშნად და გასაზიარებლად.


4. Miro – ეს არის ერთი დიდი, ვირტუალური დაფა მთელი გუნდისთვის. გამოგადგებათ იდეების გენერირებისთვის, ბრეინშტორმინგისთვის – წერეთ, ხატეთ და აჩვენეთ რაც გსურთ.

5. Toggl – დრო ძვირფასი და მნიშვნელოვანია. განსაკუთრებით დისტანციურად მუშაობის დროს.

6. Calendly – ინტერვიუების, კონფერენციების დაგეგმვის და დაჯავშნის კარგი საშუალება. პირდაპირ Google Calendar-თან ინტეგრაციით.

7. Notion Bitrix24
All-in-one workspace და კორპორატიული პორტალი, სადაც შეგიძლიათ დოკუმენტაცია და ინფორმაცია განათავსოთ.

8.  LiveChat Intercom – დაყენების საუკეთესო დროა, თუ მომხმარებლებთან ტელეფონით საუბრობთ. ამით ციფრულ არხებსაც განავითარებთ და მაქსიმალურად შეამცირებთ მოცდის დროს ტელეფონებზე. ასევე, Facebook messenger-საც მიაბამთ.

9. Timezone – დაგეხმარებათ, როდესაც თქვენი გუნდის წევრები დროის სხვადასხვა სარტყელში მუშაობენ.

10. Sorry APP / Pingdom – დაგეხმარებათ ონლაინ სერვისის/გვერდების/საიტების მუშაობის მონიტორინგისთვის და ხარვეზის შემთხვევაში შეგატყობინებთ როგორც თქვენ, ასევე თქვენ მომხმარებლებს.

Google Drive და Google GSuite – ეს ყველასთვის საყვარელი და სასიცოცხლოდ მნიშვენლოვანი პლატფორმები არ შევიყვანე სიაში, რადგან მგონი ყველამ ვიცით რომ საჭიროა და აქტიურად ვიყენებთ. 

 

გაგვიზიარეთ თქვენი სამუშაო ვარიანტებიც.

———

ფოტო მთავარზე:  Polina Zimmerman – Pexels

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ონლაინ სწავლების სახელმძღვანელო სკოლებისათვის

ეს სახელმძღვანელო დამუშავებულია www.futurelab.ge-ს მიერ და გათვალისწინებულია სკოლებისთვის, თუმცა მოცემული რესურსები ასევე შეიძლება გამოგადგეთ პროფესიული სასწავლო კურსების, საუნივერსიტეტო კურსების დისტანციურ/ონლაინ რეჟიმზე გადასაყვანად.

სარჩევი:

  • შესავალი
  • მოსამზადებელი სამუშაოები სკოლის მხრიდან
  • ტექნიკური პარამეტრები
  • გამოსაყენებელი პლატფორმები
  • გაკვეთილის დაგეგმვა
  • მასწავლებელთა ქმედებები
  • მოსწავლეთა ქმედებები

1. შესავალი

როგორც მოსწავლემ ასევე მასწავლებელმა შესაძლებელია განახორციელონ სასწავლო პროცესი სახლიდან გაუსვლელად. პროცესში შესაძლებელია მაქსიმალური შედეგის მიღწევა სხვადასხვა მექანიზმის გამოყენებით, რაც უზრუნველყოფს მოსწავლის ცოდნის ეფექტურად კონსტრუირებას, წინარე და არსებული ცოდნის შემოწმებას, ეფექტურ კომუნიკაციას. 

ონლაინ სწავლების განსახორციელებლად სიმარტივის და სანდოობის მხრიდან შემოგთავაზებთ რამოდენიმე მექანიზმის გამოყენებას. 

A. კლასის მართვისთვის: Google Classrooms-ს (კლასის მართვა, საგნების მიხედვით ოთახების შექმნა, საგნების მიხედვით ონლაინ ოთახში ბავშვის მოწვევა, დავალებების მიცემა, გამოკითხვების ფორმის შექმნა და ბავშვებისთვის შეთავაზება,  სხვადასხვა ციფრული თუ ვიდეოფაილის გაზიარება, ოპერატიული კომუნიკაცია მოსწავლესა და მასწავლებელს შორის და ა.შ.

B. ვიზუალური/აუდიო კომუნიკაციისთვის: ZOOM (100 მოსწავლისთვის ერთდროული მაუწყებლობა, მოსწავლეებისათვის კამერის/მიკროფონის ჩართვა გამორთვა, კომპიუტერის ეკრანის გაზიარება პრეზენტაციის ან სხვა ნებისმიერი მულტიმედია ან ტექსტური ფაილის ჩვენებისთვის, მოსწავლის მხრიდან ხელის აწევა კითხვის დასმისთვის, მიმდინარე გაკვეთილის ჩაწერის ფუნქცია).

C. დამატებითი რესურსები, სწავლის პროცესის ეფექტურობის გაზრდისთვის: Kahoot, Quizizz, Khanacademy, Youtube

2. მოსამზადებელი სამუშაოები სკოლის მხრიდან

A. მასწავლებლებმა შესაძლებელია სასწავლო პროცესი განახორციელონ სახლიდან გაუსვლელად. 

B. პროცესის უზრუნველსაყოფად მასწავლებელს უნდა ჰქონდეს პერსონალური ან პორტატიული კომპიუტერი, ვებ კამერით, მიკროფონით და აუდიო სისტემით (ყურსასმენები ან აუდიო დინამიკები).

C. ინტერნეტში შეერთება არანაკლებ 2მბ/წ.

D. მასწავლებელს და მოსწავლეს უნდა ჰქონდეთ/გახსნას www.gmail.com – ის ელექტრონული ფოსტის ანგარიში – აღნიშნული ინფორმაცია სკოლის ადმინისტრაციის მხრიდან უნდა გადამოწმდეს. 

E. დაწყებითი კლასების მოსწავლეებმა, შეიძლება/უნდა გამოიყენონ მშობლის მიერ შექმნილი www.gmail.com – ის ელექტრონული ფოსტა. 

F. ადმინისტრაციის მიერ უნდა შეგროვდეს ყველა ბავშვის www.gmail.com – ზე გახსნილი ელექტრონული მეილის მისამართი, ერთიან სტრუქტურირებულ ფაილში (დონე, კლასი, სახელი – გვარი, მეილი, საკონტაქტო ტელეფონი)

G. მასწავლებელმა წინასწარ უნდა განახორციელოს Google Classrooms-ში  http://classroom.google.com საკუთარი კლასის შექმნა. 

H. Google Classrooms-ში http://classroom.google.com  კლასის შექმნის შემდეგ, მასწავლებელმა უნდა დააკოპიროს კლასის კოდი და ჩასვას ერთიან ფაილში, რომელსაც ბავშვები გამოიყენებენ კონკურეტული საგნის მიხედვით კლასის მოსაძებნად. ამ საერთო ფაილს აკეთებს ადმინისტრაცია.   

I. სკოლის ადმინისტრაციამ უნდა შეკრიბოს ყველა მასწავლებლის მიერ შექმნილი Google Classrooms-ის კოდი ერთიან გაზიარებულ ფაილში (Google Docs-ში). 

J. აღნიშნული ფაილი ადმინისტრაციამ, შესაბამისი ინსტრუქციით უნდა გაუგზავნოს ბავშვს/ბავშვის მშობელს. 

K. ცხრილის ფორმის ფაილში იქნება მითითებული კლასი, საგანი, მასწავლებლის სახელი გვარი, ონლაინ კლასის Google Classrooms-ის კოდი. 

L. მასწავლებლებმა ასევე უნდა გაიარონ რეგისტრაცია სისტემა www.zoom.us-ზე ვიდეოკონფერენციის განსახორციელებლად.  

M. საჭიროების ან დაინტერესების შემთხვევაში Kahoot.com, Quizziz.com-ზეც

3. ქმედებები მასწავლებლის მხრიდან ონლაინ გაკვეთილის ჩასატარებლად

A. მასწავლებელი წინასწარ ემზადება გაკვეთილისთვის, ჩვეულ რეჟიმში (ამზადებს კლასში წარმოსადგენ პრეზენტაციას, ეძებს ვიდეო ფაილებს, რომლებსაც უჩვენებს ბავშვებს. აკეთებს ქუიზს, ემზადება თხრობითი მასალის მოსაყოლად

B. გაკვეთილის დაწყებამდე 10-15 წუთით ან სრულიად წინა დღეს შედის ZOOM-ზე და ქმნის ვიდეო სესიას, უთითებს დაწყების დროს, ცხრილის მიხედვით.

C. ასევე წინა დღეს შედის  http://classroom.google.com -ზე და ერთჯერადად ქმნის საკუთარი საგნის მიხედვით სასწავლო ოთახს – Create class.  

D. გაკვეთილის დაწყებამდე მასწავლებელი კომპიუტერში ხსნის Google Classrooms-ს (http://classroom.google.com ) და ZOOM (www.zoom.us) -ს, გაკვეთილის დაწყებამდე 10 წუთით ადრე. 

E. ამოწმებს, მუშაობს თუ არა ყველა სისტემა გამართულად. 

F. გასათვალისწინებელია ფაქტორი, რომ ZOOM-ის  უფასო ვერსიაში ჯგუფური (მაქ.100 მონაწილესთან) ვიდეო/აუდიო სესიის ჩატარება მხოლოდ 40 წუთის განმავლობაშია შესაძლებელი. 

G. სესიის ფანჯრის გახსნის შემდეგ დააჭირეთ ღილაკს – მომხმარებლების მოწვევა – Invite

H. ფანჯარაში გამოჩნდება ლინკი, რომელიც დააკოპირეთ და განათავსეთ Google Classrooms-ის,  Stream გვერდზე.  

I. მიესალმეთ ბავშვებს Stream გვერდზე ტექსტურად, დაწერეთ თუ რას გააკეთებთ დღეს გაკვეთილის განმავლობაში, ასევე დაურთეთ ლინკი ვიდეო/აუდიო რეჟიმში გადასასვლელად ZOOM-ის გამოყენებით.

J. გადადით ZOOM-ში და შეამოწმეთ თუ შემოვიდა ყველა მოსწავლე სისტემაში. 

K. სისტემაში შესასვლელად ბავშვს მხოლოდ ლინკზე დაჭერა სჭირდება.

L. ბავშვების შემოსვლის შემდეგ ვიდეომაუწყებლობის გაუარესების შემთხვევაში შეგიძლიათ გამორთოთ ვიდეო კავშირი ბავშვების მხრიდან და მხოლოდ თქვენ ჩანდეთ, ასევე კომენტარების და ხმაურის შემთხვევაში გამოურთოთ მიკროფონები და ჩართოთ საჭიროების შემთხვევაში. 

M. ZOOM-ის მეშვეობით ჩართეთ თქვენი კომპიუტერის ეკრანის გაზიარების ფუნქცია. 

N. შეარჩიეთ პრეზენტაცია ან ფაილი, რომელიც გინდათ, რომ ბავშვებს აჩვენოთ და პირდაპირ ZOOM-ის ეკრანიდან ჩართეთ, გამოსახულება ავტომატურად გამოჩნდება ყველა ბავშვის ეკრანზე. 

O. თქვენ შეგიძლიათ დაიწყოთ სალექციო პროცესი და გაკვეთილის განმავლობაში განახორციელოთ სხვა და სხვა ქმედებები, რომელიც გჭირდებათ რეფლექსიისთვის, ჩაატაროთ ტესტი. 

P. შესაძლებელია გაკვეთილი ჩაატაროთ შეტრიალებული საკლასო ოთახის პრინციპით და უკვე მოხდეს წინასწარ Google Classrooms-ის მეშვეობით გაზიარებული მასალის გაცნობა და დისკუსია. 

4. ქმედებები მოსწავლის მხრიდან 

A. ბავშვს შეუძლია შევიდეს სისტემაში, როგორ კომპიუტერის ასევე მობილური ტელეფონის მეშვეობით. 

B. სახლში უნდა ჰქონდეს ინტერნეტ შეერთება არანაკლებ 2მბ/წ სიჩქარის.

C. სასურველია, გაკვეთილების დროს არ იყოს სხვა სისტემების მხრიდან ინტერნეტ არხზე დატვირთვა. 

D. მოსწავლე სასურველია, იმყოფებოდეს კომფორტულ და კონცენტრირებულ გარემოში.

E. მოსწავლე ან მშობელი ამოწმებს მუშაობს თუ არა დინამიკები კომპიუტერში აუდიო ფაილის გახსნით, თუ გააჩნია მიკროფონი ამოწმებს მიკროფონს ( თუ მოსწავლეს არ გააჩნია დინამიკები, ის უკუკავშირს განახორციელებს ტექსტური ჩატით)

F. გაკვეთილის დაწყებამდე 5-10 წუთით ადრე მოსწავლე/მოსწავლის მშობელი შედის, www.gmail.com – ზე, პოულობს სკოლის მიერ გამოგზავნილ გაკვეთილების ცხრილს და კონკრეტული საგნის კოდს ნახულობს. 

G. შედის http://classroom.google.com -ზე, მარჯვენა კუთხეში აჭერს + ნიშანს, და ირჩევს Join Class.

H. შეჰყავს სასწავლო ცხრილის მიერ განსაზღვრული საგნის კოდი.  

I. Google Classrooms-ში, Sream-ზე ნახულობს მასწავლებლის დავალებას  და ხსნის ZOOM-ის ლინკს, რომელიც მითითებულია მასწავლებლის მიერ. 

J. უსმენს გაკვეთილს, ასრულებს მასწავლებლის დავალებებს.

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

როგორ ვიყიდოთ დიპლომი?

შიმშილია, სამოქალაქო ომია, დარია, თუ ავდარია, ქვეყანაში დიპლომების მარათონი არასოდეს ცხრება. განსხვავება მხოლოდ იმაშია, რომ იცვლება პროფესიების ბუმი, მაგრამ არასოდეს ვარდება მოთხოვნა დიპლომებზე.

90-იანებში ჯერ კიდევ დიდი პოპულარობით სარგებლობდა მედიცინის მიმართულება, შესაბამისად, სამედიცინო უნივერსიტეტიც ერთ-ერთი ძვირადღირებული იყო ჯერ მოწყობის ღირებულების და შემდეგ სტუდენტის ჩათვლების/გამოცდების ღირებულების თვალსაზრისით.

  • სამედიცინოზე ჩააბარა?
  • ჰო, აბა რა, ოჯახს იმდენი ფული აქვს, აბა, გაუჭირდებოდათ, თუ?

ცოტა ხანში, პოპულარობით დაეწია და გაუტოლდა სამართალმცოდნეობის და ეკონომიკის ფაკულტეტები. სამართალი იმდენად პოპულარული გახდა, რომ პრაქტიკულად ყველა არსებულ და “ჩაწოლილ” ფაკულტეტს სამართალი ჩაუმატეს თავსა თუ ბოლოში, ასე მაგალითად, სამართალი და წყალქვეშა მეღვინეობა, სამართალი და კაი პურის ჭამა, სამართალი და ჭოკზე ხტომა და ა.შ.

რასაკვირველია, ასეთ ბუმს ერთი და ორი სახელმწიფო უნივერსიტეტი ვერ გაუძლებდა და სოკოებივით გაჩნდა ინსტიტუტები, უნივერსიტეტები, კოლეჯები, მითჰუნ ჩაკრაბორტის სახელობის ინდურ-ქართული ინდუსტრიული ინსტიტუტი, სულო და გულო, რა აღარ იყო. ყველა კუთხე-კუნჭულში, სკოლის, ბაღის თუ მიტოვებულ მუნიციპალურ შენობებში სასწავლო დაწესებულებები იყო გამართული.

ქართული განათლების სისტემაში რენესანსის ხანა იდგა.

ერთი სიტყვით, ყველას ვისაც სწავლა ეზარებოდა, არ უნდოდა სიარული, გაზულუქებული მშობლების გატუტუცებული შვილი ან/და ყრუ ლოსი იყო, შანსი ჰქონდა ნანატრი დიპლომი აეღო.

ასე და ამგვარად, მივიღეთ არაკომპეტენტური დიპლომიანების მთელი თაობა.  რასაკვირველია და აუცილებლად აღსანიშნავია, რომ იყვნენ გამონაკლისები, მაგალითად, 200 კაციან კურსზე, 5 გამონაკლისი შეიძლებოდა ყოფილიყო, თუმცა, ეს საერთო სურათს ვერ და არ ცვლის.

ასევე იყვნენ ისეთებიც, ვისაც მისაღები/დამამთავრებელი გამოცდების ალიაქოთიც ეზარებოდა, ასევე ეზარებოდა ეს “მიდი, დედი, ორჯერ-სამჯერ მაინც დაენახე უნივერსიტეტში”. ასეთი ტიპაჟებისთვის, პირდაპირ გამზადებული დიპლომის ყიდვის ვარიანტი არსებობდა. ასეთი კი ბევრი იყო მაშინ, გამზადებული, დაბეჭდილი ბლანკების აღრიცხვიანობა სრულიად უკონტროლო იყო, არ არსებობდა ელექტრონული ბაზა, სადაც შეამოწმებდი. ამიტომ, გარკვეული თანხის სანაცვლოდ, შეგეძლო დიპლომის ყიდვა.

ორიათასიანების დასაწყისში აქტუალური იყო საზღვარგარეთ სამუშაოდ წასვლა, აქაც წამოიჭრა დიპლომების/პროფესიების საკითხი. აი, ასე ლამაზად, შავი ტურისტული სააგენტოს უსტაბაში გამოაღებდა სეიფს, გამოალაგებდა ცარიელ ბლანკებს (რაც 90-იანებში იავარქმნილი უნივერსიტეტის შენობების ნადავლი იყო ან თავადაც ნაყიდი ჰქონდა) და სასურველ პროფესიაზე შეუვსებდა, საზღვარგარეთ წასვლის მსურველებს.

ასეთ შემთხვევაში, თავისუფლად შეიძლებოდა შემვსებს ტექნიკური ხასიათის შეცდომები დაეშვა.

ერთია როდესაც უნივერსიტეტის, კოლეჯის თანამშრომელი აყალბებს და ზუსტად იცის რა უნდა ჩაწეროს, როდის და ა.შ. და მეორეა, როდესაც ისეთი პირი აყალბებს, რომელსაც შეხება აღარ აქვს ამ უნივერსიტეტთან და შესაბამისად, არც დეტალური ინფორმაცია გააჩნია.

ფიქრობთ, რომ ამ პერიოდში დამთავრდა ყალბი დიპლომების ეპოქა? და განათლების რეფორმამ შეცვალა ან მოთხოვნის ან მიწოდების დონე? გარკვეულწილად შეცვალა, თუმცა მთლიანად არ აღმოუფხვრია, უფრო ვიტყოდი, რომ გაუმჯობესდა, დაიხვეწა ტექნოლოგიები და ამასთან, აღსანიშნავია, რომ უნივერსიტეტების, კოლეჯების დიპლომების თუ სერთიფიკატების გაცემის შემოწმება რიგითი ადამიანებითვის შეუძლებელია.

2014 წელს, შინაგან საქმეთა სამინისტრომ ყალბი ოფიციალური დოკუმენტის დამზადების, შეძენის და გასაღების ფაქტზე ორი პირი დააკავა. გამოძიებამ დაადგინა, რომ მერაბ ი. და დავით ჩ. სხვადასხვა უნივერსიტეტის ბაკალავრის დიპლომს 4 000 ლარის სანაცვლოდ, ძველი თარიღით ამზადებდნენ. ასევე, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დოქტორანტურაში მე-2 კურსზე ჩარიცხვის სანაცვლოდ მოქალაქეებს 5 000 აშშ დოლარს ართმევდნენ.

წყარო 

2017 წელს, დაკავებულმა პირმა დაამზადა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტის ბაკალავრის ხარისხის დამადასტურებელი ყალბი დიპლომი, რომელიც შემდგომში  ერთ-ერთ მოქალაქეზე 2 600 აშშ დოლარად გაასაღა.

წყარო

2018 წელს, ერთ-ერთმა ბრალდებულმა, ერთერთი კომერციული დაწესებულების სამართალმცოდნეობის ბაკალავრის ხარისხის დამადასტურებელი ყალბი დიპლომი 3 300 ლარად გაასაღა. იმერეთის რეგიონში არსებული დაწესებულების ხელმძღვანელმა დაამზადა და 1 800 ლარად გაასაღა ოფისმენეჯერის სპეციალობის პროფესიული განათლების დამადასტურებელი დიპლომი.

წყარო 

დავუბრუნდეთ ისევ შემოწმების საკითხს, თუ უნივერსიტეტის/კოლეჯის დიპლომს ტექნიკური ან ფიზიკური ხარვეზი/წუნი არ აღენიშნება, არავის გაუჩნდება დიპლომის/სერთიფიკატის შემოწმების სურვილი თუ მიზეზი. თუ გაუჩნდა შემოწმების სურვილი, პირადად, ნებისმიერი ინდივიდი ვერ შეამოწმებს.  ამის გათვალისწინებით, ბუნებაში და საქართველოში ბევრი ისეთი დიპლომი და სერთიფიკატია, რაც სასწრაფო შემოწმებას და საჯარო ელექტრონული ბაზის შექმნას მოითხოვს.

მაგრამ მერე ფული ვინ აკეთოს ლეგალურად თუ არალეგალურად?

 

რაც შეეხება ნამდვილობის შემოწმების არსებულ პროცედურას, ასეთი კომპეტენცია აქვს  სსიპ- განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრს, რომელიც ადგენს პირის მიერ საგანმანათლებლო პროგრამის სრულად ან ნაწილობრივ გავლის, აგრეთვე მისთვის კვალიფიკაციის მინიჭების თაობაზე სათანადო დოკუმენტის გაცემის ფაქტს და მათ შესაბამისობას საქართველოს კანონმდებლობასთან.

წყარო    1

წყარო 2 

უცხოური სასწავლო დაწესებულებები ხშირად ითხოვენ საქართველოში გაცემული საგანმანათლებლო დოკუმენტის ლეგალიზაცია და აპოსტილით დამოწმებას, რასაც ასევე ახორციელებს სსიპ – განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრი, სადაც უნდა წარადგინოთ შემდეგი დოკუმენტაცია:
 1.  განცხადება (განცხადება ივსება ელექტრონულად, ცენტრში ან შესაძლებელია წარმოდგენილ იქნეს ფოსტის მეშვეობით);
2. საგანმანათლებლო დოკუმენტის დედანი ან სანოტარო წესით დამოწმებული ასლი;
3. განმცხადებლის პირადობის მოწმობის ასლი  (უცხოური დოკუმენტის შემთხვევაში სანოტარო წესით დამოწმებული თარგმანი);
4.  შესაბამისი საფასურის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი;
არსებობს ასევე ვებ-გვერდები, სადაც შეგიძლიათ შეიძინოთ სხვადასხვა დიპლომი და გაამხიარულოთ ან თქვენი მეგობრები, ან დამსაქმებლები ან მთელი საზოგადოება.
Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ტრანსპორტი – ქვეყნის უსახურობა

საზოგადოებრივი ტრანსპორტის პრობლემა იმდენად მოძველებული თემაა, რომ ადამიანები უკვე ეგუებიან, ზოგს ვერც კი წარმოუდგენია, როგორ შეიძლება საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ისე მოხვდეს, რომ რიგში დგომა არ მოუწიოს, არ ელოდოს, განსაკუთრებით კი, საღამოს ან გვიანი საღამოს საათებში, და რასაკვირველია პიკის საათებში. ეს ყველაფერი წლის სასწავლო პერიოდში გვირგვინდება თვალუწვდენელი საცობებით.

მიზეზები ბევრია, გაიზარდა მანქანების რაოდენობა, კორპუსების, სადაც არ არის გათვალისწინებული პარკინგი, ასევე იმატა ხალხმაც, ქალაქში, სხვადასხვა წერტილების დამაკავშირებელი ტრანსპორტი საკმარისი აღარ არის, თბილისის ზოგ რაიონში კი იმდენად არასაკმარისია, რომ შეგვიძლია ვთქვათ, საერთოდ არ არსებობს.   საღამოს 21:00-22:00 საათის შემდეგ გამორიცხულია საზოგადოებრივი ტრანსპორტის იმედად ყოფნა, თუ რასაკვირველია მეტრო არ გიწყობთ ხელს. მეტრო კი, ყველას არ აწყობს. მეტრო ყველგან არ მიდის.

თუ პირადი მანქანა არ გყავთ, საღამოს სახლიდან გასვლა რაიმე ღონისძიებაზე, საქმეზე თუ ისე გასართობად, უკან ტაქსით ან/და ფეხით დაბრუნებას ნიშნავს, ზოგჯერ გაჩერებაზე, რამდენიმე, ერთი მიმართულების ადამიანი შეუზიარდება ერთმანეთს და ერთობლივად აჩერებენ ტაქსს. შესაბამისად, როგორც კი, ადამიანს ოოდნავ სტაბილური შემოსავლის წყარო უჩნდება, მიდის და ყიდულობს მანქანას, სესხით თუ განვადებით, ასევე შესაძლებელია სკუტერი და მოტო, თუ რასაკვირველია გაგიმართლათ და პოლიციის თავზე ცხოვრობთ ან გაქვთ ავტოფარეხი სკუტერის/მოტოს/ველოს დასაბინავებლად, ან ყოველდღე აგაქვთ/ჩამოგაქვთ, თუ გაგიმართლათ და გაქვთ ლიფტიც.

როგორი დრამაა? გავაგრძელოთ, დღეს ამ პოსტში გავარჩევ აეროპორტებს და აეროპორტთან დამაკავშირებელ ტრანსპორტს.

თბილისის აეროპორტი 

რა არის ტურისტის პირველი შთაბეჭდილება ქვეყანაში? აეროპორტი, (რასაკვირველია საჰაერო შემოსვლის შემთხვევაში).

თბილისის აეროპორტში რეისების დიდი ნაწილი ღამით/გამთენიისას სრულდება. აეროპორტში არ არის მეტრო.  რჩება აეროპორტიდან წამოსვლის რამდენიმე ვარიანტი:

  1. N37 ავტობუსი, რომელიც ახლახან შეცვალეს ახალი ავტობუსით და დადის ოფიციალურად ყოველ 35 წუთში ერთხელ, რაც სხვათაშორის მხოლოდ 2016 წლის შემდეგ შეიცვალა; 2019  წელს, OC-MEDIA-ს მიერ  მომზადებულ  ფოტორეპორტაჟში ვხედავთ,  რომ  ღამის  ავტობუსი ზამთარში, ეს არის თავშესაფარი ბორბლებზე;    

2.  მატარებელი – რკინიგზის სადგურიდან – თბილისის აეროპორტამდე 

დიდი ზარზეიმით გახსნის შემდეგ, მატარებელი მხოლოდ დღის საათებში მოძრაობდა, კერძოდ კი, დღეში სამჯერ. ეს ის პერიოდია, როდესაც თითქმის არცერთი რეისი არ სრულდებოდა დღისით. დეტალებს შეგიძლიათ გაეცნოთ ნეტგაზეთის სტატიაში.

დიდი დავიდარაბის შემდეგ (ვერ დავადგინე როდის) დაემატა 1 რეისი ღამით. კერძოდ კი, დილის 4:00 საათზე. ანუ, თუ ჩამოფრინდით სამ საათზე უნდა დაელოდოთ დილის ოთხამდე, თუ ჩამოფრინდით დილით ხუთზე, თქვენი მატარებელი უკვე წასულია. ბაი ბაი.

3. ტაქსი ანუ იგივე SVAVItaxi 

აეროპორტის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე ქართულ ენაზე ვკითხულობთ, რომ ტაქსის ღირებულება ქალაქის ცენტრამდე 25 ლარია. ხოლო ამავე ვებ-გვერდზე, ინგლისურ ენაზე წერია, რომ ფასი დამოკიდებულია მრიცხველზე და 30 ლარიდან 50 ლარამდე მერყეობს.

განსხვავებულ სურათს გვაძლევს, აეროპორტის მგზავრთა მონათხრობი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია, უცხოელი მგზავრების მიერ გადახდილი თანხები: 100 დოლარი, 60 დოლარი, 150 ლარი და ა.შ.

შეგახსენებთ, რომ ეს ტაქსები იქვე დგას, აეროპორტის ტერიტორიაზე.

4. ნათესავების დახვედრა ცხვარით, ოციანით, ყვავილებით ან მის გარეშე 

5. მასპინძლის/შეკვეთილი ტრანსფერის დახვედრა 

6. გამოძინება და ლოდინი  

აქვე შეგახსენებთ, რომ ვსაუბრობთ ქვეყნის დედაქალაქზე და ქვეყანაზე, სადაც იმატა ტურისტების რაოდენობამ და ასევე, ვიზალიბერალიზაციის შემდეგ მნიშვნელოვნად იმატა, ადგილობრივი მოსახლეობის ფრენების რიცხვმაც.

არ ითქმის მოკლე პოსტში ეს ამბავი. ვაგრძელებთ.

ქუთაისის აეროპორტი 

იყო დრო, რაღაცნაირად საკმარისი იყო ახალი აეროპორტის მასშტაბები, ახლა აღარ გვყოფნის და ფართოვდება. არ ვიცი, ამ რეკონსტრუქციის ბრალი იყო, თუ რა იყო, მაგრამ როგორც კი კარი გაიღო და აეროპორტის შენობაში შევედით, ისეთი სუნი იდგა, სასწაულად გაუსაძლისი, თითქოს მატარებლის სუნნარევ კანალიზაციის კოლექტორს ვადექით თავზე, დამლაგებლები წამდაუწუმ წმენდნენ იატაკს, რასაც თავის მხრივ რაღაც მფრინავი მწერები ეხვეოდნენ ზედ. შემდეგ ჩართეს არ ვიცი რა, შეიძლება ვენტილაცია ან კონდიცირება, რომელიც ქარხანასავით გუგუნებდა მთელი იმ ხნის განმავლობაში, რაც იქ ვიდექით. საკვები ობიექტები ისევ ისეთი, როგორიც იყო. ჰო, ჩამოსვლის შემდეგაც იგივე სუნი გვეფეთა. იმედია რეკონსტრუქციის შემდეგ გამოსწორდება ეს ყველაფერი.

ტრანსპორტი ქუთაისის აეროპორტამდე

ქუთაისის აეროპორტს თბილისიდან პირდაპირ რეჟიმში, ავიარეისებზე მორგებული რამდენიმე ოპერატორი ემსახურება, რამდენიმე რა, ორი. ჯორჯიან ბასი და ომნიბასი. ასევე გავლით, მეტრო ჯორჯიას ავტობუსი.

ასევე შეგიძლიათ იმგზავროთ პირადი მანქანით და დატოვოთ აეროპორტის ფასიან პარკინგზე.

რაც შეეხება, ომნიბასს, ახალი წესი შემოუღია, ყოვლდღიური, არასამგზავრო ზურგჩანთაც, სადაც პირადი ნივთები მეწყო, საფულე, წიგნი, ბლოკნოტი, დამატოვებინეს ავტობუსის საბარგულში. რასაკვირველია, ეს ნივთები გზაში მჭირდებოდა და პრაქტიკულად ცარიელი ჩანთა მივაწოდე ჩასაბარებლად. თან არ დაგავიწყდეთ, ეს ის ბარგია, რომელიც ბორტზე დაშვებულია. კარგი, წესია, წესი იყოს, ოკ. მაგრამ ჰოი, საოცრებავ, აქეთობისას, ისევ დავტოვე, სხვებმაც დატოვეს. თუმცა აღმოჩნდა რომ ეს წესი ყველას არ ეხებოდა. ჩემს უკან მსხდომ უცხოელებს, ერთს დიდი სამოგზაურო ჩანთა ჰქონდა ამოტანილი, მეორეს კი ხელში ჩვეულებრივი სამგზავრო ჩანთა. თეორიულად მგზავრობა სულ 4 საათიანია ხოლმე, თუმცა ომნიბასს ჰქონდა ბევრი გაჩერება, გვარიანი ქრონომეტრაჟით, ამიტომ მგზავრობა დროში ძალიან გაიწელა.

ასევე შანსი გაქვთ გამვლელ ავტობუსს ან მარშუტკას დაელოდოთ, და რასაკვირველია ტაქსებს, რაც უხვად დაგხვდებათ. ფასიც უხვი აქვთ, გააჩნია რომელი ქვეყნიდან მოდიხართ და სად მიდიხართ.

ყველაზე  კურიოზული ამ სიტუაციაში არის ის, რომ სავსებით შესაძლებელია ქუთაისიდან უფრო იაფად გაფრინდეთ რომელიმე ევროპულ ქვეყანაში, ვიდრე თბილისიდან ქუთაისში ჩახვიდეთ.

შედარებისთვის, პრაღის აეროპორტიდან საზოგადოებრივი ავტობუსები ყოველ 10 წუთში გადის ცენტრის მიმართულებით. პრაღის ტრანსპორტის შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ ამ ბლოგზე.

თუ გამომრჩა რამე, შენიშვნები და დამატებები ტრანსპორტთან დაკავშირებით გამოუშვით კომენტარებში. ^^

 

 

 

ფოტო მთავარზე: აეროპორტი LaGuardia | 2017

Posted in საზოგადოება

ჩვენ ეს არ დაგვემართება

გასაოცარი თავდაჯერების ხალხი ვართ, ქუჩაზე შეიძლება ისე გადავიდეთ, არც კი გავიხედოთ იმ მიმართულებით, საიდანაც მანქანა მოდის. გავიკეთოთ ყურსასმენები, თავი ჩავრგოთ ტელეფონში და უცაბედად გამოგვრჩეს თავახდილი ჭა ფეხქვეშ ან მანქანა, რომელიც სიგნალით ჩვენსკენ მოემართება, რომელსაც ვინ იცის, ვინ მართავს, იქნებ რამდენიმე ღამის უძინარი სასწრაფოს მძღოლია, იქნებ ისაა, ვისაც ეს-ესაა გააგებინეს, რომ მის კორპუსში გაზი აფეთქდა?

სასწაულად გვჯერა ჩვენი ოთხი კედლის, როგორც კი ამ ოთხ კედელში შევდივართ, გვგონია არაფერი შეგვეხება, თუნდაც სამყარო ჩამოიქცეს გარშემო. გაზის სუნია, რა მოხდა, იცის ხოლმე. წყლის მილი გასკდა? მე რატომ დავრეკო, ვისაც გაუსკდა იმან დარეკოს. ლიფტი გაფუჭდა? სულ არ მეხება ლიფტი, პირველზე ვცხოვრობ. სხვენიდან წყალი ჩამოდის? არც ეგ მეხება, პირველზე ვცხოვრობ. არც სადარბაზოს სისუფთავე მეხება, ჩემს კიბის უჯრედს ვასუფთავებ, ეს არის და ეს. კორპუსის ასაშენებლად კლდე მოანგრიეს? მდინარის კალაპოტი ჩააბეტონეს? ტყე გაკაფეს? ეგ თუ ჩემს ოთხ კედელში არ ხდება, მე არ მეხება, ჩემთან ყველაფერი კარგად არის. იდეალურად.

ყოველგვარ ზოგად პასუხისმგებლობას გადაჩვეულები ვართ. შენ რაც გემართება, ის მე არ დამემართება, მე სხვანაირად ვარ დაცული ჩემს ოთხ კედელში.  დიახ!

ისეთი თავდაჯერების ხალხი ვართ, ხანდახან მგონია ისლანდიაში ხომ არ ვცხოვრობთ ან სადმე მსგავს ნორმალურ, უსაფრთხო ქვეყანაში, სადაც სახელმწიფო ზრუნავს, სადაც სამშენებლო და სხვა შესაბამისი კომპანიები იცავენ წესებს და სტანდარტებს და სადაც ადამიანები სიკვდილის რიგში უფრო ვდგავართ და არა პასუხისმგებლობების.

 

 

 

 

Posted in საზოგადოება

გზა სამშობიარო სახლიდან სიქრით სანტამდე, შუაში ტორტებით

საჩუქარი და შესაბამისად ყურადღება ორივე მხარისთვის – გამცემისთვისაც და მიმღებისთვისაც სასიამოვნო პროცესია, იქამდე სანამ ეს ვალდებულებად, იძულებად და ყოველწლიურ ლოდად ქცეულ რუტინად არ იქცევა.

თუ ფიქრობთ, რომ ყველაფერი სკოლიდან იწყება, ცდებით. ყველაფერი იწყება სამშობიარო სახლიდან, სადაც ჯერ ექთნებს და ექიმებს მარხავთ ძღვენში, რათა თქვენს ახალდაბადებულ შვილს „მეტი ყურადღება“ მიაქციონ, „რამე არ დააკლონ“ – პალატაში უფრო მეტჯერ შემოგიყვანონ ვიდრე გათვალისწინებულია.

შემდეგ ამბავი გრძელდება საბავშვო ბაღში, ზეიმის ფულის შეგროვება, რვა მარტს, სამ მარტს მასწავლებლების საჩუქრები, მასწავლებლების დაბადების დღეები და ა.შ. ამ ყველაფერს 90-იანებში შეშის და ჩატეხილი შუშების ფული ემატებოდა.

სკოლაშიც იგივე სურათი, აბა, მასწავლებელს პატივი ხომ უნდა ვცეთ, გამოიდებდა თავს რომელიმე მასწავლებელთან დაახლოებული ან დაახლოების მოსურნე მშობელი, სხვა მშობლებიც, ყოველ შემთხვევაში მათი უმრავლესობა არ ჩამორჩენის და კარგი სოციალური სტატუსის დაფიქსირების მიზნით უკან არ იხევდა, მიუხედავად იმისა ჰქონდათ თუ არა მათ ამის საშუალება.თუ არ დადებდი ფულს, იჩაგრებოდა ბავშვიც და თქვენ წარმოიდგინეთ მშობელიც დაცინვის მსხვერპლი ხდებოდა.

სიტუაცია უფრო რთულდება, როდესა ოჯახში 2-3 ან მეტი ბავშვი დადის სკოლაში. აქაც, სხვა ყველაფერს, 90-იანებში შეშის, ჩატეხილი შუშის და ფონდის ფული ემატებოდა.

მტერს და ავს თუ სკოლის გარდა სხვაგანაც დადიოდი, მაგალითად ცეკვაზე ან საერთო სავალდებულო გაწვევით მუსიკალურ შვიდწლედში. გაკვეთილის მიმდინარეობისას, კართან მომლოდინე მშობლები განსაკუთრებულად საშიშ სიმბიოზს ქმნიდნენ, ისინი მუდმივად ელოდნენ მსხვერპლს გასაჯიჯგნად იქვე თუ გრძელვადიან პერიოდში.  არავის აინტერესებდა ვის უჭირდა, ჰქონდათ თუ არა საშუალება, ამას არავინ კითხულობდა. მთავარი იყო ძღვენი პედაგოგებისთვის, რომელსაც სიხარულით და ბედნიერებით აცახცახებულები მიიტანდნენ სკოლაში თუ სადმე სხვაგან.

თითქოს ეს ყველაფერი წარსულს ჩაბარდა, მაგრამ ცოტა ხნის წინ ლიბერალზე წავიკითხეთ სკოლის მოსწავლეს როგორ არ აჭამეს ერთი ნაჭერი ტორტი, იმის გამო რომ მშობელმა მასწავლებლისთვის განკუთვნილი ტორტის ფული არ დადო.

ერთხელ თამარა ბაბო გამყვა ცეკვაზე, ქიზიყელი ქალია, პირდაპირი, მშობლების სინდიკატის საშუალებით გაიგო რომ ორ ცეკვაში სოლოს მიმატებდნენ და შესაბამისად განსხვავებული კაბები უნდა შემეკერა. ბაბომ, „არ გვაქვს მაგის საშუალება, ვერ შევუკერავთ განსხვავებულ კაბებსო“ – კაი ხანს ეყოთ რეპლიკებად ბაბოს ნათქვამი.

ამის გარდა, სტატუსების მიხედვით, კლასიც და შესაბამისად მშობლებიც იყოფოდნენ გადამხდელებად და არ ან ვერ გადამხდელებად და იმის მიხედვით მოდიოდა შენამდე ამბები ამა თუ იმ საკითხზე ფულის შეგროვებისა.

ასე მაგალითად, არშეხვედრილ ტორტის ნაჭერზე გამახსენდა, ერთხელ ცეკვის სტუდიაში ფოტოგრაფი მოიყვანეს, 90-იანი წლების დასაწყისია, გადაგვიღეს ფოტოები. არ ვიცოდით ვინ მოიყვანა მასწავლებელმა, მშობელმა, თუ რამე გაზეთიდან იყვნენ. რამდენიმე დღის შემდეგ, სინდიკატის მცირე ნაწილი ჩუმად ათვალიერებდა ფოტოებს. ჰო, ფოტო არ შემხვდა.

გადავედით უნივერსიტეტში, აქ სიტუაცია ისეთი რთული არ არის, მშობლების სინდიკატი კარს ფიზიკურად მოშორებულია, მაგრამ შემორჩენილია მექრთამე-ლექტორების კატეგორია. ერთ-ერთ გამოცდაზე ხინკალი შეგვიკვეთა ოფიციალურად, რამდენიმე კატეგორიული წინააღმდეგი ვიყავით, მაგრამ როდესაც მთელი კურსის ბედი ხინკალზე კიდია, ვეღარ შეეწინააღმდეგები. ასეთ დროს საჭიროა 100%-იანი წინააღმდეგობა და მთელ კურსს ხომ არ ჩააგდებდა? მოკლედ, ამოვიტანეთ ხინკალი, სიჩქარეში კიბეებზე დაგვეყარა ნაწილი და ისევ ავკრიფეთ, დავალაგეთ სინზე. შენიშვნა მოგვცა, რამდენი პილპილი წაგიყრიათო. :დ

ასევე, ლეგენდების დონეზე მაინც გვახსოვს ჩათვლის წიგნაკებში ჩადებული ფული, გამოცდებზე გოჭებით და ხაჭაპურებით სირბილი და რესტორნის დახურვით დაცული დისერტაციები.

ახლა, ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა მავნებლობა შეაჯამეთ, გადაამუშავეთ და გადავიდეთ სამსახურში, სადაც უნდა ასიამოვნო უფროსს, თანამშრომლებს და ახლა უკვე საახალწლოდ სიქრით სანტას მადლიც მოისხა. 10-დან 9 შემთხვევაში პროცესი ვალდებულებითი ხასიათისაა, არ გააკეთებ და გაირიცხები კასტიდან, წრიდან, დაკარგავ სოციალურ სტატუსს, თანამშრომლები ამრეზით, დაცინვით გიყურებენ – ამიტომ შენც დგები და იხდი ამ ყველაფრის სანაცვლოდ, მერე რა რომ მთელი ხელფასის დატოვება მოგიწიოს სამსახურში, ზოგჯერ შეიძლება ფულის სესხებაც დაგჭირდეს – სამაგიეროდ სტატუსი გაქვს.

შესაბამისად, ყველა ვინც უკანასკნელ ფანჩარს იბრდღვნით და ფულს დებთ, საჩუქარს ყიდულობთ იძულებით და ვალდებულებით, თითო აგურს დებთ ამ განუკითხაობაში და მახინჯი “ტრადიციის” შენარჩუნებაში. თქვენი ბრალია იმ ბავშვს რომ ტორტი არ შეხვდა.

 

და ბოლოს,  კითხვა მაქვს: სტატუსი თუ ტორტი?

 

Posted in აქეთური იქეთური, კულტურა, საზოგადოება

მეტი ტუჩი, ცოტა ანდერგრაუნდი და თანასწორობა თვლით 

აკრედიტაცია, კაი თბილისური გაგებით, მეტად უცნაური რამეა. მე დამოუკიდებელი ფოტოგრაფი ვარ, ეს კიდევ უფრო დიდი თავსატეხია კაი თბილისური გაგებით, თუმცა როგორც კი ვახსენებ, რომ GETTY IMAGES კონტრიბუტორ-ფოტოგრაფი ვარ და შესაბამის პორტფოლიოსაც დავურთავ, თითქმის ყველა კარი იღება, ჯერ არ ყოფილა შემთხვევა, აკრედიტაციისთვის მიმემართოს და უარი ეთქვათ.

დამოუკიდებელი ფოტოგრაფის სტატუსით რამდენჯერმე ვიყავი Tbilisi Fashion Week-ზეც და Mercedes Benz Fashion Week Tbilisi-ზეც.

პირველი პრობლემა შეიქმნა მაშინ, როდესაც გაგზავნილ აკრედიტაციაზე პასუხი არ მოვიდა, თუმცა ფეისბუქზე დაწერილ სტატუსს, მალევე გამოეხმაურნენ, ტექ. ხარვეზის გამო რამდენიმე აპლიკაცია არ შემოვიდა, ბაზაში არ ხართ და ხვალ მობრძანდით, გადმოგცემთ აკრედიტაციასო. ასე მშვიდობიანად გადაიჭრა ეს საკითხი, კაი თბილისური გაგებით, ჩემმა მზემ.

შევედი გვერდზე, საიტზე დევს ჩვენებების განრიგი, დღეების და საათების მიხედვით, მაგრამ არ წერია ლოკაციები. მე, გულის სიღრმეში დარწმუნებული ვარ, რომ სადღაც სიღრმეში, კონცეპტუალურ დროსა და სივრცეში, აუცილებლად მითითებულია ლოკაციები, მაგრამ მე, რიგით ფოტოგრაფს ძალა არ შემწევს აღმოვაჩინო ეს ლოკაციები.

ჩემმა ნაცნობმა ფოტოგრაფმა გამაგებინა, გუშინ საღამოს, სადღაც სხვაგან იყო ჩვენებაო, არა რუსთაველის თეატრშიო, დღესაც ვიფიქრე, რომ საღამოს სხვაგან იქნებოდაო და დავრეკეო, დავრეკეო და მითხრეს რომ ბასიანზე იქნებაო. ჰოი, ჰოი.

გამიკვირდა რაღაცნაირად. ერთი გაფიქრება, კი ვიფიქრე, რა ჯანდაბა უნდა ფეშენს თბილისის ანდეგრაუნდის ჭიპში მეთქი, მაგრამ სიცივემ, წითელმა ტყავის შარვალმა, შუბებმა და ანდერგრაუნდისკენ გამავალი გისოსების იქით ცხელი გლინტვეინით მოსიარულე მეტმა ტუჩმა, თავისი ქნა, ჩემს კამერას აუდგა, კინაღამ სკოჩი შემოიხია.

მივაჭერი დაცვას, დახედა ბეჯს, ფოტოგრაფიო, ვერ შეგიშვებთო, რატომ მეთქი, ის არ გაწერიათ ბეჯზე, ვისაც ვუშვებთო. მიმოვიხედე ნაცნობი ფოტოგრაფები და ჟურნალისტებიც შევნიშნე, რომლებსაც ასევე არ უშვებდნენ, ზოგს PRESS ეწერა, ზოგს PHOTOGRAPHER და ჩემგან განსხვავებით, ისინი ცნობილ მედია საშუალებებს წარმოადგენდნენ.

დახურულია ივენთიო, ივენთი დახურულიაო, ზედ კართან გვითხრეს, აი, ასე მშრალად, არც ის რომ ივენთი დახურულია მედია საშუალებებისთვის, არც ის, რომ წინასწარ ამაზე ვინმემ სადმე დაწერა ან დარეკა ან დაგიმესიჯა ან მტრედი გამოაგზავნა, არავინ არაფერი იცოდა, დაახლოებით 15-20 კაცი ველოდებით გარეთ, ზოგი ვიდექით, ზოგი უკან გაბრუნდა მალევე. ყველა ერთმანეთისკენ იშვერდა ხელს, მე ასე გადმომცეს რომ არ შეუშვათო, მერე ვიღაც გოგო გამოვიდა და ოფიციალურად გვითხრა ტყუილად ელოდებით, ასე გვითხრეს რომ არ უნდა შემოგიშვათო. რატომ არ გაგვაფრთხილეზე, პასუხი არ ჰქონდა, ხელებს ასავსავებდა. ამასობაში ირკვევა, რომ შიგნით რამდენიმე ფოტოგრაფი უკვე არის, ზოგი შერჩევით, ზოგიც თვლით, მათ შორის ისეთებიც, ვისაც ის ეწერა ბეჯზე, რაც ჩვენ, გარეთ დარჩენილებს.

ჰო, მერე იგივე ხალხი გამოვა და უფლებებზე და თანასწორობაზე წაიკითხავს პოემებს, შაირებს, ჰაიკუებს.

არადა, ამ საკითხის მოგვარება შეიძლებოდა მარტივად, მედია კოორდინატორი, მორიგეობით, შესაბამისი ქრონომეტრაჟით შეიყვანდა 4-5 ფოტოგრაფს/ჟურნალისტს ან წინასწარ გააფრთხილებდა, კულტურულად მიწერდა მეილზე ყველას და შეატყობინებდა, რომ დღევანდელი ჩვენება მედიის წარმომადგენლებისთვის დახურულია და ის არის მხოლოდ ქერუბიმებისთვის. ჩვენც არ მოვიდოდით, ხომ ვიცით რომ ქერუბიმები არ ვართ, არც უფრო ფეშენები ვართ, არც უფრო თანასწორები ვართ, თანაც ზუსტად იმ ანდერგრაუნდ სივრცეში, სადაც ყველა თანასწორია, ჩემმა მზემ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in საზოგადოება, History

მე გლეხი ვარ

ჩემი ცხოვრება ტანჯვაში და ვაებაში გამიტარებია. სიკეთე და სიხარული მე არ მინახამს. დღე და ღამე ვშრომობდი, მაგრამ ჩემ ბედკრულ ოჯახს საკმარისი არც პური ჰქონია და არც ფული. სახნავი მე არა მქონდა და სათესი. მუდამ ბატონის შემყურე ვიყავ. მის მიწას ვხნავდი, მის ვენახს ვამუშავებდი. ჩემი ნაშრომის ნახევარი და უკეთესი პირველათ მას მიჰქონდა; უხეირო და უკანასკნელათ მე მომქონდა. დიდიან-პატარიანად ყველა მათ თვალწარბში შევყურებდით, რომ არა სწყენოდათ რა. შიში, ხათრი და მორიდება თვით სიზმარშიაც არ მავიწყდებოდა. რას იზამ, შვილოსან, გლეხიკაცი მუდამ აბუჩად იყო აგდებული თავადაზნაურობისგან.  ქვეყანა მათ ხელში იყო: ძალაც მათი იყო და სამართალიც. ყველა ჩვენს კისერზე გადადის მალაყს: თავადიც, აზნაურიც, ბერიც, ღვდელიც, პრისტავიც, მამასახლისიც, კანცელარიის მწერალიც, ნაჩალნიკიც და ღუბერნატორიც. გლეხი-კაცის დამხმარე არავინ იყო.

პიატი გოდაში ჩემი ვანე ბიჭი ჩაეწერა ერთობაში – სოციალ-დემოკრატების პარტიაში;

ერთ წელიწადს მთელმა სოფელმა პირი ვქენით, ღალა მეათედზე მეტი არ მივეცით, თავდებს მოჯამაგირე აღარ დავანებეთ, მაგრამ რუს-ხელმწიფე მათ ეხმარებოდა, დაგვახვიეს ყაზაყობა და სოფელს სულ ნაცარ ტუტა აგვადინეს. საწყალ ბიჭს იმდენი მიცემეს, რომ სამი თვე ლოგინათ მყავდა ჩავარდნილი.

ეჰ, შვილოსან, დიდ ბოროტებას ჩადიოდნენ, ღმერთი რა ხეირს დააყრიდა გლეხობის დამჩაგვრელებს. მართალია, გლეხ-კაცი უსწავლელია, მაგრამ, ჭირიმე ხალხის ერთი პირისა და სულისა. ღმერთმა ააშენოს იმათი ოჯახი, ვინც ჩვენში ერთობა მოიგონა. ღვთის წყალობა გვაქვს, რომ სოციალ-დემოკრატებმა საქმე უყვეს ამ ჩვენ თავადებს და ბურჯუებს.

თქვენი ჭირიმე, ბიჭებო, ნიკოლოზის დროს, პეტრებუსისთვის რომ ხალხს ვირჩევდით, ჩემი ვანე სულ იმას მეუბნებოდა: მამა, სოციალ-დემოკრატი ჩხეიძე ავირჩიოთ, სიმართლისთვის და მუშა ხალხისთვის მტერს თავს ზედ შეაკლამსო.

მაგრამ გაუმარჯოს ხალხის სიმართლეს, რომ თვითონ ჩხეიძე კი უმტკივნეულოთ და მთელი დაბრუნდა მაგრამ ამ ხელმწიფეს და ამ ჩვენ თავად-აზნაურობას კი დღე დაუბნელა.

თავადებს ეხლა რაღაც პარტია დაუარსებიათ, ეროვნულ-დემოკრატები ვართ, სოციალ-დემოკრატები უნდა დავამარცხოთ, ერთობას ვებრძოლოთ რომ ჩვენი დედულ-მამული უკან დავიბრუნოთო.

შვილოსან, ისხედით თქვენთვის მაგ შვიდ დესეტინა მიწაზე, რაც დაგიტოვეთ, თორემ გლეხ-კაცს ეხლა თქვენ ბრძოლას ვერ ასწავლით.

მთავრობაში თავად-აზნაურობის მომხრეებს ავირჩევთ და ქვეყანას როგორც გვინდა ისე ვატრიალებთო. ბიჭო და მერე ჩვენ ბალახსა ვძოვთ! ..

გლეხი-კაცი დაუდევარია, ერთი ალთას წავა, მეორე ბალთას, ზოგმა იქნება სულაც არ მიიღოს არჩევნებში მონაწილეობა და თავადები ბავშვებსაც კი გამოვიყვანთ, რომ არჩევნები მოვიგოთო.

აბა, ხალხო, ფხიზლად მოიქცეთი, ფხიზლათ!

ცოტახან კიდევ, ბიჭებო, ცოტახან კიდევ სიმაგრე, რომ ეს თავადაზნაურობისგან ჩამორთმეული მიწები დაგვირიგოს ერთობის მთავრობამ და ერთი რიგიანად დავყორღნოთ და მერე როცა სამნებს ჩავყრით და მიწის ნაყიდობას “კუპჩა კრეპოსტს” უბეში ჩავიდებთ, როცა თავადებმა ჩვენ უნდა ჩამოგვართონ მიწები მაშინ იგი თავიანთ მკვდრებს დააკვეხონ.

მე არავითარი პარტია არ ვიცი, არც ფედერალისტები და არც სხვები, რაც თავი შემისწავლია მე ვიცი ერთი მუშათა პარტია სოციალ-დემოკრატების და ღმერთმა გამარჯვებაც მას მიანიჭოს გლეხკაცობის გასახარელათ და თავად-აზნაურობის სავალალოთ.

აქნობამდის, შვილოსან, ყველგან საწყალი კაცი იდგა ყველაზე უკან და თავადები და ბურჯუები ყველგან მიღებული ხალხი იყო და წინ იდგნენ. ეხლა დროება გამოიცვალა, გაუმარჯოს ერთობას და მის ხალხს, რომ პატარა თავისუფლად ამოვისუნთქეთ და ბატონობა ამოაგდეს.

ნათქვამია: “წინანი უკანაო და უკანანი წინაო”

ეხლა გლეხკაცობა და მუშა ხალხი უნდა წავიდეთ წინა და პირველნი, პირველ რიგში, პირველი ნომრით 1 უნდა გავიდეთ არჩევნებში და ასე პირველნი ვიყვნეთ ქვეყანაზე და სახელმწიფოში, რომ დაფასდეს გლეხ-კაცის შრომა და ოფლი.

 

ძირს თავად-აზნაურობა და ბურჯუაზიები!

გაუმარჯოს სოციალ-დემოკრატებს!

გაუმარჯოს პირველ ნომერს!  

 

 

 ——— 

 

 

me_glexi_var
“მე გლეხი ვარ” საქართველოს სოციალ–დემოკრატიული მუშათა პარტიის საარჩევნო პლაკატი 1919 წელი   

 

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ქუნქური რა ხილია?

სოფელში დიდი სახლი გვაქვს, სოფლის სახლები ერთმანეთთან ახლო-ახლოს დგას. მახსოვს, ჩემს ბავშვობაში გვერდითა სახლის მეზობელმა, ჩვენი სახლის ეზოსკენ კედელზე ფანჯარა გამოჭრა, რომელიც პირდაპირ ჩვენ სახლს და ფანჯარას უყურებდა. არ დამავიწყდება ბაბოჩემის, თამარას აღშფოთება ამ ამბავზე, ახლა ფანჯრებიდან უნდა ვუჭვრიტინოთ ერთმანეთსო? ბაბო 86 წლისაა, ყველა ეპოქას მოსწრებული, თავისუფლებასაც და შებოჭილ, სირაქლემის პოზის მოყვარულ საბჭოთა კავშირსაც. პირად სივრცეზე და თავისუფლებაზე უფრო მეტი ესმის, ვიდრე ჩემი მშობლების თაობის დიდ ნაწილს ან თუნდაც ჩემივე თაობას.

არც ის დამავიწყდება, მეზობლის სახლსა და ჩვენს შორის ეზოში ლეღვის ხე რომ დადგა, რათ უნდა ხედავდნენ, მე ჩემს ეზოში რას ვაკეთებო, გაიფურჩქნა და გადაიშალა ლეღვის ხე, მეზობლის სახლსაც ვეღარ ვხედავთ, არათუ რამე დეტალს. რა სიმბოლურია, ლეღვის ფოთლები ოდითგან ხომ ყველაფერს ფარავს.

ასე ცდილობდა ბაბო თავისი პირადი სივრცის შექმნას და ამ დაუფასებელი და ძნელად მოსაპოვებელი სულიერი კომფორტის ყოველთვის დიდი მხარდამჭერი იყო და არის.

რა არის პირადი სივრცე? ზოგისთვის, გაგიკვირდებათ და მხოლოდ ჟიმაობასთან ასოცირდება, რასაკვირველია ყველა თავისი გარყვნილებიდან გამომდინარე ზომავს და წონის, არადა, პირადი სივრცე, ძალიან მარტივად და უბრალოდ, ჩაკეტილ ოთახში ჯდომას და ყავის სმას შეიძლება ნიშნავდეს, ან საერთოდ იატაკზე გდებას, ფანჯარაში უმისამართოდ ყურებას, როცა სრულიად დარწმუნებული ხარ რომ კარს არავინ შემოგიჯლაგუნებს და არ შეგაწყვეტინებს შენს ფიქრებში, ოცნებებში და გეგმებში უმისამართოდ ბოდიალს.

ამის მერე ვფიქრობ, რა რჯის ქუჩაში მოსეირნე ადამიანს, რომელიც ცდილობს დაინახოს, რა ხდება მეთხუთმეტე სართულზე. ჭვრიტინის და სხვის ცხოვრებაში ხელების ფათურის გამუდმებული სურვილი რატომ აქვთ? გამოძიების, გამორკვევის, გამოკითხვის სურვილი, რა აწუხებთ? თავისი ცხოვრება არ აქვთ? ხომ ჰყავთ ოჯახი, შვილები, სამსახური, შეხედავ და ვერაფერს იტყვი, თითქოს დაკავებული უნდა იყოს ადამიანი ამ ყველაფრით და სხვის ცხოვრებაში გარკვევისთვის დრო აღარ უნდა რჩებოდეს, თავის მოსაფხანადაც არ უნდა რჩებოდეს დრო.

ადამიანებო!

ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი მეთხუთმეტე სართულები, სადაც კრებსითი ნინო ლაბარტყავები ცდილობენ შემოჭვრეტას და დეტალების გარჩევას.

ჩვენ ყველას გვყავს ბოიფრენდი, გერლფრენდი, ზოგს კი ორივე ერთად. ხომ არ ვთქვათ, რომ ყველა ვქუნქურებთ? ზოგი მეთხუთმეტეზე, ზოგი პირველზე, ზოგი ტრიალ მინდორში, ზოგი მანქანის კაპოტზე, ზოგიც სად და ზოგიც სად.

ჩვენ ვიცით, რომ ბავშვები წეროებს არ მოყავთ, არც კომბოსტოში სხედან.

ამასთან, ჩვენც და გარშემომყოფებსაც ძალიან გვიყვარს სირაქლემას პოზა, რასაკვირველია არა ლოგინში, არამედ ყველგან ლოგინის გარდა.

რაზე გაანჩხლდა ნინო ლაბარტყავა? რედისონის მინები ამრეკლია, იქნებ ნინომ საკუთარი თავი დაინახა სარკეში და შეეშინდა ვინმეს არ დაენახა და გადაწყვიტა სასწრაფოდ აღეკვეთა საკუთარი ქცევა სასტუმროს მეთხუთმეტე სართულზე. შევარდა ფოიეში და დედისტრაკი დაახურა პერსონალს იმ ბავშვის თანდასწრებით, რომელსაც მანამდე იმიზეზებდა, გაირყვნებაო, რას აკეთებენ თქვენს სასტუმროში, აქ ბავშვები არიან და უყურებენო.

აბა რა ჰგონია ნინოს და სხვა ნინოებს, მეთხუმეტე სართულზე შეიძლება ნარდის სათამაშოდ აიგორგლო?

საახალწლო საღამოზე წასული ბავშვი მეთხუმეტე სართულისკენ როდის იყურება?

ნინო ლაბარტყავების შიშით ქუნქური ვის გაუწყვეტია, თუმცა თავისუფლად შეიძლება სირაქლემას პოზის საკრალიზაციას შეუწყოს ხელი და თავები ამოყოთ და თქვათ, ქუნქური არ ტეხავს მეგობრებო, არც ლეღვია და არც ვაშლი და საერთოდ ხილიც არ არის!

 

ახალ წელს გილოცავთ!

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

მე ფემინური გეი ვარ!

მუჰამედ ალის გესტპოსტი ჩემს ბლოგზე 

———–

ფემინურობა პრობლემა არ არის!  “მიტყლარჭულ-მოტყლარჭულობაც” ადამინის პირადულია . თუ ადამიანს რომელსაც არ იცნობ, მასთან არ განგიხილავს ზოგად საკაცობრიო პრობლემები, არ იცი რა მსოფმხედველობა აქვს მას და მხოლოდ იმიტომ გაღიზინებს, რომ არ ჯდება საზოგადოების მიერ დაწესებულ მამაკაცურ ან ქალურ ნორმებში, ეს შენი პრობლემაა, ხოლო თუ ამავდროულად   გეი აქტვისტი ან/და სოციალურად აქტიური ტიპი ხარ, მეტნაკლებად განათლებული, მაშინ ეს პრობლემა კიდევ უფრო მავნებელია.

მთავარი პრობლემა დღევანდელი საზოგადოების და არამარტო ქართულის არის მასკულინობა/მამაკაცურობა და ის თუ როგორ მიაწოდებენ მასკულინობის იდეას მამრობითი სქესის ბავშვებს. “ნუ ტირი, გოგო ხომ არ ხარ?” “კაცი ხარ თუ რა? “ ეს ის ფრაზებია, რაც ყველა მამაკაცს ბავშვობიდანვე გვანგრევს. თითოეულ ჩევნგანს პატარაობიდანვე გვიხშობენ პრაქტიკულად ყველაფერს, რადგან მამაკაცი ვარ მე არ უნდა ვიგრძნო, არ უნდა მქონდეს ემოციები, ცივი გონება მთავარი ინგრედიენტია… ამ ყოველივეს შემდეგ ვიღებთ ადამიანებს, რომლებიც ვერ გამოხატავენ თავიანთ ემოციებს, ყველა ემოციას იხშობენ გულში და ყველანაირად კნინდებიან. მხოლოდ ცოტანი ვახერხებთ თავი დავაღწიოთ ამ გლობალურ პროპაგანდას, ცოტათი მაინც.

დღეს ვნახე “ლგბტ-საქართველოს” საშობაო მილოცვა, რომელიც ალბათ უკვე ბევრმა ნახა. ჯერ ვიტყვი რა არ მომეწონა, არ მომეწონა ის, რომ ფემინური გეი რომელიც იყი ვიდეო რგოლში, იყო სრულიად არაორგანული, არაბუნებრივი! გინდათ გროტესკი უწოდეთ, ან არ ვიცი, რაც გინდათ ის უწოდეთ… მე როგორც ფემინურ მამაკაცს საერთოდ არ გამიჩნდა დადებითი ემოცია ამ გმირის მიმართ და ოღონდაც მიზოგინიას ნუ დამაბრალებთ! ეს “გეი” ხაზგასმით “თამაშობდა” და ძალიან ცუდად. მასკულინურ და ყველაფრის შემძლე “მამაოზე” არც კი დავიწყებ საუბარს…

რა მომეწონა… მოიცა დავფიქრდე… მგონი არც არაფერი მომწონებია. იცით რა მაინტერესებს? არ მაინტერესებს ეს ვიდეორგოლი საგამ აჩუქა თუ არა “ლგბტ- საქართველოს”. მაინტერესებს თუ გაიარა აღნიშნულმა ვიდეორგოლმა ფოკუს ჯგუფები? თუ განიხილეს რისკ ფაქტორები?

და ვინ გადაწყვიტა მთელი თემის სახელით ჰომოფობიური საზოგადოებისთვის მოელოცა შობა, ზუსტად ასეთი ვიდეორგოლით?  

ცისარტყელა ტყუილუბრალოდ არ არის ჩვენი დროშა, ჩვენ ვართ ყველაზე მრავალფეროვანი უმცირესობის წარმომადგენლები, ამიტომაც ფართო საზოგადოებაზე გათვილი ვიდეორგოლი, რომელიც ასე ვთქვათ “ბანძია”, სადაც არც გროტესკი იგრძნობა, არც იუმორი და მით უმეტეს ტოლერანტობა,  მავნებელია თემის თითოეული წევრისთვის და ყველაზე მეტად ფემინური გეებისთვის და არა გეებისთვის (დიახ ასეთებიც არსებობენ).

ამიტომ თითოელი გადაწყვეტილება, რომელიც ეხება მთელს თემს არ უნდა იყოს ერთი ადამინის გადასაწყვეტი. სწორედ ეს არის საქართველოში მოქმედი ლგბტ საკითხებზე მომუშავე ორგანიზაციების ყველაზე დიდი პრობლემა.

იმედი მაქვს, ამის შემდეგ “ლგბტ-საქართველოს” აღმასრულებელი დირექტორი ან არ ვიცი ვინმე პასუხისმგებელი პირი ამ იმედის მომცემი ორგანიზაციიდან შემდგომში გაითვალისწინებს და ორგანიზაციის წევრებს მაიინც აჩვენებს სოციალურ რეკლამისთვის გათვლილ ვიდეორგოლს თუ ფოკუს ჯგუფებთან არ მოაწყობს ჩვენებას.   

და ბოლოს, მასკულინური თუ ფსევდომასკულინური ბისექსუალ/გეების გასაგონად კი ერთ ციტატას მოვიყვან ციტატატ “queer as folk”-იდან : “you don’t look really masculine while sucking a dick, FYI”!