Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ონლაინ სწავლების სახელმძღვანელო სკოლებისათვის

ეს სახელმძღვანელო დამუშავებულია www.futurelab.ge-ს მიერ და გათვალისწინებულია სკოლებისთვის, თუმცა მოცემული რესურსები ასევე შეიძლება გამოგადგეთ პროფესიული სასწავლო კურსების, საუნივერსიტეტო კურსების დისტანციურ/ონლაინ რეჟიმზე გადასაყვანად.

სარჩევი:

  • შესავალი
  • მოსამზადებელი სამუშაოები სკოლის მხრიდან
  • ტექნიკური პარამეტრები
  • გამოსაყენებელი პლატფორმები
  • გაკვეთილის დაგეგმვა
  • მასწავლებელთა ქმედებები
  • მოსწავლეთა ქმედებები

1. შესავალი

როგორც მოსწავლემ ასევე მასწავლებელმა შესაძლებელია განახორციელონ სასწავლო პროცესი სახლიდან გაუსვლელად. პროცესში შესაძლებელია მაქსიმალური შედეგის მიღწევა სხვადასხვა მექანიზმის გამოყენებით, რაც უზრუნველყოფს მოსწავლის ცოდნის ეფექტურად კონსტრუირებას, წინარე და არსებული ცოდნის შემოწმებას, ეფექტურ კომუნიკაციას. 

ონლაინ სწავლების განსახორციელებლად სიმარტივის და სანდოობის მხრიდან შემოგთავაზებთ რამოდენიმე მექანიზმის გამოყენებას. 

A. კლასის მართვისთვის: Google Classrooms-ს (კლასის მართვა, საგნების მიხედვით ოთახების შექმნა, საგნების მიხედვით ონლაინ ოთახში ბავშვის მოწვევა, დავალებების მიცემა, გამოკითხვების ფორმის შექმნა და ბავშვებისთვის შეთავაზება,  სხვადასხვა ციფრული თუ ვიდეოფაილის გაზიარება, ოპერატიული კომუნიკაცია მოსწავლესა და მასწავლებელს შორის და ა.შ.

B. ვიზუალური/აუდიო კომუნიკაციისთვის: ZOOM (100 მოსწავლისთვის ერთდროული მაუწყებლობა, მოსწავლეებისათვის კამერის/მიკროფონის ჩართვა გამორთვა, კომპიუტერის ეკრანის გაზიარება პრეზენტაციის ან სხვა ნებისმიერი მულტიმედია ან ტექსტური ფაილის ჩვენებისთვის, მოსწავლის მხრიდან ხელის აწევა კითხვის დასმისთვის, მიმდინარე გაკვეთილის ჩაწერის ფუნქცია).

C. დამატებითი რესურსები, სწავლის პროცესის ეფექტურობის გაზრდისთვის: Kahoot, Quizizz, Khanacademy, Youtube

2. მოსამზადებელი სამუშაოები სკოლის მხრიდან

A. მასწავლებლებმა შესაძლებელია სასწავლო პროცესი განახორციელონ სახლიდან გაუსვლელად. 

B. პროცესის უზრუნველსაყოფად მასწავლებელს უნდა ჰქონდეს პერსონალური ან პორტატიული კომპიუტერი, ვებ კამერით, მიკროფონით და აუდიო სისტემით (ყურსასმენები ან აუდიო დინამიკები).

C. ინტერნეტში შეერთება არანაკლებ 2მბ/წ.

D. მასწავლებელს და მოსწავლეს უნდა ჰქონდეთ/გახსნას www.gmail.com – ის ელექტრონული ფოსტის ანგარიში – აღნიშნული ინფორმაცია სკოლის ადმინისტრაციის მხრიდან უნდა გადამოწმდეს. 

E. დაწყებითი კლასების მოსწავლეებმა, შეიძლება/უნდა გამოიყენონ მშობლის მიერ შექმნილი www.gmail.com – ის ელექტრონული ფოსტა. 

F. ადმინისტრაციის მიერ უნდა შეგროვდეს ყველა ბავშვის www.gmail.com – ზე გახსნილი ელექტრონული მეილის მისამართი, ერთიან სტრუქტურირებულ ფაილში (დონე, კლასი, სახელი – გვარი, მეილი, საკონტაქტო ტელეფონი)

G. მასწავლებელმა წინასწარ უნდა განახორციელოს Google Classrooms-ში  http://classroom.google.com საკუთარი კლასის შექმნა. 

H. Google Classrooms-ში http://classroom.google.com  კლასის შექმნის შემდეგ, მასწავლებელმა უნდა დააკოპიროს კლასის კოდი და ჩასვას ერთიან ფაილში, რომელსაც ბავშვები გამოიყენებენ კონკურეტული საგნის მიხედვით კლასის მოსაძებნად. ამ საერთო ფაილს აკეთებს ადმინისტრაცია.   

I. სკოლის ადმინისტრაციამ უნდა შეკრიბოს ყველა მასწავლებლის მიერ შექმნილი Google Classrooms-ის კოდი ერთიან გაზიარებულ ფაილში (Google Docs-ში). 

J. აღნიშნული ფაილი ადმინისტრაციამ, შესაბამისი ინსტრუქციით უნდა გაუგზავნოს ბავშვს/ბავშვის მშობელს. 

K. ცხრილის ფორმის ფაილში იქნება მითითებული კლასი, საგანი, მასწავლებლის სახელი გვარი, ონლაინ კლასის Google Classrooms-ის კოდი. 

L. მასწავლებლებმა ასევე უნდა გაიარონ რეგისტრაცია სისტემა www.zoom.us-ზე ვიდეოკონფერენციის განსახორციელებლად.  

M. საჭიროების ან დაინტერესების შემთხვევაში Kahoot.com, Quizziz.com-ზეც

3. ქმედებები მასწავლებლის მხრიდან ონლაინ გაკვეთილის ჩასატარებლად

A. მასწავლებელი წინასწარ ემზადება გაკვეთილისთვის, ჩვეულ რეჟიმში (ამზადებს კლასში წარმოსადგენ პრეზენტაციას, ეძებს ვიდეო ფაილებს, რომლებსაც უჩვენებს ბავშვებს. აკეთებს ქუიზს, ემზადება თხრობითი მასალის მოსაყოლად

B. გაკვეთილის დაწყებამდე 10-15 წუთით ან სრულიად წინა დღეს შედის ZOOM-ზე და ქმნის ვიდეო სესიას, უთითებს დაწყების დროს, ცხრილის მიხედვით.

C. ასევე წინა დღეს შედის  http://classroom.google.com -ზე და ერთჯერადად ქმნის საკუთარი საგნის მიხედვით სასწავლო ოთახს – Create class.  

D. გაკვეთილის დაწყებამდე მასწავლებელი კომპიუტერში ხსნის Google Classrooms-ს (http://classroom.google.com ) და ZOOM (www.zoom.us) -ს, გაკვეთილის დაწყებამდე 10 წუთით ადრე. 

E. ამოწმებს, მუშაობს თუ არა ყველა სისტემა გამართულად. 

F. გასათვალისწინებელია ფაქტორი, რომ ZOOM-ის  უფასო ვერსიაში ჯგუფური (მაქ.100 მონაწილესთან) ვიდეო/აუდიო სესიის ჩატარება მხოლოდ 40 წუთის განმავლობაშია შესაძლებელი. 

G. სესიის ფანჯრის გახსნის შემდეგ დააჭირეთ ღილაკს – მომხმარებლების მოწვევა – Invite

H. ფანჯარაში გამოჩნდება ლინკი, რომელიც დააკოპირეთ და განათავსეთ Google Classrooms-ის,  Stream გვერდზე.  

I. მიესალმეთ ბავშვებს Stream გვერდზე ტექსტურად, დაწერეთ თუ რას გააკეთებთ დღეს გაკვეთილის განმავლობაში, ასევე დაურთეთ ლინკი ვიდეო/აუდიო რეჟიმში გადასასვლელად ZOOM-ის გამოყენებით.

J. გადადით ZOOM-ში და შეამოწმეთ თუ შემოვიდა ყველა მოსწავლე სისტემაში. 

K. სისტემაში შესასვლელად ბავშვს მხოლოდ ლინკზე დაჭერა სჭირდება.

L. ბავშვების შემოსვლის შემდეგ ვიდეომაუწყებლობის გაუარესების შემთხვევაში შეგიძლიათ გამორთოთ ვიდეო კავშირი ბავშვების მხრიდან და მხოლოდ თქვენ ჩანდეთ, ასევე კომენტარების და ხმაურის შემთხვევაში გამოურთოთ მიკროფონები და ჩართოთ საჭიროების შემთხვევაში. 

M. ZOOM-ის მეშვეობით ჩართეთ თქვენი კომპიუტერის ეკრანის გაზიარების ფუნქცია. 

N. შეარჩიეთ პრეზენტაცია ან ფაილი, რომელიც გინდათ, რომ ბავშვებს აჩვენოთ და პირდაპირ ZOOM-ის ეკრანიდან ჩართეთ, გამოსახულება ავტომატურად გამოჩნდება ყველა ბავშვის ეკრანზე. 

O. თქვენ შეგიძლიათ დაიწყოთ სალექციო პროცესი და გაკვეთილის განმავლობაში განახორციელოთ სხვა და სხვა ქმედებები, რომელიც გჭირდებათ რეფლექსიისთვის, ჩაატაროთ ტესტი. 

P. შესაძლებელია გაკვეთილი ჩაატაროთ შეტრიალებული საკლასო ოთახის პრინციპით და უკვე მოხდეს წინასწარ Google Classrooms-ის მეშვეობით გაზიარებული მასალის გაცნობა და დისკუსია. 

4. ქმედებები მოსწავლის მხრიდან 

A. ბავშვს შეუძლია შევიდეს სისტემაში, როგორ კომპიუტერის ასევე მობილური ტელეფონის მეშვეობით. 

B. სახლში უნდა ჰქონდეს ინტერნეტ შეერთება არანაკლებ 2მბ/წ სიჩქარის.

C. სასურველია, გაკვეთილების დროს არ იყოს სხვა სისტემების მხრიდან ინტერნეტ არხზე დატვირთვა. 

D. მოსწავლე სასურველია, იმყოფებოდეს კომფორტულ და კონცენტრირებულ გარემოში.

E. მოსწავლე ან მშობელი ამოწმებს მუშაობს თუ არა დინამიკები კომპიუტერში აუდიო ფაილის გახსნით, თუ გააჩნია მიკროფონი ამოწმებს მიკროფონს ( თუ მოსწავლეს არ გააჩნია დინამიკები, ის უკუკავშირს განახორციელებს ტექსტური ჩატით)

F. გაკვეთილის დაწყებამდე 5-10 წუთით ადრე მოსწავლე/მოსწავლის მშობელი შედის, www.gmail.com – ზე, პოულობს სკოლის მიერ გამოგზავნილ გაკვეთილების ცხრილს და კონკრეტული საგნის კოდს ნახულობს. 

G. შედის http://classroom.google.com -ზე, მარჯვენა კუთხეში აჭერს + ნიშანს, და ირჩევს Join Class.

H. შეჰყავს სასწავლო ცხრილის მიერ განსაზღვრული საგნის კოდი.  

I. Google Classrooms-ში, Sream-ზე ნახულობს მასწავლებლის დავალებას  და ხსნის ZOOM-ის ლინკს, რომელიც მითითებულია მასწავლებლის მიერ. 

J. უსმენს გაკვეთილს, ასრულებს მასწავლებლის დავალებებს.

Posted in აქეთური იქეთური, Travelling

12 ადგილი საქართველოში – ხარისხიანად და ზომიერ ფასად დასვენებისთვის

კორონას გადამკიდე, საქმეს ისეთი პირი უჩანს, რომ წელს, ძირითადად ადგილზე მოგვიწევს უქმეების/შვებულების გატარება. ამიტომ, სიამოვნებით გიზიარებთ გურამ მეგრელიშვილის შეკრებილ სასარგებლო ინფორმაციას და ამასთან, შეგიძლიათ თქვენი გამოცდილი ვერსიებიც შემოგვაშველოთ:

🍴🍽 1: შიდა და ქვემო ქართლი:

🍷 შიდა ქართლში სანახაობას რა გამოლევს, თითქოს რომ ვიცით იქაურობა და არც ვიცით, ეს ამბავია. საქართველოში ყველაზე მეტი ციხე-სიმაგრე და ისტორიული ძეგლი ხომ აქაა და ამის გარდა, ადგილობრივი კულინარია და ღვინო ცალკე დიდი თავგადასავალია.

🍷 ზოგადი რომ არ იყოს რჩევა, კონკრეტულ 2 სანახაობას გირჩევდით, პირველი შიდა ქართლში, კავთურას ხეობის დათვალიერებაა, საქართველოს ამაზონის, უმაგრესი საფეხმავლო ტურების გაკეთება შეიძლება და ადვილი მისადგომია თბილისიდანაც და იმერეთიდანაც. დაღლილმა ადამიანმა ხომ უნდა ისადილოს და ივახშმოს, ამისთვის საუკეთესო ადგილი, ახლაც და მერეც არის Merebashvili’s Marani / მერებაშვილის მარანი
(551597000)

🍷 თუ ხეტიალი არ მოგწონთ და 1 დღიანი გასეირნება დაგიგეგმავთ, მაშინ სოფელი “ქვემო ჭალა” იდეალურია. თბილისიდან 50 კმ-ია, სანახაობა ბევრია, ფოტოების გადასაღები მინიმუმ 4 მაგარი ლოკაციაა (თამუნიას საფლავი და სხვილოს ციხე, საიდანაც შერეკილები გაიქცნენ, გოგირდის აბანოები, მართალია უფუნქციო, მაგრამ ძალიან ლამაზი, ამილახვრების სასახლე და მარანი (აბი-გლუკოზას სცენა) და კარბელაშვილების სახლ-მუზეუმი). მგონი სტუმრებს უკვე იღებენ და Artem Merebashvili არტემ მერებაშვილის საოჯახო სასტუმროშიც შეგიძლიათ გაჩერდეთ ან ისადილოთ ნოყიერად, სანდოდ და სანიმუშოდ.

🍷 თუ პატრიოტიზმი მოგაწვათ, მაშინ ნიქოზში ჩახვალთ, გიორგი მჭედლიძის ბაღების მშენებლობას დაათვალიერებთ, იქვე ცუგებივით დაბმულ რუს სამხედროებს დედა-ბუდიანად მოიკითხავთ და თუ წელსვე მოესწრო, მჭედლიძისვე რესტორანში გაილუკმებით.

🍷 ქვემო ქართლში, ბოლნისი უნდა ნახოთ, იქაური ღვინოებით და გერმანული კვალით. ესეც 1 დღიანი ამბავია.ასევე ძალიან მაგარი საფოტოვე და საჩექინე ადგილია წმინდა პეტრე-პავლეს ახალაშენებული მონასტერი. ხელისგულზე დევს ნახევარი ქართლი, ისეთი ადგილია.


🍴🍽 2: იმერეთში გაზაფხულზევე წავიდოდი, სადაც დინოზავრმა დააბიჯა, ყველაფერი ხომ აქაა და ამის გარდა, მთავარი მუღამი იმერეთში ადამიანები არიან. 2 დღიანი ტურის დაგეგმვა არ დაჯდება ძვირი, ვინც შემიძლია გირჩიოთ, Two sisters • ორი და საოჯახო სასტუმრო “2 და” (558425758) არის. ნამყოფი ვარ და ყველაფერი არის ხარისხიანი და გულიანი. ვფიქრობ, რესტორანში ჭამას, სოფლად გაჩერება აჯობებს.
ჭიათურასთან ახლოსაა და კი უკვირს ბევრს, რა ნახა ამ ქალაქშიო, მაინც, მიმაჩნია, საქართველოს საუკეთესო ქალაქი დადგება ოდესმე. სანამ დადგება, ახლა ნახავთ როგორიცაა ისეთს..

🍴🍽 3: რაჭა სამ დღიანი შეგიძლიათ, ან დაყოფაც მოსულა – ზემო რაჭა, ქვემო რაჭა. უღეტეხილგადავლილს, გაჩერება საოჯახო სასტუმრო Guest house – Village Khvanchkara/ საოჯახო სასტუმრო ხვანჭკარაში “ხვანჭკარაში” შეგიძლიათ. ამბროლაურთან ახლოსაა და 100 წლის ოდაში დაიძინებთ, კაი ლორიან ლობიანს მისცემთ და ხვანჭკარასაც დააგემოვნებთ. ახლო-მახლო სანახაობაც ბლომადაა, სასტუმრო სახლის მფლობელი დაგაკვალიანებთ უპრობლემოდ.

🍷 ონის გზაზე კერესელიძეების მარანი/Kereselidze Wine Cellar მარანია (591974716). ჯერ ხალხს არ იტოვებენ მგონი, მაგრამ თუ ონისკენ მიდიხართ, არ უნდა გამოტოვოთ. ფანტასტიკური ღვინო აქვთ და ამაზე კარგს ვერაფერს გაუგზავნით უცხოელ მეგობრებს.

🍷 ონში საოჯახო სასტუმრო “მხატვრის სახლი” რაჭაში / Family Hotel “Gallery”. Georgia “მხატვრის სახლში” დარჩენა შეგიძლიათ, ძალიან მაგარი მზარეული ჰყავთ და აქვთ შიდა ტურებიც (იმდენ რამეს განახებენ, რაჭველებსაც გაგაოცებენ)

🍴🍽4: ლეჩხუმი ძალიან მაგარი საქართველოა, თუ უბრალოდ დასვენება გინდათ, კაი ჭამა-კაი სმა, კაი ჰაერით და გადაფურცლული წიგნით, ნასპერში წადით. Xatuna Gurchumalidze ხათუნა ღურჭუმალიძე დაგხვდებათ ისე, რომ შეიძლება მიწა იყიდოთ იქვე (ამაშიც დაგეხმარებათ) და დარჩეთ.

🍴🍽 5: სვანეთში სანახავს რა გამოლევს, მაგრამ რას ნახავ და რას შეჭამ, ვის დაელაპარაკები და როგორ ადამიანს, ხომ აქვს მნიშვნელობა?
ბალს ქვემოთ, ბეჩოში ეკა კვიციანის (557286595) ვუწევ რეკომენდაციას. ჯერ ერთი, რომ მაგარი ოჯახია, გონიერი, ზომიერი, გემრიელი. მერე, ეკა პოეტია და სხვანაირად უყურებს სტუმარსაც და ქვეყანასაც, ამიტომ, თითოეული ჩვენგანის სტუმრობა სვანეთში კონკრეტული ადამიანის და ადამიანური ხაზის მხარდაჭერაცაა. წარმოიდგინეთ, დილით რომ გამოხვალ აივანზე და უშბას ჩახედავ თვალებში, ე, ისეთი სახლია კვიციანის სახლი. სანახავი ხეობაშიც ბლომადაა და ისედაც, გარეთ.

🍷 მეორე რეკომენდაცია – ჰეშკილის ქოხები • Heshkili huts. (595525118) ან რა ღირსეული ოჯახი, ან რა საუბრის მანერა, ან რა კერძები? მგონია, რომ ეს ადამიანები გადაინახეს ჩვენმა წინაპრებმა, რომ სვანეთში (ბალს ზემოთ) ამოსული ტურისტებისთვის ეჩვენებინათ, აი, ასეთები ვიყავით ისტორიული ქართველებიო.
დავითი მომღერალია და “რიჰო”-ში მღერის. ამ წინადადებას ნუ გაატარებთ, ისე, “მომღერალია” და მღერის კი არა, სერიოზული მუსიკოსია და ანსამბლიც საქართველოში ერთ-ერთი უდიდესი.

🍴🍽 6: სამეგრელოს გამოტოვებას სჯობს ისევ უცხოეთში იმოგზაუროთ, რადგან ეს ამბავი არ მოგეტევებათ.
ახლა აქ რა ხდება, ზუგდიდში თუ გაჩერდებით და ღირს დაბანაკება, უნდა ესტუმროთ Besiki Tshitanava ბესიკ ჭითანავას. ნამდვილი კოლხი და ნამდვილი გურმანი არის ეს კაცი. მეგრული კულინარია ხომ ცნობილია და იმ ცნობილებში კიდო უფრო ცნობილია ბესიკი თავის გემრიელობებით. პატარა, კოხტა სახლი აქვს და შეიძლება დარჩენიტაც მიგიღოთ. იაფი და სანდოა, ევროპული ხარისხი.

🍷 ახლა მეორე სამეგრელო, შურუბუმუები, კანიონები, ოცინდალეები, ქუაქანცალიები და კოლხური მისტიკა. მთელი მიდამოს ნახვა თავისუფლად შეგიძლიათ მარტვილში თუ დაბანაკდით, აქ ვისთან ვჩერდებით? – სწორია, კარგად გამოიცანით – საოჯახო მარანი – ოდა / Oda Family Winery საოჯახო მარანი “ოდა”. დედა, მამა, 2 ბავშვი. თუ ველური ბუნებაც გინდათ, თან პეწი გინდათ, თან საპირფარეშოში ერთჯერადი მოხმარების პირსახოცი, თან ვალით მოგზაურობთ, თან 5 ვარსკვლავს ითხოვთ და თან ცოტა ფული გაქვთ, Keto Ninidze ქეთო ნინიძეს უნდა დაურეკოთ (ოღონდ წინასწარ).

🍴🍽 7: ზემო აჭარაში ვითომ რატომ არ უნდა წავიდეთ, რადგან ქვემოთ ბათუმია? აი, ყველა რომ წავა ბათუმში, ჩვენ უნდა წავიდეთ ხიხაძირში, Туры в ущелье Хихани Tours In Khikhani Gorge ტურები ხიხანის ხეობაში სასტუმრო “ხიხაძირი” (5917140 15) თავისი უმაგრესი, უმაგრესი და უმაგრესი მასპინძლით იაშა გაბაიძითა და დარიკო აბაშიძით, 5 შვილით და უსუფთავესი გულით. ამაზე მაგარ ადგილას ვერც შეჭამთ, ვერც დალევთ. იშიმშილეთ მთელი გზა, რომ უფრო გემრიელად მიირთვათ რასაც დარიკო გაამზადებს. ადგილობრივი ყველი აქვთ კანფეტი.

🍴🍽 8: ხევსურეთს გამოვტოვებდი? ჩემი საყვარელი მხარეა. შატილში ჭინჭარაულებთან, მასპინძელი Shorena Liqokeli შორენა ლიქოკელი (598370317). კარგი ხალხი, სანდო ხალხი, გონიერი ხალხი. ალექსი ჭინჭარაულის სანათესაოა და იგივე კოშკი, სადაც ის დაიბადა.

🍷 ახლა აქეთ, როშკა. სადაც ხევსურეთს ვახსენებთ, მე Shota Tsiklauri შოთა წიკლაურიც მახსენდება. ამ კაცმა წლები შეალია საკუთარ მხარეს და ჩვენი სტუმრობა და ფულის იქ დახარჯვა, შეეხიდებოდა. სანახაობა არის ბევრი, უსაფრთხო და დიდხანსდასამახსოვრებელი.

🍴🍽 9: ყაზბეგს შეიძლება ტურისტი არ აკლია, მაგრამ რაც მეტი იქნება ქართველი, მით ნაკლებად ილაპარაკებენ რუსულად. 1 დღეში თბილისიდან და 2 დღეში სხვა წერტილებიდან მოინახულებთ აქაურობას, მაგრამ ჩემი რჩევაა, ღამე გაათიოთ სტეფანწმინდაში, რომ დილით დაინახოთ რა ლამაზია ეს დალოცვილი მყინვარწვერი.

🍷 ღამე დარჩენას ვაჟა ჩოფიკაშვილის სასტუმროში, სადილზე კი გირჩევთ ელისო გელაშვილის კაფეს. საკუთარი ბებო როგორც დაგხვდებოდათ, ისე დაგვხდებათ ეს ქალიც. უმაგრესი კერძები აქვს და რომ ეტყვით, ვინ გირჩათ, კიდევ უფრო გემრიელი გახდება ყველაფერი.

🍴🍽 10: სამცხე-ჯავახეთი სულ დაჩაგრულია, გვგონია, რომ იქითაც წავალთ, “ოდესმე” და ეს ოდესმე არ დადგა არასოდეს. არადა, საქართველო რომ გვქვია, ამ მხარეს უნდა ვუმადლოდეთ, ამიტომ, 10 მცნებაში 1 ის წერია, რომ წადით, ნახეთ ცალკე სამცხე და ცალკე ჯავახეთი თავის უმაგრესი ტბებიანადო (ასეთი და ამდენი ტბა საქართველოში არსადაა).

აქაც ხომ მოგინდებათ ჭამა? ვის ვურეკავთ? კუკური მეტრეველს. რატომ? იმიტომ, რომ ასეა საჭირო, იმიტომ, რომ ძალიან მაგარი მეგზური და ადამიანია, ფოტოხელოვანი და საკუთარი მხარის ამაგდარი, ნაღდი მესხი. თუ ვერ დაეტევით, დაგაკვალიანებთ ვის მიმართოთ დასაძინებლად-საჭმელად.

🍴🍽 11: გურიაში მარტო ნათესავებთან წასვლა კი არაა საქმე, ან ზღვისკენ მოგზაურობისას “ჩავლა”, აქაურობა მნიშვნელოვნად სანახავია.
ჩემი რეკომენდაცია ჩაის გზის დამაარსებელს, Lika Megreladzeლიკა (599260402) მეგრელაძეს. დასაძინებელიც გადასარევი აქვს, ეზოც, კარიც, მენიუც და თვალებიც. თუკი ვინმე გადაცმულ ელჩს გინდა წააწყდეთ, მასთან უნდა დაბინავდეთ. ფასი და ხარისხი სრულ შესაბამისობაშია.

🍴🍽 12: კახეთში, მოდი პირდაპირ ვიტყვი, სანახაობას რა გამოლევს და კაი პურმარილსაც რა გამოლევს, მაგრამ სად ვჭამოთ საუკეთესოდ, ეს მარადიული დილემა აქვე გადავწყვიტოთ მარტივად ა) Lomtadzeebis Marani Velistsikhe “ლომთაძეების მარანში”, (591332466) ბ) Kakha Tchotiashvili (593985502) ჭოტიაშვილების მარანში.

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

როგორ ვიყიდოთ დიპლომი?

შიმშილია, სამოქალაქო ომია, დარია, თუ ავდარია, ქვეყანაში დიპლომების მარათონი არასოდეს ცხრება. განსხვავება მხოლოდ იმაშია, რომ იცვლება პროფესიების ბუმი, მაგრამ არასოდეს ვარდება მოთხოვნა დიპლომებზე.

90-იანებში ჯერ კიდევ დიდი პოპულარობით სარგებლობდა მედიცინის მიმართულება, შესაბამისად, სამედიცინო უნივერსიტეტიც ერთ-ერთი ძვირადღირებული იყო ჯერ მოწყობის ღირებულების და შემდეგ სტუდენტის ჩათვლების/გამოცდების ღირებულების თვალსაზრისით.

  • სამედიცინოზე ჩააბარა?
  • ჰო, აბა რა, ოჯახს იმდენი ფული აქვს, აბა, გაუჭირდებოდათ, თუ?

ცოტა ხანში, პოპულარობით დაეწია და გაუტოლდა სამართალმცოდნეობის და ეკონომიკის ფაკულტეტები. სამართალი იმდენად პოპულარული გახდა, რომ პრაქტიკულად ყველა არსებულ და “ჩაწოლილ” ფაკულტეტს სამართალი ჩაუმატეს თავსა თუ ბოლოში, ასე მაგალითად, სამართალი და წყალქვეშა მეღვინეობა, სამართალი და კაი პურის ჭამა, სამართალი და ჭოკზე ხტომა და ა.შ.

რასაკვირველია, ასეთ ბუმს ერთი და ორი სახელმწიფო უნივერსიტეტი ვერ გაუძლებდა და სოკოებივით გაჩნდა ინსტიტუტები, უნივერსიტეტები, კოლეჯები, მითჰუნ ჩაკრაბორტის სახელობის ინდურ-ქართული ინდუსტრიული ინსტიტუტი, სულო და გულო, რა აღარ იყო. ყველა კუთხე-კუნჭულში, სკოლის, ბაღის თუ მიტოვებულ მუნიციპალურ შენობებში სასწავლო დაწესებულებები იყო გამართული.

ქართული განათლების სისტემაში რენესანსის ხანა იდგა.

ერთი სიტყვით, ყველას ვისაც სწავლა ეზარებოდა, არ უნდოდა სიარული, გაზულუქებული მშობლების გატუტუცებული შვილი ან/და ყრუ ლოსი იყო, შანსი ჰქონდა ნანატრი დიპლომი აეღო.

ასე და ამგვარად, მივიღეთ არაკომპეტენტური დიპლომიანების მთელი თაობა.  რასაკვირველია და აუცილებლად აღსანიშნავია, რომ იყვნენ გამონაკლისები, მაგალითად, 200 კაციან კურსზე, 5 გამონაკლისი შეიძლებოდა ყოფილიყო, თუმცა, ეს საერთო სურათს ვერ და არ ცვლის.

ასევე იყვნენ ისეთებიც, ვისაც მისაღები/დამამთავრებელი გამოცდების ალიაქოთიც ეზარებოდა, ასევე ეზარებოდა ეს “მიდი, დედი, ორჯერ-სამჯერ მაინც დაენახე უნივერსიტეტში”. ასეთი ტიპაჟებისთვის, პირდაპირ გამზადებული დიპლომის ყიდვის ვარიანტი არსებობდა. ასეთი კი ბევრი იყო მაშინ, გამზადებული, დაბეჭდილი ბლანკების აღრიცხვიანობა სრულიად უკონტროლო იყო, არ არსებობდა ელექტრონული ბაზა, სადაც შეამოწმებდი. ამიტომ, გარკვეული თანხის სანაცვლოდ, შეგეძლო დიპლომის ყიდვა.

ორიათასიანების დასაწყისში აქტუალური იყო საზღვარგარეთ სამუშაოდ წასვლა, აქაც წამოიჭრა დიპლომების/პროფესიების საკითხი. აი, ასე ლამაზად, შავი ტურისტული სააგენტოს უსტაბაში გამოაღებდა სეიფს, გამოალაგებდა ცარიელ ბლანკებს (რაც 90-იანებში იავარქმნილი უნივერსიტეტის შენობების ნადავლი იყო ან თავადაც ნაყიდი ჰქონდა) და სასურველ პროფესიაზე შეუვსებდა, საზღვარგარეთ წასვლის მსურველებს.

ასეთ შემთხვევაში, თავისუფლად შეიძლებოდა შემვსებს ტექნიკური ხასიათის შეცდომები დაეშვა.

ერთია როდესაც უნივერსიტეტის, კოლეჯის თანამშრომელი აყალბებს და ზუსტად იცის რა უნდა ჩაწეროს, როდის და ა.შ. და მეორეა, როდესაც ისეთი პირი აყალბებს, რომელსაც შეხება აღარ აქვს ამ უნივერსიტეტთან და შესაბამისად, არც დეტალური ინფორმაცია გააჩნია.

ფიქრობთ, რომ ამ პერიოდში დამთავრდა ყალბი დიპლომების ეპოქა? და განათლების რეფორმამ შეცვალა ან მოთხოვნის ან მიწოდების დონე? გარკვეულწილად შეცვალა, თუმცა მთლიანად არ აღმოუფხვრია, უფრო ვიტყოდი, რომ გაუმჯობესდა, დაიხვეწა ტექნოლოგიები და ამასთან, აღსანიშნავია, რომ უნივერსიტეტების, კოლეჯების დიპლომების თუ სერთიფიკატების გაცემის შემოწმება რიგითი ადამიანებითვის შეუძლებელია.

2014 წელს, შინაგან საქმეთა სამინისტრომ ყალბი ოფიციალური დოკუმენტის დამზადების, შეძენის და გასაღების ფაქტზე ორი პირი დააკავა. გამოძიებამ დაადგინა, რომ მერაბ ი. და დავით ჩ. სხვადასხვა უნივერსიტეტის ბაკალავრის დიპლომს 4 000 ლარის სანაცვლოდ, ძველი თარიღით ამზადებდნენ. ასევე, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დოქტორანტურაში მე-2 კურსზე ჩარიცხვის სანაცვლოდ მოქალაქეებს 5 000 აშშ დოლარს ართმევდნენ.

წყარო 

2017 წელს, დაკავებულმა პირმა დაამზადა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტის ბაკალავრის ხარისხის დამადასტურებელი ყალბი დიპლომი, რომელიც შემდგომში  ერთ-ერთ მოქალაქეზე 2 600 აშშ დოლარად გაასაღა.

წყარო

2018 წელს, ერთ-ერთმა ბრალდებულმა, ერთერთი კომერციული დაწესებულების სამართალმცოდნეობის ბაკალავრის ხარისხის დამადასტურებელი ყალბი დიპლომი 3 300 ლარად გაასაღა. იმერეთის რეგიონში არსებული დაწესებულების ხელმძღვანელმა დაამზადა და 1 800 ლარად გაასაღა ოფისმენეჯერის სპეციალობის პროფესიული განათლების დამადასტურებელი დიპლომი.

წყარო 

დავუბრუნდეთ ისევ შემოწმების საკითხს, თუ უნივერსიტეტის/კოლეჯის დიპლომს ტექნიკური ან ფიზიკური ხარვეზი/წუნი არ აღენიშნება, არავის გაუჩნდება დიპლომის/სერთიფიკატის შემოწმების სურვილი თუ მიზეზი. თუ გაუჩნდა შემოწმების სურვილი, პირადად, ნებისმიერი ინდივიდი ვერ შეამოწმებს.  ამის გათვალისწინებით, ბუნებაში და საქართველოში ბევრი ისეთი დიპლომი და სერთიფიკატია, რაც სასწრაფო შემოწმებას და საჯარო ელექტრონული ბაზის შექმნას მოითხოვს.

მაგრამ მერე ფული ვინ აკეთოს ლეგალურად თუ არალეგალურად?

 

რაც შეეხება ნამდვილობის შემოწმების არსებულ პროცედურას, ასეთი კომპეტენცია აქვს  სსიპ- განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრს, რომელიც ადგენს პირის მიერ საგანმანათლებლო პროგრამის სრულად ან ნაწილობრივ გავლის, აგრეთვე მისთვის კვალიფიკაციის მინიჭების თაობაზე სათანადო დოკუმენტის გაცემის ფაქტს და მათ შესაბამისობას საქართველოს კანონმდებლობასთან.

წყარო    1

წყარო 2 

უცხოური სასწავლო დაწესებულებები ხშირად ითხოვენ საქართველოში გაცემული საგანმანათლებლო დოკუმენტის ლეგალიზაცია და აპოსტილით დამოწმებას, რასაც ასევე ახორციელებს სსიპ – განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრი, სადაც უნდა წარადგინოთ შემდეგი დოკუმენტაცია:
 1.  განცხადება (განცხადება ივსება ელექტრონულად, ცენტრში ან შესაძლებელია წარმოდგენილ იქნეს ფოსტის მეშვეობით);
2. საგანმანათლებლო დოკუმენტის დედანი ან სანოტარო წესით დამოწმებული ასლი;
3. განმცხადებლის პირადობის მოწმობის ასლი  (უცხოური დოკუმენტის შემთხვევაში სანოტარო წესით დამოწმებული თარგმანი);
4.  შესაბამისი საფასურის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი;
არსებობს ასევე ვებ-გვერდები, სადაც შეგიძლიათ შეიძინოთ სხვადასხვა დიპლომი და გაამხიარულოთ ან თქვენი მეგობრები, ან დამსაქმებლები ან მთელი საზოგადოება.
Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ტრანსპორტი – ქვეყნის უსახურობა

საზოგადოებრივი ტრანსპორტის პრობლემა იმდენად მოძველებული თემაა, რომ ადამიანები უკვე ეგუებიან, ზოგს ვერც კი წარმოუდგენია, როგორ შეიძლება საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ისე მოხვდეს, რომ რიგში დგომა არ მოუწიოს, არ ელოდოს, განსაკუთრებით კი, საღამოს ან გვიანი საღამოს საათებში, და რასაკვირველია პიკის საათებში. ეს ყველაფერი წლის სასწავლო პერიოდში გვირგვინდება თვალუწვდენელი საცობებით.

მიზეზები ბევრია, გაიზარდა მანქანების რაოდენობა, კორპუსების, სადაც არ არის გათვალისწინებული პარკინგი, ასევე იმატა ხალხმაც, ქალაქში, სხვადასხვა წერტილების დამაკავშირებელი ტრანსპორტი საკმარისი აღარ არის, თბილისის ზოგ რაიონში კი იმდენად არასაკმარისია, რომ შეგვიძლია ვთქვათ, საერთოდ არ არსებობს.   საღამოს 21:00-22:00 საათის შემდეგ გამორიცხულია საზოგადოებრივი ტრანსპორტის იმედად ყოფნა, თუ რასაკვირველია მეტრო არ გიწყობთ ხელს. მეტრო კი, ყველას არ აწყობს. მეტრო ყველგან არ მიდის.

თუ პირადი მანქანა არ გყავთ, საღამოს სახლიდან გასვლა რაიმე ღონისძიებაზე, საქმეზე თუ ისე გასართობად, უკან ტაქსით ან/და ფეხით დაბრუნებას ნიშნავს, ზოგჯერ გაჩერებაზე, რამდენიმე, ერთი მიმართულების ადამიანი შეუზიარდება ერთმანეთს და ერთობლივად აჩერებენ ტაქსს. შესაბამისად, როგორც კი, ადამიანს ოოდნავ სტაბილური შემოსავლის წყარო უჩნდება, მიდის და ყიდულობს მანქანას, სესხით თუ განვადებით, ასევე შესაძლებელია სკუტერი და მოტო, თუ რასაკვირველია გაგიმართლათ და პოლიციის თავზე ცხოვრობთ ან გაქვთ ავტოფარეხი სკუტერის/მოტოს/ველოს დასაბინავებლად, ან ყოველდღე აგაქვთ/ჩამოგაქვთ, თუ გაგიმართლათ და გაქვთ ლიფტიც.

როგორი დრამაა? გავაგრძელოთ, დღეს ამ პოსტში გავარჩევ აეროპორტებს და აეროპორტთან დამაკავშირებელ ტრანსპორტს.

თბილისის აეროპორტი 

რა არის ტურისტის პირველი შთაბეჭდილება ქვეყანაში? აეროპორტი, (რასაკვირველია საჰაერო შემოსვლის შემთხვევაში).

თბილისის აეროპორტში რეისების დიდი ნაწილი ღამით/გამთენიისას სრულდება. აეროპორტში არ არის მეტრო.  რჩება აეროპორტიდან წამოსვლის რამდენიმე ვარიანტი:

  1. N37 ავტობუსი, რომელიც ახლახან შეცვალეს ახალი ავტობუსით და დადის ოფიციალურად ყოველ 35 წუთში ერთხელ, რაც სხვათაშორის მხოლოდ 2016 წლის შემდეგ შეიცვალა; 2019  წელს, OC-MEDIA-ს მიერ  მომზადებულ  ფოტორეპორტაჟში ვხედავთ,  რომ  ღამის  ავტობუსი ზამთარში, ეს არის თავშესაფარი ბორბლებზე;    

2.  მატარებელი – რკინიგზის სადგურიდან – თბილისის აეროპორტამდე 

დიდი ზარზეიმით გახსნის შემდეგ, მატარებელი მხოლოდ დღის საათებში მოძრაობდა, კერძოდ კი, დღეში სამჯერ. ეს ის პერიოდია, როდესაც თითქმის არცერთი რეისი არ სრულდებოდა დღისით. დეტალებს შეგიძლიათ გაეცნოთ ნეტგაზეთის სტატიაში.

დიდი დავიდარაბის შემდეგ (ვერ დავადგინე როდის) დაემატა 1 რეისი ღამით. კერძოდ კი, დილის 4:00 საათზე. ანუ, თუ ჩამოფრინდით სამ საათზე უნდა დაელოდოთ დილის ოთხამდე, თუ ჩამოფრინდით დილით ხუთზე, თქვენი მატარებელი უკვე წასულია. ბაი ბაი.

3. ტაქსი ანუ იგივე SVAVItaxi 

აეროპორტის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე ქართულ ენაზე ვკითხულობთ, რომ ტაქსის ღირებულება ქალაქის ცენტრამდე 25 ლარია. ხოლო ამავე ვებ-გვერდზე, ინგლისურ ენაზე წერია, რომ ფასი დამოკიდებულია მრიცხველზე და 30 ლარიდან 50 ლარამდე მერყეობს.

განსხვავებულ სურათს გვაძლევს, აეროპორტის მგზავრთა მონათხრობი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია, უცხოელი მგზავრების მიერ გადახდილი თანხები: 100 დოლარი, 60 დოლარი, 150 ლარი და ა.შ.

შეგახსენებთ, რომ ეს ტაქსები იქვე დგას, აეროპორტის ტერიტორიაზე.

4. ნათესავების დახვედრა ცხვარით, ოციანით, ყვავილებით ან მის გარეშე 

5. მასპინძლის/შეკვეთილი ტრანსფერის დახვედრა 

6. გამოძინება და ლოდინი  

აქვე შეგახსენებთ, რომ ვსაუბრობთ ქვეყნის დედაქალაქზე და ქვეყანაზე, სადაც იმატა ტურისტების რაოდენობამ და ასევე, ვიზალიბერალიზაციის შემდეგ მნიშვნელოვნად იმატა, ადგილობრივი მოსახლეობის ფრენების რიცხვმაც.

არ ითქმის მოკლე პოსტში ეს ამბავი. ვაგრძელებთ.

ქუთაისის აეროპორტი 

იყო დრო, რაღაცნაირად საკმარისი იყო ახალი აეროპორტის მასშტაბები, ახლა აღარ გვყოფნის და ფართოვდება. არ ვიცი, ამ რეკონსტრუქციის ბრალი იყო, თუ რა იყო, მაგრამ როგორც კი კარი გაიღო და აეროპორტის შენობაში შევედით, ისეთი სუნი იდგა, სასწაულად გაუსაძლისი, თითქოს მატარებლის სუნნარევ კანალიზაციის კოლექტორს ვადექით თავზე, დამლაგებლები წამდაუწუმ წმენდნენ იატაკს, რასაც თავის მხრივ რაღაც მფრინავი მწერები ეხვეოდნენ ზედ. შემდეგ ჩართეს არ ვიცი რა, შეიძლება ვენტილაცია ან კონდიცირება, რომელიც ქარხანასავით გუგუნებდა მთელი იმ ხნის განმავლობაში, რაც იქ ვიდექით. საკვები ობიექტები ისევ ისეთი, როგორიც იყო. ჰო, ჩამოსვლის შემდეგაც იგივე სუნი გვეფეთა. იმედია რეკონსტრუქციის შემდეგ გამოსწორდება ეს ყველაფერი.

ტრანსპორტი ქუთაისის აეროპორტამდე

ქუთაისის აეროპორტს თბილისიდან პირდაპირ რეჟიმში, ავიარეისებზე მორგებული რამდენიმე ოპერატორი ემსახურება, რამდენიმე რა, ორი. ჯორჯიან ბასი და ომნიბასი. ასევე გავლით, მეტრო ჯორჯიას ავტობუსი.

ასევე შეგიძლიათ იმგზავროთ პირადი მანქანით და დატოვოთ აეროპორტის ფასიან პარკინგზე.

რაც შეეხება, ომნიბასს, ახალი წესი შემოუღია, ყოვლდღიური, არასამგზავრო ზურგჩანთაც, სადაც პირადი ნივთები მეწყო, საფულე, წიგნი, ბლოკნოტი, დამატოვებინეს ავტობუსის საბარგულში. რასაკვირველია, ეს ნივთები გზაში მჭირდებოდა და პრაქტიკულად ცარიელი ჩანთა მივაწოდე ჩასაბარებლად. თან არ დაგავიწყდეთ, ეს ის ბარგია, რომელიც ბორტზე დაშვებულია. კარგი, წესია, წესი იყოს, ოკ. მაგრამ ჰოი, საოცრებავ, აქეთობისას, ისევ დავტოვე, სხვებმაც დატოვეს. თუმცა აღმოჩნდა რომ ეს წესი ყველას არ ეხებოდა. ჩემს უკან მსხდომ უცხოელებს, ერთს დიდი სამოგზაურო ჩანთა ჰქონდა ამოტანილი, მეორეს კი ხელში ჩვეულებრივი სამგზავრო ჩანთა. თეორიულად მგზავრობა სულ 4 საათიანია ხოლმე, თუმცა ომნიბასს ჰქონდა ბევრი გაჩერება, გვარიანი ქრონომეტრაჟით, ამიტომ მგზავრობა დროში ძალიან გაიწელა.

ასევე შანსი გაქვთ გამვლელ ავტობუსს ან მარშუტკას დაელოდოთ, და რასაკვირველია ტაქსებს, რაც უხვად დაგხვდებათ. ფასიც უხვი აქვთ, გააჩნია რომელი ქვეყნიდან მოდიხართ და სად მიდიხართ.

ყველაზე  კურიოზული ამ სიტუაციაში არის ის, რომ სავსებით შესაძლებელია ქუთაისიდან უფრო იაფად გაფრინდეთ რომელიმე ევროპულ ქვეყანაში, ვიდრე თბილისიდან ქუთაისში ჩახვიდეთ.

შედარებისთვის, პრაღის აეროპორტიდან საზოგადოებრივი ავტობუსები ყოველ 10 წუთში გადის ცენტრის მიმართულებით. პრაღის ტრანსპორტის შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ ამ ბლოგზე.

თუ გამომრჩა რამე, შენიშვნები და დამატებები ტრანსპორტთან დაკავშირებით გამოუშვით კომენტარებში. ^^

 

 

 

ფოტო მთავარზე: აეროპორტი LaGuardia | 2017

Posted in აქეთური იქეთური, Photography

წინანდალი: როიალიდან მფრინავ სანთლებამდე

სულ ვფიქრობდი და თან მეცინებოდა, რა უნდა მოხდეს, როგორი სასტუმრო უნდა იყოს, რომ იქ ჩემი ნებით დავგეგმო დასვენება და წავიდე დასარჩენად მეთქი. თითქმის ყველა რაიონში შემიძლია ჩავიდე და ვესტუმრო ნათესავს, ან ჩავიდე ბაბოსთან ანაგაში, სადაც გავიზარდე, შემოდგომაზე დავწუროთ ღვინო, ამოვავლოთ ჩურჩხელები და შევწვათ მწვადი. ეს ისე მოკლედ. 

ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, მე არ მჭირდება სასტუმრო და არც რესტორანი, როდესაც კახეთს ვსტუმრობ, მაგრამ ეს ყველაფერი მნიშვნელოვანი და საჭიროა იმ ადგილობრივებისთვის და უცხოელი სტუმრებისთვის, რომლებსაც კახეთში დასვენების და ადგილობრივი კერძების დაგემოვნების სურვილიც აქვთ.

მოთხოვნის ზრდის კვალდაკვალ, ალბათ, ბოლო 10-15 წელია, ინფრასტრუქტურა საქართველოს რეგიონებში მნიშვნელოვნად ვითარდება. არც კახეთია გამონაკლისი.

წელს, კახეთის კოლექციას, კიდევ ერთი და უაღრესად მნიშვნელოვანი ექსპონატი შეემატა – რადისონ ქოლექშენის ოჯახიდან. შესაბამისად, აქვე დასრულდა ჩემი სკეპტიკური დამოკიდებულება კახეთში სასტუმროში დროის გატარებასთან დაკავშირებით.  ეს სწორედ ის ადგილია, რომელსაც ჩემი ნება-სურვილით, სიამოვნებით ვესტუმრებოდი.

წლების მანძილზე სასახლის და ტერიტორიის თავზე ბევრმა უბედურებამ გადაიარა, ჯერ გაყიდეს თავდაპირველმა მფლობელებმა, შემდეგ ცოტა ხნით იყო რომანოვების რეზიდენცია, დაიწვა, საბჭოთა კავშირის დროს იყო იქვე მდებარე ღვინის ქარხნის მუშების სასტუმრო, გადაკეთდა და შეიტანეს საბჭოთა არქიტექტურის ელემენტები, მოგვიანებით, გიორგი ლეონიძემ გამოვიდა ინიციატივით და სასახლე ალექსანდრე ჭავჭავაძის მუზეუმად გადაკეთდა. 80-იან წლებში, სასახლემ კიდევ ერთი საბჭოური რეკონსტრუქცია გადაიტანა.

ახალი ეპოქა დაიწყო 2007 წელს, როდესაც წინანდლის მამულები მართვის უფლებით გადაეცა სილქ როუდ გრუფს. 1 წლიანი რეკონსტრუქციის შემდეგ, 2008 წელს მამულები დამთვალიერებლებისთვის გაიხსნა. ინფორმაციას სასახლის რეკონსტრუქციის შესახებ, უკეთესად მოისმენთ სასახლეში.  

ისტორიული ჩანაწერებში ვკითხულობდით და ვიცით, რომ წინანდალი და წინანდლის მამულის სულისჩამდგმელი ალექსანდრე ჭავჭავაძე მუდმივად სიახლეებისკენ ისწრაფოდა. იმ დროს და იმ საუკუნეში, წინანდალი იყო ყოველგვარი სიახლის, ნოვატორული ხედვების, ხელოვანების, მწერლების, პოეტების შეკრების კერა.

ეს იყო ადგილი, სადაც პირველად საქართველოს ისტორიაში ბოთლში ჩამოასხეს ევროპული წესით დამზადებული ქართული ღვინო.

ამ ადგილზე შემოაგორეს პირველი როიალი, ბილიარდი და ცხენებშებმული ეტლი.

სწორედ ასეთი მემკვიდრეობის იდეალური გაგრძელებაა რადისონ ქოლექშენის ახალი ოჯახის წევრი. ადგილი, სადაც ძველი და ახალი სრულიად ჰარმონიულად გადადის ერთმანეთში და ორივე ერთად სინქრონიზირდება გარემო ლანდშაფტში. აქ ძალიან იზრუნეს და იფიქრეს დეტალებზე, და დეტალების დეტალებზეც.

თუ გავითვალისწინებთ, რომ თავის დროზე, ალექსანდრე ჭავჭავაძე ევროპელ დეკორატორებს იწვევდა სასახლის ბაღის მოსაწყობად და სასახლეც ევროპულ ყაიდაზე იყო მოწყობილი, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ უცხოელი ხელოვანების მოწვევა ერთგვარი ქართული ტრადიციაა და სიახლის შემოტანის გარანტია. საბოლოოდ, ყველაფერს დრო აფასებს.

წინანდლის რადისონზე კი, არქიდეას ქართველ სპეციალისტებთან ერთად, ასევე იზრუნეს ამერიკელმა არქიტექტორმა ჯონ ფოტიადისიმ, ქრისტინა გაბასმა და დამიენ ფიგუერასმა. შენობის იერსახეში კი, საბოლოო და საკვანძო შტრიხები გერმანელმა ინდუსტრიული განათების დიზაინერმა ინგო მაურერმა და ქართველმა არტისტმა თამარა კვესიტაძემ დასვეს.

 

ღონისძიების ფოტოების ავტორი თამარ მირიანაშვილი & კონსტანტინე ბერულავა – ოდელია სტუდიო 

Posted in აქეთური იქეთური

ერთად ვიბრძვით, ერთად ვცეკვავთ, ერთად ვქოლავთ!

ზოგადად დუჟმორეული ცხოვრება გვიყვარს, აგვისტოში კი განსაკუთრებით. აგვისტოში გვახსენდება ყველაფერი, 20%-იც, ქვეყანას სარეველებივით მოდებული რუსი ტურისტები, რუსეთში სამუშაოდ წასულები და სხვანი და სხვანი, ანუ ყველა ის, ვინც ასეა თუ ისე, ოდნავ მაინც გადადის აგვისტოს დადგენილი საზღვრებს გარეთ. ვიღაცას დასტაევსკი გაახსენდება, ვიღაცას რუსულ ენაზე ახმოვანებული ფილმები, ვიღაცას რუსეთში მწვანილის ექსპორტიორი რიგითი ეფროსინე, სია უსასრულოა, მძიმეა მიშას მარკეტინგის ნარჩენების ხვედრი. ამ დღის წესრიგით ერთ დღეს შეიძლება შენ გადაგიარონ, მეორე დღეს შენ გადაუარო და მესამე დღეს ყველამ ერთად გადაუაროთ მაჭახელა სამიკიტნოს მიმტანებს და მათ სამსახური დაატოვებინოთ.

და ამგვარად, ამ წრეში გაჩნდა შიში, შიში აზრის გამოთქმის, ემანდ უცებ კოლექტიური ბულინგის მსხვერპლი არ გახდე, უნდა მოზომო ნაბიჯები, ქმედებები, სტატუსის დაწერამდე გრამატიკის სრული კურსი გაიარო, ფოკუს ჯგუფს წარუდგინო, შეაფასებინო.

ამავე წრეში კი, ქერუბიმების ნაწილმა აღმოაჩინა, რომ კოლექტიური დაჯმა სულაც არ ყოფილა კარგი რამ, არც ის ყოფილა კარგი, განსხვავებული აზრის გამო რომ იქოლები და არც ის ყოფილა სასიამოვნო, რომ იმ კედლების მხოლოდ 20% დაგრჩა, რომელიც შენ გარშემო ამოაშენე და რომელიც გეგონა საჭირო მომენტში დაგიცავდა.

ასე აღმოჩნდა ბასიანი ალყაში. უახლესი ისტორიის უმნიშვნელოვანესი ადგილი ქვეყანაში.

გამახსენეთ, იქნებ სადმე კანონში გავწერეთ, რომ ფანდურზე და დოლზე დამკვრელს უფლება არ აქვთ რუსეთში წასვლის, მაგრამ დიჯეებს აქვთ. ბოლოს და ბოლოს რუსეთში ამხელა ქართული სათვისტომო ცხოვრობს და არჩენს აქ დარჩენილ ოჯახის წევრებს, იქნებ მათ უნდათ ფანდურიც, დოლიც და დიჯეიც? და თუ შეგვიძლია ფანდურზე და დოლზე დამკვრელი ამ საქციელისთვის წიხლქვეშ გავიგდოთ, დიჯეი რა წილხვედრია?

და თუ კი ატრაკებ, ბოლომდე უნდა გაატრაკო, მიდიხარ? წადი, სხვა მიდის? ნუ დაამუნათებ და მერე შენ იგივეს ნუ გააკეთებ. მიზნებს აღარ აქვს მნიშვნელობა, მედოლეს ვინმემ ჰკითხა რა მიზნით მიდის? ვისზე ნაკლები მეამბოხეა დოლი?

ბოლოს იმის თქმა მინდა, რომ ორმაგ სტანდარტებს შევეშვათ, ვაკეთოთ, ის რასაც საჭიროდ ვთვლით და რასაკვირველია ყველას აქვს უფლება, სადაც უნდა იქ წავიდეს, თუნდაც მოუსვლელში.

ერთად ვცეკვავთ!

ერთად ვიბრძვით!

ერთად ვქოლავთ!

Posted in აქეთური იქეთური, კულტურა, საზოგადოება

მეტი ტუჩი, ცოტა ანდერგრაუნდი და თანასწორობა თვლით 

აკრედიტაცია, კაი თბილისური გაგებით, მეტად უცნაური რამეა. მე დამოუკიდებელი ფოტოგრაფი ვარ, ეს კიდევ უფრო დიდი თავსატეხია კაი თბილისური გაგებით, თუმცა როგორც კი ვახსენებ, რომ GETTY IMAGES კონტრიბუტორ-ფოტოგრაფი ვარ და შესაბამის პორტფოლიოსაც დავურთავ, თითქმის ყველა კარი იღება, ჯერ არ ყოფილა შემთხვევა, აკრედიტაციისთვის მიმემართოს და უარი ეთქვათ.

დამოუკიდებელი ფოტოგრაფის სტატუსით რამდენჯერმე ვიყავი Tbilisi Fashion Week-ზეც და Mercedes Benz Fashion Week Tbilisi-ზეც.

პირველი პრობლემა შეიქმნა მაშინ, როდესაც გაგზავნილ აკრედიტაციაზე პასუხი არ მოვიდა, თუმცა ფეისბუქზე დაწერილ სტატუსს, მალევე გამოეხმაურნენ, ტექ. ხარვეზის გამო რამდენიმე აპლიკაცია არ შემოვიდა, ბაზაში არ ხართ და ხვალ მობრძანდით, გადმოგცემთ აკრედიტაციასო. ასე მშვიდობიანად გადაიჭრა ეს საკითხი, კაი თბილისური გაგებით, ჩემმა მზემ.

შევედი გვერდზე, საიტზე დევს ჩვენებების განრიგი, დღეების და საათების მიხედვით, მაგრამ არ წერია ლოკაციები. მე, გულის სიღრმეში დარწმუნებული ვარ, რომ სადღაც სიღრმეში, კონცეპტუალურ დროსა და სივრცეში, აუცილებლად მითითებულია ლოკაციები, მაგრამ მე, რიგით ფოტოგრაფს ძალა არ შემწევს აღმოვაჩინო ეს ლოკაციები.

ჩემმა ნაცნობმა ფოტოგრაფმა გამაგებინა, გუშინ საღამოს, სადღაც სხვაგან იყო ჩვენებაო, არა რუსთაველის თეატრშიო, დღესაც ვიფიქრე, რომ საღამოს სხვაგან იქნებოდაო და დავრეკეო, დავრეკეო და მითხრეს რომ ბასიანზე იქნებაო. ჰოი, ჰოი.

გამიკვირდა რაღაცნაირად. ერთი გაფიქრება, კი ვიფიქრე, რა ჯანდაბა უნდა ფეშენს თბილისის ანდეგრაუნდის ჭიპში მეთქი, მაგრამ სიცივემ, წითელმა ტყავის შარვალმა, შუბებმა და ანდერგრაუნდისკენ გამავალი გისოსების იქით ცხელი გლინტვეინით მოსიარულე მეტმა ტუჩმა, თავისი ქნა, ჩემს კამერას აუდგა, კინაღამ სკოჩი შემოიხია.

მივაჭერი დაცვას, დახედა ბეჯს, ფოტოგრაფიო, ვერ შეგიშვებთო, რატომ მეთქი, ის არ გაწერიათ ბეჯზე, ვისაც ვუშვებთო. მიმოვიხედე ნაცნობი ფოტოგრაფები და ჟურნალისტებიც შევნიშნე, რომლებსაც ასევე არ უშვებდნენ, ზოგს PRESS ეწერა, ზოგს PHOTOGRAPHER და ჩემგან განსხვავებით, ისინი ცნობილ მედია საშუალებებს წარმოადგენდნენ.

დახურულია ივენთიო, ივენთი დახურულიაო, ზედ კართან გვითხრეს, აი, ასე მშრალად, არც ის რომ ივენთი დახურულია მედია საშუალებებისთვის, არც ის, რომ წინასწარ ამაზე ვინმემ სადმე დაწერა ან დარეკა ან დაგიმესიჯა ან მტრედი გამოაგზავნა, არავინ არაფერი იცოდა, დაახლოებით 15-20 კაცი ველოდებით გარეთ, ზოგი ვიდექით, ზოგი უკან გაბრუნდა მალევე. ყველა ერთმანეთისკენ იშვერდა ხელს, მე ასე გადმომცეს რომ არ შეუშვათო, მერე ვიღაც გოგო გამოვიდა და ოფიციალურად გვითხრა ტყუილად ელოდებით, ასე გვითხრეს რომ არ უნდა შემოგიშვათო. რატომ არ გაგვაფრთხილეზე, პასუხი არ ჰქონდა, ხელებს ასავსავებდა. ამასობაში ირკვევა, რომ შიგნით რამდენიმე ფოტოგრაფი უკვე არის, ზოგი შერჩევით, ზოგიც თვლით, მათ შორის ისეთებიც, ვისაც ის ეწერა ბეჯზე, რაც ჩვენ, გარეთ დარჩენილებს.

ჰო, მერე იგივე ხალხი გამოვა და უფლებებზე და თანასწორობაზე წაიკითხავს პოემებს, შაირებს, ჰაიკუებს.

არადა, ამ საკითხის მოგვარება შეიძლებოდა მარტივად, მედია კოორდინატორი, მორიგეობით, შესაბამისი ქრონომეტრაჟით შეიყვანდა 4-5 ფოტოგრაფს/ჟურნალისტს ან წინასწარ გააფრთხილებდა, კულტურულად მიწერდა მეილზე ყველას და შეატყობინებდა, რომ დღევანდელი ჩვენება მედიის წარმომადგენლებისთვის დახურულია და ის არის მხოლოდ ქერუბიმებისთვის. ჩვენც არ მოვიდოდით, ხომ ვიცით რომ ქერუბიმები არ ვართ, არც უფრო ფეშენები ვართ, არც უფრო თანასწორები ვართ, თანაც ზუსტად იმ ანდერგრაუნდ სივრცეში, სადაც ყველა თანასწორია, ჩემმა მზემ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in აქეთური იქეთური

მე დღეს შენამდე ვერ მოვალ

მე დღეს შენამდე ვერ მოვალ,
დღეს სულ სხვა გზებით წავედი.
დიდი ტალღები შემომხვდა,
ბედს მეც სხვასავით დავნებდი…

გაღმა ნაპირზე დამრჩება
შენი მღიმარი თვალები…

ბოლო დროს ინტენსიურად მეფიქრება იძულებით, რუტინულ, მოსაბეზრებელ ურთიერთობებზე. ვცდილობ შევხედო ორივე მხრიდან, გავითავისო ორივე მდგომარეობა და ვიპოვო პასუხი ერთადადერთ კითხვაზე: რატომ? რატომ წვალობენ გადამწვარი ნათურებივით?

მინდოდა თავი მომება და რამე მაინც დამეწერა ამ თემაზე, ვინმესთვის სანუგეშოდ მაინც, მაგრამ რაღაც პატარ-პატარა დეტალები მაკლდა, მაგალითად ეს ლექსი, რომელიც დღეს დილას შემომხვდა ნიუსფიდში და მთელი დრამა შემიკრა. და კიდევ ის წყვილი მაკლდა, შეყვარებული წყვილი, გუშინ ფაბრიკის ეზოში რომ შემოვიდნენ. ბიჭი ისეთი უჟმური და შეწუხებული სახით იყო, რომ ვიგრძენი, შაბათ დღეს, ფაბრიკაში, შეყვარებულის რუტინული გამოსეირნების დრო დამდგარიყო მის ცხოვრებაში. ცოტა ხანი ისხდნენ მაგიდასთან, ორ ჭიქა კოკა კოლაზე, უჟმური სახით ისმენდა გოგოს გაუთავებელ, უწერტილმძიმო საუბარს. შემდეგ წამოდგნენ, ბიჭმა მაგიდიდან ხვნეშით აიღო მანქანის გასაღები და გაყვა გოგოს უკან, ისე თითქოს ფეხები უკან რჩებოდა, ისე თითქოს ფეხებზე გირები ეკიდა.

ასეთი კადრი თუ სცენა ბევრი გვინახავს, მეც, შენც, თქვენც და ყველას. შეიძლება ზოგმა საკუთარი თავიც ამოიცანით.  ზოგი შეყვარებული ხართ, ზოგი ქმარი ხართ, ზოგიც ცოლი ხართ.  ერთი სული გაქვთ მოიშოროთ აღებული ვალდებულებები და სადმე გაინავარდოთ, გაშალოთ ფრთები. ორივე მხარეს. სქესს არცერთ შემთხვევაში არ გამოვყოფ და არც მე მიმაჩნია ისე, რომ მარტო კაცი ნავარდობს და არც არის რეალურად ასე. ქალებიც ნავარდობენ, ხშირად უფრო მეტად და მრავალფეროვნად, ვიდრე კაცები. თუმცა ჩვენ ის ხალხი ვართ, ასობით სექსპოზიდან, ყველაზე მეტად სირაქლემას პოზა რომ გვიყვარს. ტყნავენ მაგრამ ვერ ვხედავთ, ვტყნავთ მაგრამ ვერ გვხედავენ. რაც რეალურად ხდება იმის ფონზე კი, საგზაო დეპარტამენტის ყოფილი შენობა და აწ უკვე საქ. ბანკის სათაო ოფისიც კი, ყველაზე უმანკოდ გამოიყურება.

ამასობაში დრო მიდის, შეყვარებულები თუ გნებავთ ცოლ-ქმარი უკვე და-ძმას ემსგავსებიან. გარშემო ხედავ, აღმა-დაღმა, გზააბნეულ, სევდიანად მოფლირტავე მამრებს და ერთ დღესაც, საკვირველი არ იქნება რომ ფაქტობრივი ცოლი მულად, სიდედრად  ან საუკეთესო მეგობრად მოგავლინონ.

სად და როდის იწყება გაუცხოება, გაციება და და-ძმური სითბო არ ვიცი, ალბათ ზედმეტი ყურადღებისგან, დედობრივი მზრუნველობისგან, 24/7 ერთად ყოფნის მოთხოვნებისგან, პირადი სივრცის არარსებობისგან, ადრეულ ასაკში ქორწინებისგან, საერთო ინტერესების, მისწრაფებების, ოცნებების არ ქონისგან,  და სხვა ათასი უბედურებისგან, რომელთა ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს.

ჩემი გადმოსახედიდან მგონია რომ ზედმეტი ყურადღება გამაღიზიანებელია, მგონია რომ ერთნაირად აწუხებს კაცსაც და ქალსაც, ღიზიანდები, გბეზრდება და გარბიხარ. გარბიხარ იქ, სადაც მეტი სითბოა და ნაკლები ვალდებულებები. აჰ, ჰო ვალდებულებები, ეს ის არის, სადაც თქვენივე ნებით დურთავთ თავს, თქვენივე ნებით იღებთ ზედმეტ პასუხისმგებლობებს, არავისთან არ იზიარებთ და შემდეგ ტრაკი აღარ გაქვთ ბოლომდე გაქაჩოთ აღებული ვალდებულებები.  იძაბებით, ისტრესებით, ვერ უმკლავდებით, გამოსავალს ვერ პოულობთ, დაშორება და დავიდარაბა გეზარებათ, გესიკვდილებათ და გადადის ეს ყველაფერი თქვენს ურთიერთობაზე და შემდეგ, ერთიც და მეორეც გარეთ, მესამე პირებთან ეძებთ საშველს, თან იხტიბარს არ იტეხთ, არ გინდათ აღიაროთ რომ ვერ შედგა თქვენი ურთიერთობა, ქორწინება თუ რაც არის და დროა წასვლის, რეალურად წასვლის და არა ზოგჯერ წასვლის და შემდეგ ისევ უკან დაბრუნების, იმ იმედით რომ ცოლი (ან ქმარი) ყოველთვის თქვენ დაგელოდებათ, ვისთანაც არ უნდა წახვიდეთ (როგორი მეოცნებები ხართ ან რომანტიკოსები).

“ამასთან მაგარი სექსი მქონდა”, ჩამესმის ყურში ერთი ჭაკიჯუას სიამაყით სავსე სიტყვები და თან ფოტოს მაჩვენებს, პოლიციელის ცოლია, დააყოლებს და ვგრძნობ როგორ იჯგიმება.  წნევამ ამიწია, დავიფრინე.

‘ცოლი მომყავს მალე და იმ გოგოს უნდა შევხვდე უეჭველი, მაშინ რომ განახე”, კიდევ ვიღაც ამბობს.

და გინდა რომ ყურები არ გქონდეს საერთოდ, არც თვალები.

და რატომ ეს ყველაფერი? სადამდე გაგრძელდება, ორივე მხრიდან ეს “მე დღეს შენამდე ვერ მოვალ?” , რასაც სიამოვნებით ასე გავაგრძელებდი – “მე დღეს შენამდე ვერ მოვალ, სხვას ვტყნავ”, იქნებ ოფიციალურ ეროვნულ სპორტად მაინც ვაღიაროთ ან სტარტაპზე გავუშვათ როგორც საოჯახო ბიზნესი, არა?

 

ამ წერილის ბოლოს კი დაგიტოვებთ დაგდაგანის უკვდავ სიტყვებს. შეგერგოთ.

#მეტითავისუფლება 😉

Posted in აქეთური იქეთური

დაგვიანება იცით კაცებმა – 2

მაშ ასე, დაგვიანება იცით კაცებმა ერთის შემქმნელებისგან თქვენ მოიგეთ მეორე პოსტი და ასევე დამსინავი მამრების შესანახი კონტეინერი. ^^

მთელი რიგი დისკუსიების, აზრთა გაცვლა-გამოცვლის, პირადი ამბების გადმოლაგების, შედარებითი დახასიათებების და ანალიზის შემდეგ, რაღაცნაირად შევჯერდი შემდეგზე:

დრამაქვინები – ანუ ბუზის სპილოდ ქცევის გურუები, მომენტი, როდესაც 37 სიცხე 200-ია, სურდო კი სამუდამოდ ლოგინად ჩავარდნის პერსპექტივა, რასაც თან ერთვის კაბის კალთაზე ჩამოკიდების დაუოკებელი სურვილი, საბურთალოდან თავისუფლებამდე მისვლა კი უბრალოდ არგონავტების ფათერაკებით აღსავსე მოგზაურობაა.

სტატუსი ქრონიკულია და საჭიროებს თვითშეფასების მუდმივ ამაღლებას.

ბარბი ბიჭი – სარკე, ასპრია, ჩვენი წელთაღრიცხვით 2017 წელი. მრავალი ასეული წლის შემდეგ, მეცნიერები ამ წარწერით უამრავ ასეთ ფოტოს აღმოაჩენენ გათხრებში. აქ, დრამაქვინმა იმუშავა საკუთარ თავზე, სხეულზეც, აიმაღლა თვითშეფასებაც, რასაც ცხადია უნდა მივესალმოთ, წამოვდგეთ და ტაში დავუკრათ, მაგრამ როგორც დრამაქვინები ამლაშებდნენ, ისე საკუთარ თავზე მუშაობაც გადაუმლაშდათ და უბრალოდ აიფონიან ბარბებად იქცნენ.

^_^

რვაფეხა – ის არის ყველგან, როგორც ქათმის ხორცი ქორწილში, როგორც ქელეხში ლოქო ქინძმარში,  ყოვლისმომცველი, უკიდეგანო, უსაზღვრო, ყველა სტატუსზე, ყველა კომენტარზე, ყველა ფოტოზე, ყველა ჩატში, სულ მოძრავი, სულ აქტიური. უიმედო, ვერ უშველით.

ამაზე სულ ეს მახსენდება ხოლმე

ფაქ ბოდი = ბოდი, ო, ბოდი ანუ სექსის კაცი ანუ უბრალოდ სექსი.  

კინჭოტა – კინჭოტი არის გრძელი ჯოხი, თონეში ჩავარდნილი პურის ამოსაღებად, სხვა სახელი ამ კატეგორიას ვერ მოვუძებნე, ფაქ ბოდიც არ გამოდის, ამბობს, რომ ურთიერთობა როგორც ასეთი არ უნდა, უნდა სექსი, საუბარი, მიწერ-მოწერა და ხანდახან საერთო მეგობრების წრეში  შეხვედრებიც ასევე გარდაუვალი იქნება, ანუ რა უნდა, იცის ვინმემ? გარდა იმისა რომ დრო და დრო, თონეში ჩავარდნილი პურივით მოგიწოდოს?

ძაფით გამობმულები – ეს არსად მიდის, არც შენ გიშვებს, სულ შენ გარშემო ტრიალებს, თუ ლაიქია, თუ შეარია, დაფაცურდება, დატრიალდება, არ შეგარცხვენს, მაგრამ ინბოქსში ვინ ვარო, ვინოო? ვინაო და ლენინის მავზოლეუმიო ❤

ხო ბიჭებს გვიყვარს ზანაჩკების დატოვება, თან თუ ტვინს არ იმას გიშვება იყოს თავისთვის პურს გთხოვს თუ წყალს. რა იცი ხვალ რა ხასიათზე გაიღვიძებ.”

 “gaurkvevlobashi amkofo jobs vidre mitovebaze utxra”

ცუილივით გაპარულები  – ანუ მიხვდით ხომ როგორ მიდიან? ცუილივით. მეტიც, რაღაც დროის მერე შეიძლება ეჭვიც შეგეპაროთ, რომ ასეთი ვინმე თქვენს ცხოვრებაში  საერთოდ არსებობდა. პერიოდულად, მხოლოდ და მხოლოდ საკუთარი თავის გადამოწმების მიზნით, შედიხართ მის ფეისბუქ პროფილზე (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) და ნახულობთ, ნამდვილად არსებობდა თუ არა ის. რატომ მოვიდნენ, რატომ წავიდნენ, რა უნდოდათ, კაცმა არ იცის, ცხადია არც თვითონ.

Posted in აქეთური იქეთური

გატეხილი ზურგები

არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ზურგზე სიარული უყვართ, გატეხავენ ერთ ზურგს, გადავლენ უფრო მაღალ ზურგზე, ამასაც გატეხავენ და ასე შემდეგ, ზურგების კიბის უფრო მაღალ და მაღალ მწვერვალებს იპყრობენ. გატეხვამდე ზურგი ბევრს უძლებს, ბევრს ცდილობს, ცდილობს რომ გაუძლოს და დიდხანს ატაროს, კარგად ატაროს. ერთი შეხედვით რაღაც ჰარმონიაც უნდა იყოს, თავისებურად მაგრამ მაინც, ერთიც ხომ მსხვერპლია და მეორეც. ზურგზე მოსიარულე უიმედოა, არაფერი ეშველება, რადგან უკვე ძალიან დაგვიანებულია ადამიანმა საკუთარი ფეხით სიარული ისწავლოს.

აი ასეთი ხარ და მორჩა, დამოკიდებული და ჩამოკიდებული, ხელით სატარებელი და საჯიკავებელი, ყველგან ზურგით დადიხარ, ამ სიმაღლიდან უფრო კარგად ხედავ, უფრო მეტი საყრდენი გაქვს, უფრო მეტად იმკვიდრებ თავს, რაღაც დროის შემდეგ ისე ზულუქდები, რომ ზურგი ამას ვეღარ უძლებს და ტყდება. და შენ, უკვე მოფრთიანებული, ფეხმოკიდებული და უფრო მეტად თავდაჯერებული გადადიხარ სხვა ზურგზე, აგრძელებ დიდ და იოლ გზას.

ჩემ გარშემო ბევრი გატეხილი ზურგია. მეც გატეხილი ზურგი ვარ. ხშირად, ზურგი ძნელად მთელდება. უფრო ხშირად კი საერთოდ არ მთელდება.

 

გილოცავთ ვალენტინობას. ატარეთ მხოლოდ საკუთარი თავი. ❤

Posted in აქეთური იქეთური

ტირიან ჩვენი სხეულები

თითქმის ერთი თვეა სავარჯიშო დარბაზში დავდივარ, ხანმოკლე დიეტის და შენარჩუნების ეტაპების შემდეგ, არჩევანი სავარჯიშო დარბაზზე შევაჩერე, მეზარებოდა მაგრამ მარტო არ ვიყავი და ვიფიქრე რომ არ ვიზარმაცებდი. დავრჩი მარტო. ცოტა შემეშინდა იმის, ყველა სხვა რუტინის მსგავსად ესეც მალე მომბეზრდებოდა და შევწყვეტდი. ღრმად ამოვისუნთქე და ჩავფიქრდი, ჩავფიქრდი იმ მიზეზებზე რატომ უნდა მევლო სპორტდარბაზში, არც მეტი არც ნაკლები ჩემ თავს გულახდილობა მოვთხოვე, ვინმესთვის უნდა გამეკეთებინა ეს? არა, ხაზგასმით არა. მინდოდა ისევ პასიურ რიტმს დავბრუნებოდი? რასაკვირველია არა. ხოდა, ავაფრიალე ტრენერის დაწერილი შაბლონური პროგრამა და დავიწყე ვარჯიში. თავიდან, დღეგამოშვებით დავდიოდი, ვაცდენდი კიდეც, ახლა ყოველდღე დავდივარ. ვარჯიშს დღითიდღე უფრო ვუმატებ, უნებლიედ ჩემი თავი დავიჭირე, რომ უკვე წელში გამართულიც კი დავდივარ და საერთოდ შემძლებია თურმე.

ძალიან მნიშვნელოვანია გარემო და ის ადამიანები, რომლებიც ჩემთან ერთად ვარჯიშობენ ამ სივრცეში, განსაკუთრებით გოგოები რასაკვირველია.

დღესაც, შუადღის მორიგი ვარჯიშის დროს, სარბენ ბილიკზე სირბილისას და მუსიკის ფონზე ვათვალიერებდი მოვარჯიშეების სახეებს და ვფიქრობდი, როგორ მიიღეს აქ მოსვლის გადაწყვეტილება,  სვანეთის მთების და კოშკების ფონზე შიშველი, მოვლილი, ფორმაში მყოფი სხეულის დანახვა ვითომ? მეგობარი გოგოს ან მეგობარი ბიჭის ჩიჩინი? მშობლების ან და-ძმის ჩიჩინი? თუ ჩემსავით დასხდნენ ესენიც და შეკითხვები წააყარეს საკუთარ თავს?

აი, ჩემ წინ დაახლოებით 40 წლამდე მამაკაცი ვარჯიშობს, საშინლად უკმაყოფილო სახით,  ისე თითქოს 10 ან 20 წლით უმცროსმა გერლფრენდმა კინწისკვრით გამოაგდო, წადი ივარჯიშე, ღიპი დაიგდეო, ესეც საწყალი ხან ერთ რკინას მიაწყდება, ხან მეორეს, ყოველ ამოქაჩვაზე ისეთი სახე აქვს, გეგონება ტრენაჟორს ეხვეწებოდეს ცოტათი მაინც დამსუბუქდიო. მის ყოველ მოძრაობაზე ვგრძნობდი რომ გარშემო ყველა დამნაშავე ვიყავით, ყოველშემთხვევაში ასე ჩანდა. ან შეიძლება არ მეჩვენებოდა და მართლაც ასე იყო, ზედმეტად ბევრს ხომ არ ვითხოვთ ხოლმე ერთმანეთისგან? ყველას ხომ არ სიამოვნებს ჯანსაღი წესით ცხოვრება? იქნებ არ უნდა ფორმაში ყოფნა და მხნეობა? იქნებ ფიქრობს რომ ღიპი მისი ბუნებრივი მდგომარეობაა და ეს ასაკი სწორედ ღიპის, მოდუნებული კუნთების და მუდმივი დაღლილობის ასაკია? რატომ უნდა შევუშალოთ ხელი?

ან იქნებ ის 25-27 წლის ბიჭი, რომელიც ასწევს ერთ გირს და ორი საათი მისჩერებია სარკეს ან ტელეფონს და დარწმუნებულია რომ ეს ფორმა და შემართება მთელი ცხოვრება გაყვება, ეს მისი გენეტიკაა და არაფერი შეიცვლება, ამ ეტაპზე კი, დარბაზში ერთ ხელში გირით და მეორე ხელში აიფონით, უბრალოდ მილფებს დაათვალიერებს.

ხოდა რა არის მთავარი? მთავარია თქვენ სად ხართ კომფორტში, პირველ რიგში საკუთარ თავთან თუ ხართ კომფორტულად? თუ წვალობთ, იტანჯებით და ეს ის არ არის, რასაც რეგულარულად და სისტემატურად გააკეთებდით მომდევნო რამდენიმე თვის განმავლობაში, ნუ აატირებთ თქვენს სხეულებს, ჯობია სხვა რამე სცადოთ, აერობიკა, ცეკვა, სირბილი, ცურვა, იოგა, ჭოკით ხტომა და არ იფიქროთ იმაზე ხალხი რას იტყვის, რაღა დროს შენი ფორმაში ჩადგომაა, აწი შენ ვერ დაიბრუნებ ძველ ფორმებს, თუ გათხოვდი უნდა გასუქდე კიდეც აბა როგორ, 35 წლის კაცი ხარ და აბა ღიპი არ გექნება? და ა.შ. პირველ რიგში, რაც უნდა გააკეთოთ არის ის, რომ ეს ხალხი სანაგვეზე გადაყაროთ, დამიჯერეთ ამ დროს ერთ 25 კილოს მყისიერად ჩამოიკლებთ და მშვიდად გადახვალთ შენარჩუნების და სტაბილურობის ეტაპზე.

Posted in აქეთური იქეთური

რა გჭირს? არაფერი

“ქართველი კაცი ვერ მოკლავს ქართველ ქალს,

იმიტომ რომ ისინი ისედაც მკვდრები არიან.”

თქვა ზაალ ჩხეიძემ შეხვედრაზე “როგორ დავხოცოთ ქალები”.

და ამაზე რატომღაც ერთი ისტორია გამახსენდა. ეს ისტორია იმდენად უცნაური და უჩვეულოა, სიმართლეს თუ შეესაბამება უკვე ვეღარც ვიჯერებ, მაგრამ მგონია რომ კარგად ეხმაურება ამ ფრაზას.

ქალი რომელიც შრომობს, დადის ბაზარში მუშაობს, ზრდის შვილებს, უვლის ქმარს, რომელიც გამუდმებით სახლში ზის, იტანს მისგან შეურაცხყოფას, ნეკნების ჩამტვრევას, ეჭვიანობას, უმადურობას და ბოლოს, ერთ მშვენიერ დღეს, მორიგი რუტინული დღის დასასრულს, როდესაც სახლში ტვირთით მოსული შეეცდება ცოტა ხნით სავარძელზე ჩამოჯდეს და დაისვენოს, ქმარი არ აძლევს ამის უფლებას. აი აქ ქალს ეკეტება, მოთმინების ფიალა ევსება, მთელი ამ წლების მკვდრადყოფნის შემდეგ ცოცხლდება, ქმარს წინააღმდეგობას უწევს და თვითმკლველობას ცდილობს.

საბოლოოდ, შეხვედრის დასასრულს ყველაფერი ქართულ მწერლობას დაბრალდა, სადაც არ არის ქალის ნარატივი, არ ჩანს ქალის ხმა, არ ვიცით რა სურს ქალს, როდის სურს, რატომ სურს, ვინ არის, როგორია, რაზე ოცნებობს .. ..

გვყავს მხოლოდ შორენა (დიდოსტატის მარჯვენა), თინათინი, თამარ მეფე, ცხრა ძმა ხერხეულიძის დედა და ა.შ. სტერეოტიპებით გაჯერებული, მწერლის ინდივიდუალური გადმოსახედიდან იდეალური ქალი, იდეალური ქართველი ქალი; ადამიანები კითხულობენ ამ წიგნებს და მოცემულობად იღებენ რომ ასეთი უნდა იყოს კაცი, ასეთი უნდა იყოს ქალი, ქალი შეიძლება იყოს მხოლოდ დედა, რომელიც წამოხტება დილის ოთხ საათზე, ხელებს აიკაპიწებს რომ დილით ცხელ ჩაისთან ხაჭაპურები დაგახვედროს, ასევე შეიძლება იყოს და, დროთა განმავლობაში დამ მუტაცია განიცადა და არაუბრალოდ და, არამედ კაი ბიჭის და გახდა, რამაც ქალი კიდევ უფრო დახუნძლა ვალდებულებებითა და მოთხოვნებით, ასევე შეიძლება იყოს ცოლი, რომელიც უნდა იყოს შორენა, თინათინი, თამარ მეფე და ა.შ.

ეგ იქით იყოს და მე რომ თამარ მეფეობას მთხოვთ,

ერთი დავით სოსლანი რომელი ხართ, გამოდით აბა. o.O

ზღაპრებით, ლეგენდებით, რომანებით თუ ისტორიით არცთუ ისე ბევრი რამის გაგება შეუძლია კაცს ქალის შესახებ, არც ცდილობს რამე გაიგოს, მოისმინოს, თუ რამე რუტინიდან ან სტერეოტიპიდან გადახვეულს გაიგებს, იზაფრება, ცბუნდება, გეწინააღმდეგება, გეჩხუბება და შენც, შესაბამისად აღარ გიჩნდება სურვილი ისევ რამე აუხსნა, დაელაპარაკო და გააგებინო.

იქნებ არ გინდა სახლის დალაგება და მთელი დღე ლოგინზე გდება გინდა?

იქნებ სწავლის გაგრძელება გინდა?

იქნებ ტატუს გაკეთება გინდა?

სიგარეტის გაბოლება გინდა?

იქნებ დანძრევა გინდა?

იქნებ სექსი არ გინდა, გინდა გადაბრუნდე და დაიძინო

იქნებ ჯერ არ გინდა ბავშვი

იქნებ, იქნებ, ბევრი იქნებ არის, უფრო ღრმაც, მტკივნეულიც და ყოვლისმომცველი საკითხები.

ამიტომ, უმეტეს შემთხვევაში, კითხვაზე რა გჭირს? პასუხია – არაფერი.

კაციც ჩაივლის, ქვეტექსტების გაგებაზე ლაპარაკიც ზედმეტია, არც იოცნებოთ. პასუხი არაფერი მისთვის უბრალოდ არაფერს ნიშნავს და მორჩა. ამიტომაც, ამ ტიპის კაცები ყოველთვის რჩებიან ყველაფრის მიღმა, მხოლოდ სირაქლემას პოზის ანაბარად, ყველაფერი ხდება მათ გარეშე და მერე უკვირთ, უკვირთ რატომ ვერ იპოვეს შორენა, თინათინი ან თამარი და ვერ ხვდებიან რომ დროა გამოვიდნენ ლეგენდებიდან, ზღაპრებიდან, სტერეოტიპებიდან და მწერლების, ისტორიკოსების შექმნილი იდეალებისგან. ისინი ხომ უბრალოდ არ არსებობენ და არც არსებობდნენ. აღიარეთ და შეეგუეთ!

Posted in აქეთური იქეთური

დაგვიანება იცით კაცებმა

ეპიზოდი I – მონადირე

– გამარჯობა, მიცანი?

– ვერა, ვერ გიცანი, რომელი ხარ?

– ჯგუფელები ვიყავით ბაღში, როგორ ვერ მიცანი, თმებს გწიწკნიდი, კუბიკებს გესროდი და შენს საჭმელს ვჭამდი, აღარ გახსოვს?

– პირიქით რომ გაგეკეთებინა, უფრო დამამახსოვრდებოდი ალბათ (სიცილი)

– მიყვარდი ბაღში

– ვა

– ახლახანს დავჯექი და დავფიქრდი რომ სულ შენ მიყვარდი, მთელი ეს წლები

– ახლა, ანუ 30 წლის შემდეგ? 

– კი, მიყვარხარ და მინდა რომ ერთად ვიყოთ

– მე არ მინდა, არ გიცნობ, არ ვიცი ვინ ხარ

– თავს იფასებ?

– არა, უბრალოდ არ გიცნობ და არ ვიცი ვინ ხარ, მითუმეტეს არ მიყვარხარ და არც შენთან ყოფნა მინდა . . .

(უკვირს. თან ძალიან.)

– კარგი მაშინ ცოლს მოვიყვან.

– კარგი

(და მოყავს)

ასეთი დიალოგის კიდევ ბევრი ვერსია შემიძლია შემოგთავაზოთ, ბაღიდან, სკოლიდან, უნივერსიტეტიდან თუ ცხოვრების სხვა პერიოდებიდან; დასაწყისი, დასასრული თითქმის ერთნაირია ხოლმე, მხოლოდ ამბავის დრამატულობის დონე იკლებს ან მატულობს ხოლმე, ინდივიდუალურად. ყველაზე სევდიანი თითოეულ ამ ამბავში არის ის რომ, შენს უარს, პირობითად 30 წლის შემდეგ, მეორე მხარე იღებს როგორც თავის დაფასებას, “თავს იფასებ”, “მაწვალებ” და რაც ყველაზე სასაცილოა, იწყებენ ნადირობას, შტერები უფრო მეტად ვარდებიან ინტერესში და ერთი პროცენტითაც კი არ უშვებენ იმას რომ, გადაგინდა, გაცივდი, აღარ გიყვარს, სხვას ხვდები, აღარ გაინტერესებს, ბოლოს და ბოლოს ამდენი დრო გავიდა.

 

ეპიზოდი II – საჩოკი

როგორც ალბათ უკვე მიხვდით, ეს ეპიზოდი პირდაპირ ბმაშია წინა ეპიზოდთან, მაგრამ აქ უნდა გამოვყოთ საჩოკის რამდენიმე ქვეჯგუფი:

საჩოკი ნომერი 1 – ადამიანი, რომელიც 30 წელი (პირობითად) არ ჩანს, არ გაწუხებს, საერთოდ არ იცი მისი არსებობის შესახებ და ბოლოს სცენაზე გამოდის ანშლაგის და ბისზე გამოყვანის მოლოდინით ❤

საჩოკი ნომერი 2 – ადამიანი, რომელიც მუუუუუუუუდმივად შენს გვერდით არის, 24/7-ზე, ყველა დღე, ყველა წელი, არ გტოვებს არც ჭირში, არც ლხინში, მშვიდად ისმენს შენს სასიყვარულო ისტორიებს, გაძლევს რჩევებს, ოღონდ ისე კოხტად და მოქნილად, რომ თვითონაც ვერ ხვდება თავის მესაკუთრეობის, ეჭვიანობის და პოტენციური კონკურენტის თავიდან მოშორების აუტანლად მსუბუქ შტრიხებს ❤ და ვერასოდეს, ვერასოდეს ხვდება რა გითხრას, როდის გითხრას ან როგორ გითხრას.

(უმძიმესი შემთხვევა(ავტ. შენიშვნა)).

საჩოკი ნომერი 3 – ის შენს გვერდით არ არის, ის არის სადღაც, არც იცი სად, მაგრამ მან იცის შენი კონტაქტი, შენ იცი მისი, წლების ინტერვალით შეიძლება ერთმანეთს დაუკავშირდეთ, ან მისი ან შენი ინიციატივით, გაგყვეს ცხოველების ბაზრობაზე და თეთრი ბაჭია გაყიდინოს ან რა ვიცი, სხვა რამე მსგავსი ჰეროიკული ნაბიჯი გადადგას. მოკლედ, ის არის, ის არსებობს, როგორც ჰამლეტის მამის აჩრდილი და როგორც კი მის სახელს ახსენებ, მაშინათვე შენთან გაჩნდება (ზღაპარივით).

(შემთხვევის სიმძიმე დაუდგენელია (ავტ. შენიშვნა))

 

ეპიზოდი III – დაუდეგარი საჩოკი

რასაკვირველია შესაძლებელი იყო ეს საჩოკი, საჩოკი ნომერი ოთხი ყოფილიყო, მაგრამ იმდენად გამოირჩევა რომ ცალკე ეპიზოდი დააკვდება.

ახლა აქ რა ხდება, აქ, თავიდანვე ორივემ იცით რომ იმას მოწონხარ, შენც მოგწონს, კარგად ხართ ერთად, დიდებულად, მაგრამ რაღაც პატარა პრობლემა შეიძლება ჰქონდეს: აი ამ მომენტში იცის რა უნდა, მაგრამ მეორე მომენტში აღარ იცის, ან აღარ ახსოვს. ერთ ადგილზე ვერ ისვენებს, ხან ვის მიასკდება, ხან ვის, თუმცა მუდმივად შენს გარშემო ტრიალებს, შენ ხომ ჯიბეში ჰყავხარ, სად წახვალ, არსად წამსვლელი შენ არ ხარ, ეს კარგად აქვს გათავისებული, და შენი მხრიდან მუდმივად აქვს მოთმინების, გაგებით მოკიდების და ლოიალურობის იმედი.

ეპიზოდი IV – წარსულის აჩრდილებთან მებრძოლები

მებრძოლი, ერთი შეხედვით გაუტეხელი სულის პატრონი, მუხას რომ მოგლეჯს და სად ჯანდაბაში წაიღოს რომ არ იცის, სულს ამოიღებს შენი გულისთვის, გორასაც ძვრას უზამს, პირამიდას დაეტაკება თავით, ევერესტზე ავა და ჩამოვა, უკვდავების წყალზე გაგეგზავნება, რომანტიკულ ვახშამსაც მოგიწყობს, ისეთ ადგილას, რასაც ახლა მარტო ჩემი ფანტაზიით ვერ ვიგონებ, მაგრამ აი, მუხთალი როა წუთისოფელი, წარსულის აჩრდილებს ვერაფერს უხერხებს, მოკალი და ვერ.

– აი საშინელი გამოცდილება მქონდა, ვერ გავრისკავ  

– აი ვერ დავიწყებ სერიოზულ ურთიერთობას, მეშინია პასუხისმგებლობების

(და თავისი მოტანილი სტენკა ისევ სახლში წაიღო)

– აი ბოდიში რო შეგაწუხე მარა სხვა მიყვარს რა

– აი ცოლი მყავდა აკვნიდან და ახლა იგივეს ვერ გავიმეორებ

– მიყვარხარ მაგრამ მეშინია, შენმა წინამორბედმა მიღალატა

(წინამორბედს დაშორდა ასე ხუთი წლის წინ – ავტ. შენიშვნა)

ციტატები შემიძლია კიდევ გავაგრძელო, მეტი დრამა შემოვიტანო, ასევე გაითვალისწინეთ რომ თუ ძალიან “გაგიმართლათ” წარსულთან მებრძოლი აჩრდილი შეიძლება იყოს საჩოკი და არა ისეთი, როგორიც აღვწერე.

და ბოლოს, ისევ დაბრუნდით პოსტის დასაწყისში და გადახედეთ პირველ დიალოგს, ეპიზოდების შესაბამისად. :დ  

 

 

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

ქუნქური რა ხილია?

სოფელში დიდი სახლი გვაქვს, სოფლის სახლები ერთმანეთთან ახლო-ახლოს დგას. მახსოვს, ჩემს ბავშვობაში გვერდითა სახლის მეზობელმა, ჩვენი სახლის ეზოსკენ კედელზე ფანჯარა გამოჭრა, რომელიც პირდაპირ ჩვენ სახლს და ფანჯარას უყურებდა. არ დამავიწყდება ბაბოჩემის, თამარას აღშფოთება ამ ამბავზე, ახლა ფანჯრებიდან უნდა ვუჭვრიტინოთ ერთმანეთსო? ბაბო 86 წლისაა, ყველა ეპოქას მოსწრებული, თავისუფლებასაც და შებოჭილ, სირაქლემის პოზის მოყვარულ საბჭოთა კავშირსაც. პირად სივრცეზე და თავისუფლებაზე უფრო მეტი ესმის, ვიდრე ჩემი მშობლების თაობის დიდ ნაწილს ან თუნდაც ჩემივე თაობას.

არც ის დამავიწყდება, მეზობლის სახლსა და ჩვენს შორის ეზოში ლეღვის ხე რომ დადგა, რათ უნდა ხედავდნენ, მე ჩემს ეზოში რას ვაკეთებო, გაიფურჩქნა და გადაიშალა ლეღვის ხე, მეზობლის სახლსაც ვეღარ ვხედავთ, არათუ რამე დეტალს. რა სიმბოლურია, ლეღვის ფოთლები ოდითგან ხომ ყველაფერს ფარავს.

ასე ცდილობდა ბაბო თავისი პირადი სივრცის შექმნას და ამ დაუფასებელი და ძნელად მოსაპოვებელი სულიერი კომფორტის ყოველთვის დიდი მხარდამჭერი იყო და არის.

რა არის პირადი სივრცე? ზოგისთვის, გაგიკვირდებათ და მხოლოდ ჟიმაობასთან ასოცირდება, რასაკვირველია ყველა თავისი გარყვნილებიდან გამომდინარე ზომავს და წონის, არადა, პირადი სივრცე, ძალიან მარტივად და უბრალოდ, ჩაკეტილ ოთახში ჯდომას და ყავის სმას შეიძლება ნიშნავდეს, ან საერთოდ იატაკზე გდებას, ფანჯარაში უმისამართოდ ყურებას, როცა სრულიად დარწმუნებული ხარ რომ კარს არავინ შემოგიჯლაგუნებს და არ შეგაწყვეტინებს შენს ფიქრებში, ოცნებებში და გეგმებში უმისამართოდ ბოდიალს.

ამის მერე ვფიქრობ, რა რჯის ქუჩაში მოსეირნე ადამიანს, რომელიც ცდილობს დაინახოს, რა ხდება მეთხუთმეტე სართულზე. ჭვრიტინის და სხვის ცხოვრებაში ხელების ფათურის გამუდმებული სურვილი რატომ აქვთ? გამოძიების, გამორკვევის, გამოკითხვის სურვილი, რა აწუხებთ? თავისი ცხოვრება არ აქვთ? ხომ ჰყავთ ოჯახი, შვილები, სამსახური, შეხედავ და ვერაფერს იტყვი, თითქოს დაკავებული უნდა იყოს ადამიანი ამ ყველაფრით და სხვის ცხოვრებაში გარკვევისთვის დრო აღარ უნდა რჩებოდეს, თავის მოსაფხანადაც არ უნდა რჩებოდეს დრო.

ადამიანებო!

ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი მეთხუთმეტე სართულები, სადაც კრებსითი ნინო ლაბარტყავები ცდილობენ შემოჭვრეტას და დეტალების გარჩევას.

ჩვენ ყველას გვყავს ბოიფრენდი, გერლფრენდი, ზოგს კი ორივე ერთად. ხომ არ ვთქვათ, რომ ყველა ვქუნქურებთ? ზოგი მეთხუთმეტეზე, ზოგი პირველზე, ზოგი ტრიალ მინდორში, ზოგი მანქანის კაპოტზე, ზოგიც სად და ზოგიც სად.

ჩვენ ვიცით, რომ ბავშვები წეროებს არ მოყავთ, არც კომბოსტოში სხედან.

ამასთან, ჩვენც და გარშემომყოფებსაც ძალიან გვიყვარს სირაქლემას პოზა, რასაკვირველია არა ლოგინში, არამედ ყველგან ლოგინის გარდა.

რაზე გაანჩხლდა ნინო ლაბარტყავა? რედისონის მინები ამრეკლია, იქნებ ნინომ საკუთარი თავი დაინახა სარკეში და შეეშინდა ვინმეს არ დაენახა და გადაწყვიტა სასწრაფოდ აღეკვეთა საკუთარი ქცევა სასტუმროს მეთხუთმეტე სართულზე. შევარდა ფოიეში და დედისტრაკი დაახურა პერსონალს იმ ბავშვის თანდასწრებით, რომელსაც მანამდე იმიზეზებდა, გაირყვნებაო, რას აკეთებენ თქვენს სასტუმროში, აქ ბავშვები არიან და უყურებენო.

აბა რა ჰგონია ნინოს და სხვა ნინოებს, მეთხუმეტე სართულზე შეიძლება ნარდის სათამაშოდ აიგორგლო?

საახალწლო საღამოზე წასული ბავშვი მეთხუმეტე სართულისკენ როდის იყურება?

ნინო ლაბარტყავების შიშით ქუნქური ვის გაუწყვეტია, თუმცა თავისუფლად შეიძლება სირაქლემას პოზის საკრალიზაციას შეუწყოს ხელი და თავები ამოყოთ და თქვათ, ქუნქური არ ტეხავს მეგობრებო, არც ლეღვია და არც ვაშლი და საერთოდ ხილიც არ არის!

 

ახალ წელს გილოცავთ!

Posted in აქეთური იქეთური, საზოგადოება

მე ფემინური გეი ვარ!

მუჰამედ ალის გესტპოსტი ჩემს ბლოგზე 

———–

ფემინურობა პრობლემა არ არის!  “მიტყლარჭულ-მოტყლარჭულობაც” ადამინის პირადულია . თუ ადამიანს რომელსაც არ იცნობ, მასთან არ განგიხილავს ზოგად საკაცობრიო პრობლემები, არ იცი რა მსოფმხედველობა აქვს მას და მხოლოდ იმიტომ გაღიზინებს, რომ არ ჯდება საზოგადოების მიერ დაწესებულ მამაკაცურ ან ქალურ ნორმებში, ეს შენი პრობლემაა, ხოლო თუ ამავდროულად   გეი აქტვისტი ან/და სოციალურად აქტიური ტიპი ხარ, მეტნაკლებად განათლებული, მაშინ ეს პრობლემა კიდევ უფრო მავნებელია.

მთავარი პრობლემა დღევანდელი საზოგადოების და არამარტო ქართულის არის მასკულინობა/მამაკაცურობა და ის თუ როგორ მიაწოდებენ მასკულინობის იდეას მამრობითი სქესის ბავშვებს. “ნუ ტირი, გოგო ხომ არ ხარ?” “კაცი ხარ თუ რა? “ ეს ის ფრაზებია, რაც ყველა მამაკაცს ბავშვობიდანვე გვანგრევს. თითოეულ ჩევნგანს პატარაობიდანვე გვიხშობენ პრაქტიკულად ყველაფერს, რადგან მამაკაცი ვარ მე არ უნდა ვიგრძნო, არ უნდა მქონდეს ემოციები, ცივი გონება მთავარი ინგრედიენტია… ამ ყოველივეს შემდეგ ვიღებთ ადამიანებს, რომლებიც ვერ გამოხატავენ თავიანთ ემოციებს, ყველა ემოციას იხშობენ გულში და ყველანაირად კნინდებიან. მხოლოდ ცოტანი ვახერხებთ თავი დავაღწიოთ ამ გლობალურ პროპაგანდას, ცოტათი მაინც.

დღეს ვნახე “ლგბტ-საქართველოს” საშობაო მილოცვა, რომელიც ალბათ უკვე ბევრმა ნახა. ჯერ ვიტყვი რა არ მომეწონა, არ მომეწონა ის, რომ ფემინური გეი რომელიც იყი ვიდეო რგოლში, იყო სრულიად არაორგანული, არაბუნებრივი! გინდათ გროტესკი უწოდეთ, ან არ ვიცი, რაც გინდათ ის უწოდეთ… მე როგორც ფემინურ მამაკაცს საერთოდ არ გამიჩნდა დადებითი ემოცია ამ გმირის მიმართ და ოღონდაც მიზოგინიას ნუ დამაბრალებთ! ეს “გეი” ხაზგასმით “თამაშობდა” და ძალიან ცუდად. მასკულინურ და ყველაფრის შემძლე “მამაოზე” არც კი დავიწყებ საუბარს…

რა მომეწონა… მოიცა დავფიქრდე… მგონი არც არაფერი მომწონებია. იცით რა მაინტერესებს? არ მაინტერესებს ეს ვიდეორგოლი საგამ აჩუქა თუ არა “ლგბტ- საქართველოს”. მაინტერესებს თუ გაიარა აღნიშნულმა ვიდეორგოლმა ფოკუს ჯგუფები? თუ განიხილეს რისკ ფაქტორები?

და ვინ გადაწყვიტა მთელი თემის სახელით ჰომოფობიური საზოგადოებისთვის მოელოცა შობა, ზუსტად ასეთი ვიდეორგოლით?  

ცისარტყელა ტყუილუბრალოდ არ არის ჩვენი დროშა, ჩვენ ვართ ყველაზე მრავალფეროვანი უმცირესობის წარმომადგენლები, ამიტომაც ფართო საზოგადოებაზე გათვილი ვიდეორგოლი, რომელიც ასე ვთქვათ “ბანძია”, სადაც არც გროტესკი იგრძნობა, არც იუმორი და მით უმეტეს ტოლერანტობა,  მავნებელია თემის თითოეული წევრისთვის და ყველაზე მეტად ფემინური გეებისთვის და არა გეებისთვის (დიახ ასეთებიც არსებობენ).

ამიტომ თითოელი გადაწყვეტილება, რომელიც ეხება მთელს თემს არ უნდა იყოს ერთი ადამინის გადასაწყვეტი. სწორედ ეს არის საქართველოში მოქმედი ლგბტ საკითხებზე მომუშავე ორგანიზაციების ყველაზე დიდი პრობლემა.

იმედი მაქვს, ამის შემდეგ “ლგბტ-საქართველოს” აღმასრულებელი დირექტორი ან არ ვიცი ვინმე პასუხისმგებელი პირი ამ იმედის მომცემი ორგანიზაციიდან შემდგომში გაითვალისწინებს და ორგანიზაციის წევრებს მაიინც აჩვენებს სოციალურ რეკლამისთვის გათვლილ ვიდეორგოლს თუ ფოკუს ჯგუფებთან არ მოაწყობს ჩვენებას.   

და ბოლოს, მასკულინური თუ ფსევდომასკულინური ბისექსუალ/გეების გასაგონად კი ერთ ციტატას მოვიყვან ციტატატ “queer as folk”-იდან : “you don’t look really masculine while sucking a dick, FYI”!