რა გჭირს? არაფერი


“ქართველი კაცი ვერ მოკლავს ქართველ ქალს,

იმიტომ რომ ისინი ისედაც მკვდრები არიან.”

თქვა ზაალ ჩხეიძემ შეხვედრაზე “როგორ დავხოცოთ ქალები”.

და ამაზე რატომღაც ერთი ისტორია გამახსენდა. ეს ისტორია იმდენად უცნაური და უჩვეულოა, სიმართლეს თუ შეესაბამება უკვე ვეღარც ვიჯერებ, მაგრამ მგონია რომ კარგად ეხმაურება ამ ფრაზას.

ქალი რომელიც შრომობს, დადის ბაზარში მუშაობს, ზრდის შვილებს, უვლის ქმარს, რომელიც გამუდმებით სახლში ზის, იტანს მისგან შეურაცხყოფას, ნეკნების ჩამტვრევას, ეჭვიანობას, უმადურობას და ბოლოს, ერთ მშვენიერ დღეს, მორიგი რუტინული დღის დასასრულს, როდესაც სახლში ტვირთით მოსული შეეცდება ცოტა ხნით სავარძელზე ჩამოჯდეს და დაისვენოს, ქმარი არ აძლევს ამის უფლებას. აი აქ ქალს ეკეტება, მოთმინების ფიალა ევსება, მთელი ამ წლების მკვდრადყოფნის შემდეგ ცოცხლდება, ქმარს წინააღმდეგობას უწევს და თვითმკლველობას ცდილობს.

საბოლოოდ, შეხვედრის დასასრულს ყველაფერი ქართულ მწერლობას დაბრალდა, სადაც არ არის ქალის ნარატივი, არ ჩანს ქალის ხმა, არ ვიცით რა სურს ქალს, როდის სურს, რატომ სურს, ვინ არის, როგორია, რაზე ოცნებობს .. ..

გვყავს მხოლოდ შორენა (დიდოსტატის მარჯვენა), თინათინი, თამარ მეფე, ცხრა ძმა ხერხეულიძის დედა და ა.შ. სტერეოტიპებით გაჯერებული, მწერლის ინდივიდუალური გადმოსახედიდან იდეალური ქალი, იდეალური ქართველი ქალი; ადამიანები კითხულობენ ამ წიგნებს და მოცემულობად იღებენ რომ ასეთი უნდა იყოს კაცი, ასეთი უნდა იყოს ქალი, ქალი შეიძლება იყოს მხოლოდ დედა, რომელიც წამოხტება დილის ოთხ საათზე, ხელებს აიკაპიწებს რომ დილით ცხელ ჩაისთან ხაჭაპურები დაგახვედროს, ასევე შეიძლება იყოს და, დროთა განმავლობაში დამ მუტაცია განიცადა და არაუბრალოდ და, არამედ კაი ბიჭის და გახდა, რამაც ქალი კიდევ უფრო დახუნძლა ვალდებულებებითა და მოთხოვნებით, ასევე შეიძლება იყოს ცოლი, რომელიც უნდა იყოს შორენა, თინათინი, თამარ მეფე და ა.შ.

ეგ იქით იყოს და მე რომ თამარ მეფეობას მთხოვთ,

ერთი დავით სოსლანი რომელი ხართ, გამოდით აბა. o.O

ზღაპრებით, ლეგენდებით, რომანებით თუ ისტორიით არცთუ ისე ბევრი რამის გაგება შეუძლია კაცს ქალის შესახებ, არც ცდილობს რამე გაიგოს, მოისმინოს, თუ რამე რუტინიდან ან სტერეოტიპიდან გადახვეულს გაიგებს, იზაფრება, ცბუნდება, გეწინააღმდეგება, გეჩხუბება და შენც, შესაბამისად აღარ გიჩნდება სურვილი ისევ რამე აუხსნა, დაელაპარაკო და გააგებინო.

იქნებ არ გინდა სახლის დალაგება და მთელი დღე ლოგინზე გდება გინდა?

იქნებ სწავლის გაგრძელება გინდა?

იქნებ ტატუს გაკეთება გინდა?

სიგარეტის გაბოლება გინდა?

იქნებ დანძრევა გინდა?

იქნებ სექსი არ გინდა, გინდა გადაბრუნდე და დაიძინო

იქნებ ჯერ არ გინდა ბავშვი

იქნებ, იქნებ, ბევრი იქნებ არის, უფრო ღრმაც, მტკივნეულიც და ყოვლისმომცველი საკითხები.

ამიტომ, უმეტეს შემთხვევაში, კითხვაზე რა გჭირს? პასუხია – არაფერი.

კაციც ჩაივლის, ქვეტექსტების გაგებაზე ლაპარაკიც ზედმეტია, არც იოცნებოთ. პასუხი არაფერი მისთვის უბრალოდ არაფერს ნიშნავს და მორჩა. ამიტომაც, ამ ტიპის კაცები ყოველთვის რჩებიან ყველაფრის მიღმა, მხოლოდ სირაქლემას პოზის ანაბარად, ყველაფერი ხდება მათ გარეშე და მერე უკვირთ, უკვირთ რატომ ვერ იპოვეს შორენა, თინათინი ან თამარი და ვერ ხვდებიან რომ დროა გამოვიდნენ ლეგენდებიდან, ზღაპრებიდან, სტერეოტიპებიდან და მწერლების, ისტორიკოსების შექმნილი იდეალებისგან. ისინი ხომ უბრალოდ არ არსებობენ და არც არსებობდნენ. აღიარეთ და შეეგუეთ!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s