XXVI წერილი ქუცნას – ბოდვები ვარდნამდე


ქუც, ეს წერილი, შეგიძლია თქვა, რომ საღი და დაბინდული გონების გამონაბოლქვია, გასხმული მუხრუჭების კვალში არეული.

სტამბოლში მივდივარ. თვითმფრინავში ვზივარ და ვფიქრობ პილოტის გერლფრენდს პოსტმენსტრუალური სინდრომი ხომ არ აქვს. ძალიან მძიმედ გადასატანია, როდესაც შენს გერლფრენდს პოსტმენსტრუალური სინდრომი აქვს, თან ამას წინათ აღმოვაჩინე რომ გადამდებია, შესაძლებელია შენს ბოიფრენდს გადასდო და იმათ კიდევ უჭირთ გადატანა, შეიძლება უბრალოდ, ერთი ხელის მოსმით, გააჩეროს თვითმფრინავი და ჩავიდეს. ვერ გაუძლოს ამხელა სტრესს.

მეტიც, ხომ გადასდებთ და თან დაგირეგულირდებათ ორივეს, ერთნაირად იწყებთ და ერთნაირად ამთავრებთ ანჩხლობას, სულის ხუთვებს, ერთმანეთის დაკაწვრას და დაკბენას.

მე მაინც ისევ პილოტისკენ გამირბის ფიქრები, ვხედავ როგორ იბერება, სივდება ბრაზისგან და ავიწყდება რომ ეს თვითმფრინავი გასართობი, სავარჯიშო სიმულატორი კი არ არის, ნამდვილი თვითმფრინავია, მთელი თავისი დიდებულებით, სერიოზულად ცაში ხარ და შენ მართავ. აქ ხალხი ზის, ცოცხალი ადამიანები არიან, თავისი შიშებით, ტკივილებით, მიტოვებებით, შეცდომებით, სიკეთეებით, პოსტმენსტრუალურ სინდრომიანი გერლფრენდებით და ბოიფრენდებით.

პილოტი გრძნობს ამ ყველაფერს? შეიძლება. უფრო სწორად ძალიან გრძნობს, ისე რომ წუხდება, პოსტმენსტრუალური სინდრომი შუბლში ურტყამს, ყურები უგუბდება, ჰაერი არ ყოფნის, მომენტალურად, ყოველგვარი ზედმეტი ფიქრის გარეშე, აჩერებს ათასობით კილომეტრზე გაშეშებულ თვითმფრინავს და ჩადის. უკანმოუხედავად ჩადის, პილოტს  სათითაოდ მოყვება ჩემოდნები, ზურგჩანთები, გულისრევის პაკეტები, სათამაშოები, ადამიანებიანი სკამები, პასპორტები, აიფონები, პლედში გახვეული პენსიონერი, რომელიც მთელი ცხოვრება ჯოჯოხეთურად მუშაობდა იმისათვის, რომ ცხოვრების ბოლო ორი ძღინკიანი წელიწადი მოგზაურობაში გაეტარებინა. ყველა მოფრინავდა, თავისუფალი ვარდნით ყველა პილოტს მოყვებოდა, რომელმაც უბრალოდ გააჩერა თვითმფრინავი და ჩ ა ვ ი დ ა.

იქნებ სიგარეტის მოსაწევად გავიდა? როგორც იქნა მიაღწიეს დანიშნულების ადგილს – მიწას, ნაწილ-ნაწილ, მთელი მხოლოდ პლედიანი მოხუცი გადარჩა, ძირს ეგდო, ხელში პასპორტი და ტურისტის ქამარ-საფულე ჩაებღაუჭებინა. თავში შავი ყუთი ჰქონდა მორტყმული, რომელიც სინამდვილეში ჭყეტელა ფორთოხლისფერი იყო.

მოგვიანებით, პრესა, ამ მოხუცზე დაწერს რომ, არც კი გაუგია რა მოხდა. თვითმფრინავში ეძინა. ძილში გაიპარა.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s