მკითხველი


პაპას ❤

ფეისბუქის პროფილში ჩახედვა ისე შემიძლია,

როგორც ადრე ყავაში ვიხედებოდი,

უშუქობის დროს,

ოთხმოცდაათიანებში,

დიდი წითელი კერასინკის გარშემო.

მეზობლები, მეგობრები, უსაქმურები,

მუხლებამდე მზესუმზირის ჩენჩოში ჩამსხდრები,

დღისით,

საღამოს კი სანთლის ნაღვენთში,

და სიბნელეში კერასინკაში ჩაქცეული ყავის სუნში,

ნავთიანი ყავის სუნში.

წიგნში ჩახედვა ახლა ისე აღარ შემიძლია,

როგორც ადრე, სანთლის შუქზე,

ოთხმოცდაათიანებში,

დიდი წითელი კერასინკის გარშემო,

მუხლამდე ნაღვენთში,

და მბჟუტავ შუქზე აღმოჩენილ სამყაროში,

სადაც იკარგებოდი თითქმის მილეული სანთლის იმედად.

ადექი, დაწექი, თვალები გეტკინება

დაუსრულებლად,

ბებია, ბაბო, დედა, მამიდა, მზრუნველების მთელი არმია.

თვალები კი ერთადერთია, რაც არასოდეს მტკივა

არც მტკენია

არც უტკენია ვინმეს

არც მე და არც პაპას,

ისიც ლამფის შუქზე კითხულობდა. სულ. სანამ მოკვდა.

უსათვალოდ თან.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s