ტურისტული ნაღმები


მეგობარმა ავღანეთში წასვლა შემომთავაზა. თარჯიმნად. თვითონ არ ეცალა. ბერლინში მიდიოდა. დავთანხმდი მორიდებული სიხარულით. შინაგანად კი ვდუღდი, ისე და იმდენი ხანი მინდოდა ავღანეთში წასვლა.

ისეთ ეიფორიაში ვიყავი, აფრენა, ფრენა და დაფრენა საერთოდ არ მახსოვს. ამბავის გაგების მომენტიდან, უკვე ავღანეთის მიწაზე მედგა ფეხი. მყარად. ისე მყარად, როგორც არასოდეს. ხშირად კი მეუბნებიან დაფრინავ, მიწაზე ჩამოდიო. ხოდა ვიდექი. ოღონდ ავღანეთის მიწაზე.

მიწაში კი ნაღმი იყო. უფრო მყარად დავდექი. თორემ კი იცით, ნაღმზე მსუბუქად დგომა, ისევ ჰაერში ამაფრენდა. არადა, მე ხომ ხშირად მეუბნებიან, დაფრინავ, მიწაზე ჩამოდიო. ხოდა ვიდექი. მყარად. ავღანეთის მიწის ნაღმზე.

გარშემო არავინ ჩანს. როგორც ჩანს, ნაღმზე მარტო მე ვდგავარ. იღბლიანი დღე მაქვს.

გამახსენდა ყველა ფილმი, სატელევიზიო სიუჟეტი, სადაც ნაღმზე იდგნენ ტიპები და ჰაერში დაფრინავდნენ. ცალკე ფეხი, ცალკე ნაწლავები, ცალკე თავი, ცალკე სისხლი.

გაფრენილი ფეხი ვერც მიწაზე დგება მყარად და ვერც პატრონს უბრუნდება.

უფეხოდ ბრუნდები შინ. შენს მიწაზე. უფეხო გმირი ხარ.

კაი ტიპი. მონდომებული ტიპი. ბევრი შეგიძლია უფრო. მთაზე ადიხარ, დარბიხარ, რეკორდებს ხსნი. აქვე ისიც გამახსენდა, როგორ ჟიმაობს უფეხებო მარიონ კოტიარის გმირი ფილმში, სულ მაინტერესებდა ეს საკითხი. ძალიან ვნებიანად სხვათაშორის. ამიდგა. უფეხებო ჟიმაობა უფრო უკეთესად გამოუვიდა, ვიდრე ფეხებიან მარიონს. ოღონდ ეგ ავღანეთში არ იდგა მყარად. დელფინების მწვრთნელი იყო. საფრანგეთში.  #ჟესუიმაღიონ

– გაები ჩიტო მახეში? – მესმის ვიღაც ტიპის ხმა. პოლა აბდულს ჰგავდა. არა, მართლა ასე კი არ მითხრა, მე მომეჩვენა.

წამში მომხსნა ნაღმიდან. გამოვშტერდი. ფეხებიც მაქვს, ხელებიც, თავიც და ნაწლავებიც კი ადგილზეა.

– ფული უნდა გადამიხადოთ – მეუბნება.

– რამდენი? – ავხედე, ფილმებში ბოლო წამს გადარჩენილის სახით.

– 7 დოლარი ერთი ნაღმი, მიპასუხა ისე თითქოს ზამშის საწმენდი შემომაჩეჩა.

ჰეჰეჰე, რამ გამახსენა, ზამშის საწმენდი, რა მაგარია, ისევ მჭირდება. მე ხომ ფეხები მაქვს.

ავდექი, დავიფერთხე ტანსაცმელი და 50 დოლარიანი გავუწოდე.

– 4 ნაღმი, ესე იგი 28 დოლარი უნდა ავიღო, და ჩანთა მოიქექა.

ხურდა და სავიზიტო ბარათი გამომიწოდა.

დავხედე ბარათს, ნაღმოსანი და ტელეფონის ნომერი ეწერა. მართლა პოლა აბდული ყოფილა. ოღონდ ტიპი რა. როჟა. ჩალმიანი.

– თუ სადმე ნაღმს გადაეყარეთ, არ მოგერიდოთ, დამირეკეთ – მითხრა ჰოლივუდის ღიმილით.

შემდეგ, ჩემი არეული ნაღმები გაასწორა და მორიგი მახე გაამზადა, ჩემსავით დაბდურა ტურისტებისთვის.

კარგი ბიზნესია ავღანეთისთვის. აბა აქ სხვა რა უნდა აკეთო.

ჩემი მასპინძელი ესფანდიარი იყო, ჩუმად ეცინებოდა განაღმვის დროს, მაგრამ მე შეჩვევას მივაწერე და ყურადღება აღარ მიმიქცევია.  როგორც იქნა, სახლსაც მივადექით, თუმცა ეს იყო ავღანური და არა არქიტექტურული გაგებით სახლი. სახლი, სადაც ჩემთვის, ფარდებით გატიხრული კუთხე უკვე მოემზადებინათ. ცალკე ოთახის საშუალება არ ჰქონდათ.

წამოვწექი იატაკზე და ხვალინდელ ნაღმებზე დავიწყე ფიქრი.

მე და პოლაც შევთანხმდით.

ის იქნება ჩემი გიდი ავღანეთში.

ჩემი ფეხით მინდა დავბრუნდე შინ.

Advertisements

2 comments on “ტურისტული ნაღმები

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s