ნაწყვეტები არსაიდან (by Hugo Boss)


ავტორი: HUGO BOSS 

—–

ახლად გამოღვიძებული, ზანგ ტიპს ვეკითხები:

– ჰეი ბროუ..

– ჰაი

– ხომ ვერ მეტყვი როგორ უნდა მოვხვდე ეუროპის ცენტრალურ ბანკთან?

– ანუ ფრანკფურტში? – მპასუხობს გერმანულად.

– და აბა ახლა სად ვარ? – მე ისევ ინგლისურად ვეკითხები.

ის რაღაც უცნაურ გერმანული ქალაქის სახელს მეუბნება და თან მარტინ ლოურენსის მიმიკით აღფრთოვანებას გამოხატავს იმის აღსანიშნავად რომ ფრანკფურტი აქედან ძალიან შორს არის.

– და აქ როგორ მოხვედი? – მეკითხება ახლა უკვე დამტვრეული ინგლისურით

– მგონი ავტობუსით, მაგრამ ზუსტად არ მახსოვს.

-შit! (ვამბობ მე)

-შit! (მხარს მიბამს ზანგი), შემდეგ მიხსნის როგორ წავიდე სახლში (სავარაუდო გზას მასწავლის) და მეც მივდივარ.

მივდივარ ნელა, ბარბაცით და ვცდილობ გავიხსენო რა მოხდა.

ჯერ ერთი გოგო მახსენდება, რომლის სახესაც ვერ ვიხსენებ.

ერთმანეთში ვიზილებით დიდ ჩაბნელებულ გარაჟში, სადაც რამდენიმე წითელი, გაცვეთილი სავარძელი დგას.

ეს გოგო აქ როგორ მოხვდა წარმოდგენა არ მაქვს.

მერე სხვა გოგოებიც მახსენდებიან, ვკოცნი და მკოცნიან.

გზადაგზა ვცდილობ უფრო ადრეულ დროში დავაბრუნო ჩემი ნაბახუსევი გონება.

ვითვლი სასმელს: ექვსი ლუდი, ოთხი არაყი, კიდევ სამი ლუდი, და აი გოგოც.

კლუბის ტუალეტთან კიბეებზე ვსხედვართ და ჩემს მოსაწევს ვეწევით მე და კიდევ რამდენიმე გოგო. ცოტა  უფრო ადრე კლუბში ბართან ვზივარ და ლუდს ვსვამ. ამ დროს მოდის ვახო რომელიც ერთადერთი ქართველია კლუბში და მოსაწევს მაწვდის. ჩავდივარ დაბლა, გარაჟს ბარბაცით ვკვეთ და ტუალეტთან მსხდარ გოგოებს მოსაწევს ვთავაზობ.

მერე ისევ ის გოგო ჩანს, რომლის სახეს ისევ ვერ ვიხსენებ.

სავარძელში ვსხედვართ და ერთმანეთს დისტანციურად ვანაღვლიანებთ. ინტიმურ გარემოს ჩემი გულისრევა არღვევს და ის გოგოც სადღაც ქრება (მიუხედავად იმისა რომ შემპირდა მარტო არ მიგატოვებ და სულ ერთად ვიქნებითო).

შემდეგ ტუალეტში ვარ და ისევ გულს ვირევ, ტუალეტიდან ვიღაც ტიპს გამოვყავარ, რომლის სახესაც ვერ ვიხსენებ და სავარძლამდე მაცილებს.

შემდეგ ისევ ტუალეტში ვარ და ისევ გულს ვირევ.

უნდა გითხრათ რომ კლუბში რაც კი საინტერესო ხდება ყველაფერი ტუალეტში ხდება, ჩემს გულის რევას თუ არ ჩავთვლით.

შემდეგ ვიძინებ. პერიოდულად ვიღაც ტიპები და გოგოები მოდიან და მეკითხებიან როგორ ვარ. მე ვპასუხობ “რა თქმა უნდა მაღლა”, წყალიც კი მომიტანეს. თავიდან მეგონა რომ ჩემზე ზრუნავდნენ და უბრალოდ კეთილი ხალხის გარემოცვაში მოვხვდი, მაგრამ გამოღვიძებულმა ნაწილ-ნაწილ რომ ვიკრეფდი გონების ნათებებს გავაანალიზე რომ ამ ხალხს უბრალოდ არ უნდოდა კლუბში, სადაც ყოველ უიქენდეს ატარებენ, ვიღაც რიგითი უცხოელი “ნარკომანი” ჩაძაღლებულიყო.

ვის ჰქონდა პოლიციაში ახსნა-განმარტების მიცემის სურვილი?!

ჩემი გამოთვლით 2-3 საათი მეძინა.

სიცივემ გამაღვიძა, კიდევ ერთხელ ვესტუმრე ტუალეტს და რაც დარჩენილი იყო ჩემს გამომშრალ სხეულში ისიც ამოვიღე და კლუბში ავედი.

სიცივისგან ვკანკალებ, “პახმელიაც” თავისას შვება.

ვზივარ სავარძელში და ვუყურებ როგორ უმარილოდ კოცნის ვახო ვიღაც გოგოს კისერში და მარჯვენა ხელი ამ გოგოს მუტელზე ისე უდევს, როგორც მექანიკიდან ავტომატიკაზე გადასულ მძღოლს.

გვერდით ერთი წითელთმიანი გოგო მიახლოვდება და ქაღალდს მაწვდის, მეორე მხრიდან მეორე გოგო მოდის და ჟელიბონს მაწვდის,

– ჭამე ტკბილია,

ჩემდა საუბედუროდ ჟელიბონი არ გამოდგა.

მარჯვნივ ვტრიალდები და წითელთმიანი გოგო ისევ ქაღალდს მაწვდის.

გამოვართვი.

პირველად ვნახე კოკაინი.

შევისუნთქე და წითელ გოგოს კოცნა დავუწყე.

შემდეგ ისევ გარაჟში წითელ, გახუნებულ სავარძელზე ვწევარ და ვეძებ რაღაც წითელს რომელიც აქ იყო.

წამოწოლილი დაბლა ვიხედები და სიბნელეში გოგოს გაბრწყინებულ თვალებს ვხედავ რომელიც მაღლა-დაბლა მოძრაობს. ჩემდა გასაკვირად, მოულოდნელი ორგაზმიც მეწვია საიდანღაც. შარვალს მიკრავს გოგო და მიდის. ისევ კლუბში ვარ და ლუდს ვსვამ, აღარც წითელი გოგო ჩანს, აღარც ვახო და აღარც ჩემთვის ნაცნობი მაგრამ ვერგახსენებული სახეები.

ცოტახანში ქურთუკს ვიცმევ და გამოვდივარ კლუბიდან.

ისევ ბნელა.

თვალს რომ ვახელ ცა უკვე განათებულია და ვგრძნობ რომ რაღაც მაგარზე ვწევარ (აშკარად არ არის ჩემი ლოგინი). მითუმეტეს ჩემი ოთახი. ვდგები ამ მაგარი რაღაციდან, თურმე ავტობუსის გაჩერების სკამია, ოთახი კი გაჩერების კაბინა. თავბრუ მეხვევა და გულის არევა მინდა.

და ის ზანგი ტიპიც გამოჩნდა. ავტობუსში გოგოები და ბიჭები ამოვიდნენ. ყველა მეცნობოდა, მაგრამ ვერ მიხვდი საიდან. ყველა იღიმის, ერთი წითელთმიანი გოგო განსაკუთრებულად მიყურებს და განსაკუთრებულად იღიმის. მე კაპიშონს ვიფარებ თავზე და ჩავდივარ ავტობუსიდან.

შემდეგ, აქა-იქ მატარებლის გაჩერებები ტრიალებს გონებაში. და აი ჩემი ლოგინიც.

p.s: ეს ის მომენტია როცა არაფერზე არ ფიქრობ და არც უნდა იფიქრო. პირიქით ყველაფერი უნდა დაივიწყო რაც კი მანამდე იცოდი, შენს თავსაც ივიწყებ, ყველა შეზღუდვას და იმ წითელთმიანი გოგოს თავის ტვინის სიგრძე სიგანესაც, რომლის სახე არც კი გახსოვს.

ვერასოდეს ვიტანდი კლუბებს. ყოველთვის ჯაზ-როკ ბარები მერჩივნა ცოცხალი მუსიკით. მაგრამ ასეთ ბარებში კოკაინი, წითელთმიანი გოგოები (რომლებიც არ მიგატოვებენ მთელი სიცოცხლის განმავლობაში) და წითელი, გახუნებული სავარძლები არ იშოვება.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s