არა ძალადობას


“ალექს, რა გინდა გამოხვიდე, როცა გაიზრდები?” – ეკითხება ბაღის მასწავლებელი ალექსს

“მოძალადე” – პასუხობს ალექსი

ბავშვი ამ სიტყვას მშობლების ჩხუბის დროს იგებს, თუმცა არ იცის რა არის, მასწავლებელი რჩება ბოლომდე, რათა ბავშვს აუხსნას, თუ რა ცუდ მომავალ “პროფესიაზე” ფიქრობს და ამას აკეთებს თავისი ღრმა ჭრილობების გახსნის და დიდი ხნის წინ მიძინებული,  ტკივილნარევი გრძნობების გამხელის ფასად – ის ხომ ძალადობის მსხვერპლი იყო.

ბიაფზე ნაჩვენები შვედური ფილმი “Little Children, Big Words” 12 წუთიანია, თუმცა თითქმის სრულად გადმოაქვს ის ემოციები, ის ტკივილი, რასაც მასწავლებელი ქალი განიცდის, პირველი მაშინ როდესაც გაიგებს ბავშვის ოცნების შესახებ და მეორე მაშინ, როდესაც ცდილობს გადააფიქრებინოს ძალადობაზე ოცნება.

როდის იწყება ძალადობა, ან უფრო სწორი იქნება როდის იღვიძებს ჩვენში ძალადობა? რადგან კატეგორიულად დარწმუნებული ვარ, რომ ყველა ვფლობთ ჩვენ–ჩვენ ძალადობის წილს.

იქნებ ძალადობა ჯერ კიდევ მაშინ იღებს სათავეს, როდესაც გარეთ გამოსვლის მოტივით, გამალებით დედის მუცელს ვურტყამთ ფეხებს, და არც კი ვფიქრობთ ამით ვაწუხებთ მას თუ არა.

იმისთვის რომ იყო ან არ იყო ან გახდე მოძალადე, რასაკვირველია ყველაფერი გადამწყვეტია, ბავშვობა, ოჯახი, მეგობრები, წრე, უბანი, ბაღი, სკოლა, უნივერსიტეტი (if any) – ჯაჭვური რეაქციით მხოლოდ და გამოკვეთილად არცერთი.  (ვრცლად საბუნიასთან)

ამის შემდეგ მგონია რომ, ნებისმიერი ძალადობა, ნებსით თუ უნებლიეთ ასეთი სახისაა, საკუთარი ინტერესების/სიმართლის გატანის მოტივით სხვაზე გადავლა, იმის მიუხედავად აწუხებს მას ეს თუ არა, უფრო მეტიც, არ ფიქრობთ ამაზე, ან თუ ფიქრობთ, მიიჩნევთ რომ ასე უნდა იყოს, უნდა შეწუხდეს – უნდა იცემოს, უნდა მოიკლას, უნდა მოიტყნას, თქვენი გაგებით, დაიმსახურა და იმიტომ.

რამდენიმე დღის წინ მწერალ ზაზა ბურჭულაძეს ფიზიკურად გაუსწორდნენ, რაც უკავშირდება გაზეთ ასავალ–დასავალში #8 ციხის თანამშრომლების პერსონალური მონაცემების გამოქვეყნებას.

ძალადობას რომ ძალადობით პასუხობენ და ამის მძაფრი მოთხოვნილებაც რომ არსებობს წინა აქციიდანაც დავრწმუნდით, აქ ახალი არაფერია.

ასევე დავრწმუნდით ძალადობის და ადამიანის უფლებების დაცვის შერჩევითობაშიც,  პატიმრების წამების კადრებმა კი კიდევ უფრო მეტი მოძალადის ლუსტრაცია მოახდინა ქვეყანაში, პატიმრებზე მოძალადეებზე საშიში მოძალადეების.

რით განსხვავდება ე.წ. გულშემატკივარი ადამიანი ციხის ჯალათისგან, რომელსაც სურვილი უჩნდება იგივენაირად დასაჯოს ჯალათი, როგორც იგი ექცეოდა პატიმრებს?

ჩემი აზრით არაფრით, და თან უარესია.

მწერლის ცემის ფაქტთან დაკავშირებით, დღეს პოლიციის შენობის წინ აქცია გაიმართა.

ყველაფერმა ნორმალურად ჩაიარა, თუმცა ხინჯად გამომყვა ორი ნიუანსი:

1) პოლიციის შენობის ზედა სართულიდან მოხითხითე პოლიციელები, რომლებიც თითით აჩვენებდნენ ერთმანეთს ვიღაცეებს ზემოდან და ხარხარებდნენ, მიმოვიხედე ვერ მივხვდი რომელი ადამიანი იყო მათთვის სასაცილო, კიდევ ავიხედე და ახლა ჩემს წინ მჯდომ ბიჭზე მანიშნეს, გაიცინეს და ხელით მანიშნეს გადაუღეო, დავხედე ბიჭს, სხვებისგან გრძელი და შეკრული თმა განასხვავებდა.

2) პოეტმა პაატა შამუგიამ და დრამატურგმა დათო გაბუნიამ,  ნაწყვეტი წაიკითხეს ზაზა ბურჭულაძის ნაწარმოებიდან, დასრულების შემდგომ, მესმის მეცხრე არხის ოპერატორის რეპლიკა: “ღმერთმა დამიფაროს ეს წავიკითხო” და ხვნეშა–ხვნეშით გაეშურა პოლიციის კიბეებისკენ, და იქვე კიდევ ერთი “ღმერთო შენ გვიშველე” დააყოლა.

ფოტო დღევანდელი აქციიდან

Advertisements

2 comments on “არა ძალადობას

  1. “ღმერთმა დამიფაროს ეს წავიკითხო”- ესაა ჩვენი საზოგადოების მოგმედების ლოგიკა და სანამ ასე იქნება, არაფერი გვეშველება

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s