წიგნივით ჩასაკეცი კინო


ფილმი შავ–თეთრია, აბსოლუტურად შავ-თეთრი, უკანასკნელი ნამუშევარი რეჟისორისთვის, ჩემთვის კი პირველი მისი შემოქმედებიდან. ხანგრძლივი და მონოტონური, იმაზე უფრო ხანგრძლივი და მონოტონური ვიდრე თავად ცხოვრება. დრო და დრო შეგიძლიათ წიგნივით ჩაკეცოთ და შეისვენოთ, მერე მოხვალთ და ისევ იმ ადგილიდან შეგიძლიათ გააგრძელოთ სადაც შეჩერდით.

სიმართლე გითხრათ, საერთოდ არ გამჩენია იმის შეგრძნება რომ ფილმს იღებენ, ან ეს  ფილმია რასაც ვუყურებ, ან ამ ფილმს ჰყავს რეჟისორი; თითქოს ჩვენ, მაყურებლები ვისხედით სწორედ იმ სახლის წინ, რომელსაც ფასადი ჩახსნილი აქვს და ვაკვირდებით ამ ადამიანების ცხოვრებას. ცხოვრება რომელიც მდორე და ერთფეროვანია, უფრო სწორად კი შავ–თეთრი, სადაც არ არის საჭირო არცერთი სხვა ფერი, ზედმეტია.

აქ ყველაფერი ნამდვილია, ამინდი, ცხენი, ადამიანები, სახლი, გარემო, სიღატაკე, მოხარშული კარტოფილი, ხმები და მოშიებული ადამიანის პირის წკლაპუნიც კი. ჭამის პროცესი ხომ ფილმის ყველაზე აქტიური და სიცოცხლით სავსე სცენაა.

ყოველდღიური რუტინა და ცხოვრებისეული ერთფეროვნება ფილმში რამდენჯერმე ირღვევა. დისონანსი შემოაქვთ სახლში დაბუდებულ ხის ჭიებს, რომლებიც ჩუმდებიან 58 წლიანი ხმაურის შემდეგ და ფესვებგამდგარი სიჩუმე კიდევ უფრო უხერხული ხდება.

უხერხულობის გრძნობა რაღაც მომენტში მეც დამეუფლა ფილმის ყურებისას, თავი ისე ვიგრძენი თითქოს სხვის ცხოვრებას ვაკვირდებოდი, გახდას, ჩაცმას, ცეცხლის დანთებას, პირის დაბანას, ჭამას, უბრალოდ არაფრის კეთებას, რომელიც ასევე ძალიან პირადულია.

ოჯახის ოთხფეხი არსება, ცხენი უფრო მგრძნობიარეა ადამიანებთან შედარებით, აღარც სვამს, აღარც ჭამს, აღარც პატრონს ემორჩილება.

თენდება კიდევ ერთი დღე და ერთფეროვნება ისევ ირღვევა; დილით, წყლის მოტანის მორიგი რიტუალისას ქალს დამშრალი ჭა ხვდება. წყალი გაქრა, ისე თითქოს არც ყოფილა, თითქოს უკან შეისრუტა რაღაც ძალამ.

მამა–შვილი სახლს ტოვებს, მიდიან, შვილი მიათრევს ბარგით სავსე ურიკას, მამას და მშიერ ცხენს. ისევ ბრუნდებიან. გრიგალი ისევ არ ჩაწყნარებულა, ის ერთადერთია, რომელსაც მუხლი არ ჩაუხრია ამ დღეების განმავლობაში.

ნგრევით დაღლილი მხოლოდ ბოლო დღეს ისვენებს  . . .

ნელ–ნელა ქრება ყველაფერი დიდი ხნის წინათ ბოძებული, ხმაური, ფოთლები, ჭიები,  წყალი, ცეცხლი და ნათელი.

და  იქმნა ბნელი მეექვსე დღეს . . .

––––––––––

P.S.  მსგავსი არაფერი მინახავს აქამდე და წინასწარ გული მიწუხს იმაზე რომ კიდევ დიდხანს ასეთ ფილმს ვერ ვეღირსებით.

როგორც აღვნიშნე ფესტივალზე ნაჩვენები “ტურინის ცხენი” რეჟისორის უკანასკნელი ფილმია, კინოდან მიდის და ალბათ მართალიც არის, ამომშრალი ჭასავით არის ეს ფილმი, უბრალო კი არა, ნამდვილი, დასასრულით, უფლება არ აქვს გააგრძელოს.

Advertisements

10 comments on “წიგნივით ჩასაკეცი კინო

  1. რა შპიონსკი ჰიდერი გაქვს – რუკა, ფოტოაპარატი და პასტელები. მზადება მტრის ზურგში გადასასროლად.
    და ყავა რასაკვირველია 🙂

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s