17 წერილი ქუცნას – გზა რწმენით


ჩემი გული გაიბერა ქუც, რომ არ მოგწერო გამისკდება მგონია, საიდან დავიწყო არ ვიცი, ბევრი რამ მოხდა . . . შენ ხომ იცი ჩემი დამოკიდებულება რწმენასთან . . სხვებმა არ იციან, ფიქრობენ რომ ათეისტი ვარ, ისე რომ ბევრმა არ იცის ამ სიტყვის მნიშვნელობა, არც ამ სიტყვის და არც მორწმუნის, არც ქრისტიანის და კიდევ ბევრი რამ არ ესმით ან ესმით ძალიან თავისებურად და ჯიუტად. ვერ დავიკვეხნი რომ მე ყველაფერი მესმის ან ბევრი რამ მესმის, დაცინვა ადვილია, განსჯაც ადვილია, პრობლემის მოგვარება, მაშინ როდესაც ამ პრობლემას თავად ვერ ხედავენ გაცილებით ძნელი და ხანგრძლივი პროცესია . . .

ცოტა სხვანაირი დამოკიდებულება მაქვს ამ ყველაფერთან, ასევე თავისებური და ჯიუტი:

მე მხარს ვერ დავუჭერ აგრესიას ქრისტიანობის დაცვის სახელით

მე მხარს ვერ დავუჭერ ცეცხლითა და მახვილით ბრძოლას ქრისტიანობის დაცვის სახელით,

მე მხარს ვერ დავუჭერ ფარისევლობას, ტყუილს რწმენის სახელით

მე მხარს ვერ დავუჭერ რელიგიურ ექსიბიციონზმს

მე მხარს ვერ დავუჭერ სიბრმავეს, სიყრუეს დროში და სივრცეში

მე მხარს ვერ დავუჭერ სირაქლემას პოზიციაში დგომას

მე მხარს ვერ დავუჭერ წყევლა-კრულვის სერიას სასულიერო პირებისგან

მე მხარს ვერ დავუჭერ სასულიერო პირებისგან თვალებში ნაცარის შეყრას ჩიპების, კუდიანების და სხვა არარსებული მტრების სახით

მე მხარს ვერ დავუჭერ ცოცხალი ადამიანების იკონიზაციას

მე მხარს ვერ დავუჭერ ბოროტებას, სიძულვილს, გინებას, წყევლას ადამიანებისგან, რომლებიც თავს სდებენ ქრისტიანობაზე და იცავენ მას უხილავი მტრებისგან.

მხოლოდ იმიტომ რომ ქრისტიანობა, მე როგორც მესმის, ამ ყველაფერს არ ითვალისწინებს.

რატომ მოხდა ასე არ ვიცი, მაშინ როდესაც განათლების პირველი კერები სწორედ ეკლესია-მონასტრებში ჩნდებოდა, (იყალთოს აკადემია , სადაც ისწავლებოდა ღვთისმეტყველება, რიტორიკა, ასტრონომია, ფილოსოფია, გეოგრაფია, გეომეტრია, გალობა წერა-კითხვას სწორედ იქ სწავლობდნენ, უფრთხილდებოდნენ ხელნაწერებს, გადაწერდნენ და ამრავლებდნენ მათ, თარგმნიდნენ ბერძნულიდან, ლათინურიდან თუ სხვა ენებიდან უამრავ ნაწარმოებებს, გამოსცემდნენ და ყველანაირად ხელს უწყობდნენ სწავლა-განათლების მიღებას, (თუნდაც ის რად ღირს რომ ჩვენი მწერლების, პოეტების და სხვა მრავალი საზოგადო მოღვაწის ბიოგრაფიაში ერთი პატარა მონაკვეთით მაინც ეძღვნება ხოლმე ამ თემას, ის სწავლობდა სასულიერო აკადემიაში, სემინარიაში და ა.შ.), საქართველოს, რომლის საუკეთესო ტრადიციები განათლების სფეროში საყოველთაოდ იყო ცნობილი (ფაზისის ფილოსოფიისა და რიტორიკის სკოლა კოლხეთში (IV საუკუნე), გელათისა და იყალთოს აკადემიები (XII საუკუნე), სამონასტრო – საგანმანათლებლო ცენტრები  პალესტინაში  (V საუკუნე),  სირიაში (VI საუკუნე),  საბერძნეთში (X-XI საუკუნეები),  ბულგარეთში (XI საუკუნე))   და და სხვა ბევრი მაგალითი .

დღეს კი რა ხდება? ლათინური და ბერძნული კი არა ზოგი ქართულადაც ვერ მეტყველებს გამართულად (რა თქმა უნდა ყველა არ მყავს მხედველობაში), თარგმანებზე და წიგნების გამოცემაზე ზედმეტია ლაპარაკი, თუ ასეთი რამ ხდება საერთოდ, ალბათ უმნიშვნელო და შეუმჩნეველი დოზით. უფრო მეტიც შარშან (თუ არ მეშლება დრო) ვინც ეროვნული გამოცდები ვერ ჩააბარა, პატრიარქის ნებით მათთვის სასულიერო აკადემიის კარი ფართოდ გაიღო, რატომ? რატომ მიენიჭათ მათ ეს უპირატესობა? და რატომ არ მიეცათ მათ დამატებითი დრო ცოდნის შესაძენად, რომელიც არასაკმარისი აღმოჩნდა თვით მინიმალური ზღვარის გადასალახადაც კი?! მაგრამ სწავლისთვის სად სცალიათ . . .

რა გვჭირს ეს? იმის ნაცვლად ტაძრიდან სინათლე გამოდიოდეს, ადამიანები ხელის ცეცებით დადიან, არ შეიძლება როდესაც ასობით ადამიანი უსიტყვოდ გენდობა, მცირე განათლება შენც მოგეთხოვება, როდესაც ასობით ადამიანი უსიტყვოდ გენდობა, სებისკვერის ნაცვლად ნეხვს არ უნდა აჭმევდე, და ნეხვიანი ჯოხის მოქნევით არ უნდა დაგყავდეს აქეთ-იქეთ, ადამიანებს ადამიანურად უნდა მოექცე, გაოგნებულები არ უნდა დატოვო ქუჩაში გამოსული ასობით ადამიანი, ყოველგვარი ახსნა – განმარტების გარეშე, რომელიც გაკვირვებული კითხულობს რა მოხდა? რა გადაწყვიტა ასე უცებ სინოდმა? რაზეც ასეთი ამბავი ატეხეს, ასე მარტივად როგორ გადაწყდა? ერთმანეთს ეკითხებიან გაოცებულები. სინამდვილეში არც არაფერი გადაწყვეტილა, დააფიქსირეს ის რაც ისედაც იცოდნენ, სხვა რელიგიებთან არათანასწორობა და უპირატესობა. მარტივი მათემატიკაა მეგობრებო, სკოლის დონის, თუ კი ქვეყნის 85% მართლმადიდებელი ქრისტიანია, როგორ შეიძლება დარჩენილ 15%-ს რაიმე განსხვავებული უპირატესობა ჰქონდეს და ეს 15% რამეს გართმევდეს?

სხვისთვის თუ გერიდებათ კითხვის დასმა, საკუთარ თავს მაინც ჰკითხეთ ხოლმე, საკუთარ თავთან იმსჯელეთ, წაგადგებათ ისევ თქვენ და შუა მინდორზე უმწყემსოდ დარჩენილი ფარასავით მაინც არ დარჩებით.

სამად სამი ძლიერი შთაბეჭდილება მქონდა  

პირველად ნორიოში, ბერი, ნატკენი ფეხებით, გრძელი, ჟღალი თმით და წვერით, უხმოდ და უსიტყვოდ ხატი მისახსოვრა, მშვიდმა და ბედნიერმა დავტოვე იმ დღეს ნორიო. მეორედ გუდამაყარში, მარიამობას, ხატობას – დღემდე შთაბეჭდილების ქვეშ ვარ. მეტი იმედი არ მქონდა როდესაც მესამედ – გიორგიმ წამიყვანა მაშავერაში, წმ. გიორგის სახელობის პატარა ეკლესიაში, გახსოვს ალბათ, ქუც მე მოგიყევი, ნახე ძველი წერილები .

ყველაზე მეტად კი ჩემ სოფელში მიყვარს, პატარა ტაძარი, სადაც მღვდელი საერთოდ არ არის, არასოდეს შემხვედრია, ხალხი უვლის, მიხვალ შენთვის სანთელს დაანთებ და მშვიდად მოდიხარ.

შეიძლება არ გვიყვარდეს ერთმანეთი, არ ვგიჟდებოდეთ, მაგრამ განურჩევლად რწმენისა, ეროვნებისა და ა.შ. უნდა შევძლოთ ერთმანეთის გვერდით ცხოვრება (როგორც ეს იყო მრავალი საუკუნის მანძილზე) თუ სიყვარულით არა, როგორც მინიმუმ ერთმანეთის პატივისცემით და მხარდაჭერით, ყოველგვარი აგრესიის და ცინიზმის გარეშე.

პ.ს. ამ წერილის წაკითხვის შემდეგ ალბათ საერთოდ აღარ ჩამოხვალ ქუც.  

 

სხვა საკითხავი თემაზე

 

 

 

Advertisements

14 comments on “17 წერილი ქუცნას – გზა რწმენით

  1. გამოხმაურება: გზა, რომელსაც ტაძრისკენ არ მივყავართ « ხმაური და ვუვუზელა

  2. “ყველაზე მეტად კი ჩემ სოფელში მიყვარს, პატარა ტაძარი, სადაც მღვდელი საერთოდ არ არის, არასოდეს შემხვედრია, ხალხი უვლის, მიხვალ შენთვის სანთელს დაანთებ და მშვიდად მოდიხარ.”
    +1

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s