თოვლი


რაღაც მაწუხებდა, ვერ ვპოულობდი,

ჩემ საკუთარ სხეულში

დაკარგულ დარდს,

თვალებში კი ცრემლს,

მიწაზე თოვლს,

აი, ბარდნის!

მსხვილ ფანტელებად  სითეთრე ცვიოდა ციდან,

დარდმაც გზა იპოვა,

ცრემლიც მიჰყვა შეპარვით,

სამივე ბზინავდა ლამპიონების შუქზე,

დარდი, ცრემლი და თოვლი

მე?

მე თვალს ვატყუებდი, თოვლის საფარქვეშ

მშვიდად,

და წამწამებზე ისევ მათოვდა რიდით,

თეთრად და დიდხანს,

ხანდახან ვწევდი თოვლის საფარს,

რომ დამენახა, ცხადში ვიყავი თუ სიზმრად,

ბოლოს კი მართლა ჩამეძინა

და დილას დამხვდა თოვლი მოსული წვიმად . . .

 

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s