14 წერილი ქუცნას – ზარმაცებს


შენ ბეჯითი ხარ, მე ზარმაცი. ბოლო წერილებში, განუწყვეტლად იმეორებდი, წადი სადმე დაისვენე, რამდენს შრომობო. არც ეგრეა საქმე ქუუც. ვხედავ, რომ სიზარმაცე მჯაბნის და ხან რას ვაბრალებ ამას და ხან რას. ბევრ საქმეს ვჭირდები, ბევრი მე მჭირდება. უამრავი გასაკეთებელი დამიგროვდა თუ დავაგროვე. ვერ ვიცლი იმისთვის რასაც ან ვისაც ყველაზე მეტად ვჭირდები. დრო კი გადის. მშურს იმ ადამიანების ვინც მუხლჩაუხრელად შრომობენ, მოძრაობენ, მიდიან, მოდიან, შეიძლება ღირებულს არც არაფერს ქმნიან, მაგრამ ხომ მოძრაობენ, რაღაც მაინც ხომ აკეთებენ.

და არ იკითხავ სად მიდის ჩემი შრომა? მხოლოდ და მხოლოდ უნიტაზში, სხვადასხვა უნიტაზში, სხვადასხვა ადგილას. ხანდახან დეპრესიაში ვვარდები, ხანდახან ცუდ ხასიათზე ვარ, ვჩხუბობ, სხვას ვაბრალებ, სხვებს ვეჩხუბები, ხშირად უმიზეზოდ . . . ვერ გადამიტანია, რომ ასე სწრაფად მიდის დრო და მე ვერაფერს ვასწრებ.

ვწუწუნებ ახლა მე.

სიზარმაცეს წუწუნი არ შველის . ..

ეს უფრო მადარდიანებს.

შენც ვერ მოგიკითხე.

უკვე ვფიქრობ, ხომ არ სჯობს შენთან წამოვიდე, გესაუბრო . . .

იქნებ ნელ-ნელა მოვემზადო ამისთვის, არ ვიცი . . .

თან აქაურობაც მენანება, მომენატრებიან . . .

ის კიდევ გამებუტა, არ მელაპარაკება 😦 😦 😦

დროებით ქუც . . .

 

Advertisements

One comment on “14 წერილი ქუცნას – ზარმაცებს

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s