შეშინებული ქართველი რეჟისორები

ფესტივალის დასაწყისში, პოსტში აღვნიშნე კიდეც, წლიდან წლამდე როგორ მატულობს ახალი ქართული ფილმები, შეძლებისდაგვარად უმჯობესდება ხარისხიც, ზოგი ფილმი ფესტივალებზეც მოგზაურობს. თუმცა მთელი რიგი პრობლემების გარდა, ძირითად სისუსტედ კვლავ სცენარი და მსახიობების შერჩევა რჩება. ეს წელიც არ არის გამონაკლისი, მეტიც, რაღაც მომენტში, უფრო უარესობისკენ წავსულვართ, ვიდრე უკეთესობისკენ.

ვუყურებდი მოკლემენტრაჟიან საკონკურსო ფილმებს და ვფიქრობდი, უფრო სწორად, ვცდილობდი წარმომედგინა ფილმის ფურცელზე დაწერილი ვერსია, კადრების, ფერების, ყველაფრის გარეშე და გამეგო, როგორ, რანაირად მოხდა ისე რომ ასეთი დაუმუშავებელი, დრამატურგიულად გაუმართავი, ზოგან თავის, ზოგან ბოლოს, ზოგან შუა ნაწილის არმქონე სცენარი იქცა ფილმად, მიიღო დაფინანსება, ადამიანები დაითანხმეს სამუშაოდ და საბოლოოდ, ფილმი მაყურებლამდეც მივიდა.

უზარმაზარი გადამღები ჯგუფიდან, როგორ ერთი არ აღმოჩნდა ისეთი, რომელიც იტყოდა, ჰეი, რაღაც ვერ გამოდის, ამბავი არ იკვრება, პრობლემა არ დგას, კვანძი ვერ შევკარით, ვერც გავხსენით, რაღაც ხომ შევცვალოთ? ხომ არ ჯობია კამერა ვამოძრაოთ? და მაყურებელს ლამაზი ფოტოალბომი არ დავათვალიერებინოთ, არ გვინდა ამდენი უძრავი კადრი, ფოტოების დათვალიერება რომ უნდოდეს, კინოში კი არა, ფოტოგამოფენაზე წავა ადამიანი, ან ეს ფერები? თინეიჯერი გოგოს რეტრიკა ალბომია?

სამწუხაროდ, რეჟისორებს ფილმების დაწყებამდე შევხვდით, თორემ აუცილებლად შევეკითხებოდი, გეშინიათ კამერის მოძრაობის?

პაუზები, პაუზები, პაუზები, გაყინული კადრები, თითქოს ამით გინდა მეტი დრამა შემოიტანო და იღებ იმას, რომ მაყურებელი უხერხულად იშმუშნება, ადგომა და გასვლაც ერიდება, აქა-იქ სიცილსაც აყრის, თუმცა ჯობია ტირილი.

იდეები მშვენიერი იყო, კარგი დამუშავების შემთხვევაში, ნორმალურ მოკლემეტრაჟიან ფილმებს მივიღებდით, საზოგადოებისთვის პრობლემურ და საინტერესო თემებზე.

აღარ მახსოვს ვინ თქვა, რეჟისორი პირველ რიგში მაყურებელიც უნდა იყოსო, მაყურებლის თვალით შეხედოს ფილმს და შეაფასოსო, ჰოდა, კიდევ მეორე კითხვაც მექნებოდა რეჟისორებთან, თქვენს ფილმებს არ უყურებთ? ან პროდიუსერი ან ვინმე ფილმს არ უყურებს? თუ შენიშვნას ვერ გიბედავთ? თუ გაძლევენ შენიშვნებს, მაგრამ არ ითვალისწინებთ, იმიტომ რომ დარწმუნებული ხართ თქვენს ღრმა ჩანაფიქრში და მთელი დანარჩენი სამყარო ვერ გიგებთ და თქვენ წინააღმდეგ არიან?

გთხოვთ, ან უფრო დიდხანს იმუშავეთ იდეაზე, სცენარზე, გადაღების ფორმებზე ან გაითვალისწინეთ უფრო გამოცდილი ადამიანების რჩევებიც ან ყველაფერი ერთად ან კიდევ, ნურც ჩვენ გვაწვალებთ და ნურც თქვენს ჭუჭუს.

რა მინდა ფილმისგან პირველ რიგში? მოძრაობა, დინამიურობა მინდა, ამბავი მომიყევით მოძრაობით და დინამიურობით, რასაკვირველია, თუ საჭიროა პაუზაც უნდა გამოიყენოთ და გაყინული კადრიც, მაგრამ პაუზა და გაყინული კადრი ისეთ დროს და იმ დოზით უნდა იყოს, რომ ამბავი მოძრაობას არ წყვეტდეს და გაყინული კადრი, კინოდარბაზის ტექნიკურ ხარვეზზე არ მიუთითებდეს.

მიყოლებით რამდენიმე ფილმს ვუყურე, აი, სადღაც მეორე თუ მესამე ფილმის შემდეგ, ვიღაცამ ძლიერად ხელი მკრა და ფილმში შემაგდო, გიჟივით დავრბივარ, ვერ ვხვდები რა ხდება, რაღაც ძველი სახლის აივანზე ვარ, ფეხებში მედება ყველა, ადამიანები, გარეთ გამოტანილი ნივთები, ყველა დარბის, კივის, წივის, რვა წუთში მზე ქრება. ღმერთო, კამერა მოძრაობს და მეც ფილმში ვარ, აი, მინდა ვიყვირო, რომ კამერა მოძრაობს, აქეთ-იქეთ დავყავართ თავის ნებაზე, მერე ვფიქრობ, რა დროს ეგ არის, მზე ქრება 8 წუთში. იმდენად ვერ ამოვისუნთქე რომ ამ პოსტისთვის ერთი კადრის გადაღება მინდოდა და დამავიწყდა. სრული მოულოდნელობა და საუკეთესო მაგალითი იმის, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე მარტივი, უბრალო ამბავი მოვყვეთ თანმიმდევრულად, სავსედ, მაყურებელი გადმოვათრიოთ სკამიდან, ფილმში შევითრიოთ და საათს არ უყუროს, როდის გავა 8 წუთის 13 წუთი.

 

 

 

 

Advertisements

ახალი ქართული ფილმები BIAFF-ზე

მოვიდა სექტემბერი და მოვიდა  ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალის დროც. წელს ფესტივალს 17 სექტემბერს გაიხსნება და 24 სექტემბერს დასრულდება. კინოფესტივალის გახსნის ცერემონია გაიმართება ბათუმის სახელმწიფო მუსიკალურ ცენტრში, გახსნის ფილმი კი იქნება გიორგი ოვაშვილის “ხიბულა“, რომელიც ასახავს საქართველოს პირველი პრეზიდენტის ცხოვრების ბოლო დღეებს.

ავად თუ კარგად, დამოკიდებულებით თუ დამოუკიდებლად, ნაცნობობით თუ უნაცნობოდ და ძირითადად მაინც სხვა ქვეყნების დახმარებით, წლიდან წლამდე ახალი ქართული ფილმები მატულობს, ადგილ-ადგილ ხარისხის ამაღლებაც შეინიშნება. მთელი რიგი პრობლემების გარდა, ძირითად სისუსტედ კვლავ სცენარი და მსახიობების შერჩევა რჩება. გულით ვისურვებდი, რომ იქნებ, წელს მაინც ახალმა ფილმებმა ცოტა წინ წაიწიონ ამ კუთხითაც და ერთი ოვაშვილის იმედად არ ვიყოთ ხოლმე.  Continue reading

ჩვენ ვფეთქავთ

მე შევიყვარე პოეზია,
შენსავით ურითმო, მძიმე და ჩახლართული,
ვეძებე და დავკარგე სიტყვები,
შენთვის სათქმელის ასაწყობად.

სხვა გზებიც მოვსინჯე,
შენსავით ურითმო, მძიმე და ჩახლართული,
წრეზე ვიარე და ისევ შენთან დავბრუნდი.

ვამბობ რომ წავალ,
უკვე მივდივარ, ხედავ?
ორივემ ვიცით რომ გატყუებ.

შეგეგუე შენც და ჩემს ასეთ მეს.
შევეგუე შენთან არსებობას და შენს არარსებობას,
შევეგუე შენს გულიანობას და შენს უგულობას,
შენს ერთგულებას და ღალატს.

ჩვენ ისევ ვფეთქავთ,
ხან ერთად და ხან ცალცალკე.
როცა მენატრები, ფეთქვას ვწყვეტ, გაგუდვამდე,
ფიქრები მთიშავს, ვიძინებ.

დილით ისევ შენს ძლიერ ხელებს ვგრძნობ,
ჩემს მუცელზე,
შენ აქ ხარ,
ჩვენ ვფეთქავთ.

——

სტამბოლი 15.04.2015

მე დღეს შენამდე ვერ მოვალ

მე დღეს შენამდე ვერ მოვალ,
დღეს სულ სხვა გზებით წავედი.
დიდი ტალღები შემომხვდა,
ბედს მეც სხვასავით დავნებდი…

გაღმა ნაპირზე დამრჩება
შენი მღიმარი თვალები…

ბოლო დროს ინტენსიურად მეფიქრება იძულებით, რუტინულ, მოსაბეზრებელ ურთიერთობებზე. ვცდილობ შევხედო ორივე მხრიდან, გავითავისო ორივე მდგომარეობა და ვიპოვო პასუხი ერთადადერთ კითხვაზე: რატომ? რატომ წვალობენ გადამწვარი ნათურებივით?

მინდოდა თავი მომება და რამე მაინც დამეწერა ამ თემაზე, ვინმესთვის სანუგეშოდ მაინც, მაგრამ რაღაც პატარ-პატარა დეტალები მაკლდა, მაგალითად ეს ლექსი, რომელიც დღეს დილას შემომხვდა ნიუსფიდში და მთელი დრამა შემიკრა. და კიდევ ის წყვილი მაკლდა, შეყვარებული წყვილი, გუშინ ფაბრიკის ეზოში რომ შემოვიდნენ. ბიჭი ისეთი უჟმური და შეწუხებული სახით იყო, რომ ვიგრძენი, შაბათ დღეს, ფაბრიკაში, შეყვარებულის რუტინული გამოსეირნების დრო დამდგარიყო მის ცხოვრებაში. ცოტა ხანი ისხდნენ მაგიდასთან, ორ ჭიქა კოკა კოლაზე, უჟმური სახით ისმენდა გოგოს გაუთავებელ, უწერტილმძიმო საუბარს. შემდეგ წამოდგნენ, ბიჭმა მაგიდიდან ხვნეშით აიღო მანქანის გასაღები და გაყვა გოგოს უკან, ისე თითქოს ფეხები უკან რჩებოდა, ისე თითქოს ფეხებზე გირები ეკიდა.

ასეთი კადრი თუ სცენა ბევრი გვინახავს, მეც, შენც, თქვენც და ყველას. შეიძლება ზოგმა საკუთარი თავიც ამოიცანით.  ზოგი შეყვარებული ხართ, ზოგი ქმარი ხართ, ზოგიც ცოლი ხართ.  ერთი სული გაქვთ მოიშოროთ აღებული ვალდებულებები და სადმე გაინავარდოთ, გაშალოთ ფრთები. ორივე მხარეს. სქესს არცერთ შემთხვევაში არ გამოვყოფ და არც მე მიმაჩნია ისე, რომ მარტო კაცი ნავარდობს და არც არის რეალურად ასე. ქალებიც ნავარდობენ, ხშირად უფრო მეტად და მრავალფეროვნად, ვიდრე კაცები. თუმცა ჩვენ ის ხალხი ვართ, ასობით სექსპოზიდან, ყველაზე მეტად სირაქლემას პოზა რომ გვიყვარს. ტყნავენ მაგრამ ვერ ვხედავთ, ვტყნავთ მაგრამ ვერ გვხედავენ. რაც რეალურად ხდება იმის ფონზე კი, საგზაო დეპარტამენტის ყოფილი შენობა და აწ უკვე საქ. ბანკის სათაო ოფისიც კი, ყველაზე უმანკოდ გამოიყურება.

ამასობაში დრო მიდის, შეყვარებულები თუ გნებავთ ცოლ-ქმარი უკვე და-ძმას ემსგავსებიან. გარშემო ხედავ, აღმა-დაღმა, გზააბნეულ, სევდიანად მოფლირტავე მამრებს და ერთ დღესაც, საკვირველი არ იქნება რომ ფაქტობრივი ცოლი მულად, სიდედრად  ან საუკეთესო მეგობრად მოგავლინონ.

სად და როდის იწყება გაუცხოება, გაციება და და-ძმური სითბო არ ვიცი, ალბათ ზედმეტი ყურადღებისგან, დედობრივი მზრუნველობისგან, 24/7 ერთად ყოფნის მოთხოვნებისგან, პირადი სივრცის არარსებობისგან, ადრეულ ასაკში ქორწინებისგან, საერთო ინტერესების, მისწრაფებების, ოცნებების არ ქონისგან,  და სხვა ათასი უბედურებისგან, რომელთა ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს.

ჩემი გადმოსახედიდან მგონია რომ ზედმეტი ყურადღება გამაღიზიანებელია, მგონია რომ ერთნაირად აწუხებს კაცსაც და ქალსაც, ღიზიანდები, გბეზრდება და გარბიხარ. გარბიხარ იქ, სადაც მეტი სითბოა და ნაკლები ვალდებულებები. აჰ, ჰო ვალდებულებები, ეს ის არის, სადაც თქვენივე ნებით დურთავთ თავს, თქვენივე ნებით იღებთ ზედმეტ პასუხისმგებლობებს, არავისთან არ იზიარებთ და შემდეგ ტრაკი აღარ გაქვთ ბოლომდე გაქაჩოთ აღებული ვალდებულებები.  იძაბებით, ისტრესებით, ვერ უმკლავდებით, გამოსავალს ვერ პოულობთ, დაშორება და დავიდარაბა გეზარებათ, გესიკვდილებათ და გადადის ეს ყველაფერი თქვენს ურთიერთობაზე და შემდეგ, ერთიც და მეორეც გარეთ, მესამე პირებთან ეძებთ საშველს, თან იხტიბარს არ იტეხთ, არ გინდათ აღიაროთ რომ ვერ შედგა თქვენი ურთიერთობა, ქორწინება თუ რაც არის და დროა წასვლის, რეალურად წასვლის და არა ზოგჯერ წასვლის და შემდეგ ისევ უკან დაბრუნების, იმ იმედით რომ ცოლი (ან ქმარი) ყოველთვის თქვენ დაგელოდებათ, ვისთანაც არ უნდა წახვიდეთ (როგორი მეოცნებები ხართ ან რომანტიკოსები).

“ამასთან მაგარი სექსი მქონდა”, ჩამესმის ყურში ერთი ჭაკიჯუას სიამაყით სავსე სიტყვები და თან ფოტოს მაჩვენებს, პოლიციელის ცოლია, დააყოლებს და ვგრძნობ როგორ იჯგიმება.  წნევამ ამიწია, დავიფრინე.

‘ცოლი მომყავს მალე და იმ გოგოს უნდა შევხვდე უეჭველი, მაშინ რომ განახე”, კიდევ ვიღაც ამბობს.

და გინდა რომ ყურები არ გქონდეს საერთოდ, არც თვალები.

და რატომ ეს ყველაფერი? სადამდე გაგრძელდება, ორივე მხრიდან ეს “მე დღეს შენამდე ვერ მოვალ?” , რასაც სიამოვნებით ასე გავაგრძელებდი – “მე დღეს შენამდე ვერ მოვალ, სხვას ვტყნავ”, იქნებ ოფიციალურ ეროვნულ სპორტად მაინც ვაღიაროთ ან სტარტაპზე გავუშვათ როგორც საოჯახო ბიზნესი, არა?

 

ამ წერილის ბოლოს კი დაგიტოვებთ დაგდაგანის უკვდავ სიტყვებს. შეგერგოთ.

#მეტითავისუფლება 😉

დაგვიანება იცით კაცებმა – 2

მაშ ასე, დაგვიანება იცით კაცებმა ერთის შემქმნელებისგან თქვენ მოიგეთ მეორე პოსტი და ასევე დამსინავი მამრების შესანახი კონტეინერი. ^^

მთელი რიგი დისკუსიების, აზრთა გაცვლა-გამოცვლის, პირადი ამბების გადმოლაგების, შედარებითი დახასიათებების და ანალიზის შემდეგ, რაღაცნაირად შევჯერდი შემდეგზე:

დრამაქვინები – ანუ ბუზის სპილოდ ქცევის გურუები, მომენტი, როდესაც 37 სიცხე 200-ია, სურდო კი სამუდამოდ ლოგინად ჩავარდნის პერსპექტივა, რასაც თან ერთვის კაბის კალთაზე ჩამოკიდების დაუოკებელი სურვილი, საბურთალოდან თავისუფლებამდე მისვლა კი უბრალოდ არგონავტების ფათერაკებით აღსავსე მოგზაურობაა.

სტატუსი ქრონიკულია და საჭიროებს თვითშეფასების მუდმივ ამაღლებას.

ბარბი ბიჭი – სარკე, ასპრია, ჩვენი წელთაღრიცხვით 2017 წელი. მრავალი ასეული წლის შემდეგ, მეცნიერები ამ წარწერით უამრავ ასეთ ფოტოს აღმოაჩენენ გათხრებში. აქ, დრამაქვინმა იმუშავა საკუთარ თავზე, სხეულზეც, აიმაღლა თვითშეფასებაც, რასაც ცხადია უნდა მივესალმოთ, წამოვდგეთ და ტაში დავუკრათ, მაგრამ როგორც დრამაქვინები ამლაშებდნენ, ისე საკუთარ თავზე მუშაობაც გადაუმლაშდათ და უბრალოდ აიფონიან ბარბებად იქცნენ.

^_^

რვაფეხა – ის არის ყველგან, როგორც ქათმის ხორცი ქორწილში, როგორც ქელეხში ლოქო ქინძმარში,  ყოვლისმომცველი, უკიდეგანო, უსაზღვრო, ყველა სტატუსზე, ყველა კომენტარზე, ყველა ფოტოზე, ყველა ჩატში, სულ მოძრავი, სულ აქტიური. უიმედო, ვერ უშველით.

ამაზე სულ ეს მახსენდება ხოლმე

ფაქ ბოდი = ბოდი, ო, ბოდი ანუ სექსის კაცი ანუ უბრალოდ სექსი.  

კინჭოტა – კინჭოტი არის გრძელი ჯოხი, თონეში ჩავარდნილი პურის ამოსაღებად, სხვა სახელი ამ კატეგორიას ვერ მოვუძებნე, ფაქ ბოდიც არ გამოდის, ამბობს, რომ ურთიერთობა როგორც ასეთი არ უნდა, უნდა სექსი, საუბარი, მიწერ-მოწერა და ხანდახან საერთო მეგობრების წრეში  შეხვედრებიც ასევე გარდაუვალი იქნება, ანუ რა უნდა, იცის ვინმემ? გარდა იმისა რომ დრო და დრო, თონეში ჩავარდნილი პურივით მოგიწოდოს?

ძაფით გამობმულები – ეს არსად მიდის, არც შენ გიშვებს, სულ შენ გარშემო ტრიალებს, თუ ლაიქია, თუ შეარია, დაფაცურდება, დატრიალდება, არ შეგარცხვენს, მაგრამ ინბოქსში ვინ ვარო, ვინოო? ვინაო და ლენინის მავზოლეუმიო ❤

ხო ბიჭებს გვიყვარს ზანაჩკების დატოვება, თან თუ ტვინს არ იმას გიშვება იყოს თავისთვის პურს გთხოვს თუ წყალს. რა იცი ხვალ რა ხასიათზე გაიღვიძებ.”

 “gaurkvevlobashi amkofo jobs vidre mitovebaze utxra”

ცუილივით გაპარულები  – ანუ მიხვდით ხომ როგორ მიდიან? ცუილივით. მეტიც, რაღაც დროის მერე შეიძლება ეჭვიც შეგეპაროთ, რომ ასეთი ვინმე თქვენს ცხოვრებაში  საერთოდ არსებობდა. პერიოდულად, მხოლოდ და მხოლოდ საკუთარი თავის გადამოწმების მიზნით, შედიხართ მის ფეისბუქ პროფილზე (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) და ნახულობთ, ნამდვილად არსებობდა თუ არა ის. რატომ მოვიდნენ, რატომ წავიდნენ, რა უნდოდათ, კაცმა არ იცის, ცხადია არც თვითონ.

გატეხილი ზურგები

არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ზურგზე სიარული უყვართ, გატეხავენ ერთ ზურგს, გადავლენ უფრო მაღალ ზურგზე, ამასაც გატეხავენ და ასე შემდეგ, ზურგების კიბის უფრო მაღალ და მაღალ მწვერვალებს იპყრობენ. გატეხვამდე ზურგი ბევრს უძლებს, ბევრს ცდილობს, ცდილობს რომ გაუძლოს და დიდხანს ატაროს, კარგად ატაროს. ერთი შეხედვით რაღაც ჰარმონიაც უნდა იყოს, თავისებურად მაგრამ მაინც, ერთიც ხომ მსხვერპლია და მეორეც. ზურგზე მოსიარულე უიმედოა, არაფერი ეშველება, რადგან უკვე ძალიან დაგვიანებულია ადამიანმა საკუთარი ფეხით სიარული ისწავლოს.

აი ასეთი ხარ და მორჩა, დამოკიდებული და ჩამოკიდებული, ხელით სატარებელი და საჯიკავებელი, ყველგან ზურგით დადიხარ, ამ სიმაღლიდან უფრო კარგად ხედავ, უფრო მეტი საყრდენი გაქვს, უფრო მეტად იმკვიდრებ თავს, რაღაც დროის შემდეგ ისე ზულუქდები, რომ ზურგი ამას ვეღარ უძლებს და ტყდება. და შენ, უკვე მოფრთიანებული, ფეხმოკიდებული და უფრო მეტად თავდაჯერებული გადადიხარ სხვა ზურგზე, აგრძელებ დიდ და იოლ გზას.

ჩემ გარშემო ბევრი გატეხილი ზურგია. მეც გატეხილი ზურგი ვარ. ხშირად, ზურგი ძნელად მთელდება. უფრო ხშირად კი საერთოდ არ მთელდება.

 

გილოცავთ ვალენტინობას. ატარეთ მხოლოდ საკუთარი თავი. ❤

როცა ჰოლივუდი მღერის

რეალურ ცხოვრებაში საცობში დედისტრაკს ვიგინებით, თუ არ ვიგინებით, ბრაზისგან ვიბერებით მაინც, მაგრამ როდესაც ვიღაც გაბედავს და საცობში თავსხმა წვიმაში მანქანიდან გადმოდის და ცეკვავს, ჩვენ მას დავცინით, როგორც მინიმუმ უმრავლესობა მას დასცინის, აკრიტიკებს. ეს არ არის ლა ლა ლენდის სცენა, აქვე ხდებოდა გაგარინის მოედანთან.

მართალია ცოტა გვიჭირს ერთმანეთის აზრის, ქცევების, კრიტიკის მიმღებლობა, მაგრამ მაინც იქნებ ნელ-ნელა ესეც ვისწავლოთ, ფილმით ვისიამოვნოთ, მითუმეტეს თუ ამ რამდენიმე დღის განმავლობაში ატეხილი ხოცვა-ჟლეტის გასაღები ისევ ფილმშია, ერთ პატარა სცენაში, ერთ პატარა დიალოგში.

ძალიან რომ არ გაწვალოთ, უცებ გეტყვით რომ ფილმზე არ მიტირია, მონტაჟის მუსიკამ არ მომცა საშუალება, არა მგონია გადავაჭარბო თუ ვიტყვი, რომ მონტაჟი იყო ფილმის მთავარი საუნდთრექი, ფილმის დიქტატორი.

ეს იყო ფილმი, სადაც იგრძნობოდა ყველა და თითოთეული კომპონენტის ჰარმონია, გმირები, გმირების თემები, დეკორაციები, ხმა, მონტაჟი და არ იყო მხოლოდ ერთი ადამიანის, ამ შემთხვევაში რეჟისორის ხუშტურებით შექმნილი ფილმი. თუმცა ჟაკ დემის ფილმებთან შედარებისას ცოტა უფრო ფრთხილი ვიქნებოდი.

იყო დრო ერთ ოთახიან ნაქირავებ ბინაში, ილუზიონს და ფსიქოს ხის ყუთში ჩასმულ ტელევიზორში ვუყურებდი, ტელევიზორს ორი კარი ჰქონდა, ღამით კარს ოდნავ გამოვწევდი ხოლმე რომ ოთახში მყოფი მძინარე ადამიანები სინათლეს არ შეეწუხებინა. ფილმის შემდეგ ან მანამდე დისკუსია იყო ხოლმე, აღარ მახსოვს. იქ ვერც ვაკომენტარებდი, ვერც ვალაიქებდი. აზრებს ძირითადად ჩემთვის ვინახავდი და ვფიქრობდი იმაზე, რომ ოდესმე მეც შევძლებდი კამერის ხელში აღებას და ჩემი აზრის დაფიქსირებას. ამის შემდეგ გავა რამდენიმე წელი და მამაჩემი ვიდეოკამერას მიყიდის.

მეოცნებეები მეამბოხეები, ჯიუტები არიან, ხშირად იმდენად მეამბოხეები და ჯიუტები, რომ სათანადოდ ვერ აფასებენ საკუთარ შესაძლებლობებს და იქ მიერეკებიან, სადაც მათი ადგილი არ არის, არ აქვთ ამის შესაძლებლობა და ამ სიჯიუტით გვერდს უვლიან იმას, რაც რეალურად მათთვის არის შექმნილი.

მეორენაირი მეოცნებეებიც არიან, ის მეამბოხეები უმიზეზოდ გრიფიტის ობსერვატორიაში რომ გარბიან, დავარდნილი თვითშეფასებით, რომლებიც არ არიან საკუთარ თავში დარწმუნებული და ამიტომ ხშირად იმეორებენ, არა, მე ეს არ შემიძლია, მე ამით დავიღალე. ამ დროს რა ხდება? ან პარკეტი გხვდება კოჭებში და მთელი შენი სხეულით აკეთებ იმას, რისთვისაც ხარ შექმნილი ან ვიღაც მოდის შენს სახლთან და გაბმულად ასიგნალებს, არ ეპუება მეზობლების რისხვას, არ ჩერდება, მარტო იმიტომ რომ დაგარწმუნოს თუ როგორ ცდები, იმიტომ რომ ეს ის ადამიანია, რომელსაც შენი სჯერა, რომელსაც სჯერა რომ შენ გამოგივა, შენ იქნები წარმატებული.

დააფასეთ ის ადამიანები, რომლებიც თქვენს სახლთან განუწყვეტლად ასიგნალებენ და უფრო მეტად სჯერათ თქვენი, ვიდრე თქვენ საკუთარი თავის.

ფილმის მთავარი მელოდიის შესასრულებლად, გოსლინგი სამი თვის განმავლობაში, დღეში ოთხი საათი პიანინოზე უკრავდა.

მე ოთხი წელი და მასწავლებელი მთელი ცხოვრება მარწმუნებდა რომ სმენა არ მქონდა. შემდეგ გამოჩნდა ადამიანი, რომელმაც რამდენიმე საათში გადამარწმუნა იმაში, რასაც მთელი ბავშვობა თავში მიტენიდნენ. მერე იყო დევიდ ბოუის სფეის ოდითი რომ ჩავწერე, კუსტარულად.

ხოდა თუ გოსლინგი ფრედ ასტერს ცეკვავს და მე ბოუის ვმღერი, არა მგონია, რომ თქვენც ვინც ამ წუთას ოცნებობთ, რამე ისეთი იყოს არ გამოგივიდეთ.

 

 

ვისაც არ გინახავთ, გიტოვებთ ამ ფილმს

 

 

ტირიან ჩვენი სხეულები

თითქმის ერთი თვეა სავარჯიშო დარბაზში დავდივარ, ხანმოკლე დიეტის და შენარჩუნების ეტაპების შემდეგ, არჩევანი სავარჯიშო დარბაზზე შევაჩერე, მეზარებოდა მაგრამ მარტო არ ვიყავი და ვიფიქრე რომ არ ვიზარმაცებდი. დავრჩი მარტო. ცოტა შემეშინდა იმის, ყველა სხვა რუტინის მსგავსად ესეც მალე მომბეზრდებოდა და შევწყვეტდი. ღრმად ამოვისუნთქე და ჩავფიქრდი, ჩავფიქრდი იმ მიზეზებზე რატომ უნდა მევლო სპორტდარბაზში, არც მეტი არც ნაკლები ჩემ თავს გულახდილობა მოვთხოვე, ვინმესთვის უნდა გამეკეთებინა ეს? არა, ხაზგასმით არა. მინდოდა ისევ პასიურ რიტმს დავბრუნებოდი? რასაკვირველია არა. ხოდა, ავაფრიალე ტრენერის დაწერილი შაბლონური პროგრამა და დავიწყე ვარჯიში. თავიდან, დღეგამოშვებით დავდიოდი, ვაცდენდი კიდეც, ახლა ყოველდღე დავდივარ. ვარჯიშს დღითიდღე უფრო ვუმატებ, უნებლიედ ჩემი თავი დავიჭირე, რომ უკვე წელში გამართულიც კი დავდივარ და საერთოდ შემძლებია თურმე.

ძალიან მნიშვნელოვანია გარემო და ის ადამიანები, რომლებიც ჩემთან ერთად ვარჯიშობენ ამ სივრცეში, განსაკუთრებით გოგოები რასაკვირველია.

დღესაც, შუადღის მორიგი ვარჯიშის დროს, სარბენ ბილიკზე სირბილისას და მუსიკის ფონზე ვათვალიერებდი მოვარჯიშეების სახეებს და ვფიქრობდი, როგორ მიიღეს აქ მოსვლის გადაწყვეტილება,  სვანეთის მთების და კოშკების ფონზე შიშველი, მოვლილი, ფორმაში მყოფი სხეულის დანახვა ვითომ? მეგობარი გოგოს ან მეგობარი ბიჭის ჩიჩინი? მშობლების ან და-ძმის ჩიჩინი? თუ ჩემსავით დასხდნენ ესენიც და შეკითხვები წააყარეს საკუთარ თავს?

აი, ჩემ წინ დაახლოებით 40 წლამდე მამაკაცი ვარჯიშობს, საშინლად უკმაყოფილო სახით,  ისე თითქოს 10 ან 20 წლით უმცროსმა გერლფრენდმა კინწისკვრით გამოაგდო, წადი ივარჯიშე, ღიპი დაიგდეო, ესეც საწყალი ხან ერთ რკინას მიაწყდება, ხან მეორეს, ყოველ ამოქაჩვაზე ისეთი სახე აქვს, გეგონება ტრენაჟორს ეხვეწებოდეს ცოტათი მაინც დამსუბუქდიო. მის ყოველ მოძრაობაზე ვგრძნობდი რომ გარშემო ყველა დამნაშავე ვიყავით, ყოველშემთხვევაში ასე ჩანდა. ან შეიძლება არ მეჩვენებოდა და მართლაც ასე იყო, ზედმეტად ბევრს ხომ არ ვითხოვთ ხოლმე ერთმანეთისგან? ყველას ხომ არ სიამოვნებს ჯანსაღი წესით ცხოვრება? იქნებ არ უნდა ფორმაში ყოფნა და მხნეობა? იქნებ ფიქრობს რომ ღიპი მისი ბუნებრივი მდგომარეობაა და ეს ასაკი სწორედ ღიპის, მოდუნებული კუნთების და მუდმივი დაღლილობის ასაკია? რატომ უნდა შევუშალოთ ხელი?

ან იქნებ ის 25-27 წლის ბიჭი, რომელიც ასწევს ერთ გირს და ორი საათი მისჩერებია სარკეს ან ტელეფონს და დარწმუნებულია რომ ეს ფორმა და შემართება მთელი ცხოვრება გაყვება, ეს მისი გენეტიკაა და არაფერი შეიცვლება, ამ ეტაპზე კი, დარბაზში ერთ ხელში გირით და მეორე ხელში აიფონით, უბრალოდ მილფებს დაათვალიერებს.

ხოდა რა არის მთავარი? მთავარია თქვენ სად ხართ კომფორტში, პირველ რიგში საკუთარ თავთან თუ ხართ კომფორტულად? თუ წვალობთ, იტანჯებით და ეს ის არ არის, რასაც რეგულარულად და სისტემატურად გააკეთებდით მომდევნო რამდენიმე თვის განმავლობაში, ნუ აატირებთ თქვენს სხეულებს, ჯობია სხვა რამე სცადოთ, აერობიკა, ცეკვა, სირბილი, ცურვა, იოგა, ჭოკით ხტომა და არ იფიქროთ იმაზე ხალხი რას იტყვის, რაღა დროს შენი ფორმაში ჩადგომაა, აწი შენ ვერ დაიბრუნებ ძველ ფორმებს, თუ გათხოვდი უნდა გასუქდე კიდეც აბა როგორ, 35 წლის კაცი ხარ და აბა ღიპი არ გექნება? და ა.შ. პირველ რიგში, რაც უნდა გააკეთოთ არის ის, რომ ეს ხალხი სანაგვეზე გადაყაროთ, დამიჯერეთ ამ დროს ერთ 25 კილოს მყისიერად ჩამოიკლებთ და მშვიდად გადახვალთ შენარჩუნების და სტაბილურობის ეტაპზე.

კიმ კი-დუკის აბორტი

რა მოხდება ქუჩებშიც შტეფსელები რომ იყოს, მეუბნება მეგობარი და მეც ვეთანხმები. გვჭირდება. ტელეფონები უნდა დავტენოთ, სმარტფონები გვაქვს, ხუმრობა ხომ არ არის. ყოველდღე ახალი ტელეფონი, ყოველდღე უფრო განვითარებული და უფრო და უფრო მეტ ენერგიას მოითხოვს. ფაუერ ბანკიც გვინდა, შემდეგ ფაუერ ბანკიც ჯდება, ისიც დასატენია. პლანეტის მოთხოვნა მიწოდებას უსწრებს, არსებული რესურსები საკმარისი არ არის, ატომური ელექტრო სადგურები მუშაობით სახეს იხევენ, ადამიანები კი მის გარშემო ბეწვის ხიდზე დავდივართ.

ხანდახან გვაქვს ხოლმე პეროშრიალა აქციები “არ მოჭრა ხე”, “შევამციროთ გამონაბოლქვი” ან “ერთი საათით გამოვრთოთ შუქი”, მერე ვბრუნდებით სახლებში და ყველაფერს ვაბრდღვიალებთ, გვჭირდება, არ გვჭირდება, არ აქვს მნიშვნელობა. არ ვფიქრობთ, იმიტომ რომ ეს არ არის ჩვენი პირადი პრობლემა, ვერ ვხედავთ ამას როგორც პირად პრობლემას, წარმოდგენა არ გვაქვს, ვერ ვათვითცნობიერებთ ერთ დღესაც რა შეიძლება მოყვეს ამ ყველაფერს.

2012 წელი, ფუკუშიმა ყირაზე დგება, ადამიანები გაურბიან იმას, რითაც იტენებოდნენ, რაზეც მიერთებულები იყვნენ მთელი ამ ხნის განმავლობაში.

ამ დროს, კიმ კი-დუკის ფილმის “STOP” მთავარი გმირი მიკი ორსულად არის, ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი ისტერიულ შოკში ვარდებიან, არ იციან რა ქნან, გაიკეთოს მიკიმ აბორტი თუ არა, ალბათობა იმისა, რომ ბავშვი პათოლოგიებით დაიბადება, ძალიან მაღალია. მიკის არ უნდა ბავშვის მოშორება, გამორიცხულია მათი სიყვარულის ნაყოფი პათოლოგიებით დაიბადოს. ასე სჯერა.

ფოტოგრაფი ქმარი, გადაწყვეტს რომ გადაიპაროს რადიაციულ ზონაში და ფოტოები გადაიღოს, ნახოს რეალურად რა ხდება იქ და ცოლი დაამშვიდოს.

რადიაციულ ზონაში კიდევ უფრო შოკურ მდგომარეობაში ვარდება, ორსული ქალი მკვდრადშობს ნაყოფს და იმავე წამში ნამგალით ყელს იჭრის.

BIAFF-ზე ფილმის მსვლელობისას, ჩემს უკან, კინოთეატრ აპოლოში მამა და სამი პატარა შვილი ისხდნენ, არასრულწოვანები. მთელი ფილმის განმავლობაში მამა ბავშვებს კინოს უკითხავდა, ეს მძიმე ფილმი სულ სიცილ-კისკისით აყურებინა და მოასმენინა. შევწუხდით, ვუთხარით, მაგრამ სხვა გზა არ იყო, დავნებდით ბოლოს.

მიკის და საბუს ბავშვი შეეძინათ, ცოტა განსხვავებული, ყველაფერი უფრო ხმამაღლა ესმოდა, ვიდრე ყველა სხვა დანარჩენ ბავშვს, მათ შორის ფუკუშიმას საუბარიც.  ზოგჯერ ყურების დახშობაც იყო საჭირო.

ის სამი ბავშვი თავიდან ძალიან პატარები მეგონნენ ამ ფილმისთვის და მერე მივხვდი რომ არა, რაც უფრო ნაკლებად დავუხშობთ ყურებს და რაც უფრო ადრე დაიწყებენ ყველაფრის მოსმენას, მით უკეთესი პლანეტისთვის.

იქნებ შემდეგ აღარ დაგვჭირდეს გადარჩენისთვის აბსურდული მეთოდების გამოყენება, გადავრჩეთ მანამდე, სანამ ჩვენივე ხელით ნამგალით ყელს გამოვიჭრით და გამოვრთოთ შუქი, არა ერთი საათით.

პ.ს. მშვენივრად ვიცით რომ ღორი რადიაციულ ზონაშია მონადირებული, ვჯერდებით ჩვენთვის სასურველ პასუხს და ხორცს გემრიელად მივირთმევთ.

სე ლა ვი, სე ლა ვი მოდერნ.

მე გლეხი ვარ

ჩემი ცხოვრება ტანჯვაში და ვაებაში გამიტარებია. სიკეთე და სიხარული მე არ მინახამს. დღე და ღამე ვშრომობდი, მაგრამ ჩემ ბედკრულ ოჯახს საკმარისი არც პური ჰქონია და არც ფული. სახნავი მე არა მქონდა და სათესი. მუდამ ბატონის შემყურე ვიყავ. მის მიწას ვხნავდი, მის ვენახს ვამუშავებდი. ჩემი ნაშრომის ნახევარი და უკეთესი პირველათ მას მიჰქონდა; უხეირო და უკანასკნელათ მე მომქონდა. დიდიან-პატარიანად ყველა მათ თვალწარბში შევყურებდით, რომ არა სწყენოდათ რა. შიში, ხათრი და მორიდება თვით სიზმარშიაც არ მავიწყდებოდა. რას იზამ, შვილოსან, გლეხიკაცი მუდამ აბუჩად იყო აგდებული თავადაზნაურობისგან.  ქვეყანა მათ ხელში იყო: ძალაც მათი იყო და სამართალიც. ყველა ჩვენს კისერზე გადადის მალაყს: თავადიც, აზნაურიც, ბერიც, ღვდელიც, პრისტავიც, მამასახლისიც, კანცელარიის მწერალიც, ნაჩალნიკიც და ღუბერნატორიც. გლეხი-კაცის დამხმარე არავინ იყო.

პიატი გოდაში ჩემი ვანე ბიჭი ჩაეწერა ერთობაში – სოციალ-დემოკრატების პარტიაში;

ერთ წელიწადს მთელმა სოფელმა პირი ვქენით, ღალა მეათედზე მეტი არ მივეცით, თავდებს მოჯამაგირე აღარ დავანებეთ, მაგრამ რუს-ხელმწიფე მათ ეხმარებოდა, დაგვახვიეს ყაზაყობა და სოფელს სულ ნაცარ ტუტა აგვადინეს. საწყალ ბიჭს იმდენი მიცემეს, რომ სამი თვე ლოგინათ მყავდა ჩავარდნილი.

ეჰ, შვილოსან, დიდ ბოროტებას ჩადიოდნენ, ღმერთი რა ხეირს დააყრიდა გლეხობის დამჩაგვრელებს. მართალია, გლეხ-კაცი უსწავლელია, მაგრამ, ჭირიმე ხალხის ერთი პირისა და სულისა. ღმერთმა ააშენოს იმათი ოჯახი, ვინც ჩვენში ერთობა მოიგონა. ღვთის წყალობა გვაქვს, რომ სოციალ-დემოკრატებმა საქმე უყვეს ამ ჩვენ თავადებს და ბურჯუებს.

თქვენი ჭირიმე, ბიჭებო, ნიკოლოზის დროს, პეტრებუსისთვის რომ ხალხს ვირჩევდით, ჩემი ვანე სულ იმას მეუბნებოდა: მამა, სოციალ-დემოკრატი ჩხეიძე ავირჩიოთ, სიმართლისთვის და მუშა ხალხისთვის მტერს თავს ზედ შეაკლამსო.

მაგრამ გაუმარჯოს ხალხის სიმართლეს, რომ თვითონ ჩხეიძე კი უმტკივნეულოთ და მთელი დაბრუნდა მაგრამ ამ ხელმწიფეს და ამ ჩვენ თავად-აზნაურობას კი დღე დაუბნელა.

თავადებს ეხლა რაღაც პარტია დაუარსებიათ, ეროვნულ-დემოკრატები ვართ, სოციალ-დემოკრატები უნდა დავამარცხოთ, ერთობას ვებრძოლოთ რომ ჩვენი დედულ-მამული უკან დავიბრუნოთო.

შვილოსან, ისხედით თქვენთვის მაგ შვიდ დესეტინა მიწაზე, რაც დაგიტოვეთ, თორემ გლეხ-კაცს ეხლა თქვენ ბრძოლას ვერ ასწავლით.

მთავრობაში თავად-აზნაურობის მომხრეებს ავირჩევთ და ქვეყანას როგორც გვინდა ისე ვატრიალებთო. ბიჭო და მერე ჩვენ ბალახსა ვძოვთ! ..

გლეხი-კაცი დაუდევარია, ერთი ალთას წავა, მეორე ბალთას, ზოგმა იქნება სულაც არ მიიღოს არჩევნებში მონაწილეობა და თავადები ბავშვებსაც კი გამოვიყვანთ, რომ არჩევნები მოვიგოთო.

აბა, ხალხო, ფხიზლად მოიქცეთი, ფხიზლათ!

ცოტახან კიდევ, ბიჭებო, ცოტახან კიდევ სიმაგრე, რომ ეს თავადაზნაურობისგან ჩამორთმეული მიწები დაგვირიგოს ერთობის მთავრობამ და ერთი რიგიანად დავყორღნოთ და მერე როცა სამნებს ჩავყრით და მიწის ნაყიდობას “კუპჩა კრეპოსტს” უბეში ჩავიდებთ, როცა თავადებმა ჩვენ უნდა ჩამოგვართონ მიწები მაშინ იგი თავიანთ მკვდრებს დააკვეხონ.

მე არავითარი პარტია არ ვიცი, არც ფედერალისტები და არც სხვები, რაც თავი შემისწავლია მე ვიცი ერთი მუშათა პარტია სოციალ-დემოკრატების და ღმერთმა გამარჯვებაც მას მიანიჭოს გლეხკაცობის გასახარელათ და თავად-აზნაურობის სავალალოთ.

აქნობამდის, შვილოსან, ყველგან საწყალი კაცი იდგა ყველაზე უკან და თავადები და ბურჯუები ყველგან მიღებული ხალხი იყო და წინ იდგნენ. ეხლა დროება გამოიცვალა, გაუმარჯოს ერთობას და მის ხალხს, რომ პატარა თავისუფლად ამოვისუნთქეთ და ბატონობა ამოაგდეს.

ნათქვამია: “წინანი უკანაო და უკანანი წინაო”

ეხლა გლეხკაცობა და მუშა ხალხი უნდა წავიდეთ წინა და პირველნი, პირველ რიგში, პირველი ნომრით 1 უნდა გავიდეთ არჩევნებში და ასე პირველნი ვიყვნეთ ქვეყანაზე და სახელმწიფოში, რომ დაფასდეს გლეხ-კაცის შრომა და ოფლი.

 

ძირს თავად-აზნაურობა და ბურჯუაზიები!

გაუმარჯოს სოციალ-დემოკრატებს!

გაუმარჯოს პირველ ნომერს!  

 

 

 ——— 

 

 

me_glexi_var

“მე გლეხი ვარ” საქართველოს სოციალ–დემოკრატიული მუშათა პარტიის საარჩევნო პლაკატი 1919 წელი   

 

რა გჭირს? არაფერი

“ქართველი კაცი ვერ მოკლავს ქართველ ქალს,

იმიტომ რომ ისინი ისედაც მკვდრები არიან.”

თქვა ზაალ ჩხეიძემ შეხვედრაზე “როგორ დავხოცოთ ქალები”.

და ამაზე რატომღაც ერთი ისტორია გამახსენდა. ეს ისტორია იმდენად უცნაური და უჩვეულოა, სიმართლეს თუ შეესაბამება უკვე ვეღარც ვიჯერებ, მაგრამ მგონია რომ კარგად ეხმაურება ამ ფრაზას.

ქალი რომელიც შრომობს, დადის ბაზარში მუშაობს, ზრდის შვილებს, უვლის ქმარს, რომელიც გამუდმებით სახლში ზის, იტანს მისგან შეურაცხყოფას, ნეკნების ჩამტვრევას, ეჭვიანობას, უმადურობას და ბოლოს, ერთ მშვენიერ დღეს, მორიგი რუტინული დღის დასასრულს, როდესაც სახლში ტვირთით მოსული შეეცდება ცოტა ხნით სავარძელზე ჩამოჯდეს და დაისვენოს, ქმარი არ აძლევს ამის უფლებას. აი აქ ქალს ეკეტება, მოთმინების ფიალა ევსება, მთელი ამ წლების მკვდრადყოფნის შემდეგ ცოცხლდება, ქმარს წინააღმდეგობას უწევს და თვითმკლველობას ცდილობს.

საბოლოოდ, შეხვედრის დასასრულს ყველაფერი ქართულ მწერლობას დაბრალდა, სადაც არ არის ქალის ნარატივი, არ ჩანს ქალის ხმა, არ ვიცით რა სურს ქალს, როდის სურს, რატომ სურს, ვინ არის, როგორია, რაზე ოცნებობს .. ..

გვყავს მხოლოდ შორენა (დიდოსტატის მარჯვენა), თინათინი, თამარ მეფე, ცხრა ძმა ხერხეულიძის დედა და ა.შ. სტერეოტიპებით გაჯერებული, მწერლის ინდივიდუალური გადმოსახედიდან იდეალური ქალი, იდეალური ქართველი ქალი; ადამიანები კითხულობენ ამ წიგნებს და მოცემულობად იღებენ რომ ასეთი უნდა იყოს კაცი, ასეთი უნდა იყოს ქალი, ქალი შეიძლება იყოს მხოლოდ დედა, რომელიც წამოხტება დილის ოთხ საათზე, ხელებს აიკაპიწებს რომ დილით ცხელ ჩაისთან ხაჭაპურები დაგახვედროს, ასევე შეიძლება იყოს და, დროთა განმავლობაში დამ მუტაცია განიცადა და არაუბრალოდ და, არამედ კაი ბიჭის და გახდა, რამაც ქალი კიდევ უფრო დახუნძლა ვალდებულებებითა და მოთხოვნებით, ასევე შეიძლება იყოს ცოლი, რომელიც უნდა იყოს შორენა, თინათინი, თამარ მეფე და ა.შ.

ეგ იქით იყოს და მე რომ თამარ მეფეობას მთხოვთ,

ერთი დავით სოსლანი რომელი ხართ, გამოდით აბა. o.O

ზღაპრებით, ლეგენდებით, რომანებით თუ ისტორიით არცთუ ისე ბევრი რამის გაგება შეუძლია კაცს ქალის შესახებ, არც ცდილობს რამე გაიგოს, მოისმინოს, თუ რამე რუტინიდან ან სტერეოტიპიდან გადახვეულს გაიგებს, იზაფრება, ცბუნდება, გეწინააღმდეგება, გეჩხუბება და შენც, შესაბამისად აღარ გიჩნდება სურვილი ისევ რამე აუხსნა, დაელაპარაკო და გააგებინო.

იქნებ არ გინდა სახლის დალაგება და მთელი დღე ლოგინზე გდება გინდა?

იქნებ სწავლის გაგრძელება გინდა?

იქნებ ტატუს გაკეთება გინდა?

სიგარეტის გაბოლება გინდა?

იქნებ დანძრევა გინდა?

იქნებ სექსი არ გინდა, გინდა გადაბრუნდე და დაიძინო

იქნებ ჯერ არ გინდა ბავშვი

იქნებ, იქნებ, ბევრი იქნებ არის, უფრო ღრმაც, მტკივნეულიც და ყოვლისმომცველი საკითხები.

ამიტომ, უმეტეს შემთხვევაში, კითხვაზე რა გჭირს? პასუხია – არაფერი.

კაციც ჩაივლის, ქვეტექსტების გაგებაზე ლაპარაკიც ზედმეტია, არც იოცნებოთ. პასუხი არაფერი მისთვის უბრალოდ არაფერს ნიშნავს და მორჩა. ამიტომაც, ამ ტიპის კაცები ყოველთვის რჩებიან ყველაფრის მიღმა, მხოლოდ სირაქლემას პოზის ანაბარად, ყველაფერი ხდება მათ გარეშე და მერე უკვირთ, უკვირთ რატომ ვერ იპოვეს შორენა, თინათინი ან თამარი და ვერ ხვდებიან რომ დროა გამოვიდნენ ლეგენდებიდან, ზღაპრებიდან, სტერეოტიპებიდან და მწერლების, ისტორიკოსების შექმნილი იდეალებისგან. ისინი ხომ უბრალოდ არ არსებობენ და არც არსებობდნენ. აღიარეთ და შეეგუეთ!

დაგვიანება იცით კაცებმა

ეპიზოდი I – მონადირე

– გამარჯობა, მიცანი?

– ვერა, ვერ გიცანი, რომელი ხარ?

– ჯგუფელები ვიყავით ბაღში, როგორ ვერ მიცანი, თმებს გწიწკნიდი, კუბიკებს გესროდი და შენს საჭმელს ვჭამდი, აღარ გახსოვს?

– პირიქით რომ გაგეკეთებინა, უფრო დამამახსოვრდებოდი ალბათ (სიცილი)

– მიყვარდი ბაღში

– ვა

– ახლახანს დავჯექი და დავფიქრდი რომ სულ შენ მიყვარდი, მთელი ეს წლები

– ახლა, ანუ 30 წლის შემდეგ? 

– კი, მიყვარხარ და მინდა რომ ერთად ვიყოთ

– მე არ მინდა, არ გიცნობ, არ ვიცი ვინ ხარ

– თავს იფასებ?

– არა, უბრალოდ არ გიცნობ და არ ვიცი ვინ ხარ, მითუმეტეს არ მიყვარხარ და არც შენთან ყოფნა მინდა . . .

(უკვირს. თან ძალიან.)

– კარგი მაშინ ცოლს მოვიყვან.

– კარგი

(და მოყავს)

ასეთი დიალოგის კიდევ ბევრი ვერსია შემიძლია შემოგთავაზოთ, ბაღიდან, სკოლიდან, უნივერსიტეტიდან თუ ცხოვრების სხვა პერიოდებიდან; დასაწყისი, დასასრული თითქმის ერთნაირია ხოლმე, მხოლოდ ამბავის დრამატულობის დონე იკლებს ან მატულობს ხოლმე, ინდივიდუალურად. ყველაზე სევდიანი თითოეულ ამ ამბავში არის ის რომ, შენს უარს, პირობითად 30 წლის შემდეგ, მეორე მხარე იღებს როგორც თავის დაფასებას, “თავს იფასებ”, “მაწვალებ” და რაც ყველაზე სასაცილოა, იწყებენ ნადირობას, შტერები უფრო მეტად ვარდებიან ინტერესში და ერთი პროცენტითაც კი არ უშვებენ იმას რომ, გადაგინდა, გაცივდი, აღარ გიყვარს, სხვას ხვდები, აღარ გაინტერესებს, ბოლოს და ბოლოს ამდენი დრო გავიდა.

 

ეპიზოდი II – საჩოკი

როგორც ალბათ უკვე მიხვდით, ეს ეპიზოდი პირდაპირ ბმაშია წინა ეპიზოდთან, მაგრამ აქ უნდა გამოვყოთ საჩოკის რამდენიმე ქვეჯგუფი:

საჩოკი ნომერი 1 – ადამიანი, რომელიც 30 წელი (პირობითად) არ ჩანს, არ გაწუხებს, საერთოდ არ იცი მისი არსებობის შესახებ და ბოლოს სცენაზე გამოდის ანშლაგის და ბისზე გამოყვანის მოლოდინით ❤

საჩოკი ნომერი 2 – ადამიანი, რომელიც მუუუუუუუუდმივად შენს გვერდით არის, 24/7-ზე, ყველა დღე, ყველა წელი, არ გტოვებს არც ჭირში, არც ლხინში, მშვიდად ისმენს შენს სასიყვარულო ისტორიებს, გაძლევს რჩევებს, ოღონდ ისე კოხტად და მოქნილად, რომ თვითონაც ვერ ხვდება თავის მესაკუთრეობის, ეჭვიანობის და პოტენციური კონკურენტის თავიდან მოშორების აუტანლად მსუბუქ შტრიხებს ❤ და ვერასოდეს, ვერასოდეს ხვდება რა გითხრას, როდის გითხრას ან როგორ გითხრას.

(უმძიმესი შემთხვევა(ავტ. შენიშვნა)).

საჩოკი ნომერი 3 – ის შენს გვერდით არ არის, ის არის სადღაც, არც იცი სად, მაგრამ მან იცის შენი კონტაქტი, შენ იცი მისი, წლების ინტერვალით შეიძლება ერთმანეთს დაუკავშირდეთ, ან მისი ან შენი ინიციატივით, გაგყვეს ცხოველების ბაზრობაზე და თეთრი ბაჭია გაყიდინოს ან რა ვიცი, სხვა რამე მსგავსი ჰეროიკული ნაბიჯი გადადგას. მოკლედ, ის არის, ის არსებობს, როგორც ჰამლეტის მამის აჩრდილი და როგორც კი მის სახელს ახსენებ, მაშინათვე შენთან გაჩნდება (ზღაპარივით).

(შემთხვევის სიმძიმე დაუდგენელია (ავტ. შენიშვნა))

 

ეპიზოდი III – დაუდეგარი საჩოკი

რასაკვირველია შესაძლებელი იყო ეს საჩოკი, საჩოკი ნომერი ოთხი ყოფილიყო, მაგრამ იმდენად გამოირჩევა რომ ცალკე ეპიზოდი დააკვდება.

ახლა აქ რა ხდება, აქ, თავიდანვე ორივემ იცით რომ იმას მოწონხარ, შენც მოგწონს, კარგად ხართ ერთად, დიდებულად, მაგრამ რაღაც პატარა პრობლემა შეიძლება ჰქონდეს: აი ამ მომენტში იცის რა უნდა, მაგრამ მეორე მომენტში აღარ იცის, ან აღარ ახსოვს. ერთ ადგილზე ვერ ისვენებს, ხან ვის მიასკდება, ხან ვის, თუმცა მუდმივად შენს გარშემო ტრიალებს, შენ ხომ ჯიბეში ჰყავხარ, სად წახვალ, არსად წამსვლელი შენ არ ხარ, ეს კარგად აქვს გათავისებული, და შენი მხრიდან მუდმივად აქვს მოთმინების, გაგებით მოკიდების და ლოიალურობის იმედი.

ეპიზოდი IV – წარსულის აჩრდილებთან მებრძოლები

მებრძოლი, ერთი შეხედვით გაუტეხელი სულის პატრონი, მუხას რომ მოგლეჯს და სად ჯანდაბაში წაიღოს რომ არ იცის, სულს ამოიღებს შენი გულისთვის, გორასაც ძვრას უზამს, პირამიდას დაეტაკება თავით, ევერესტზე ავა და ჩამოვა, უკვდავების წყალზე გაგეგზავნება, რომანტიკულ ვახშამსაც მოგიწყობს, ისეთ ადგილას, რასაც ახლა მარტო ჩემი ფანტაზიით ვერ ვიგონებ, მაგრამ აი, მუხთალი როა წუთისოფელი, წარსულის აჩრდილებს ვერაფერს უხერხებს, მოკალი და ვერ.

– აი საშინელი გამოცდილება მქონდა, ვერ გავრისკავ  

– აი ვერ დავიწყებ სერიოზულ ურთიერთობას, მეშინია პასუხისმგებლობების

(და თავისი მოტანილი სტენკა ისევ სახლში წაიღო)

– აი ბოდიში რო შეგაწუხე მარა სხვა მიყვარს რა

– აი ცოლი მყავდა აკვნიდან და ახლა იგივეს ვერ გავიმეორებ

– მიყვარხარ მაგრამ მეშინია, შენმა წინამორბედმა მიღალატა

(წინამორბედს დაშორდა ასე ხუთი წლის წინ – ავტ. შენიშვნა)

ციტატები შემიძლია კიდევ გავაგრძელო, მეტი დრამა შემოვიტანო, ასევე გაითვალისწინეთ რომ თუ ძალიან “გაგიმართლათ” წარსულთან მებრძოლი აჩრდილი შეიძლება იყოს საჩოკი და არა ისეთი, როგორიც აღვწერე.

და ბოლოს, ისევ დაბრუნდით პოსტის დასაწყისში და გადახედეთ პირველ დიალოგს, ეპიზოდების შესაბამისად. :დ  

 

 

XXVIII წერილი ქუცნას – გული საგულეში

მუხლები მტკივა. სიარული მიჭირს ან არ მინდა, არ ვიცი. წერილი ვერც მე წამოვიღე და სხვას კიდევ არ ვენდობი, ხომ იცი.

ბევრი რამ მოხდა, შენ კიდევ გართული ხარ შენი ქაოსური ყოველდღიურობით და ჩემი წუწუნით აღარ მინდოდა თავი მომებეზრებინა. არც გახსენდები, წერილის მოსაწერად არასოდეს იცლი, ან იქნებ არც გინდა. რა დრამა ხარ, გაიფიქრებ როცა ამ წერილს წაიკითხავ, თავს გადააქნევ, როგორც იცი ხოლმე. მეც ვიცი რომ დრამა ვარ და ყველაფერს ვართულებ, და ისიც ვიცი, რომ ერთადერთი ხარ, ვინც ამ დრამების განეიტრალების ტრაკი აქვს და სურვილიც არასოდეს უქრება. მერე რა რომ არასოდეს არ მწერ. მე ხომ ვიცი რა შეგიძლია. თუმცა რა დაგიმალო და მწყინს. შენგან მწყინს.

ჩემი გული მიწაშია. შენიც. წუხელ ბევრს ვფიქრობდი ამაზე, რაღაც შინაგანი ხმა მეუბნებოდა რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა. ხელის გაწვდენის მანძილზე დავმარხეთ, ვიფიქრეთ რომ ასე უფრო დავიცავდით, გატეხვისგან, ბევრი ტკივილისგან, გაჩერებისგან და ძალიან ღრმად დავმარხეთ. ერთმანეთს გავუცვალეთ და შევპირდით რომ ერთმანეთს არასოდეს ვეტყოდით, სად წავიღეთ ჩვენი გულები. ახლა მინდა რომ მითხრა, მინდა რომ მიწიდან ამოვიღო და დავაბრუნო საგულეში, თუკი ჯერ კიდევ ვარგა რამედ. შენც იგივეს გირჩევ. იქნებ დასრულდეს ქაოსი შენში და შენს გარშემო, იქნებ შეცვალო შენი მოსაბეზრებელი ყოველდღიურობა, ერთი და იგივე ადამიანები და ერთი და იგივე ადგილები, არ მოგბეზრდა? ვიცი რომ მოგბეზრდა, შენ თვითონ მითხარი. ხოდა აწიე ტრაკი, გაინძერი. დროა.

ბოლო დროს ხშირად მესიზმრება, რაღაც ქვა-ღორღიან დაღმართზე ჩავრბივარ გამალებით, მუხლი მეჭედება, ფსკერამდე მივდივარ და სახით ღორღში ვეცემი, აღმართზე ვეღარ ავდივარ. და ასე სულ, ვცდილობ და ვცდილობ, ფსკერის მერე აღმართია და იქ მინდა ასვლა რამდენი ხანია. რაღაც მაკლია. ერთხელაც მინდა მოსხლეტით გავიქცე, მუხლი არ გამიჩერდეს, სახით ქვა-ღორღში არ დავეცე და აღმართზე ავვარდე. იქიდან ყველაფერი ჩანს, იქიდან ყველაფერს ნათელი მოეფინება, ყველაფერი დალაგდება და უკან აღარ დავბრუნდები. შვებით ამოვისუნთქებ. ამოისუნთქებ შენც.

ალბათ ამიტომ მტკივა მუხლები. ალბათ ამიტომ ვერ მივიტანე წერილი საფოსტო ყუთამდე. ახლაც ჩვენს კატას გამოვატან, ისიც ფეხით წამოვა შენამდე, არც მანქანა ჰყავს და არც თვითმფრინავი ჯერ.

შემდეგ წერილამდე ქუც.

 

ქუნქური რა ხილია?

სოფელში დიდი სახლი გვაქვს, სოფლის სახლები ერთმანეთთან ახლო-ახლოს დგას. მახსოვს, ჩემს ბავშვობაში გვერდითა სახლის მეზობელმა, ჩვენი სახლის ეზოსკენ კედელზე ფანჯარა გამოჭრა, რომელიც პირდაპირ ჩვენ სახლს და ფანჯარას უყურებდა. არ დამავიწყდება ბაბოჩემის, თამარას აღშფოთება ამ ამბავზე, ახლა ფანჯრებიდან უნდა ვუჭვრიტინოთ ერთმანეთსო? ბაბო 86 წლისაა, ყველა ეპოქას მოსწრებული, თავისუფლებასაც და შებოჭილ, სირაქლემის პოზის მოყვარულ საბჭოთა კავშირსაც. პირად სივრცეზე და თავისუფლებაზე უფრო მეტი ესმის, ვიდრე ჩემი მშობლების თაობის დიდ ნაწილს ან თუნდაც ჩემივე თაობას.

არც ის დამავიწყდება, მეზობლის სახლსა და ჩვენს შორის ეზოში ლეღვის ხე რომ დადგა, რათ უნდა ხედავდნენ, მე ჩემს ეზოში რას ვაკეთებო, გაიფურჩქნა და გადაიშალა ლეღვის ხე, მეზობლის სახლსაც ვეღარ ვხედავთ, არათუ რამე დეტალს. რა სიმბოლურია, ლეღვის ფოთლები ოდითგან ხომ ყველაფერს ფარავს.

ასე ცდილობდა ბაბო თავისი პირადი სივრცის შექმნას და ამ დაუფასებელი და ძნელად მოსაპოვებელი სულიერი კომფორტის ყოველთვის დიდი მხარდამჭერი იყო და არის.

რა არის პირადი სივრცე? ზოგისთვის, გაგიკვირდებათ და მხოლოდ ჟიმაობასთან ასოცირდება, რასაკვირველია ყველა თავისი გარყვნილებიდან გამომდინარე ზომავს და წონის, არადა, პირადი სივრცე, ძალიან მარტივად და უბრალოდ, ჩაკეტილ ოთახში ჯდომას და ყავის სმას შეიძლება ნიშნავდეს, ან საერთოდ იატაკზე გდებას, ფანჯარაში უმისამართოდ ყურებას, როცა სრულიად დარწმუნებული ხარ რომ კარს არავინ შემოგიჯლაგუნებს და არ შეგაწყვეტინებს შენს ფიქრებში, ოცნებებში და გეგმებში უმისამართოდ ბოდიალს.

ამის მერე ვფიქრობ, რა რჯის ქუჩაში მოსეირნე ადამიანს, რომელიც ცდილობს დაინახოს, რა ხდება მეთხუთმეტე სართულზე. ჭვრიტინის და სხვის ცხოვრებაში ხელების ფათურის გამუდმებული სურვილი რატომ აქვთ? გამოძიების, გამორკვევის, გამოკითხვის სურვილი, რა აწუხებთ? თავისი ცხოვრება არ აქვთ? ხომ ჰყავთ ოჯახი, შვილები, სამსახური, შეხედავ და ვერაფერს იტყვი, თითქოს დაკავებული უნდა იყოს ადამიანი ამ ყველაფრით და სხვის ცხოვრებაში გარკვევისთვის დრო აღარ უნდა რჩებოდეს, თავის მოსაფხანადაც არ უნდა რჩებოდეს დრო.

ადამიანებო!

ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი მეთხუთმეტე სართულები, სადაც კრებსითი ნინო ლაბარტყავები ცდილობენ შემოჭვრეტას და დეტალების გარჩევას.

ჩვენ ყველას გვყავს ბოიფრენდი, გერლფრენდი, ზოგს კი ორივე ერთად. ხომ არ ვთქვათ, რომ ყველა ვქუნქურებთ? ზოგი მეთხუთმეტეზე, ზოგი პირველზე, ზოგი ტრიალ მინდორში, ზოგი მანქანის კაპოტზე, ზოგიც სად და ზოგიც სად.

ჩვენ ვიცით, რომ ბავშვები წეროებს არ მოყავთ, არც კომბოსტოში სხედან.

ამასთან, ჩვენც და გარშემომყოფებსაც ძალიან გვიყვარს სირაქლემას პოზა, რასაკვირველია არა ლოგინში, არამედ ყველგან ლოგინის გარდა.

რაზე გაანჩხლდა ნინო ლაბარტყავა? რედისონის მინები ამრეკლია, იქნებ ნინომ საკუთარი თავი დაინახა სარკეში და შეეშინდა ვინმეს არ დაენახა და გადაწყვიტა სასწრაფოდ აღეკვეთა საკუთარი ქცევა სასტუმროს მეთხუთმეტე სართულზე. შევარდა ფოიეში და დედისტრაკი დაახურა პერსონალს იმ ბავშვის თანდასწრებით, რომელსაც მანამდე იმიზეზებდა, გაირყვნებაო, რას აკეთებენ თქვენს სასტუმროში, აქ ბავშვები არიან და უყურებენო.

აბა რა ჰგონია ნინოს და სხვა ნინოებს, მეთხუმეტე სართულზე შეიძლება ნარდის სათამაშოდ აიგორგლო?

საახალწლო საღამოზე წასული ბავშვი მეთხუმეტე სართულისკენ როდის იყურება?

ნინო ლაბარტყავების შიშით ქუნქური ვის გაუწყვეტია, თუმცა თავისუფლად შეიძლება სირაქლემას პოზის საკრალიზაციას შეუწყოს ხელი და თავები ამოყოთ და თქვათ, ქუნქური არ ტეხავს მეგობრებო, არც ლეღვია და არც ვაშლი და საერთოდ ხილიც არ არის!

 

ახალ წელს გილოცავთ!

2015 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2015 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 44,000 times in 2015. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 16 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.