ქუჩის მუსიკოსები სტამბოლში

სიცხეა, ჰაერი სულ უფრო და უფრო იკუმშება და სადღაც ქრება, სცენარის მიხედვით სუნთქვა უნდა გაგიჭირდეს, გრილ ადგილს ეძიებდე და თავზე ცივ წყალს ისხამდე, თუმცა ასე არ ხდება. გავდივარ გარეთ, მეც ვუერთდები ხალხის ნაკადს და ვტკბები სტამბოლით, სრულიად მარტო.

მარტო ბოდიალს არაფერი სჯობს, მითუმეტეს სტამბოლის მიხვეულ-მოხვეულ, მეტასტაზებივით გაბნეულ ვიწრო ქუჩებში და თუ ამ პაპანაქება სიამტკბილობაში ქუჩის მუსიკოსებიც შემოიჭრებიან, აღარასოდეს ფიქრობ უმისამართო სეირნობის სავარაუდო დასასრულზე.

ქუჩის მუსიკოსების სიმრავლით სტამბოლი არ გამოირჩევა, თუმცა აქა – იქ სასიამოვნოდ ამოხეთქავს ხოლმე საინტერესო და მრავალფეროვანი ჰანგები, ჩერდები, უსმენ და თან ისვენებ.

მშურს ხოლმე ქუჩის მუსიკოსების, მგონია რომ თითოეული მათგანი უფრო მეტად ახორციელებს თავის თავში თავისუფლების იდეას, ვიდრე ყოველდღიურ, გინდა-არ გინდა ყოფიერების ფერხულში ჩაბმული რომელიმე რიგითი მე. ეს არ არის მხოლოდ სამუშაო სამუშაოსთვის, ყოველ შემთხვევაში ერთი შეხედვით ასე გეჩვენება, ეს არის სიმღერა თავისუფლებისთვის, და ისეთი თავისუფალი ნოტებისთვის რომ გეშინია რომელიმე მათგანის უკიდეგანო თავისუფლებას ვერ გაუძლო და წაგაქციოს კიდეც.

მთავრდება მუსიკა და შემსრულებელი მთავაზობს კომპაქტ დისკს, ცოტა არ იყოს იმედგაცრუებული ვრჩები, მრგვალ, ვერცხლისფერ სფეროში მოთავსებული თავისუფლება მეხამუშა, მეუცხოვა და წამოვედი.
ცოტა ხანი, ხელებგამოშვერილი ნოტები კიდევ მომყვებოდნენ, თავისუფლება სურდათ, ნამდვილი თავისუფლება, ნელ-ნელა ყველაფერი მიილია ქუჩაც, მუსიკაც, ნოტიც და თავისუფლებაც.

პრაღის ციხე-სიმაგრე

თუ კი ფეხზე მყარად დგახართ და ფეხსაცმელიც ხელს გიწყობთ, პრაღის თოვლიან ქუჩებში ხეტიალს არაფერი ჯობია, თუმცა პრაღის ციხე კომპლექსი ზუსტად ის ადგილია, რომელიც ზაფხულის მიწურულს ან შემოდგომის დასაწყისში კიდევ ერთხელ უნდა მოინახულოთ. პირველ რიგში იმიტომ რომ კომპლექსს უფრო უკეთესად დაინახავთ, სიამოვნებას მიიღებთ ულამაზესი პარკებში და სკვერებში სეირნობით და რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს ამ მთაზე, ციცაბო ადგილას დაგხვდებათ ყურძნით დახუნძლული ვენახი, ღია კაფე, სადაც დააჭაშნიკებთ ღვინოს, გლინტვეინს და სხვა სასმელებს.

თავად კომპლექსი ძველად იმპერატორების, დღეს კი ჩეხეთის პრეზიდენტის რეზიდენციას წარმოადგენს, რომელიც მასშტაბით მსოფლიოში უდიდესი საპრეზიდენტო რეზიდენციაა.გინესის მიხედვით კი მსოფლიოში არსებული უძველესი ციხესიმაგრეებიდან უდიდესია, მოიცავს 70 000 კვ.მ. ფართობს.

კომპლექსის ისტორია IX საუკუნიდან იღებს სათავეს და ნელ-ნელა სხვადასხვა მეფის მმართველობის ჟამს მდიდრდებოდა და ვითარდებოდა სტრუქტურულად და მრავალფეროვანია არქიტექტურული,ისტორიული და კულტურული თვალსაზრისით. კომპლექსი მოიცავს წმ. ვიტუსის ტაძარს, წმ. გიორგის ბაზილიკას,მონასტერს, რამდენიმე სასახლეს, მუზეუმებს და ა.შ. კომპლექსის უდიდესი ნაწილი რასაკვირველია ღიაა ტურისტებისთვის.

Staroměstské náměstí პრაღაში

პრაღაში რომ მოხვდეთ, ამისთვის ჯერ თბილისში ჩეხეთის საელჩოს უნდა მიაკითხოთ შენგენის ვიზის მისაღებად; მოკლევადიანი ტურისტული ვიზიტისთვის დაგჭირდებათ

1) პასპორტი

2) ცნობა სამსახურიდან

3) ბანკის ცნობა შესაბამისი სახსრების არსებობის შესახებ

4)  ბოლო სამი თვის საბანკო ამონაწერი

5) დაზღვევა

6) თვითმფრინავის ბილეთი (ჩეხეთის ავიახაზები), რომელიც ყველაზე ძვირი მთელი მოგზაურობისას – 400 ევრო, ორი გზა.

7) ასევე  დასტურის წერილი (confirmation letter) იმ სასტუმროდან, სადაც აპირებთ გაჩერებას პრაღაში იმის შესახებ რომ XX რიცხვიდან XX რიცხვამდე დაჯავშნულია სასტუმროს ნომერი.  

სასტუმროსთან დაკავშირებით მცირე გაუგებრობას ჰქონდა ადგილი. ვინაიდან მეგობარს უკვე ჰქონდა პრაღაში მოგზაურობის გამოცდილება, ბევრი ფიქრით თავი არ ავიტკიეთ და პირდაპირ ნაცად გზას მივყევით. რაც იმაში გამოიხატებოდა რომ თითქოს ჩეხეთის საელჩო ითხოვს გადახდის დამადასტურებელ ქვითარს და ეს აუცილებლად ტურისტულმა სააგენტომ უნდა მოგცეს. მოვიქეცით ასე. ტურისტულმა სააგენტომ გაგვატანა ადგილობრივი გადახდის ქვითარი, რაც ჩეხეთის საელჩომ უკან არწყია და შესაბამისად მეორედ მოგვიწია რიგში ჩადგომა საელჩოში შესასვლელად ანუ + 1 კვირით გადაიწია პროცედურები.  

სინამდვილეში  კი უფრო მარტივად ყოფილა საქმე და არა ჩეხეთის საელჩოს პრეტენზიულობაში.

ნეკრესი, ქეიფი და ნაგავი

წინა კვირას ნეკრესი მოვიარე, პირველად ვიყავი და მიუხედავად აუტანელი და გაუსაძლისი სიცხისა ძალიან ძალიან მოვიხიბლე.  როგორც უკვე ნამყოფმა ადამიანებმა მითხრეს ტერიტორია არ იყო ადრე მოწყობილი, გზაც გაუვალი იყო და ადიოდნენ ფეხით. ამჯერად, ჩემდა გასაკვირად ყველაფერი კარგად იყო მოწყობილი, არა ბუტაფორიულად, ტერიტორია შემოღობილი და ნეკრესის სამონასტრო კომპლექსის ძირში სამარშუტო ტაქსებიც იყო მობილიზებული, მანქანების შესვლა არ შეიძლებოდა გარდა მღვდლებისა და მომსახურე პერსონალისა.

მივყვეთ ფოტოებს  

სამარშუტო ტაქსი მეტი კომფორტისთვის ორი გზა 1 ლარი ღირს, ბილეთების შეძენა კი იქვე სალაროში შეგიძლიათ

კახეთი: სანდრო ახმეტელის სახლ–მუზეუმი

ცოდვა გამხელილი ჯობს და სანდრო ახმეტელის სახლ-მუზეუმ, რომელიც ჩემს სოფელში – ანაგაშია, მხოლოდ ერთხელ ვარ ნამყოფი, ისიც უხსოვარ დროს. რაც “განაახლეს” არ ვყოფილვარ, ყოველთვის ისეთ დროს ჩავდივარ რომ დაკეტილია ხოლმე.

გაკეთებას რაც შეეხება, ახლებური წესის მიხედვით აქაც მხოლოდ ფასადია გაკეთებული, რეალურად კი ბევრი რამ არის გასაკეთებელი, თან საფუძვლიანად, რადგან საფრთხის ქვეშ დგას მუზეუმში დაცული ექსპონატები, რომელიც 1034 ერთეულს ითვლის.

ფასადი

უკანა მხარე

კიბე

უკანა კარი

სტენდი

(ფოტოები: მე)

სანდრო ახმეტელის მიერ დადგმული სპექტაკლები:

1 დ. არაყიშვილის – ,,თქმულება შოთა რუსთაველზე” 1919 წ.

2. ს. შანშიაშვილის – ,,ბერდო ზმანია” 1920 წ.

3. ჯ. სინგის – ,,გმირი” 1923 წ.

4. ს.შანშიაშვილის – ,,ჰერეთის გმირები” 1924 წ.

5. უ. შექსპირის – ,,უინძორელი ცელქი ქალები” 1924 წ.

6. ა. გლებოვის – ,,ზაგმუკი”1926 წ.

7. ნ. შიუკაშვილის – ,,ამერიკელი ძია” ( 1 ნაწ.) 1926 წ.
( 2 ნაწ.) 1927 წ.
8. მ. ლორთქიფანიძის – ,,ათი დღე” 1927წ.

9. კ. ლიფსკეროვი – ,,კარმენსიტა” 1927 წ.

10. ე. ბილბელოცერკოვსკი – ,,საჭე მარცხნივ”1927 წ.

11. ბ.ლავრენიოვის – ,,რღვევა” 1928 წ.

12. ს.შანშიაშვილის – ,,ანზორა” 1928 წ.

13. ხოზიკა – ,,ხოჭოების დოღი” 1928 წ.

14. ჰაყენკლევერის – ,,საქმის კაცი” 1929 წ.

15. ვ. კირშონის – ,,ქართა ქალაქი” 1929 წ.

16. ვაჟა-ფშაველას მიხედვით – ,,ლამარა” 1930 წ.

17. შ. დადიანის – ,,თეთნულდი” 1931 წ.

18. მირცხულავას – ,,განგაში” 1931 წ.

19. ბუხნიკაშვილის – ,,ნაბიჭვარი” 1931 წ.

20. ფ. შილერის – ,,ყაჩაღები” 1933 წ.

21. ლ. სლავინის – ,,ინტერვენცია” 1934 წ.

სად მეძინა შატილში

არც მეტი არც ნაკლები, პირველად მეძინა X-XI საუკუნეებით დათარიღებულ, ჩეჩნეთის საზღვარზე, ზღვის დონიდან 1400 მეტრზე მდებარე, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში შეტანილ შატილის კოშკში.

შეგრძნება საოცარი იყო, განმეორდება თუ კოშკს კიდევ ვესტუმრები.

სულ რაღაც ერთი დღე–ღამე გავატარეთ კოშკში და ადამიანურად დავისვენე, გარშემო უჩვეულო სიგრილე, ზოგჯერ სიცივე იყო, მდინარის ხმაურზე ჩამეძინა და ისევ მდინარის ხმაურზე გამომეღვიძა, რომელიც იქვე ჩამოდიოდა.

ვერ ვიტყვი რომ კოშკი კარგ მდგომარეობაშია, რეაბილიტაციას საჭიროებს, სულ ახლახან კომპლექსის სამხრეთ ფასადი ჩამოიშალა, ამბობენ რომ მალე დაიწყება სარეკონსტრუქციო სამუშაოები და იმედია, მორიგი სტუმრობისას ლიფტები და შუშის სრა–სასახლეები არ დამხვდება და ისევ ისეთი ძველი სახე ექნება შენარჩუნებული, როგორმაც მყისიერად ძველ, ხევსურულ რომანტიზმში გადამისროლა.

კოშკი ქვემოდან, მდინარე არღუნის პირიდან

კოშკის დიასახლისი – ქალბატონი ნინო

კოშკის სატრაპეზო და ჩვენი გუნდის ნაწილი

ჩემი ოთახი <3

ხედი ჩემი ოთახის სარკმლიდან – დილა

 

რაც უფრო ვშორდებოდით მით უფრო გული მწყდებოდა, კიდევ მინდა იქ დაბრუნება

პ.ს. დანარჩენი ფოტოები იხილეთ Eat and Tour–ს გვერდზე