გუშინ თბილისი ცენტრალში ხალხმრავლობა იყო , იქ ყოველთვის ხალხმრავლობაა, თუმცა ახლა უფრო მეტად – ფასდაკლებები დაიწყო.
ის–ის იყო ესკალატორზე შევდგი ფეხი, რომ გვერდით მდგომი კაცი გამომელაპარაკა:
– შეხე, შეხე იმ პატარა გოგომ, ვაახ, რამხელა ზურგჩანთა წამოიკიდა, აბა შეხედე, ვაახ
მეც გავხედე და ტურისტების ჯგუფი შევნიშნე, უზარმაზარი ზურგჩანთებით
– შეხე რა, ერთი ბეწო გაკნაჭული გოგოა და სამ თავის წონა ჩანთას კი მიათრევს, აბა ჩვენებს ორი ნაბიჯი ვერ გადაუდგამთ, მარშუტკა თუ ცოტა მოშორებით გაჩერდა, წუწუნებენ და კრუსუნებენ, აბა შეხე რა . . და ასე დადიან ტოო, მთელ მსოფლიოს შემოივლიან ასე, რა დუხი აქვთ, რა ძალა აქვთ ვაჰ
– სურვილი და მონდომებაა მთავარი – ვეუბნები და გონებაში სხვა სიტყვებსაც ვეძებ, მინდა კიდევ რაღაც დავამატო, მაგრამ უხერხულია რამე თქვა, როცა შენ ესკალატორზე დგახარ და უცხოელი ტურისტების ჯგუფი უზარმაზარი ზურგჩანთებით ჩვეულებრივი კიბეებით ამოდიან ზემოთ.
– საოცრებაა რა, აი დადიან ხან ველოსიპედით ხან ფეხით, როგორი ბეჯითი და ყოჩაღი ხალხია რა, ვაჰ – კიდევ ერთხელ მოასწრო ჩემმა თანამოსაუბრემ გაოცების გამოხატვა და ესკალატორიც მიილია.
მინდოდა ისიც დამემატებინა, რომ ახლახან ხევსურეთში ვიყავით და იქაც ბევრი ვიარეთ ფეხით, რომ ჩვენც ყოჩაღები ვართ, მაგრამ მერე აქაც შემრცხვა, როდესაც ხევსურეთში მიმავლები სოფელ ჩინთში გავჩერდით პურის საყიდლად, უცხოელი ტურისტების ჯგუფმა ჩაგვიარა ველოსიპედებით და თავთავიანთი ტვირთით – ჩვენ მინივენით მივდიოდით ხევსურეთში, ისინი ველოსიპედებით.
სოფელი ჩინთი, დუშეთის რაიონი
მართალი იყო ის კაცი, ზარმაცები, წუწუნები და კრუსუნები ვართ ჩვენ 
