კახეთი: სანდრო ახმეტელის სახლ–მუზეუმი

ცოდვა გამხელილი ჯობს და სანდრო ახმეტელის სახლ-მუზეუმ, რომელიც ჩემს სოფელში – ანაგაშია, მხოლოდ ერთხელ ვარ ნამყოფი, ისიც უხსოვარ დროს. რაც “განაახლეს” არ ვყოფილვარ, ყოველთვის ისეთ დროს ჩავდივარ რომ დაკეტილია ხოლმე.

გაკეთებას რაც შეეხება, ახლებური წესის მიხედვით აქაც მხოლოდ ფასადია გაკეთებული, რეალურად კი ბევრი რამ არის გასაკეთებელი, თან საფუძვლიანად, რადგან საფრთხის ქვეშ დგას მუზეუმში დაცული ექსპონატები, რომელიც 1034 ერთეულს ითვლის.

ფასადი

უკანა მხარე

კიბე

უკანა კარი

სტენდი

(ფოტოები: მე)

სანდრო ახმეტელის მიერ დადგმული სპექტაკლები:

1 დ. არაყიშვილის – ,,თქმულება შოთა რუსთაველზე” 1919 წ.

2. ს. შანშიაშვილის – ,,ბერდო ზმანია” 1920 წ.

3. ჯ. სინგის – ,,გმირი” 1923 წ.

4. ს.შანშიაშვილის – ,,ჰერეთის გმირები” 1924 წ.

5. უ. შექსპირის – ,,უინძორელი ცელქი ქალები” 1924 წ.

6. ა. გლებოვის – ,,ზაგმუკი”1926 წ.

7. ნ. შიუკაშვილის – ,,ამერიკელი ძია” ( 1 ნაწ.) 1926 წ.
( 2 ნაწ.) 1927 წ.
8. მ. ლორთქიფანიძის – ,,ათი დღე” 1927წ.

9. კ. ლიფსკეროვი – ,,კარმენსიტა” 1927 წ.

10. ე. ბილბელოცერკოვსკი – ,,საჭე მარცხნივ”1927 წ.

11. ბ.ლავრენიოვის – ,,რღვევა” 1928 წ.

12. ს.შანშიაშვილის – ,,ანზორა” 1928 წ.

13. ხოზიკა – ,,ხოჭოების დოღი” 1928 წ.

14. ჰაყენკლევერის – ,,საქმის კაცი” 1929 წ.

15. ვ. კირშონის – ,,ქართა ქალაქი” 1929 წ.

16. ვაჟა-ფშაველას მიხედვით – ,,ლამარა” 1930 წ.

17. შ. დადიანის – ,,თეთნულდი” 1931 წ.

18. მირცხულავას – ,,განგაში” 1931 წ.

19. ბუხნიკაშვილის – ,,ნაბიჭვარი” 1931 წ.

20. ფ. შილერის – ,,ყაჩაღები” 1933 წ.

21. ლ. სლავინის – ,,ინტერვენცია” 1934 წ.

დაბადების დღე და

“ბლოგერი ლომის ხახაში მტერი ჩავარდაო” – ანდაზასავით

დაბადების დღის, ისევე როგორც სხვა მოვლენების აღსანიშნავი სუფრის უცნაური ტრადიციები გვაქვს, რომელთა შემორღვევასაც მეტ–ნაკლებად ვცდილობ ხოლმე.  ბევრი ხალხი, ბევრი ხმაური, თვალუწვდენელი და მრავალსართულიან–პენტჰაუზიანი სუფრა და ა.შ.

დაიწყებ უახლოესი ადამიანების ჩამოთვლას და მინიმუმ 50–60 ადამიანამდე უკაკუნებს შენს დაბადების დღეზე მოსაწვევ ადამიანთა ნუსხა. მაგრამ ნუ ფიქრობთ რომ ეს ის ადამიანები არიან რომელთანაც ყოველდღიური ურთიერთობა მიწევს, ჰა ჰა მაქსიმუმ დაბადების დღეებზე ვნახო, ქორწილებში და პანაშვიდებზე და მსგავს საზოგადოებრივ ივენთებზე, თუმცა მაინც არსებობს იმის ვალდებულბა, რომ თუ აღნიშნავ დაბადების დღეს ეს ადამიანებიც აუცილებლად უნდა ესწრებოდნენ ამ ამბავს.  მეჯვარე, ნათლული, იმის ქმარი, ამის ცოლი, იმის და ამის ის, იმის ეს და ა.შ. ულევად.

მოუცლელობის და უდროობის გამო (ამ სიტყვას აქ ხშირად ვახსენებ), კერძების სახლში მომზადება აბსოლუტურად მოუხერხებელია (მე შენ გეტყვი და ტორტზე და ჩაიზე გადაატარებ თუ რა), ხოლო რაც შეეხება რესტორნის და კაფე–ბარის სიამტკბილობას, აქ მნიშვნელოვნად იწეწება ადამიანი. ასე და ამგვარად, ყველაზე მინიმუმ 30 ლარი რომ ვიანგარიშოთ ერთ ადამიანზე, 50 ადამიანი უკვე 1500 ლარი გამოდის, თან გაითვალისწინეთ რომ აქ არ შედის ალკოჰოლური სასმელი და სადღესასწაულო ტორტი.  ესე იგი ხარჯები, დაახლოებით 2000 ლარს მიუკაკუნებს.

მე კიდევ 2000 ლარის უნიტაზში ჩარეცხვა ძალიან ძალიან მენანება 

წარმოიდგინეთ რამდენი რამის გაკეთება შეიძლება ამ ფულით, იმოგზაურებ, შენთვის სასურველ ნივთს იყიდი, ისწავლი და ა.შ.

პ.ს. ასეთი დანაზოგით სულ ახლახანს ფოტოაპარატი ვიყიდე, 3000 ლარი ჩავახუტე. მშვენიერი საჩუქარია დაბადების დღისთვის, ვერაფერს იტყვი.

23.07.2012 

ასევე ბოლო რამდენიმე წელია, სამსახურის, უდროობის და მოუცლელობის გამო ჩემი დაბადების დღის აღნიშვნა, როგორც წესი აბსოლუტურად დაუგეგმავია, არ ვიცი საერთოდ მეცლება თუ არა იმ დღეს, არ ვიცი როდის მეცლება, სად, რატომ და რისთვის.

დღე ან წინა დღეებიც იწყება ტრადიციული კითხვებით, რას აპირებ? სად ვქეიფობთ საღამოს? არ აღნიშნავ? და ა.შ. შეიძლება ითქვას”არ თხოვდების” კატეგორიაში გადის ეს კითხვებიც, რაც ერთმნიშვნელოვნად გამაღიზიანებელია, ასევე გამაღიზიანებელია როდესაც, როგორც იქნა სადღაც ახერხებ შესვლას, ვიღაც გირეკავს, გილოცავს და ააა აღნიშნავ, ააა ქეიფობ? და ა.შ.

გუშინდელი დღეც არაფრით იყო გამორჩეული, მთელი დღე ვთარგმნიდი, საღამოს ორი შეხვედრა იყო დაგეგმილი, თითქმის თანადროულად, როგორც არ იყო, ორივეზე მოვახერხეთ დასწრება და სადღაც ცხრისკენ გავთავისუფლდით.

ბევრი არ მიფიქრია, პერო გავირჭეთ და მივედით ფიდელში, კუბური ბარია ასეთი, ქიაჩელზე . . .

შევუკვეთეთ . . .

არაფერი განსაკუთრებული, მთელი დღის მოშიებულ და დაღლილ ხალხს ჩვეულებრივი საჭმელი გვინდოდა, პიცა, ხაჭაპური, სალათები, კარტოფილი . . .

გადის ერთი საათი, რა თქმა უნდა ჭუკჭუკში და ჰორიზონტზეც არ ჩანს ჩვენი შეკვეთის არცერთი კომპონენტი.

როგორც იქნა რაღაც მოვიდა . . .

ამის შემდეგ 25–20–30 წუთიანი ინტერვალებით შემდგომი საათნახევრის განმავლობაში მოდიოდა სხვა კომპონენტებიც.

ამასობაში ირკვევა რომ ის მიმტანი რომელიც მიმტანია, სინამდვილეში მიმტანი არ არის.

ისიც ირკვევა რომ მზარეული რომელიც მზარეულობს მზარეული არ არის.

და ისიც რომ ბარი სულ არ უნდა იყოს ახლა ღია, უბრალოდ ახლობლების ხათრით გააღეს და ჩვენც უარი ვერ გვითხრეს იმიტომ რომ ნაცნობ–ახლობლები ვიყავით.

შეკვეთის კომპონენტების ავკარგიანობას შეგნებულად არ ვახასიათებ, თითქმის ყველაფერი ექსპერიმენტულ ხასიათს ატარებდა, მართალია ძალიან მოინდომეს (აღსანიშნავია), მაგრამ სამწუხაროდ სრული FAIL იყო.

მაგრამ ყველაზე დიდი FAIL იყო ის რომ ამ FAIL–ში გადავიხადეთ ზუსტად ის თანხა, რაც გადასახდელი იქნებოდა იმ შემთხვევაში თუ კი შეკვეთას გონივრულ დროში მოიტანდნენ და შეკვეთის კომპონენტებიც შესაბამისი ხარისხის, გემოს და ზომა–წონის იქნებოდა.

კოქტეილების შეკვეთა აღარც მიფიქრია, დავხედე რა მეგრულ ხაჭაპურს,  გამანადგურებელი ქიმიური რეაქციების შემეშინდა

ეს კიდევ ერთი დადასტურებაა იმისა, რომ ბიზნეს მეიქერები არ არიან ლოიალურები მომხმარებლის მიმართ, არ ზრუნავენ მათზე. ასეთი ფეილის შემდეგ მინიმუმ სასმელით უნდა გაგვმასპინძლებოდნენ და მაქსიმუმ ფასდაკლება გაეკეთებინათ.

ANYWAY მადლობა ორიგინალური დაბადების დღისთვის რაც მთავარია ხომ მოინდომეს

ისიც მართალია ადგილზე ბღავილი არ ვიცი, თუმცა სამაგიეროდ კლავიატურის ლომი ვარ და ვწერ ეს კი ადგილზე ბღავილზე უარესია

p.s. შეიძლებოდა ეს პოსტი არ დამეწერა, მაგრამ ტეხავს, მე ხომ ობიექტური ვარ და ყველაფერი უნდა აღვნიშნო, ნაცნობი იქნება ეს თუ უცნობი

ჩინთის პური

გზად ხევსურეთისკენ, სოფელ ჩინთში გავჩერდით, ცოტა შევისვენეთ, სანამ ქალბატონი მაყვალა ჩვენთვის ცხელ–ცხელ, უგემრიელეს ჩინთის ლავაშებს გამოაცხობდა .

სოფელი ჩინთი

სამოგზაუროდ წამოსული ტურისტების უმრავლესობა სწორედ აქ ჩერდება და ყიდულობს პურს, ამიტომ თონე ყოველთვის ცხელია და ცომი ყოველთვის მზად, რათა დიდხანს ლოდინი არავის მოუწიოს.

ცომის გუნდები

როგორც ქალბატონმა მაყვალამ მითხრა, ტურისტები ფოტოებს ხშირად უღებენ, ამიტომ ჩემი მითითებების გარეშე, სწრაფ რეჟიმში გაიმეორა ყველა მოქმედება, რასაც პურის ცხობის დროს აკეთებს

ამიტომ ახლად გამომცხვარი პური სასწრაფოდ ისევ ღუმელში შეაბრუნა ფოტოს გადასაღებად

დიახ, დიახ სპეციალურად ჩვენთვის

და ჩვენი პურიც გამოცხვა ამასობაში

სად მეძინა შატილში

არც მეტი არც ნაკლები, პირველად მეძინა X-XI საუკუნეებით დათარიღებულ, ჩეჩნეთის საზღვარზე, ზღვის დონიდან 1400 მეტრზე მდებარე, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში შეტანილ შატილის კოშკში.

შეგრძნება საოცარი იყო, განმეორდება თუ კოშკს კიდევ ვესტუმრები.

სულ რაღაც ერთი დღე–ღამე გავატარეთ კოშკში და ადამიანურად დავისვენე, გარშემო უჩვეულო სიგრილე, ზოგჯერ სიცივე იყო, მდინარის ხმაურზე ჩამეძინა და ისევ მდინარის ხმაურზე გამომეღვიძა, რომელიც იქვე ჩამოდიოდა.

ვერ ვიტყვი რომ კოშკი კარგ მდგომარეობაშია, რეაბილიტაციას საჭიროებს, სულ ახლახან კომპლექსის სამხრეთ ფასადი ჩამოიშალა, ამბობენ რომ მალე დაიწყება სარეკონსტრუქციო სამუშაოები და იმედია, მორიგი სტუმრობისას ლიფტები და შუშის სრა–სასახლეები არ დამხვდება და ისევ ისეთი ძველი სახე ექნება შენარჩუნებული, როგორმაც მყისიერად ძველ, ხევსურულ რომანტიზმში გადამისროლა.

კოშკი ქვემოდან, მდინარე არღუნის პირიდან

კოშკის დიასახლისი – ქალბატონი ნინო

კოშკის სატრაპეზო და ჩვენი გუნდის ნაწილი

ჩემი ოთახი <3

ხედი ჩემი ოთახის სარკმლიდან – დილა

 

რაც უფრო ვშორდებოდით მით უფრო გული მწყდებოდა, კიდევ მინდა იქ დაბრუნება

პ.ს. დანარჩენი ფოტოები იხილეთ Eat and Tour–ს გვერდზე

უჩვეულო დიალოგი ესკალატორზე

გუშინ თბილისი ცენტრალში ხალხმრავლობა იყო , იქ ყოველთვის ხალხმრავლობაა, თუმცა ახლა უფრო მეტად – ფასდაკლებები დაიწყო.

ის–ის იყო ესკალატორზე შევდგი ფეხი, რომ გვერდით მდგომი კაცი გამომელაპარაკა:

– შეხე, შეხე იმ პატარა გოგომ, ვაახ, რამხელა ზურგჩანთა წამოიკიდა, აბა შეხედე, ვაახ

მეც გავხედე და ტურისტების ჯგუფი შევნიშნე, უზარმაზარი ზურგჩანთებით

– შეხე რა, ერთი ბეწო გაკნაჭული გოგოა და სამ თავის წონა ჩანთას კი მიათრევს, აბა ჩვენებს ორი ნაბიჯი ვერ გადაუდგამთ, მარშუტკა თუ ცოტა მოშორებით გაჩერდა, წუწუნებენ და კრუსუნებენ, აბა შეხე რა . .  და ასე დადიან ტოო, მთელ მსოფლიოს შემოივლიან ასე, რა დუხი აქვთ, რა ძალა აქვთ ვაჰ

– სურვილი და მონდომებაა მთავარი – ვეუბნები და გონებაში სხვა სიტყვებსაც ვეძებ, მინდა კიდევ რაღაც დავამატო, მაგრამ უხერხულია რამე თქვა, როცა შენ ესკალატორზე დგახარ და უცხოელი ტურისტების ჯგუფი უზარმაზარი ზურგჩანთებით ჩვეულებრივი კიბეებით ამოდიან ზემოთ.

– საოცრებაა რა, აი დადიან ხან ველოსიპედით ხან ფეხით, როგორი ბეჯითი და ყოჩაღი ხალხია რა, ვაჰ – კიდევ ერთხელ მოასწრო ჩემმა თანამოსაუბრემ გაოცების გამოხატვა და ესკალატორიც მიილია.

მინდოდა ისიც დამემატებინა, რომ ახლახან ხევსურეთში ვიყავით და იქაც ბევრი ვიარეთ ფეხით, რომ ჩვენც ყოჩაღები ვართ, მაგრამ მერე აქაც შემრცხვა, როდესაც ხევსურეთში მიმავლები სოფელ ჩინთში გავჩერდით პურის საყიდლად, უცხოელი ტურისტების ჯგუფმა ჩაგვიარა ველოსიპედებით და თავთავიანთი ტვირთით – ჩვენ მინივენით მივდიოდით ხევსურეთში, ისინი ველოსიპედებით.

სოფელი ჩინთი, დუშეთის რაიონი

მართალი იყო ის კაცი, ზარმაცები, წუწუნები და კრუსუნები ვართ ჩვენ

ფოტოები: ერთი B&W დღე ბავშვობიდან

სავარაუდოდ ეს ფოტოები 1984-85 წლებში , ნაწილი მამაჩემის, ნაწილი  კი მამას მეგობრის გადაღებულია. ფირი დაკარგული ეგონათ, თუმცა 90-იანებში სრულიად შემთხვევით ამ თეთრი ნივის (სანამ მოიპარავდნენ) სათავსოს (Бардачок)  სადღაც კუნჭულში გაჩხერილი იპოვეს და ფოტოებიც დაბეჭდეს;

მიუხედავად იმისა, რომ ფირი არ იყო იდეალურ მდგომარეობაში, მაინც რამდენიმე ფოტო ნორმალური გამოვიდა

P.S. ფოტოები გადაღებულია ჯარში საზიაროდ ნაყიდი Vilia Auto-ს მეშვეობით

მამა

დედა

მე