საბჭოთა საქართველო

ამონარიდი წიგნიდან “კინოხელოვნება”, 1957წ.

სტილი დაცულია

1950 წელს გადაიღეს სრულმეტრაჟიანი ფერადი დოკუმენტური სურათი “საბჭოთა საქართველო” (რეჟისორი ს. დოლიძე, რ. კარმენი).

“კინოსურათი ამაღელვებლად მოგვითხრობს ქართველი ხალხის შემოქმედებითი პათოსით აღსავსე შრომაზე, რომელმაც მთლიანად უცვალა სახე საქართველოს, ააყვავა იგი და დიადი საბჭოთა ქვეყნის ერთ–ერთ მოწინავე რესპუბლიკად აქცია” – სწერდა გაზეთი “კომუნისტი”.

საბჭოთა საქართველოს ახალი ადამიანები – კოლმეურნეები, მუშაკები, ინჟინრები, მეცნიერები, ხელოვნებისა და ლიტერატურის მოღვაწენი, მათი ყოველდღიური ცხოვრება – აი, ის, რაც ძირითადად აინტერესებდათ სურათის შემქმნელებს.

სურათის ავტორებმა განიზრახეს მთელი სისავსით ეჩვენებინათ საქართველოს რესპუბლიკის ცხოვრება, მისი მიღწევები, მაყურებლისათვის გადაეშალათ საქართველოს ულამაზესი ბუნების მთელი სიდიადე და მრავალფეროვნება. რაც უთუოდ შეასრულეს სურათის ავტორებმა.

დიდი ზომიერებითა და გემოვნებით არის მოცემული სურათში ქართველი ხალხის ისტორია. ეკრანზეა მეფე ერეკლე II–ის მიერ ხელმოწერილი ტრაქტატიმ რომლის შედეგად ქართველმა ხალხმა სამუდამოდ დაუკავშირა თავისი ბედი დიდ რუს ხალხს.

საქართველოს გული – თბილისი მსოფლიოში ერთ–ერთი უძველესი ქალაქია, რომელსაც 15 საუკუნის ისტორია აქვს. ეკრანზე ვხედავთ ახალ სოციალისტურ თბილისს, მის მონუმენტურ ნაგებობებს, ახალ, ფართო ქუჩებს, პარკებსა და ბაღებს, შესანიშნავ ხედებს, საწარმოებს, სამეურნეო და კულტურულ–საგანმანათლებლო დაწესებულებებს . . .

ეკრანზე ვხედავთ ტყიბულისა და ტყვარჩელის მოწინავე მეშახტეებს, რომლებმაც თავდადებული, ნოვატორული შრომით მაღლა ასწიეს სოციალისტური შეჯიბრების დროშა.

ძლიერ შთაბეჭდილებას ახდენს კადრები, რომლებშიც აღბეჭდილია საქართველოს მძიმე ინდუსტრიის პირმშო–რუსთავის მეტალურგიული ქარხანა. სურათში შესანიშნავად არის ნაჩვენები ქარხნის მოწინავე ადამიანების ცხოვრება და შრომა.

დიდი რეჟისორული და ოპერატორული ოსტატობით არის გადაღებული ქართული ფოლადის შექმნის პროცესები.

თბილისის გვერდით აყვავდნენ საქართველოს ქალაქები – ქუთაისი, სოხუმი, ბათუმი, ფოთი, თელავი;

სურათში განსაკუთრებით გამოირჩევა კადრები, სადაც ასახულია საქართველოს ულამაზესი კურორტები: გაგრა, ბორჯომი, რიწა, ახალი ათონი, წყალტუბო, ქობულეთი, ბაკურიანი, რომლებიც საბჭოთა კავშირის ხალხთა ჯანმრთელობის კერებს წარმოადგენენ.

ასევე ჩანს ქართველი მწერლების შემოქმედებითი მეგობრობა მრეწველობისა და სოფლის მეურნეობის მუშაკებთან, ქართველი მხატვრების დაძაბული შემოქმედებითი შრომა.

სურათი თავდება სამგორის არხის გახსნისადმი მიძღვნილი საყოველთაო სახალხო ზეიმით.

ასრულდა ხალხის სანუკვარი ოცნება – მოდის წყალი! ივრის წყალი!

 

 :D  :D    

My love is your love

9 თებერვალი, 2012 წელი, უიტნი ჰიუსტონის უკანასკნელი შესრულება ‘Yes, Jesus Loves Me” ქელი ფრაისთან ერთად.

მანამდე იყო აღმასვლა 90–იან წლებში, შემდეგ არეული პირადი ცხოვრება, ნარკოტიკები და ყველაზე ცუდი რაც შეიძლება მომხდარიყო ხმის დაკარგვა . . .  [აქ ვიდეო]

გრემი – 1994 <3

The best performance of “I will always love You”

შემდეგ დაბრუნება 2011–ში . . .

და 2012

“If I should die this very day

Don’t cry cause on earth we were not meant to stay”

(From ‘My love is Your Love”)

RIP

Inshallah, Kashmir: Living Terror – აკრძალული ფილმი

ოსკარის ნომინანტი აშვინ ქუმარისთვის ეს არ არის პირველი ფილმი, რომლის დიდ ეკრანებზე ჩვენება აკრძალეს ინდოეთში. 2010 წელს, ორმა ფილმმა „Inshallah, Football და „Dazed In Doon“  ვერ გაუძლო ცენზურის საბჭოს.  

9 თვე დასჭირდა 300 საათიანი მასალის 80 წუთამდე მონტაჟს და ამგვარად, რეჟისორის მორიგი ფილმი, იშვიათი და ძვირფასი კადრებით – „Inshallah, Kashmir: Living Terror “, 2012 წლის იანვარში დასრულდა. მას შემდეგ რაც ფილმმა სათანადო ცენზურის სერთიფიკატი ვერ მოიპოვა, რეჟისორმა გადაწყვიტა ფილმის ონლაინ სივრცეში გაშვება, რაც სიმბოლურად ინდოეთის დამოუკიდებლობის დღეს – 2012 წლის 26 იანვარს დაემთხვა.

„ინდოეთის სახელმწიფო დროშის აღმართვის პარალელურად, ფილმის მნახველები ინტერნეტის საშუალებით შეიტყობენ ინდური დემოკრატიის მდგომარეობის შესახებ“ – განაცხადა რეჟისორმა.

ახალი დოკუმენტური ფილმი ქაშმირელების პირით მოგვითხრობს „თუ როგორ ჩაანაცვლა მათი თავისუფლება შიშმა და ინსტიტუციონალურმა ჩაგვრამ . . . ფილმი შედგება გულისგამგმირავი ისტორიებისგან, იმ სისასტიკის და ტერორის შესახებ, რომელსაც ინდოეთის შეიარაღებული ძალები და ანალოგიურად მებრძოლებიც (არალეგალური) ახორციელებენ“.

ფილმი ზუსტად პასუხობს შეკითხვას, რომელიც ხშირად გაღიზანებით უჩნდებათ დანარჩენ ინდოეთში მცხოვრებ ადამიანებს, „რა ჯანდაბა უნდათ ქაშმირელებს?“

„ფილმში იხილავთ და მოისმენთ ყოფილი და ამჟამინდელი მებრძოლების, ქაშმირის ყოფილი მმართველის ვაჯაჰატ ჰაბიბულაჰის, ნობელის ნომინანტი აქტივისტის ფარვეენა აჰანგარის (ორი ათეული წელი იბრძოდა იმისთვის რომ დაკარგული ხალხისთვის ყურადღება მიექციათ ანუ როგორც ის უწოდებს „იძულებითი გაუჩინარებები“), მებრძოლების მიერ გატაცებული ინდოელი წყვილის საუბრებს და ა.შ.

ყველაზე შემაშფოთებელი და კონტროვერსიულია სოფელ ქუნან ფოშფურას მაცხოვრებელი ინდოელი ქალების მონათხრობი, რომლებიც ინდოელმა სამხედრო მოსამსახურეებმა გააუპატიურეს 1991 წლის 23 თებერვალს“.

„ფილმის მთავარი არსი არის ის, რომ ამ ქაოსში სწორედ უბრალო ხალხი იჩაგრება. ქალები, რომლებიც 20 წლის განმავლობაში დაკარგულ, დიდი ალბათობით გარდაცვლილ შვილებს, ქმრებს და ძმებს ეძებდნენ; დაუცველი ქალების გაუპატიურების ფაქტები და სხვა“.

„მთავრობებს სჩვევიათ გვიკარნახონ რას ვუყუროთ, რას მოვუსმინოთ და აიძულონ საზოგადოება მიმდინარე და ისტორიული მოვლენები მიიღონ იმ ვერსიით, რომელსაც ისინი სთავაზობენ“ – აღნიშნავს ინდოელი ბლოგერი პროტიკ ბასუ თავის ბლოგზე.

იხილეთ დოკუმენტური ფილმი სრულად 

UPDATED   

გუშინ დავდე ეს პოსტი და სამწუხაროდ, დღეს ფილმის სრული ვერსია თითქმის ყველგან გამქრალია, გთავაზობთ მცირე მონაკვეთს რაც შემორჩა 

რეტრო რეკლამა

ჩვენთვის დღეს კარგად ნაცნობი და ცხვირწინ მოტრიალე რეკლამები როგორი იყო რამდენიმე ათეული წლის წინ, ჩემი აზრით ნაკლებად გამაღიზიანებელი და საინტერესო, ან შეიძლება ახლა მეჩვენება ასე და ვუყურებ როგორც კლასიკას ;)

ესეც ჩემი რჩეული რეტრო რეკლამები :)

სიგარეტი “Gitanes” – ომარ შარიფი, 1982 წელი, ეგვიპტე 

ყავა “ნესკაფე” –  1978 წელი, გერმანია   

კონკორდის და ყავის სიძლიერე :D

“Cadbury Flake” – 1969 დიდი ბრიტანეთი 

მაი სექსუალური მაი

ტაიდი – 1958 წელი 

თეთრი თრითინა თეთრ თრთვილზე თრთოდა  :D

 

რენო –  აფრიკა, 1966 წელი 

პ.ს. კლასიკა დაგვიბრუნეთ ფარჩაკებო :D