საძველწლო ვარიაციები

ყვავას პოსტმა შთამაგონა და გადავწყვიტე მეც გადამეხედა 2010 წლისთვის, სანამ 2011 არ შემოსულა და სულ კინწისკვრით არ გაუგდია . . .

პირველ რიგში უნდა აღვნიშნო, რომ არა 2010 წელი, ეს პოსტი ვერ დაიწერებოდა, ანუ ეს ბლოგი გაჩნდა 2010 წლის 19 იანვარს, ჯერ ერთი წლისაც არ ვართ, და ეს ოდენ თოთო ბლოგი 114 პოსტს იტევს, მათ შორის არცერთი გესთი, რადგან მეტად ცუდი მასპინძელი ვარ.

ბლოგამდე ჯერ იყო დღიური, შემდეგ ბლოკნოტების უთვალავი რაოდენობა, შემდეგ კომპიუტერი ფაილებით და ფოლდერებით, ბლოგის მერე რა იქნება არ ვიცი

მადლობა მინდა გადავუხადო ყველას ვინც ამ ბლოგზე ერთხელ მაინც შემოსულა, განსაკუთრებული მადლობა პირველი კომენტარის ავტორს – INTERES-ინტერესი ?…! და ყველა ჩემს ერთგულ მკითხველს:  ქევანას, ლორდ ვადერს, თეოს, მწირს, როდრიგოს, ჯორჯ პაიკს, ნატატოს, ვეკოს, სიყვარულოვნას, კატიეს და კიდევ სხვებს და სხვებს . . .

სხვა ზოგადსაკაცობრიო პოსტების გვერდით, აქ ნახავთ ჩემს ჩანახატებს, ლექსებს, თარგმანებს.

შემოქმედებითი თვალსაზრისით არცთუ ისე ნაყოფიერი წელი იყო, დავწერე 12 ლექსი, ვთარგმნე ერთი ლექსი (არლინგტონის) და ორი მოთხრობა (მოემის) ინგლისურიდან.

უბრალოდ წლის განმავლობაში ბევრ თარგმანებს ვაკეთებ სამსახურში და მხატვრული თარგმანისთვის ძალიან ცოტა დრო მრჩება სამწუხაროდ.

სამსახურიც ისევ ისე, სტაბილურად ქმედუნარიანია, მოშლა, დაშლა არ ემუქრება, ბოლო-ბოლო კრიზისის ლაბირინთებში ვიარეთ ამაყად;

წელს ვიყიდე ანუ შევცვალე მანქანა, რომლის გარეშეც ნაბიჯს ვეღარ ვდგამ, რა ვქნა მიჩვევა იცის კომფორტმა.

განსხვავებით სხვა წლებისგან არსად არ ჩამიბარებია სასწავლო მიზნებით, მხოლოდ სერთიფიკატი მივიღე დოკუმენტური კინო რეჟისურის კურსის დახურვისთვის,

ენებს რაც შეეხება, ცოტა ხნით დავუბრუნდი ფრანგულის და ესპანურის სწავლას, თუმცა მალევე შევწყვიტე – მიზეზი დატვირთული სამუშაო გრაფიკი.

ასევე ვერ დავასრულე დოკუმენტური ფილმი ქართველ ავტომრბოლელებზე – მიზეზი დატვირთული სამუშაო გრაფიკი.

მყავდნენ აბიტურიენტები ინგლისურ ენაში, რომლებსაც შევალიე ჩემი დღის ბოლოსთვის გამოზოგილი ნერვები

პირად ცხოვრებაში სრული ჩავარდნა მქონდა, არც ერთი და არც მეორე არ ყოფილა ამ წელს – მიზეზი აქაც შეიძლება იყოს დატვირთული სამუშაო გრაფიკი.

როგორც იქნა დრო გამოვნახე და ოქტომბერში სამოგზაუროდ წავედი ეგვიპტეში – საუკეთესო რაც მოხდა 2010 წელს!

ამ დღეებში ასევე გავიგე, რომ ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა გამოსცემს ბლოგერების კრებულს, სადაც დაიბეჭდება ჩემი ერთ-ერთი ჩანახატი, რომელი აარჩიეს არ ვიცი, ორი გავაგზავნე.

ჩემი თარგმანები და ლექსები შეგიძლიათ იხილოთ აქ -www. lib.ge, რისთვისაც მადლობა გიორგი კეკელიძეს.

და რაც უმნიშვნელოვანესია გავიცანი უამრავი კარგი ადამიანი, თუნდაც ვირტუალურად და თუნდაც რეალურად! თქვენ წარმოდგენაც არ გაქვთ როგორ მიყვარხართ ყველა, უკლებლივ! მე მაპატიეთ, რომ ვერ გამოვხატავ, ძალიან უხეში და უჟმური ვარ საამისოდ.

მადლობა რომ წაიკითხეთ ეს პოსტიც!

გილოცავთ დამდეგ ახალ წელს!

ABBA Fashion – გილოცავთ ახალ წელს!

”რა ვიქნებით ჩვენი გოგოების გარეშე? ბრიჯით ბარდოს ინიციალები?”

ბიორნ/ბენი

აბბა, აბბა-ო ყურები მქონდა გამოჭედილი ბავშვობაში, მეც, აბა, აბა მეთქი და მასმენინებდნენ აბბას. მერე დაშორდნენ, თუ დაიშალნენ, ოფიციალურად თავადაც არ აცხადებდნენ დიდი ხნის განმავლობაში, კარგად მათი სიმღერები მახსოვს და ლამაზი, ფერადი ტანსაცმელები. ABBA Fashion – ვადარებ აბბას სურათებს და მშობლების სტუდენტობის ფოტოებს, დიდ განსხვავებას ვერ ვხედავ, აბბას მოდური ტენდენცია კარგად იყო ათვისებული იმ პერიოდში მსოფლიო დონეზე, აბსოლუტური ბუმი იყო – ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი, ვარცხნილობა, მაკიაჟი . . .

თოვლი მოდის – PARIS

ნელი ნაბიჯებით, თოვლში ვტოვებ ნაკვალევს და ვუახლოვდები ეიფელის კოშკს, სადაც ახალ წელს უნდა შევხვდე; მესმის მხოლოდ ერთი მუსიკა, თოვლიც მხოლოდ ერთი ფერის მოდის, ეიფელის კოშკიც ერთია, რომელიც ერთადერთ პარიზში დგას, არც მე ვარ ორი, მეც ერთად მივდივარ . . .

ხალხი ბევრია, ან დადიან, ან სეირნობენ, ან სრიალებენ ან უბრალოდ დგანან, არა ერთად, არამედ ორად, სამად, ოთხად, ეს მარტო მე მივდივარ ერთად . . .

როგორც იქნა მივაღწიე, ცხვირი და ყურები მომეყინა სიცივისგან, ქუდი რაც შემეძლო ჩამოვიფხატე, მაგრამ მაინც მსუსხავდა სიცივე; აი შევხვდი უკვე, ერთად აღარ ვარ, თვალის გასწორებას შევეცადე, მაგრამ ამაოდ, ის ძალიან დიდია, მე სიმაღლე არ მეყო, ხელშიც არ ამიყვანა, იდგა უტყვად და ათოვდა . . .

მომწყინდა უაზრო ლოდინი, მეც მათოვდა, როგორც იქნა ასვლა გავბედე, აქამდე მეშინოდა და ვერ ავდიოდი ეიფელზე . . .

Tombe la Neige

 

თოვლი თოვლი

შექსპირის CXXX სონეტი

შექსპირის 130-ე სონეტს კითხულობს ინგლისელი მსახიობი ალან რიკმანი

 

SONNET CXXX

My mistress’ eyes are nothing like the sun;
Coral is far more red than her lips’ red;
If snow be white, why then her breasts are dun;
If hairs be wires, black wires grow on her head.
I have seen roses damask’d, red and white,
But no such roses see I in her cheeks;
And in some perfumes is there more delight
Than in the breath that from my mistress reeks.
I love to hear her speak, yet well I know
That music hath a far more pleasing sound;
I grant I never saw a goddess go;
My mistress, when she walks, treads on the ground:
And yet, by heaven, I think my love as rare
As any she belied with false compare.

 

ჩემს სატრფოს თვალებს არ გამოჰყვა სხივი მნათობის

და მის ბაგესაც წითელ მარჯანს ვერ შევადარებ,

არც გულმკერდი აქვს თოვლისფერად გადანათოვი

და მავთულივით გაშეშებულ ნაწნავს ატარებს.

ბევრჯერ მინახავს ალისფერი და თეთრი ვარდი,

სატრფოს ღაწვები სულ სხვაგვარად შეუფერიათ,

მე ისიც ვიცი,მისი მკერდის სურნელის გარდა,

უფრო ნეტარი სურნელება ქვეყნად ბევრია.

ტკბილია ჩანგი,მე კი სატრფოს სმენა მწადია,

მისი ბაასი სიმის ხმაზე მეტად ვიწამე.

არსად მინახავს,ქალღმერთები როგორ დადიან,

ჩემი სატრფო კი,ვიცი,დადის დედამიწაზე.

ვიცი და მაინც ძვირფას განძად გულით ვატარებ

და უსამართლოდ ვეღარავის ვერ შევადარებ.

ქართული თარგმანი (თაბუკაშვილის)

Les yeux de ma maîtresse n’ont rien de l’éclat du soleil. Le corail est beaucoup plus rouge que le rouge de ses lèvres ; si la neige est blanche, certes sa gorge est brune. S’il faut pour cheveux des fils d’or, des fils noirs poussent sur sa tête.

J’ai vu des roses de Damas, rouges et blanches, mais je n’ai pas vu sur ses joues de roses pareilles : et certains parfums ont plus de charme que l’haleine qui s’exhale de ma maîtresse.

J’aime à l’entendre parler, et pourtant je sais bien que la musique est beaucoup mieux harmonieuse. J’accorde que je n’ai jamais vu marcher une déesse : ma maîtresse, en se promenant, reste pied à terre.

Et cependant, par le ciel ! je trouve ma bien-aimée aussi gracieuse que toutes les donzelles calomniées par une fausse comparaison.

(La traduction en prose de François-Victor Hugo) (პროზაული თარგმანი – ფრანსუა–ვიქტორ ჰიუგო)

ფრანგულ ენაზე იხილეთ სხვა სონეტებიც

 

 

 

7 იანვარი თუ 25 დეკემბერი და გვირილა გარჭობილი ათეისტები

ფსევდოათეისტებს ერთი ლამაზი გვირილა დაამშვენებდათ სამკითხაოდ, ან ხელში დაიჭირეთ ან გაირჭეთ სადმე, იქნებ მიხვიდეთ ნანატრ ჭეშმარიტებამდე.

ფსევდოათეისტები ამბობენ, რომ მომრავლდნენ ფსევდომართლმადიდებლები, ნუ ცხადზე ცხადია, ღორმა ღორს უთხრა შე ტალახიანოო! ! ერთმანეთისკენ თითის გაშვერა და ვინ უფრო დასვრილია და ვინ უფრო მეტი მ****** ჭამა იმის აღნიშვნა ოდენ ადვილია!

ის რომ თუნდაც ერთი ადამიანი მაინც ფიქრობდეს (ყბადაღებულ) ხინკალზე შობის მარხვის დასრულების შემდეგ, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ეკლესიაში ღამისათევად მყოფი სხვა დანარჩენი 100 ადამიანიც აუცილებლად ხინკალზე ფიქრობს. მე თავს ვერ მივცემ უფლებას ვისაუბრო თუნდაც იმ ერთი ადამიანის სახელით, არათუ 100, 1000 და ა.შ. სხვა მრავალი ადამიანის სახელით.

სკაიპმა დაგვიკიდა

ჩვენი გუნდი უწყვეტ რეჟიმში მუშაობს სკაიპის ჩვეულ რეჟიმში დასაბრუნებლად – მადლობას გიხდით მოთმინებისთვის

სკაიპის ბოლო სტატუსი ტვიტერზე

მილიონობით მომხმარებლისთვის დღეს დილით სკაიპი მიუწვდომელი გახდა, ტვიტერი აივსო უკმაყოფილო ჭიკჭიკით. მომხმარებლების განცხადებით ისინი ვერც ტელეფონით და ვერც კომპიუტერის საშუალებით ვერ ახერხებენ სკაიპით სარგებლობას.

ბოლო 30 წუთის განმავლობაში ხაზზე მყოფი მომხმარებლების რაოდენობა 21 მილიონიდან 12.5 მილიონამდე დაეცა. ეს ნიშნავს რომ 8 მილიონი ადამიანი ქსელიდან ავტომატურად გამოეთიშა და ყველა მიაწყდა ტვიტერს პრობლემის გასარკვევად.

ონლაინ მომხმარებლების რაოდენობა კვლავ ეცემა და ახლა ქსელში მხოლოდ 10 მილიონია. პიტერ პარკსის თანახმად პრობლემა ლოგინშია ”თუ უკვე შესული ხართ სკაიპში, მაშინ ჩვეულებრივ შეძლებთ სარგებლობას” – ამბობს პარკსი.

პრობლემა არ არის გლობალური, მაგრამ ფაქტია რომ სკაიპის სრულყოფილად გამოყენება ვერ ხერხდება და მომხმარებლები ქსელს ეთიშებიან.

პარკსმა შემდეგი განცხადება გააკეთა:

ზოგიერთ თქვენგანი მოცემულ მომენტში ვერ შევა სკაიპში. თუმცა საკითხს ვიკვლევთ და ბოდიშს გიხდით შეფერხებისთვის.

ახალი ამბების გასაგებად აედევნეთ ტვიტერზე @skype

მისივე განცხადებით იგი არ ფლობს დამატებით ინფორმაციას ზოგიერთი მომხმარებლისთვის სერვისის შეფერხების შესახებ და განაცხადა რომ სკაიპ გუნდი მუშაობს პრობლემის გადასაჭრელად.

პ.ს. ბოლო ასეთი გამოთიშვა დაფიქსირდა 2007 წელს და გაგრძელდა მთელი დღე.

ბოლო სიახლე სკაიპთან დაკავშირებით

ქსელიდან გათიშული მომმხმარებლები ძირიტადად ჩრდილოეთ ამერიკიდან და ევროპიდან არიან

სკაიპი ნელ-ნელა უბრუნდება ჩვეულ რიტმს, მომხმარებლები თანმიმდევრულად კვლავ ერთვებიან ქსელში – 23.12.2010

Skype-ის აღმასრულებელი დირექტორის ტონი ბეითსის მიმართვა

ღამეული ღვედიზაცია – That Sounds Sexy!!

შვილიშვილი: ბებია, ბებია რად მინდა სტიკერიანი ღვედი?

ბებია: იმიტომ, რომ პატრულმა კაააარგად დაგინახოს შვილო

”სტიკერღვედა”

 

დღეს უკვე მანქანები მთავრობასავით გამჭვირვალე გვყავს – მართალია განბურვა გარკვეული თანხა დაჯდა, მაგრამ კარგია – ჰმ, ძლივს არ დავინახეთ ერთმანეთი?! გამარჯობა!

ღვედი, ღვედი მეთქი გავყვიროდი და ღვედიზაციაც ქალაქის ფარგლებშიც სავალდებულო გახდა. ისე მივეჩვიე კომპიუტერთან რომ ვჯდები მაშინაც ღვედისთვის ვაფათურებ ხელებს.

მართალია მანქანები განბურულია უკვე, მაგრამ ღამით ვერ გხედავთო და მოდი ამრეკლი სტიკერები, იგივე ღვედის გარსაკრავები შეიძინეთო; ზოგიერთი წყარო ლიკლიკებს, რომ ეს ამრეკლი სტიკერები თუ ფოსფორიანი გარსაკრავები განბურვამდე და დღის ღვედიზაციამდე ყოფილა შემოტანილი, ზოგი ოპტიმისტი ამბობს რომ ფასები 5 ლარიდან დაიწყება, ზოგი ამბობს მთლიანად ღვედი შეიცვლება და სადღაც 90 ლარი ეღირებაო.

 

ღამის ქოთანი, ღამის პერანგი, ეს ყველაფერი ჰო, მაგრამ ღამის ღვედი პირველად გავიგე, ხოდა სტიკერებს/გარსაკრავებს თუ მოვიძიებთ ინტერნეტში მისი ფასი დაახლოებით 7 ევროდან იწყება.

 

ამ შემთხვევაში ისევ ავტომფლობელებს მოუწევთ ხარჯის გაღება, რათა ღამით პატრულმა კაააარგად დაინახოს.

 

მე ვთავაზობ ალტერნატივას, რა შემთხვევაშიც ხარჯს გაიღებს სახელმწიფო:

არსებობს ღვედის სათვალთვალო-საკონტროლო ტექნოლოგიები (SBCT), ძალიან მარტივად, ეს კამერები 24 საათის განმავლობაში აფიქსირებენ კანონის დამრღვევებს – ანუ მათ ვისაც ღვედი არ უკეთია.

კამერა ზუსტად ადგენს ღვედის ხაზს ანუ იმ ადგილს, სადაც წესით ღვედი უნდა გადიოდეს, მუშაობს ისე როგორც სახის ამომცნობი ტექნოლოგია, მძღოლის მხარიდან, შემდეგ მკერდზე და ადგილი მძღოლის მხრის ზემოთ, სადაც მიმაგრებულია ღვედის შემსხლეტი. კამერა ახდენს სახის იდენტიფიკაციას და ამოწმებს ღვედის ყველა შესაძლო პოზიციას და მდებარეობას. დარღვევის შემთხვევაში გაიცემა შესაბამისი ქვითარი, რომელიც საცხოვრებელი მისამართის მიხედვით მიუვა დამრღვევს.

ეს კამერები აღჭურვილია ორმაგად პოლარიზებული ლინზებით და გათვალისწინებულია ყველანაირი ამინდისთვის.

მაღალი ღამის ხილვადობის მექანიზმით აღჭურვილი კამერები საშუალებას იძლევა გააკონტროლოს ღვედიზაცია დაისიდან აისამდე.

SBCT

სტიკერით

საინტერესო აქსესუარები თქვენი ღვედისთვის:

განათება წიგნის კითხვის დროს

საღვედე- საძილე ბალიში კარგი იდეაა

მობილურისთვის

და ბოლოს ეს – უფრო მეტი კომფორტის და უსაფრთხოებისთვის

მაგრამ ეს მაშინ როდესაც კამერები რენტგენის ფუნქციებით იქნება აღჭურვილი

როგორ ”გადააგდო” საქართველოს რკინიგზამ 70 თარჯიმანი

ეს-ეს არის ამბავი გავიგე და წყაროს თანხმობით გადავწყვიტე თქვენთვისაც გამეზიარებინა.

საუბარია თარგმანზე, რომელიც საქართველოს რკინიგზამ დაუკვეთა ერთ კონკრეტულ მთარგმნელობით ბიუროს, რომელმაც სათარგმნი მასალის დიდი რაოდენობის გამო მოიწვია დაახლოებით 70 თარჯიმანი, და დაუნაწილა მათ, რომლებიც თავის მხრივ 1 კვირის განმავლობაში თარგმნიდნენ აღნიშნულ მასალებს.

თარგმანი ჩაბარდა 2 ოქტომბერს, ხოლო ჰონორარი, რომელიც უნდა ჩარიცხულიყო ამ კონკრეტული ბიუროს ანგარიშზე, ელოდებოდნენ 20 ოქტომბრისთვის, თუმცა აგერ უკვე მოახლოვდა 20 დეკემბერი და თანხა ჯერ კიდევ არ არის ანაზღაურებული.

საუბარია არც მეტი არც ნაკლები 130 000 ლარზე!!!!!! რომლის სრულად გადახდაზე ”რკინიგზა” უარს აცხადებს.

ასე მაგალითად ერთმა თარჯიმანმა რომელმაც უნდა აიღოს დაუშვათ 1300 ლარი ეუბნებიან, რომ აიღებს მხოლოდ 160 ლარს, საუბარია დაახლოებით 300-მდე გვერდის თარგმანზე  (ერთი თარჯიმნის შემთხვევაში).

მთარგმნელობითი ბიუროს ხელმძღვანელი ამბობს, რომ თარჯიმნების რაღაც ნაწილს თვითონ თავისი ჯიბიდან (?!) გადაუხდის თანხას, რომელსაც რკინიგზა არ დაფარავს (?!)

ანუ მაგალითისთვის მინიმუმ 200-200 ლარი რომ მისცეს დაახლოებით 10 თარჯიმანს, ასე გამოდის, რომ ეს ადამიანი თავისი ჯიბიდან იღებს 2000 ლარს!!!

რაც აბსურდია! რისთვის გასწევს ამდენ ხარჯს, გაუგებარია.

უკვე ცნობილი მაგალითებიდან გამომდინარე, ჩემი სავარაუდო სქემა ასეთია:

130000 ლარი ჩაირიცხება ბიუროს ანგარიშზე, საიდანაც მაქსიმუმ 30000 ლარს გადაანაწილებენ თარჯიმნებს შორის და 100000 ლარს რამენაირად მიხედავენ დამკვეთი და მიმღები სუბიექტები.

მოკლედ სტრუქტურები ჩვეულ ამპლუაში არიან.

ვინც ერთი დღე მაინც ყოფილა თარჯიმანი იცის რა მძიმე შრომაა ეს და რა ენერგიას მოითხოვს, მითუმეტეს როდესაც გაქვს დედლაინები და გიწევს ღამეების გათევა

როგორც კოლეგა ვიზიარებ და ვუსურვებ ყველა თარჯიმანს მალე მიეღოს კუთვნილი ანაზღაურება.

ამასობაში გაირკვა, რომ მთარგმნელობით ბიუროს რკინიგზასთან დადებული ჰქონია კონტრაქტი 10 000 ლარზე (?!) მხოლოდ და მიუხედავად იმისა, რომ შესრულებული მასალის ღირებულებამ ძალიან გადააჭარბა საკონტრაქტო ღირებულებას, ბიუროს ხელმძღვანელს არც გაუჩერებია თარჯიმნები და არც ის უთქვამს თავის დროზე, რომ კონტრაქტი  ამ თანხაზე იყო დადებული და პირიქით ამშვიდებდა, რომ დამკვეთი აუცილებლად გადაუხდიდა მათ ჰონორარს.

ცუკერბერგის ბაზარი

გუშინდელმა პირწიგნაკმა მშიერი წიწილებით სავსე ინკუბატორი მომაგონა, ერთი ცვლილება არ იყო აღქმული, მეორე, მესამე, მეოთხე მოჰყვა, ყველა გავკიოდით, აი ეს გამოჩნდა ჩემთან, შენთან რატომ არ ჩანს, მე ამას სხვანაირად ვხედავ, იმასთან კარი ჩამოხსნეს, უფრო იმასთან ღობე წითლად შეღებეს, რატომ შემიცვალეს ძველი სახლი ახალით, მე ხომ ასე არ მინდოდა . . .

რას იზამ გენაცვალე, არ გინდოდა კარგია, უნდა მოერგო საერთო აზრს და სურათს, თუ არ მოერგები შენი ნებით, მაშინ შენდაუნებურად მოგარგებენ, აბა ამდენ ლურჯ წიწილებში წითელი წიწილასავით ხომ არ ირბენ . . .

უფრო მეტიც, ამ ბოლო დროს ხშირად მეჩვენება, რომ მარკმა და მამიამ (მაინც მამია) ურთიერთგაგების მემორანდუმი დადეს, ეს ისე სხვათაშორის.

მასა ხელში უნდა გეჭიროს, ხან გაყრი და ხან შემოყრი შენს სამყაროში, თუ ძალიან ბევრს იჭაჭყანებენ ცვლილებებზე, ცოტა ხნით გაყრი, თუ გინდა ჩაურთავ მემუარებს თუ გინდა გამოურთავ, ფერს შეუცვლი, პროფილს შეუცვლი, გადაულაგებ ან აურდაურევ, ნუ ვისთვის როგორ; მაღიზიანებს როდესაც ჩემს საწერ მაგიდას ვინმე თვითნებურად ალაგებს, ის მუდმივად არეულია, მაგრამ ზუსტად ვიცი სად რა დევს, რა დროსაც მივალ ზუსტად იმ ნივთს დავწვდები და ავიღებ მე რაც მინდა.

სწრაფი ცვლილებები სწრაფად მოძრაობის საშუალებას იძლევა, თუმცა სიბნელიდან გამოყოფილი უხილავი ხელის სინდრომიც მძაფრდება, ვინ არის? რა უნდა? რა წარამარა ალაგებს და ურევს ამ ჩემს მაგიდას.

როგორც ცხელ ქვიშაზე ყავის მოდუღებას მუდმივი ნძრევა სჭირდება უწყვეტი სიცხოველისთვის, ისე პირწიგნაკზეც საჭიროა ცვლილებები იუზერის სიფხიზლისთვის, ხოდა ზის ცუკერბერგი და ადუღებს ყავას, ტფუ, კი არადა, ანძრევს.

დააბოტებს თავის სამყაროში როგორც გულივერი ლილიპუტების ქვეყანაში და სულ კიდია ჩვენი ჭყლოპინი.

სად ვარ

სადაც შეყვარებულთან ვერ ისეირნებ

იმიტომ, რომ კონწიალა ნათურები კონწიალებენ

და ღამე დღესავით ბრდღვიალაა

 

სადაც ღიპიანი ბიძიები ელვისში აპურებენ ცოლშვილიკოებს

და საყვარელს ეუბნებიან ტელეფონზე

საყვარელო მე დღეს არ მცალია

ვჭამ

 

სადაც 50 ლარი პარკინგში გადაიხადე

და სტაიანშიკები ჟილეტგაბერილები დარბიან

ერთი ბოლოდან მეორეში

იქნებ ფული იშოვონ

შიათ

 

სადაც წყალში ვიხრჩობით და თან ფულს გვახდევინებენ

სადაც მედალს ორი მხარე აქვს

ერთ მხარეს მიტინგია

და მეორე მხარეს კონცერტი

ერთ მხარეს ფანტანებია

და მეორე მხარეს წყალი გრაფიკით

 

სადაც ღვედი მხოლოდ მარშუტკის მძღოლს უკეთია

და დანარჩენი 20 მგზავრი

ცარიელი ბოთლებივით ყანყარებს

და თან ხმებსაც არ გამოსცემენ

ვიბრაციაზე არიან გადასული

 

სადაც ახალი ძალა ტოტალიზატორში

ითანგება

სადაც ძლიერი ტვინი აბლაბუდებში

იხლართება

 

და სად ვარ მე? სად ვცხოვრობ?

თუ მაჯერებენ, რომ ვცხოვრობ?

ჰმ, თუმცა ხო ვიცი

მე ვარ ქალაქში რომელსაც თურმე ძალიან ვუყვარვარ

 

მეტს აღარ გავაგრძელებ

პოემები არ მიყვარს

 

საწყალი მარია და მეგრული ტემპერამენტი

წავიკითხე სტატია   ფალოიმიტატორების ბუმი ზუგდიდში – ახალი სკანდალი ინგლისურენოვანი პედაგოგების გარშემო (+18)„ .

ნუ აბა რა ეგონათ ამ ტემპერამენტიან სამეგრელოს რომ მიუყარეს ეს ვიბრატორიანი ღლაპები

გებჟალია და ელარჯი მოსწონებია მარიასო და ოჯახსაც მეტი რა უნდოდა, გამოტენეს ყოველდღე გებჟალიით და ელარჯით და აბა რა იქნებოდა, რა ვიბრატორი გაუძლებდა აფროდიზიაკებით გამოტენილ გოგოს!

ყველი და შოკოლადი ერთ რანგში გადის, აღმგზნები საშუალებების თვალსაზრისით.

კაკაოს მსგავსად, ყველი შეიცავს ფენილეთილამინს (ფეა) – ინგრედიენტს, რომელიც შოკოლადს აქცევს მთავარ აფროდიზიაკად.

ფეა ხელს უწყობს ენდორფინების გამოყოფას. უფრო მეტიც, ზოგიერთი ყველი 10-ჯერ მეტ ფეას შეიცავს ვიდრე შოკოლადი.  Holey orgasm, Batman!

ყველი ასევე ხელს უწყობს დოფამინის გამომუშავებას, რაც პირდაპირ მოქმედებს სიფხიზლეზე და რეაქციის დროზე და მასში არსებული პროტეინი კი ბედნიერიების ჰორმონებს, კლავს ბაქტერიებს პირის ღრუში და თქვენი ტუჩები უფრო გემრიელი და მიმზიდველი ხდება.

ხოდა რომ წარმოვიდგინე რა დოზით არის ყველი მეგრულ სამზარეულოში, მარია შემეცოდა და ასევე შემეცოდა ყველა იქ მყოფი TLG-ის წარმომადგენელი.

მოუკვტი მაგათ, ვერ გაუძლებენ ეგენი მეგრულ ტემპერამენტს  :(

ამ ყველაფრის გათვალისწინებით ვიბრატორები არ აღმოჩნდა საკმარისი და მიადგა დიასახლის მანანას ქმარს გუდუნას (მეუღლის სახელი სააგენტო ნი2 ნიუსზე დაყრდნობით დადგინდა)

ასევე, თუ გუდუნა და გუდუნასნაირები არ იმარჯვებენ, უახლოეს მომავალში ვიბრატორების დიდ პარტიას უნდა ველოდოთ ამაზონიდან, რაც წალეკავს და ძირს გამოუთხრის ჩვენს ქვეყანას. მერე რა ეშველებათ გუდუნებს? ჰა?

 

რა სასაცილოა მარია, როდესაც მანანას უხსნიდა ვიბრატორის დანიშნულებას? ჰმ, იქნებოდა მანანა გაკვირვებული აბა რა, მისი გუდუნა ხომ მასაც ტ@@@@ს, მეზობელსაც, მარიასაც და ზოგჯერ მეზობლის კატასაც მისდევს ხოლმე სახლის სახურავზე

ყოველდღე აფროდიზიაკები აბა შეიძლება?!

ეს ყველი ხო და პლუს კიდევ ნიგვზით დამზადებული საჭმელები? ვაიმეე სად მოხვდა საწყალი მარია????

და ამ ყველაფერს დამატებული მეგრული სიცხარე !!!!!!

OH, GOD SAVE OUR MARIA!!!

პ.ს. შეეშვით ჩემს ტემპერამენტიან მეგრელებს!!

პ.პ.ს. არასოდეს გამოტოვოთ ყველის ფესტივალი

 

ყველი ქართულ ბლოგოსფეროში, იხილეთ ბმულები: Stylish Blog და Katiee

უფრო მეტი მეგრული სამზარეულოს შესახებ იხილეთ ამ ბმულზე

გებჟალია – აი უყურებ და უკვე ორგაზმია რა

ელარჯი (აუუ რამდენი ხანია არ მიჭამია )

სულგუნი

ჭვიშტარი

ხაჭაპური

სურათები აღებულია ფეისბუქზე მეგრული სამზარეულოს გვერდიდან – ბმული

მეგრელი სარეკლამო აგენტი კერავს კლიენტს

სად დადიხარ ცეკვაზე? ათინათში

სად დადიხარ ინგლისურზე? ათინათში

სად დადიხარ ხატვაზე? ათინათში

et ceteraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

რომელ რადიოს უსმენ? ათინათს

და სად ხართ თქვენ? ზუგდიდში

კარგად მიხვდით, ზუგდიდი ამაყობს ათინათით! ათინათი ყველაფერია ზუგდიდში, თითქმის ყველა ბავშვი ნაათინათარია ზუგდიდში და ა.შ.

ეს აქამდეც ვიცოდი

თქვენთვის უკვე ცნობილი  აუდიო-ხუმრობაც ტიპიური, სახასიათო დიალოგია სარეკლამო აგენტსა და მის პოტენციურ კლიენტს შორის , რომელიც შეძლებისდაგვარად ვთარგმნე თქვენთვის მეგრულიდან

რომ არა ლაშარელა ამის თარგმანს მე ვერ მოვიფიქრებდი

აგენტი – რადიოდან  ვარ, სარეკლამო განყოფილების წარმომადგენელი

კლიენტი – მიყვარს სარეკლამო აგენტები  . . . ცოტა ჩახლართული პროფესიაა, მარა . . .

აგენტი – ჩვენ საქმეს ვაკეთებთ კარგად, რაც შეგვიძლია . . . და ასეთი შემოთავაზება გვაქვს თქვენთან . . .. მე შემიძლია ტარიფები გითხრათ

კლიენტი – აბა მიდი

აგენტი – მაგალьითად, გვაქვს სამი ვარიანტი

ერთი არის 7-ჯერ გაშვება, დღეში, ყოველდღე, თვის განმავლობაში ეს დაგიჯდებათ 160 ლარი.

მეორე გვაქვს, 8-ჯერ გაშვება და 200 ლარი

და 15-ჯერ გაშვება 340 ლარი

კლიენტი – აი ეს 340 ლარი ცოტა ძვირი ხომ არ არის?

აგენტი – 15-ჯერ გაშვება არის ბატონო, ორ საათში ერთხელ მაინც გავა

კლიენტი – კი, ბატონო, 15-ჯერ გაშვება არის მარა . .  ცოტა ძვირი ხომ არ არის ზუგდიდის პირობებში?

სუიციდური კონცეფციები და ალუბლის გემო

“You have a choice. Live or die. Every breath is a choice. Every minute is a choice. To be or not to be.”

ირანელი რეჟისორი, აბას ქიაროსთამი თავის ფილმში  – ”ალუბლის გემო” თითქოს მარტივი ხერხებით გვიჩვენებს იმ სუიციდურ კონცეფციებს, რომელიც უცხოა, როგორც აღმოსავლური ისე დასავლური კულტურისთვის.

ეს ფილმი მე პირველად ვნახე და დასაწყისში უფრო მეტად ჰომოსექსუალური კონცეფციები დავინახე ვიდრე სუიციდური; მთავარი გმირი, ბატონი ბადი, მოძრაობს ფილმში არსებული სოციალური ფონის მიხედვით ძვირფასი მანქანით, თეირანის მეტად ხრიოკ და მიუვალ ადგილებში, სადაც ძირითადად სამშენებლო სამუშაოები მიმდინარეობს და პოტენციური მუშები ეძებენ ან ელიან პოტენციურ დამქირავებელს.

იგი პერიოდულად ჩერდება და ეკითხება მუშებს, სად მუშაობენ, მოსწონთ თუ არა სამუშაო, ხელფასი რამდენი აქვთ, ჰყოფნით თუ არა ხელფასი და ა.შ. ამის შემდეგ სთავაზობს სამსახურს მათ, თუმცა დასაწყისში უარს იღებს.

ბადის სახეზე მცირედი დაძაბულობა შეინიშნება მანქანით მოძრაობის დროს, თუმცა ზოგადად მშვიდია, დიდი ინტერესით ეკიდება თითეულ შემხვედრს, მანქანიდან ფაქტობრივად არც გადმოდის ორი თუ სამი შემთხვევის გარდა; მიუხედავად იმისა, რომ იგი სრულიად უცხო ადამიანია, შემხვედრი ადამიანები მას საკმაოდ გულახდილად ესაუბრებიან და ზოგადად მთელი ფილმის განმავლობაში გვესმის მხოლოდ გულახდილი და თბილი საუბრები.

საინტერესოა ქიაროსთამისეული გადაღების ტექნიკა, ფილმის ძირითადი ნაწილი მანქანაშია გადაღებული, ანუ კადრში ჩანს ცალკე ბადი ან ცალკე მისი თანამოსაუბრე, თანამოსაუბრეები ერთად იშვიათად ჩანან, რადგან კადრებს, ქიაროსთამი მოსაუბრის გვერდითა სავარძლიდან იღებდა. ჩანს შორეული ვიწრო ხედები მანქანიდან, რამოდენიმე შორი კადრი გვიჩვენებს თუ როგორ ადის ბადის მანქანა მთაზე ხვეულ, ვიწრო და ძლივს გაკვალულ გზაზე, ფილმის განმავლობაში ამ მთაზე რამოდენიმეჯერ ადის ბადი, ეს გზაც სიმბოლურად მომეჩვენა, ბადის ცხოვრების მსგავსი, რუტინულად ერთ ხაზზე მოსიარულე, რომელიც ერთხელ გაკვალა მან ან ვიღაცამ და   მოსწყინდა მასზე მუდმივად სიარული, უინტერესო გახდა და მთლიანად ეს უნაყოფო, ხრიოკი ლანდშაფტი მეტაფორულად სწორედ ადამიანის, ამ შემთხვევაში ფილმის მთავარი ფმირის სულიერ მდგომარეობაზე მიუთითებს, ამიტომ გადაწყვიტა ბადიმ ამ გაკვალულ ხრიოკ გზაზე არსებულ ერთ ხესთან, ერთ განსხვავებულ ნიშნულთან, გაეთხარა ორმო, რომელშიც ჩაწვებოდა და საძილე აბების საშუალებით თავს მოიკლავდა.

წითელი კაბა

აცივდა, ნისლი ჩამოწვა და მძიმედ მოგორდა ჩემს ფანჯრებთან, ისე რომ ბრდღვიალა ლამპიონებსაც კი დაუკარგა ჩვეული სიცხოველე.

სახლის აივანზე გავედი, მინდოდა მძიმე, მაგრამ სუფთა ჰაერი ჩამესუნთქა, სხეულში სიცივემ და ფილტვებში ნისლმა დაიწყო ცირკულირება, სიცივე მსუსხავდა გარედანაც, შიგნიდანაც, გავიარ-გამოვიარე აივანზე, უფრო დავმძიმდი, უფრო სულით ვიდრე სხეულით, სადღაც ახლოს უსახელო და უპატრონო, მოსიარულე შავი კატა დავლანდე, გზა სწრაფად გადაირბინა, შეიძლება ჯანღს და სიცივეს გაურბოდა, მე ძლივს ვხედავდი, ის კი კიდევ უფრო სიბნელეში ჩაიკარგა.

ნისლში ფიქრები უფრო შავდება, უფრო მეტი კითხვა ჩნდება და რაც უფრო წინ მიდიხარ, მით უფრო იკარგები ლაბირინთებში, ელოდები გათენებას, დილის მზის სხივებს, რომ ჩაჭრას და გაფანტოს დავანებული ნისლი, მაგრამ მანამდე ხომ გინდა გაძლება; თუ ჩამოჯდები და გაჩერდები, გაიყინები, თუ იმოძრავებ, გზას ვერ გაიგნებ, იკარგები ან ერთ ადგილას ტრიალებ დაბმული ცხენივით.

მე რა, მე დიდი სიამოვნებით დაკარგვას ავირჩევდი, აი ასე თავს დავადებდი და ნისლს შევერეოდი, დავიკარგებოდი, მზის და ლამპიონის შუქებს მოვცილდებოდი, ბევრი ფიქრის დრო მექნებოდა, ხანდახან ვფიქრობ ჩემი ფიქრები ფურცლებზე, რომ გადმოდიოდეს დედამიწა სულ თეთრ ფურცლებში იქნებოდა ჩახვეული, ფეხს ვერავინ აუქცევდა მათ, იძულებული იქნებოდნენ წაეკითხათ და გაეგოთ ან არ გაეგოთ ან ვერ გაეგოთ.

თოვლი მომინდა, თოვლიანი მთები, მთებში ხის სახლი, დილის ჯანღი და ბევრი წერა მომინდა, ბევრი მაქვს საწერი, ვერც კი მოვასწრებ იმდენი რამე მაქვს სათქმელი . . .

ეს ყველაფერიც უბრალოდ ფიქრი იყო, ცოტა ხნის შემდეგ ოთახში შემოვედი, ბოროტმა სითბომ წალეკა კეთილი სიცივე, ისევ დავუბრუნდი ვირტუალურ რეალობას, ისევ, ისევ . . .

რძისფერი ნისლი, შავი კატა, მძიმე ფიქრები ერთმანეთს ერეოდნენ ჩემს თვალწინ  და სადღაც, ვიღაც გარკვევით ხედავდა წითელ კაბას . .. . ისევ ნისლში . . .

სისხლიანი ნისლი

სველი თითებით შევეხე

შენს გულს

და კიდევ უფრო დამისველდა

სისხლში . . .

დილის ჰაერი მძიმედ შევისუნთქე,

ვერაფერს ვხედავდი

ნისლში . . .

რომელიც სულზე მაწვებოდა,

სხეულს მინამავდა

უხვად . .

შენი გული ვიგრძენი,

სველი თითებით,

ისევ ფეთქავდა,

მძიმედ . . .

და სისხლის წვეთებს ურევდა

დილის ნისლში

ისევ . . .